IV SA/Wa 1835/20

SENTENCJA Dnia 8 grudnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jarosław Łuczaj Sędziowie Sędzia WSA Piotr Korzeniowski (spr.) Sędzia WSA Monika Barszcz po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 8 grudnia 2020 roku sprawy ze skargi Prezydenta [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] lipca 2020 roku nr [...] w przedmiocie wyrażenia zgody na przeznaczenie na cele nierolnicze i nieleśne gruntów leśnych I. uchyla zaskarżoną decyzję; II. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz skarżącego Prezydenta [...] kwotę 680 zł (sześcet osiemdziesiąt złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] (dalej: SKO w [...], organ II instancji, organ odwoławczy) w decyzji z [...] lipca 2020r., sygn. [...] wydanej na podstawie art. 127 § 2 w zw. z art. 17 pkt 1 k.p.a., art. 1 i 2 ustawy z 12 października 1994 r. o samorządowych kolegiach odwoławczych (tekst jedn.: Dz. U. z 2015r. poz. 1659 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania Prezydenta [...] (dalej: wnioskodawca, skarżący organ) od decyzji Marszałka Województwa [...] (dalej: organ I instancji) nr [...] z [...] grudnia "2020" r. orzekającej w pkt I o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o pow. łącznej 3,4667 ha na cele nierolnicze i nieleśne, położonych na terenie miasta [...] w [...] - objętych projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - [...], przewidzianych pod tereny: usług publicznych z dopuszczeniem usług (Up(U)), usług zdrowia (UZ), usług turystyki lub kultury (UT/UK), infrastruktury technicznej wodociągowej (W), dróg wewnętrznych (KDW), dróg publicznych klasy dojazdowej (KD-D), dróg publicznych klasy lokalnej (KD-L), dróg publicznych klasy zbiorczej (KD-Z) oraz placu miejskiego (KP) w granicach oznaczonych kolorem zielonym na załączniku graficznym nr 1 w skali 1:1000 stanowiącym integralną część wniosku, w zakresie działek umieszczonych w poniższej tabeli nr 1: oraz w pkt II o nie wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o pow. łącznej 39,9161 ha na cele nierolnicze i nieleśne, położonych na terenie miasta [...] w [...] - objętych projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - [...], przewidzianych pod tereny: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach z gruntem leśnym (MNL), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług (MN/U), zabudowy mieszkaniowej intensywnej (Mni), zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej (Mne), zabudowy mieszkaniowej rezydencjonalnej (Mnx), dróg publicznych klasy dojazdowej (KD-D) oraz drogi publicznej klasy lokalnej (KD-L) w granicach oznaczonych kolorem zielonym na załączniku graficznym nr 1 w skali 1:1000 stanowiącym integralną część wniosku, w zakresie działek umieszczonych w poniższej tabeli nr 2 orzekło na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Decyzja była wynikiem następujących ustaleń i oceny prawnej. Wniosek o zmianę przeznaczenia gruntów rolnych na cele nieleśne złożony został w ramach wykonania uchwały Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] lipca 2013 r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - [...]. Wykonanie uchwały powierzono Prezydentowi [...]. W uzasadnieniu swojego wystąpienia wnioskodawca poinformował, że podstawą wprowadzenia do projektu planu obszaru [...] - [...] przeznaczenia terenów wymagających odlesienia jest Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego [...], określające politykę przestrzenną miasta i kierunki jego rozwoju. Marszałek Województwa [...] decyzją nr [...] z [...] grudnia 2019 r. orzekł w pkt I. o wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o pow. łącznej 3,4667 ha na cele nierolnicze i nieleśne, położonych na terenie miasta [...] w [...] - objętych projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - [...], przewidzianych pod tereny: usług publicznych z dopuszczeniem usług (Up(U)), usług zdrowia (UZ), usług turystyki lub kultury (UT/UK), infrastruktury technicznej wodociągowej (W), dróg wewnętrznych (KDW), dróg publicznych klasy dojazdowej (KD-D), dróg publicznych klasy lokalnej (KD-L), dróg publicznych klasy zbiorczej (KD-Z) oraz placu miejskiego (KP) w granicach