II SA/Łd 748/20

SENTENCJA Dnia 4 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka (spr.), Sędziowie: Sędzia WSA Sławomir Wojciechowski, Sędzia WSA Robert Adamczewski, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym w dniu 4 grudnia 2020 roku sprawy ze skargi Syndyka Masy Upadłości A z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w R. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia [...] roku nr [...] w przedmiocie stwierdzenia niedopuszczalności odwołania od decyzji ustalającej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości 1. uchyla zaskarżone postanowienie; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. na rzecz strony skarżącej Syndyka Masy Upadłości A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w R. kwotę 580 (pięćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego; 3. zwraca stronie skarżącej Syndykowi Masy Upadłości A Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w R. z funduszu Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi kwotę 100 (sto) złotych, uiszczoną tytułem nadpłaconego wpisu sądowego od skargi, zaksięgowaną w dniu 25 września 2020 roku pod poz. [...]. dc UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. Nr [...] Wójt Gminy G. ustalił Przedsiębiorstwu A Spółka z o.o. w upadłości likwidacyjnej z siedzibą w R. (dalej jako Spółka), opłatę w wysokości 166.200,00 zł z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonych w obrębie [...], oznaczonych nr działek: 408/2, 409/2, 410/2, 411/2 i 412/2 na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Decyzja zawierała pouczenie o możliwości wniesienia odwołania do Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P., za pośrednictwem Wójta Gminy G., w terminie 14 dni od dnia jej doręczenia. Przesyłka zawierająca ww. decyzję została wysłana na adres ww. Spółki. Przesyłka była dwukrotnie awizowana i została zwrócona do nadawcy jako niepodjęta w terminie przez adresata. Syndykowi masy upadłości ww. Spółki wysłano również w dniu 19 czerwca 2020 r. decyzję drogą elektroniczną. Odwołanie od powyższej decyzji wniósł w dniu 30 czerwca 2020 r. Syndyk masy upadłości ww. Spółki. Strona wskazała, że decyzja wraz z uzasadnieniem doręczona została Syndykowi za pośrednictwem poczty e-mail w dniu 19 czerwca 2020 r. Postanowieniem z dnia [...] r. nr [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. na podstawie art. 134 K.p.a. stwierdziło niedopuszczalność odwołania z dnia 30 czerwca 2020 r. wniesionego przez Syndyka masy upadłości ww. Spółki. W uzasadnieniu organ wyjaśnił, że zgodnie z art. 110 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Stosownie do art. 109 § 1 K.p.a. decyzję doręcza się stronom na piśmie lub za pomocą środków komunikacji elektronicznej. Przepisy K.p.a. nie przewidują możliwości doręczenia decyzji (skanu decyzji) w formie maila. W świetle przepisów K.p.a. możliwe jest doręczenie decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, ale wówczas decyzja winna być wydana w formie dokumentu elektronicznego i zawierać kwalifikowany podpis elektroniczny (art. 107 § 1 pkt 8 w związku z art. 391 K.p.a.). Organ I instancji wyjaśnił w piśmie z dnia 4 sierpnia 2020 r., że decyzja Wójta Gminy G. z dnia [...] r. została wydana tylko w formie papierowej, a oryginał decyzji został wysłany "pocztą tradycyjną". Przesyłka była dwukrotnie awizowana, a następnie zwrócona nadawcy z powodu niepodjęcia w terminie. W myśl przepisów K.p.a. w dacie wniesienia odwołania, tj. w dniu 30 czerwca 2020 r., decyzja organu nie była jeszcze doręczona. W tym bowiem dniu przesyłka zawierająca decyzję była powtórnie awizowana. Choć zaskarżona decyzja formalnie istnieje, to jednak w dacie wniesienia odwołania nie została jeszcze wprowadzona do obrotu prawnego. W czasie kiedy zostało złożone odwołanie od decyzji Wójta Gminy G. z dnia [...] r. dla strony nie rozpoczął się jeszcze bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego. Organ wskazał, że nie ma w omawianym przypadku znaczenia prawnego to, że Syndyk masy upadłości ww. Spółki, czy ustanowiony przez niego pełnomocnik miał możliwość zapoznania się z treścią decyzji (na skutek przesłania pocztą e-mail zeskanowanej formy pisemnej decyzji), przed jej doręczeniem w przewidzianej przepisami formie i trybie. Zdaniem