oznaczonych kolorem zielonym na załączniku graficznym nr 1 w skali 1:1000 stanowiącym integralną część wniosku, w zakresie działek umieszczonych w poniższej tabeli nr 1 oraz w pkt II. o nie wyrażeniu zgody na przeznaczenie gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa o pow. łącznej 39,9161 ha na cele nierolnicze i nieleśne, położonych na terenie miasta [...] w [...] - objętych projektem miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego obszaru [...] - [...], przewidzianych pod tereny: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach z gruntem leśnym (MNL), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług (MN/U), zabudowy mieszkaniowej intensywnej (Mni), zabudowy mieszkaniowej ekstensywnej (Mne), zabudowy mieszkaniowej rezydencjonalnej (Mnr), dróg publicznych klasy dojazdowej (KD-D) oraz drogi publicznej klasy lokalnej (KD-L) w granicach oznaczonych kolorem zielonym na załączniku graficznym nr 1 w skali 1:1000 stanowiącym integralną część wniosku, w zakresie działek umieszczonych w tabeli nr 2. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że kluczowym i przesądzającym czynnikiem dla dokonanych rozstrzygnięć jest fakt, że przedmiotowy wniosek Prezydenta [...] dotyczy terenów położonych na obszarze lasów, będących pod szczególną ochroną, mających status lasów ochronnych w rozumieniu ustawy z 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2018 r. poz. 2129 ze zm.). W ocenie Marszałka Województwa [...], zmiana przeznaczenia gruntów leśnych niestanowiących własności Skarbu Państwa pod tereny: zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej na działkach z gruntem leśnym (MNL), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej lub usług (MN/U), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej z dopuszczeniem usług (MN(U)), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - intensywnej (MNi), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - ekstensywnej (MNe), zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej - rezydencjonalnej (MNr) nie jest możliwa do zaakceptowania ze względu na fakt, iż grunty te posiadają status lasów ochronnych, a projektowanego ich przeznaczenia nie można zaklasyfikować jako spełniające przesłankę "ważnych względów społecznych". Zaspokajanie indywidualnych potrzeb właścicieli gruntów nie może zostać uznane za realizację "ważnych względów społecznych", co w ocenie Marszałka, może mieć miejsce wyłącznie w sytuacji realizacji inwestycji celu publicznego. Marszałek Województwa [...] ponadto odmówił wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych pod tereny: dróg publicznych klasy dojazdowej (3 KD-D, 4 KD-D, 8 KD-D, 14 KD-D, 24 KD-D, 26 KD-D, 27 KD- D, 29 KD-D, 31 KD-D) oraz drogi publicznej klasy lokalnej (6 KD-L dla gruntów leśnych położonych na działkach nr ew.: [...], [...], [...], [...] w obrębie nr [...]), ponieważ tereny przeznaczone pod przyszłe budownictwo, które miałyby być przez me obsługiwane, nie uzyskały zgody na zmianę przeznaczenia. Dodatkowo realizacja omawianych dróg przyczyniałaby się jedynie do podziału istniejących kompleksów leśnych. W piśmie z 2 stycznia 2020 r. Prezydent [...] wniósł odwołanie do decyzji nr [...] Marszałka Województwa [...], które zostało uzupełnione odrębnym pismem procesowym z 27 stycznia 2020 r. W uzasadnieniu decyzji z [...] lipca 2020 r. SKO w [...] wskazało, że organ I instancji nie dokonał nie zgromadził pełnego materiału dowodowego umożliwiającego rozstrzygnięcie sprawy. Organ I instancji nie ustalił ogólnej powierzchni gruntów leśnych na terenie [...], jak również przeprowadził analizy w zakresie powierzchni uprzednio ustalonych zgód na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne (decyzje wydane wymieniono pkt 3 wniosku Prezydenta [...]). Dopiero wyjaśnienie tych okoliczności, a w szczególności zestawienie powierzchni ogólnej gruntów leśnych w [...]esoła, powierzchni gruntów odlesionych w ubiegłych latach z powierzchnią gruntów leśnych wykazaną we wniosku Prezydenta [...] umożliwią dokonanie pełnej oceny, co do dopuszczalności wyrażenia zgody, o której mowa w art. 7 ust. 2 pkt 5 ustawy z dnia 3 lutego 1995r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych i stwierdzenie czy odmowa wyrażenia zgody podyktowana jest koniecznością ochrony gruntów leśnych. Zdaniem SKO w [...], zauważyć należy, że dopiero zestawienie tych danych pozwoli na ustalenia czy wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych o pow. 39,9161 ha w zestawieniu z ogólną powierzchnią gruntów leśnych i powierzchnią gruntów już odlesionych znacznie ograniczy areał gruntów leśnych na obszarze [...]. Według SKO w [...], nie ulega zatem wątpliwości, że w powołanym powyżej zakresie postępowanie wymaga uzupełnienia, co Kolegium wykazało w uzasadnieniu niniejszej decyzji. Mając na względzie okoliczność, iż powyższe uchybienia miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, jak również konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego, spełniona została dyspozycja określona w art. 138 § 2 k.p.a., skutkująca uchyleniem zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazaniu sprawy do ponownego rozpatrzenia. W toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie w zakresie wskazanym przez Kolegium i dopiero wówczas dokonać rozstrzygnięcia w sprawie. Organ II instancji wyjaśnił, że stosownie do brzmienia art. 138 § 2 k.p.a. organ odwoławczy może uchylić zaskarżoną decyzję w całości i przekazać sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji, gdy decyzja ta została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, a konieczny do wyjaśnienia zakres sprawy ma istotny wpływ na jej rozstrzygnięcie. Przekazując sprawę, organ ten powinien wskazać, jakie okoliczności należy wziąć pod uwagę przy ponownym rozpatrzeniu sprawy. SKO w [...] wyjaśniło, że organ odwoławczy rozpoznając przedmiotową sprawę uznał, że zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. przez nie przeprowadzenie postępowania, mającego na celu ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i uzasadnia konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. tj. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Biorąc powyższe pod uwagę zdaniem SKO w [...] należało orzec jak w sentencji. W zawiadomieniu z 20 sierpnia 2020 r. Prezes SKO w [...] poinformował o wszczęciu z urzędu postępowania w sprawie stwierdzenia nieważności decyzji SKO w [...] z [...] lipca 2020 r., znak [...], utrzymującej w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] grudnia 2020 r. W skardze Prezydent [...] zaskarżył decyzję SKO w [...] z [...] lipca 2020 r., sygn. [...]. Zaskarżonej decyzji zarzucono: I. Naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 127 § 1 ustawy z 14 czerwca 1960r kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a., w zw. z art. 16 § 1 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. przez rozpoznanie przez SKO w [...] sprawy w części niezaskarżonej przez Prezydenta [...], w konsekwencji czego organ II instancji wyszedł poza granice odwołania oraz orzekł o decyzji, która w części była decyzją ostateczną, czym rażąco naruszył prawo; 2) naruszenie art. 107 § 1 pkt 5, 6 i 7 oraz § 3 k.p.a. w zw. z art. 15 k.p.a. przez wydanie przez SKO w [...] decyzji administracyjnej z [...] lipca 2020 r., w której zachodzi sprzeczność pomiędzy sentencją decyzji, a jej uzasadnieniem, a także pouczeniem, powodujące wątpliwości czy organ II instancji dokonał oceny poprawności decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2019r. od której złożono odwołanie; 3) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. przez brak uzasadnienia decyzji administracyjnej SKO w [...] dla utrzymania w mocy zaskarżonej decyzji Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2019r., a nawet poczynienie rozważań wręcz przeciwnych do rozstrzygnięcia zawartego w sentencji decyzji z [...] lipca 2020r., co skutkuje niewyjaśnieniem przez organ II instancji, w oparciu o jakie ustalenia doszedł do przekonania, że należy utrzymać w mocy zaskarżoną decyzję; 4) art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. przez brak odniesienia się do kwestii poruszanych przez skarżącego w złożonym odwołaniu, w szczególności istnienia decyzji administracyjnych wyrażających zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dla części nieruchomości i skonsumowania tych zgód w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, co