Kolegium, jeżeli w dacie wniesienia odwołania nie nastąpiło jeszcze doręczenie decyzji, to niedopuszczalne było wniesienie środka odwoławczego. Gdyby ustawodawca zamierzał dopuścić wniesienie środka zaskarżenia w terminie liczonym od zapoznania się przez stronę z treścią decyzji (dowiedzenia się o niej), to wynikałoby to wprost z przepisu. Skargę na powyższe postanowienie do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł Syndyk masy upadłości Spółki zarzucając naruszenie: - art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez brak wszechstronnej oceny okoliczności faktycznych istotnych dla podjęcia rozstrzygnięcia, w tym nie zbadanie w sposób należyty kwestii doręczenia stronie decyzji ustalającej opłatę, - art. 41 § 2 w związku z art. 9 K.p.a. wobec braku dokonania oceny, czy spełnione zostały przesłanki ustawowe uprawniające organ do przyjęcia domniemania skutecznego doręczenia pisma stronie, w sytuacji kiedy organ I instancji miał wiedzę, że Syndyk wysyłał korespondencję z miejsca zamieszkania i pomimo to nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia właściwego adresu, - art. 39 i 391 K.p.a. przez wysyłanie materiałów dowodowych Syndykowi za pośrednictwem poczty e-mail i dopuszczenie przez organ I instancji pism i wniosków skarżącego składanych za pośrednictwem poczty e-mail, z pominięciem właściwej procedury uregulowanej w tych przepisach, a w konsekwencji naruszenie art. 134 K.p.a. przez jego zastosowanie i przedwczesną ocenę, że zaistniały przesłanki do stwierdzenia niedopuszczalności wniesionego odwołania. Ponadto, strona wniosła o zbadanie, czy w niniejszej sprawie nie doszło do naruszenia art. 107 § 1 K.p.a. w związku z art. 144 Prawa upadłościowego polegającego na wydaniu decyzji przeciwko upadłej Spółce, a nie Syndykowi masy upadłości Spółki. Wobec stawianych zarzutów strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia, ewentualnie stwierdzenie nieważności decyzji organu I instancji, nadto o zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi podniesiono, że stwierdzając, na podstawie art. 134 K.p.a., niedopuszczalność odwołania z uwagi na jego przedwczesne wniesienie, Kolegium nie wyjaśniło stanu faktycznego sprawy w zakresie doręczenia decyzji organu I instancji. Ponadto, Kolegium w ogóle nie odniosło się do kwestii, czy Wójt Gminy G. prawidłowo pouczył stronę o obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu i skutkach zaniechania w tym zakresie. Wójt Gminy G. nie podjął żadnych czynności zmierzających do ustalenia prawidłowego adresu Syndyka, chociaż miał wiedzę, że korespondencja kierowana na adres upadłej Spółki była każdorazowo zwracana z adnotacją: "nie podjęto w terminie". Dodatkowo, w trakcie postępowania, m.in. z uwagi na trwającą pandemię i wprowadzone w związku z tym ograniczenia, wymiana pism pomiędzy stroną i organem odbywała się drogą e-mail. Na każdym dokumencie udostępnionym e-mail przez Syndyka widniała z kolei miejscowość P. Jedynie jeden z dokumentów został wysłany tradycyjną drogą pocztową, ale na nim również widnieje adres zamieszkania Syndyka. W kwestii zaś ewentualnego stwierdzenia nieważności decyzji, powołując się na wyroki sądów powszechnych i sądów administracyjnych, strona podniosła, że w "procesach" dotyczących masy upadłości stroną postępowania jest Syndyk, a nie upadły reprezentowany przez Syndyka. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P. wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zaprezentowane w zaskarżonym postanowieniu. W ocenie Kolegium argumentacja Syndyka mająca na celu podważenie skuteczności doręczenia decyzji, jako że została ona wysłana na adres upadłej Spółki, a nie na adres zamieszkania Syndyka, jest niezasadna i nie może prowadzić do podważenia postanowienia Kolegium stwierdzającego niedopuszczalność odwołania. W kwestii zaś zarzutów dotyczących braku podjęcia czynności zmierzających do ustalenia właściwego adresu do doręczeń, organ wskazał, że w akcie notarialnym z dnia [...] grudnia 2019 r. zawierającym umowę sprzedaży nieruchomości, Syndyk masy upadłości Spółki, jako adres do doręczeń, wskazał adres Spółki. Pod tym adresem zostało doręczone Syndykowi zawiadomienie Wójta Gminy G. o wszczęciu postępowania w sprawie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości położonej w obrębie [...], spowodowanej uchwaleniem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Pismo Syndyka z dnia 3 marca 2020 r., stanowiące reakcję na otrzymane zawiadomienie, opatrzone zostało pieczątką z adresem Spółki. W żadnym z pism wnoszonych w toku prowadzonego przez organ I instancji postępowania Syndyk nie wskazał innego adresu do doręczeń. Zdaniem Kolegium Syndyk, jako profesjonalna osoba wyznaczona przez sąd do prowadzenia stosownych postępowań na rzecz upadłego powinien znać zasady rządzące postępowaniem administracyjnym i respektować obowiązek zawiadamiania organu administracji o zmianie adresu. Organ nie ma obowiązku "przypominania" stronie o ciążącym na niej obowiązku zawiadomienia organu o zmianie adresu. Obowiązek powiadomienia organu o zmianie adresy wynika z przepisów powszechnie obowiązującego prawa (art. 41 § 1 K.p.a.) i jako taki powinien być znany stronie postępowania, zwłaszcza jeśli jest to podmiot profesjonalny. Wojewódzki Sąd Administracyjny, zważył, co następuje: Skarga okazała się zasadna. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2019 r. poz. 2167 ze zm.) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.), dalej w uzasadnieniu przywoływanej jako "P.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Uchylenie zaskarżonej decyzji w całości albo w części następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego, jeżeli miało ono wpływ na wynik sprawy, lub naruszenia przepisów prawa procesowego, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, a także dając podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 1 P.p.s.a.). Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi, sąd skargę oddala (art. 151 P.p.s.a.). Jednocześnie należy wskazać, że zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Zaznaczyć również należy, iż sprawa niniejsza została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na zasadzie art. 119 pkt 3 P.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w tym trybie, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawy na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów (art. 120 P.p.s.a.). Przedmiotem skargi w niniejszej sprawie jest postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. stwierdzające niedopuszczalność odwołania od decyzji ustalającej opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Kolegium stwierdziło, że na skutek przesłania stronie skarżącej – Syndykowi masy upadłości Przedsiębiorstwa A Spółki z o.o. w upadłości likwidacyjnej z/s w R., decyzji drogą elektroniczną nie doszło do jej doręczenia. Zdaniem Kolegium decyzja weszła do obrotu prawnego na skutek późniejszego doręczenia w trybie awizo decyzji w formie papierowej, przesłanej na adres upadłej Spółki. Wobec tego odwołanie strony skarżącej wniesione od decyzji przesłanej drogą elektroniczną Kolegium uznało za przedwczesne, a tym samym niedopuszczalne. Podnieść w pierwszej kolejności należy, że doręczenie korespondencji jest czynnością procesową organu administracji publicznej, wywołującą skutki prawne przewidziane w przepisach K.p.a. Od daty doręczenia rozpoczynają bowiem bieg niektóre terminy do dokonania czynności procesowych, a ponadto doręczenie pisma może wywoływać także inne skutki prawne, w szczególności związanie organu rozstrzygnięciem jest skuteczne od chwili jego doręczenia. W piśmiennictwie przyjmuje się, że instytucja doręczeń urzeczywistnia zasadę czynnego udziału stron w postępowaniu, bowiem umożliwia stronie zapoznanie się z czynnościami organu i innych uczestników postępowania albo uczestniczenie w tych czynnościach (vide: A.Wróbel [w:] M.Jaśkowska, A.Wróbel Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Zakamycze, Kraków 2000 r., s. 321). Przyjmuje się też, że K.p.a. wprowadza zasadę oficjalności doręczeń. Obowiązek dokonywania wszelkich doręczeń z urzędu spoczywa na organie prowadzącym postępowanie administracyjne. Zasada ta znajduje zastosowanie w każdym postępowaniu, niezależnie od jego struktury podmiotowej. Nieprawidłowe, czyli niezgodne z przepisami K.p.a. doręczenie pisma, od którego rozpoczyna bieg termin procesowy, należy uznać za naruszenie zasady oficjalności doręczeń pism, mogące spowodować pozbawienie strony możliwości obrony swych praw. Niezgodne z przepisami postępowania administracyjnego doręczenie