skutkowało brakiem umorzenia postępowania pierwszej instancji w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]; 5) art. 7, art. 77 § i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 136 § 1 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego wbrew ciążącemu na organie II instancji obowiązkowi w tym zakresie i w konsekwencji niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz sporządzenia uzasadnienia zgodnie z wymogami przepisów; 6) art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 8 § 1 i art. 11 k.p.a. przez brak uzasadnienia w zakresie podjętego w decyzji SKO w [...] z [...] lipca 2020r. rozstrzygnięcia, co uniemożliwia realizację zasady pogłębionego zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwia dokonanie kontroli zaskarżonej decyzji, a także powoduje brak wydania decyzji o przekonującej treści; 7) art. 15 k.p.a. przez brak respektowania zasady dwuinstancyjności nakazującej organowi drugiej instancji merytoryczne rozstrzygnięcie tej samej sprawy, polegający na braku uzasadnienia dla podjętego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] rozstrzygnięcia oraz braku pogłębionej analizy materiału dowodowego; 8) naruszeniu art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegający na bezzasadnym utrzymaniu w mocy zaskarżonej decyzji Marszałka Województwa [...] z dnia [...] grudnia 2019r. w sytuacji gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji w zakresie pkt II oraz orzeczenie co do istoty sprawy i umorzenie postępowania pierwszej instancji w części, ewentualnie uchylenie przedmiotowej decyzji w zakresie pkt II i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. II. Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miałów wpływ na wynik sprawy: 1) art. 4 pkt 6 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 pkt 5 w zw. z art. 9 ust. 2 i 3 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (Dz.U. z 2017 poz. 1161 ze zm.) poprzez błędne przyjęcie, że w przedmiotowej sprawie nie zostały spełnione przesłanki dla wyrażenia zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne i nierolnicze, mając na uwadze utrzymanie przez SKO w [...] decyzji organu I instancji w mocy; 2) art. 4 pkt 6 w zw. z art. 7 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych poprzez błędne przyjęcie, że grunty objęte decyzjami administracyjnymi wyrażającymi zgodę na zmianę przeznaczenia z leśnego na nieleśny, które zostały skonsumowane w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego, wymagają uzyskania ponownej zgody na zmianę przeznaczenia na cele nieleśne i nierolnicze. Wskazując na powyższe, wniesiono: 1. na podstawie art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., o stwierdzenie nieważności zaskarżonej decyzji w całości ewentualnie 2. na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a. o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. W skardze wniesiono również o rozważenie uchylenia przez Sąd na podstawie art. 135 p.p.s.a., decyzji organu I instancji w części, tj. decyzji Marszałka Województwa [...] nr [...] z [...] grudnia 2019r. w zakresie pkt II. Na podstawie art. 200 p.p.s.a., wniesiono o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi wskazano, że istotne w przedmiotowej sprawie jest to, że Prezydent [...] wniósł do SKO w [...] odwołanie od decyzji Marszałka Województwa [...] Nr [...] z [...] grudnia 2019 r., jedynie w części, tj. w części zawierającej odmowę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. Było to możliwe z uwagi, iż decyzja, od której wniesiono odwołanie zawierała wyodrębnione, samodzielne, merytoryczne rozstrzygnięcia, mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Prezydent [...] wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie punktu II. tj. niewyrażenia zgody na przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne i nierolnicze. 1) umorzenie postępowania pierwszej instancji w części dotyczącej działek ewidencyjnych nr: [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...], [...] z obrębu [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] z obrębu [...]. Podstawą tego wniosku było to, że działki te objęte są obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego obszaru [...], [...], [...], a w obrocie prawnym istnieją dla nich decyzje wyrażające zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne. W związku z tym, że w ocenie Prezydenta [...], zmiana ta nastąpiła już w planie obowiązującym, zakwestionowana decyzja w punkcie II w zakresie dotyczącym działek objętych zgodą na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne wymagała uchylenia i umorzenia postępowania pierwszej instancji. 2) Wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w części dotyczącej pozostałych działek ewidencyjnych, wymienionych w punkcie II zaskarżonej decyzji. Zdaniem skarżącego organu, SKO w [...] jako organ odwoławczy wyszedł w przedmiotowej sprawie poza zakres odwołania, wskazany wyraźnie przez Prezydenta [...] w złożonym przez niego środku zaskarżenia od decyzji organu I instancji, co ma istotny wpływ na wynik sprawy. Co istotne, z tych powodów decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2019r., w zakresie w jakim Prezydent [...] nie wniósł odwołania, stała się ostateczna (art. 16 § 1 k.p.a.). Organ odwoławczy wbrew treści odwołania przyjął, że jego zakresem skarżący objął również pkt I decyzji, czego wyrazem było utrzymanie w mocy, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., decyzji w całości. Zdaniem skarżącego organu, w przedmiotowej sprawie doszło również do istotnej rozbieżności pomiędzy sentencją decyzji SKO w [...] z [...] lipca 2020r., a jej uzasadnieniem oraz pouczeniem. Decyzją z [...] lipca 2020r r. SKO w [...] orzekło, że na zasadzie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., utrzymuje zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy rozpoznając przedmiotową sprawę uznał już natomiast, iż zaskarżona decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2019r. została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. przez nie przeprowadzenie postępowania, mającego na celu ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i uzasadnia konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. tj. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie SKO w [...], nie ulegało bowiem wątpliwości, że postępowanie wymaga uzupełnienia, co wykazano w uzasadnieniu decyzji. W ocenie Kolegium, uchybienia organu I instancji miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, oraz zaistniała również konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. SKO w [...] uznało, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie w zakresie wskazanym przez Kolegium i dopiero wówczas dokonać rozstrzygnięcia w sprawie. Ponadto w treści decyzji z dnia [...] lipca 2020r. SKO w [...] błędnie powołuje datę zaskarżonej przez Prezydenta [...] decyzji Marszałka Województwa [...]. Nie jest to bowiem [...] grudnia 2020r a [...] grudnia 2019r. Organ II instancji pominął również całkowicie kwestie poruszane przez Prezydenta [...] w złożonym odwołaniu i jego uzupełnieniu, w szczególności istnienie decyzji administracyjnych wyrażających zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dla części nieruchomości i skonsumowania tych zgód w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W ocenie skarżącego organu, SKO w [...] nie dokonało wyczerpującego rozpatrzenia całego materiału dowodowego i nie wyświetliło dostatecznie stanu faktycznego sprawy. Z uwagi na charakter popełnionych naruszeń wskazać trzeba, że przepisy art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a. nakładają na organy administracji obowiązek ustalenia prawdy obiektywnej i podejmowania rozstrzygnięcia na podstawie wszechstronnie wyjaśnionego stanu faktycznego, przy zastosowaniu wszelkich koniecznych środków dowodowych, z uwzględnieniem słusznego interesu strony. Przepisy procesowe nakazują też wydanie w sprawie decyzji odpowiadającej wymogom z art. 107 § 1 i 3 k.p.a. Przede wszystkim dostrzec należy, że organ odwoławczy w uzasadnieniu decyzji z dnia [...] lipca 2020r uznając za nieprawidłowe postępowanie organu pierwszej instancji utrzymał w mocy decyzję Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2029r. SKO w [...] nie tylko nie uzasadniło swojego rozstrzygnięcia, a uczyniło to dla rozstrzygnięcia wręcz odwrotnego. Organ zawarł bowiem w uzasadnieniu obszerną argumentację przeczącą wprost swojemu rozstrzygnięciu. W odpowiedzi na skargę SKO w [...] wskazało, że zawiadomieniem z [...] sierpnia 2020 r. znak [...] zostało wszczęte z urzędu postępowanie w przedmiocie stwierdzenia nieważności decyzji SKO w [...] z [...] lipca 2020 r. znak [...]