pisma (decyzji, postanowienia) może być uznane przez sąd administracyjny w konkretnych okolicznościach sprawy za pozbawione znaczenia prawnego i uzasadniać stwierdzenie, że do doręczenia doszło w innej dacie, niż to przyjmuje organ, albo że w ogóle nie doszło do doręczenia (vide: wyrok NSA z dnia 18 stycznia 2017 r. sygn. akt I OSK 448/16, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Zaznaczenia w następnej kolejności wymaga, że jeżeli strona złoży podanie w formie dokumentu elektronicznego przez elektroniczną skrzynkę podawczą organu administracji publicznej, to zgodnie z art. 39¹ § 1 pkt 1 K.p.a., doręczenie pism stronie następuje za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z dnia 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że doręczenie dokonywane w formie elektronicznej zastępuje doręczenie tradycyjne, a doręczenie dokumentu równocześnie w postaci zarówno papierowej, jak i elektronicznej jest w takim przypadku niedopuszczalne. Taki wniosek wynika z treści art. 46 § 3 K.p.a., który przewiduje kolejność sposobów doręczania: najpierw elektroniczne (jeżeli uczestnik złożył oświadczenie, o którym mowa w art. 391 § 1 K.p.a.), a w dalszej kolejności tradycyjne, jednak tylko w przypadku braku skuteczności doręczenia elektronicznego (vide: wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 28 lutego 2013 r. sygn. akt II SA/Go 43/13, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Jak wynika z akt niniejszej sprawy strona skarżąca w istocie nie poinformowała organu o zmianie adresu do doręczeń, a przynajmniej nie wynika to ze zgromadzonego materiału dowodowego. Strona skarżąca nie wskazała konkretnie w jakim piśmie wysłanym pocztą tradycyjną wskazany został adres zamieszkania Syndyka. Trudno za taką okoliczność uznać wskazanie w piśmie z dnia 1 kwietnia 2020 r. miejscowości, w której sporządzono pismo zawierające stanowisko Syndyka w związku z wszczętym postępowaniem administracyjnym. Niezależnie od powyższych uwag rację przyznać należy stronie skarżącej, że nie została pouczona o konieczności poinformowania organu o zmiennie adresu zamieszkania. Tymczasem to na organie ciąży, wynikający z art. 9 K.p.a., obowiązek pouczenia strony o powinności wynikającej z art. 41 § 1 K.p.a., który powstaje od daty wszczęcia postępowania lub zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania administracyjnego. Zastosowanie konsekwencji powołanego przepisu w postaci uznania za skuteczne doręczenia pisma pod dotychczasowym adresem, jest możliwe jedynie wówczas, gdy strona została prawidłowo pouczona o skutkach wypływających z niedopełnienia obowiązku w nim unormowanego (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 24 października 2017 r. sygn. akt II SA/Ol 695/17, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Taka sytuacja nie miała jednak miejsca w niniejszej sprawie. Dla jej rozstrzygnięcia decydująca jest jednak okoliczność, że na skutek wniosku z dnia 24 marca 2020 r. o przesłanie drogą mailową operatu szacunkowego z uwagi na przebywanie Syndyka na kwarantannie, organ rozpoczął prowadzenie z nim korespondencji drogą elektroniczną. Zaakcentować należy, że przesyłając drogą elektroniczną wydaną w sprawie decyzję organ I instancji nie zaznaczył, że przekazuje jedynie kopię czy skan decyzji, nie poinformował też Syndyka, że oryginał decyzji został przesłany dodatkowo na adres upadłej Spółki. Mając zatem na uwadze wcześniejsze rozważania uznać należy, że doręczenie decyzji drogą elektroniczną było skuteczne. Tym bardziej, że ani ze zwróconej, po podwójnym awizowaniu, przesyłki, ani z listy adresatów wskazanych w końcowej treści decyzji I instancji, nie wynika aby jednym z tych adresatów był Syndyk masy upadłości Spółki. Tymczasem zgodnie z art. 144 ust. 1 2 ustawy z dnia 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe (Dz.U. z 2020 r. poz. 1228 ze zm.), wszelkie postepowania sądowe i administracyjne dotyczące masy upadłości mogą być wszczęte i prowadzone jedynie przez syndyka lub przeciwko syndykowi a postępowania te syndyk prowadzi na rzecz upadłego lecz w imieniu własnym. W orzecznictwie podkreśla się, że legitymację syndyka określa się jako tzw. legitymację formalną lub jako podstawienie (substytucja) procesowe. Syndyk jest stroną w znaczeniu formalnym (procesowym), a