. Tym samym, wniosek o zawieszenie postępowania sądowego jest uzasadniony, z racji prawdopodobieństwa wyeliminowania skarżonej decyzji z obrotu prawnego, w postępowaniu nadzorczym, toczącym się przed Kolegium. W dniu 12 stycznia 2020 r. do Sądu wpłynęły za pośrednictwem poczty elektronicznej pisma procesowe właścicieli działek leśnych oraz dokumentacja zdjęciowa. W dniu 30 listopada 2020 r. do Sądu wpłynęło pismo procesowe z 27 listopada 2020 r. zawierające stanowisko właścicieli działek leśnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga jest zasadna, lecz nie wszystkie postawione w niej zarzuty zasługiwały na uwzględnienie. Sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej, co oznacza, że sąd w zakresie dokonywanej kontroli bada, czy organ administracji orzekając w sprawie, nie naruszył prawa w stopniu mogącym mieć wpływ na jej wynik. Należy dodać, że zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: p.p.s.a.) sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe kryteria kontroli, w ocenie Sądu, skarga jest uzasadniona, aczkolwiek nie ze wszystkich przyczyn w niej podniesionych. Sąd skargę uwzględnił ponieważ zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. W pierwszej kolejności należy wskazać (na co zwracała także uwagę strona skarżąca), że Prezydent [...] wniósł od SKO w [...] odwołanie od decyzji organu I instancji jedynie w części, tj. w części zawierającej odmowę dotyczącą zmiany przeznaczenie gruntów leśnych na cele nieleśne, co było uzasadnione tym, że decyzja od której wniesiono odwołanie zawierała wyodrębnione samodzielne merytoryczne rozstrzygnięcia, mogące samodzielnie funkcjonować w obrocie prawnym. Skarżący organ wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w zakresie jej pkt II. oraz umorzenie postępowania przed organem I instancji w części oraz wyrażenie zgody na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne w części dotyczącej pozostałych działek ewidencyjnych, wymienionych w pkt II zaskarżonej decyzji. Oznacza to, że organ odwoławczy wyszedł poza zakres odwołania. Organ naruszył tym samym art. 16 § 1 k.p.a. Zgodzić należy się również ze skarżącym organem, że w przedmiotowej sprawie w przedmiotowej sprawie doszło również do istotnej rozbieżności pomiędzy sentencją decyzji SKO w [...] z [...] lipca 2020r. a jej uzasadnieniem. W decyzji z [...] lipca 2020r. SKO w [...] orzekło, że na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a., o utrzymaniu zaskarżonej decyzji w mocy. Jednocześnie w uzasadnieniu ww. decyzji organ odwoławczy rozpatrując przedmiotową sprawę uznał już natomiast, że zaskarżona decyzja Marszałka Województwa [...] z [...] grudnia 2019r. została wydana z naruszeniem art. 7 i 77 k.p.a. przez nie przeprowadzenie postępowania, mającego na celu ustalenie okoliczności istotnych dla rozstrzygnięcia i uzasadnia konieczność zastosowania art. 138 § 2 k.p.a. tj. uchylenie zaskarżonej decyzji w całości oraz przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. W ocenie SKO w [...], nie ulegało bowiem wątpliwości, że postępowanie wymaga uzupełnienia, co wykazano w uzasadnieniu decyzji. Według organu II instancji, uchybienia organu I instancji miały istotny wpływ na rozstrzygnięcie przedmiotowej sprawy, oraz zaistniała również konieczność przeprowadzenia dodatkowego postępowania wyjaśniającego. SKO w [...] uznało, że w toku ponownego rozpatrzenia sprawy organ I instancji winien przeprowadzić dodatkowe postępowanie w zakresie wskazanym przez Kolegium i dopiero wówczas dokonać rozstrzygnięcia w sprawie. Słusznie też zwrócił uwagę skarżący organ, że w treści decyzji z [...] lipca 2020r SKO w [...] błędnie powołano datę decyzji Marszałka Województwa [...]