więc działa we własnym imieniu natomiast stroną w znaczeniu materialnym, pomimo ogłoszenia upadłości, pozostaje upadły, który pozostaje podmiotem stosunku prawnego, na tle którego wyniknął spór. Prowadzenie sporu przez syndyka odbywa się więc na rzecz upadłego, który będąc stroną w znaczeniu materialnym pozbawiony jest legitymacji formalnej do występowania w postępowaniu (vide: postanowienie NSA z dnia 19 lutego 2008 r. sygn. akt I FSK 1736/07, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Słusznie co prawda ponosi Kolegium, że zgodnie z art. 107 § 1 pkt 8 K.p.a. decyzja zawiera podpis z podaniem imienia i nazwiska oraz stanowiska służbowego pracownika organu upoważnionego do wydania decyzji, a jeżeli decyzja wydana została w formie dokumentu elektronicznego winna zawierać kwalifikowany podpis elektroniczny, to jednak warto zaznaczyć, że decyzja organu I instancji nie została wydana w formie dokumentu elektronicznego, zatem nie musiała być opatrzona kwalifikowanym podpisem elektronicznym (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt II SAB/Ol 70/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Podnieść również należy, że stosownie do art. 110 § 1 K.p.a. organ administracji publicznej, który wydał decyzję, jest nią związany od chwili jej doręczenia lub ogłoszenia, o ile ustawa nie stanowi inaczej. Niewątpliwe w niniejszej sprawie strona skarżąca została poinformowana o ustaleniu opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości na skutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i argumentacji organu. Od decyzji tej stronie przysługiwał środek zaskarżenia, o czym została prawidłowo pouczona w decyzji. Skoro zatem decyzja znalazła się w posiadaniu strony, chociaż nie nastąpiło to zgodnie z przepisami regulującymi kwestię doręczeń, to należy przyjąć, że weszła ona do obrotu prawnego i wiąże organ, który ją wydał (vide: wyrok WSA w Olsztynie z dnia 26 listopada 2019 r. sygn. akt II SAB/Ol 70/19, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). W przedmiotowej sprawie uznanie za skuteczne doręczenia decyzji w formie papierowej ograniczyłoby prawo strony w zakresie ochrony jej interesów, a tym samym stanowiłoby mające istotne znaczenie naruszenie przepisów postępowania. W realiach niniejszej sprawy zasada działania na podstawie prawa (art. 6 K.p.a.), jak również zasada zaufania do organów państwa (art. 8 K.p.a.) i zasada udzielania informacji o okolicznościach faktycznych i prawnych (art. 9 K.p.a.) nakazują przyjąć, że doręczenie decyzji drogą elektroniczną było skuteczne i wywołało skutek prawny w postaci rozpoczęcia biegu terminu do wniesienia odwołania. Doręczenie przez organ decyzji za pomocą środków komunikacji elektronicznej, wpłynęło bowiem na możliwość działania strony i wynik sprawy. W takiej sytuacji, kiedy organ uchybia prawu, nie można przerzucać na stronę postępowania skutków tego uchybienia (vide: wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 2629/15, www.orzeczenia.nsa.gov.pl ). Sąd nie mógł natomiast odnieść się do argumentów skargi natury merytorycznej, bowiem zaskarżone postanowienie miało jedynie charakter procesowy. W dalszej kolejności, na skutek wydania niniejszego wyroku, organ II instancji będzie zobowiązany rozpoznać odwołanie od decyzji Wójta Gminy G., odnosząc się do poszczególnych zarzutów sformułowanych przez stronę w odwołaniu. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności zaskarżone postanowienie należało uznać za wydane z naruszeniem art. 134 K.p.a. i wyeliminować z obrotu prawnego. Wobec tego Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., uchylił zaskarżone postanowienie. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 P.p.s.a. Na podstawie art. 225 P.p.s.a. należało zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 zł tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Zgodnie bowiem z § 2 ust. 1 pkt 1 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 grudnia 2003 r. w sprawie wysokości oraz szczegółowych zasad pobierania wpisu w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2003 r. nr 221, poz. 2193 ze zm.) wpis stały bez względu na przedmiot zaskarżonego aktu lub czynności w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, egzekucyjnym i zabezpieczającym wynosi 100 zł. dc