. Nie jest to [...] grudnia 2020r., lecz [...] grudnia 2019r. Ma rację skarżący organ, że uzasadnienie decyzji odnosi się do zupełnie innego rozstrzygnięcia, niż to które zawarte zostało w osnowie decyzji z [...] lipca 2020r. Tak istotna rozbieżność w elementach decyzji administracyjnej powoduje naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy. Organ II instancji pominął również kwestie poruszane przez Prezydenta [...] w złożonym odwołaniu, w szczególności istnienie decyzji administracyjnych wyrażających zgodę na zmianę przeznaczenia gruntów leśnych na cele nieleśne dla części nieruchomości i skonsumowania tych zgód w obowiązującym miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. W tej sytuacji należy wskazać, że pomiędzy rozstrzygnięciem zawartym w osnowie decyzji SKO w [...] z [...] lipca 2020 r., a uzasadnieniem istnieje sprzeczność. Wskazać należy, że osnowa decyzji jest jej kwintesencją, wyraża bowiem rezultat stosowania normy prawa materialnego do konkretnego przypadku, w kontekście konkretnych okoliczności faktycznych i materiału dowodowego. Ma zatem charakter rozstrzygnięcia przesądzającego o istocie sprawy o udzielonym uprawnieniu lub nałożonym obowiązku. W przypadku zaistnienia sprzeczności pomiędzy osnową decyzji a uzasadnieniem, pierwszeństwo należy dać osnowie. Pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji, a jej uzasadnieniem nie może być niedających się usunąć sprzeczności, gdyż mimo pierwszeństwa, jakie ma wówczas treść rozstrzygnięcia decyzji, taka sytuacja uniemożliwia ocenę racjonalności przesłanek, jakimi kierował się organ przy wydawaniu decyzji Rozpatrując skargę Prezydenta [...], Sąd rozważał także możliwość zaistnienia oczywistej omyłki pisarskiej. Jednak stanął na stanowisku, że zastosowanie sprostowania oczywistej omyłki pisarskiej, określonego w art. 113 k.p.a. może dotyczyć pojedynczego elementu osnowy np. numeru decyzji lub daty wydania. Nie można jednak w tym trybie dokonać zmiany całej osnowy oraz jej uzasadnienia. Sprostowanie na podstawie art. 113 k.p.a., nie może prowadzić bowiem do merytorycznej zmiany orzeczenia i to nawet wówczas, gdy zaistniały rozbieżności pomiędzy treścią rozstrzygnięcia, a uzasadnieniem wyrażającym wolę organu konkretnego rozstrzygnięcia. Sprostowaniu nie podlegają bowiem wady, błędy i omyłki istotne m.in. w zakresie konsekwencji prawnych zastosowania określonej normy prawnej. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do zmiany merytorycznej orzeczenia. Oczywistość błędu pisarskiego, rachunkowego czy innego wynikać powinna bądź z natury samego błędu, bądź z porównania rozstrzygnięcia z uzasadnieniem, z treścią wniosku, czy też innymi okolicznościami. Rozbieżność pomiędzy rozstrzygnięciem decyzji, a jej uzasadnieniem należy zakwalifikować do omyłki istotnej, niepodlegającej naprawieniu w trybie art. 113 § 1 k.p.a. Mając na uwadze powyższe okoliczności Sąd doszedł do wniosku, że w sprawie nie może mieć zastosowanie art. 113 k.p.a. Z powodu istniejących rozbieżności pomiędzy osnową decyzji, a jej uzasadnieniem Sąd przychylił się do zarzutów z tym związanych podniesionych przez skarżący organ. W związku z powyższym przedwczesnym było dokonywanie oceny zasadności pozostałych zarzutów zawartych w skardze. Ponownie rozpoznając sprawę SKO w [...] uwzględni podniesione w niniejszej sprawie stanowisko. Sąd nie uwzględnił wniosku SKO w [...] o zawieszenie postępowania przedstawionego w odpowiedzi na skargę. Zastosowanie przez sąd art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma charakter fakultatywny. Ocena pozostawiona została więc do uznania sądu, który wydając postanowienie w tej kwestii powinien rozważyć, czy w danym przypadku celowe jest wstrzymanie biegu sprawy. Przepis art. 125 § 1 pkt 1 p.p.s.a. ma zastosowanie wyłącznie wówczas, gdy sąd orzekający nie jest władny samodzielnie rozstrzygnąć zagadnienia wstępnego, jakie wyłoniło się lub powstało w toku postępowania sądowego. Rozstrzygnięcie tego zagadnienia musi być istotne z punktu widzenia realizacji celu postępowania sądowoadministracyjnego oraz powinno mieć bezpośredni wpływ na wynik tego postępowania. (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 listopada 2018 r., sygn. II FSK 3154/16.). Z wyżej wskazanych względów, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c, p.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 powołanej ustawy.