IV SA/Po 546/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Józef Maleszewski (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz WSA Tomasz Grossmann po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 października 2022 r. sprawy ze skargi M. P. na decyzję Wojewody z dnia 14 lipca 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE Wojewoda (dalej również jako Wojewoda, organ II instancji) decyzją 15 lipca 2022r. nr [...] działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (j.t. Dz. U. z 2021 r. poz. 735 ze zm.- dalej k.p.a.), po rozpatrzeniu odwołań A. D., J. G. i B. K.- G., M. P. oraz M. D. od decyzji Starosty [...] z 27 maja 2022 r. znak: [...] odmawiającej P. Sp. z o.o. z/s w W. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, obejmującego stację bazową telefonii komórkowej sieci P. sp. z o.o. [...], przewidzianej do realizacji przy [...] w P. na dz. o nr. ewid. [...], obr. ewid. [...], jedn. ewid. [...] umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji Wojewoda wskazał, że dnia 19 października 2020 r. do Starostwa Powiatowego w P. wpłynął wniosek P. Sp. z o.o. (dalej inwestor) o pozwolenie na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej do którego załączono: - 4 egzemplarze projektu budowlanego sporządzonego 14 lipca 2020 r., - oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - stosowne pełnomocnictwo do reprezentowania inwestora przez S. S. wraz z potwierdzeniem uiszczenia opłaty skarbowej, - oświadczenie mgr inż. B. S. z 14 lipca 2020 r. złożone zgodnie z art. 33 ust. 2 pkt 9 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane (Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 z późn. zm.) - dalej: Prawo budowlane, - kwalifikację przedsięwzięcia z lipca 2020 r., - kartę informacyjną o polu elektromagnetycznym, - pozwolenie W. Wojewódzkiego Konserwatora Zabytków nr [...] z 2 października 2020 r. (znak: [...]) na prowadzenie badań archeologicznych. Decyzją Starosty [...] z 4 stycznia 2021 r. znak: [...] odmówiono zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielania pozwolenia na budowę dla przedmiotowej inwestycji. Odwołanie od decyzji o odmowie udzielenia pozwolenia na budowę odrębnymi pismami wnieśli S. S. reprezentujący P. Sp. z o.o., M. P., B. K. i J. G., A. i A. D. i M. D.. Wojewoda rozpoznając odwołania wydał następujące rozstrzygnięcia w stosunku do: - B. K. i J. G. decyzją z 31 marca 2021r. umorzył postępowanie odwoławcze, - M. D. postanowieniem z 31 marca 2021 r. odmówił przywrócenia terminu do wniesienia odwołania i stwierdził uchybienie terminu do jego złożenia, - A. i A. D. postanowieniem z 31 marca 2021 r. stwierdził niedopuszczalność odwołania, - S. S. oraz M. P. decyzją z 31 marca 2021 r. uchylił zaskarżoną decyzję i przekazał sprawę organowi I instancji do ponownego rozpatrzenia. Rozpoznając ponownie sprawę, Starosta P. pismem z 26 kwietnia 2022 r. zawiadomił strony o możliwości wypowiedzenia się w sprawie. Stanowisko w sprawie zajął M. P. w piśmie z 1 maja 2022 r., w którym wskazał m.in., że Starosta P. nie wezwał inwestora do wyjaśnienia kwestii systemów pracy anten na poszczególnych pasmach oraz do dostosowania projektu budowlanego do przepisów rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r. poz. 2448 - dalej: rozporządzenie MZ 2019). Ponadto podkreślił, że inwestor nie wykonał w pełni obowiązku wyjaśnienia rozbieżności zawartych w informacji w projekcie budowlanym i kwalifikacji przedsięwzięcia dotyczących wysokości zawieszenia anten sektorowych i zakresów maksymalnych tiltów, a także wykazania ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego (w uzupełnieniu przedstawiono jedynie promieniowanie elektromagnetyczne) oraz nie przedstawił skumulowanych wartości mocy promieniowania elektromagnetycznego na azymutach zgodnie z konfiguracją anten. W dalszej części pisma M. P. wnioskował o uwzględnienie opinii biegłego dr inż. J. G., ponieważ przedstawiona przez inwestora opinia dotyczy wezwań wystosowanych przez organ administracji do uzupełnienia wniosków budowy stacji z sześciu różnych gmin w oparciu o inny, specyficzny dla gmin, status faktyczny i prawny. W piśmie z 1 maja 2022 r. zwrócił uwagę także na kwestię wadliwego ustalenia kręgu stron postępowania. W piśmie z 17 maja 2022 r. uwagi do postępowania złożyli A. D., M. D., J. G. oraz B. K.. Wniesiono o analizę dowodów w postaci opinii biegłego dr inż. J. G., mapki z oznaczonymi obszarami oddziaływania inwestycji z pismem będącym sposobem wyliczenia obszarów oddziaływania i uznania wnoszących pismo oraz innych mieszkańców, na których inwestycja będzie oddziaływała lub potencjalnie oddziaływała, za stronę postępowania. Wskazano, że kwestia oddziaływania pola elektromagnetycznego wymaga uwzględnienia maksymalnego możliwego emitowania takiego pola z urządzenia, maksymalnego możliwego pochylenia osi wiązki promieniowania, ukształtowania terenu, oraz istniejącego i potencjalnego zagospodarowania. W toku postępowania prowadzonego przed organem I instancji wpłynęła petycja z 2 października 2021 r. wniesiona przez mieszkańców Osiedla K. i osób zainteresowanych, których reprezentował M. D., wyrażająca sprzeciw co do lokalizacji przedmiotowej stacji bazowej telefonii komórkowej i żądająca zmiany jej lokalizacji. Petycja ta została 18 stycznia 2022 r. (znak: [...]) rozpatrzona przez Starostę P. pozytywnie, w taki sposób, że wnioski w niej zawarte mogą zostać rozpatrzone wyłącznie w ramach toczącego się postępowania administracyjnego o pozwolenie na budowę, w oparciu o zasady i reguły postępowania dowodowego obowiązujące w tym postępowaniu. Decyzją z 27 maja 2022 r. znak: [...] Starosta P., działając na podstawie art. 35 ust. 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994r. Prawo budowlane (j.t. Dz.U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm. – dalej p.b.) w związku z art. 26 ustawy z dnia 13 lutego 2020 r. o zmianie ustawy prawo budowlane oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2020r. poz. 471 – dalej ustawa zmieniająca p.b.) odmówił inwestorowi zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę przedmiotowej inwestycji. Pismem z 27 maja 2022 r. organ stopnia powiatowego poinformował M. D., B. K., J. G. i A. D., że nie zostali uznani za strony postępowania, a także o wydaniu przez Starostę P. decyzji o odmowie pozwolenia na budowę. Odwołanie od decyzji o odmowie pozwolenia na budowę odrębnymi pismami złożyli J. G. i B. K., M. P., A. D. i M. D.. W powyższych odwołaniach wskazano, że skarżący są zadowoleni z wydanej decyzji o odmowie pozwolenia na budowę, ponieważ projekt budowlany nie zawiera "skumulowanych mocy promieniowania elektromagnetycznego na azymutach zgodnie z konfiguracją anten sektorowych, danych technicznych obiektu budowlanego charakteryzujących wpływ obiektu budowlanego na środowisko i jego wykorzystywanie oraz na zdrowie ludzi i obiekty sąsiednie pod względem emisji promieniowania pola elektromagnetycznego i zakłóceń, z podaniem odpowiednich parametrów tych czynników zasięgu rozprzestrzeniania się". W dalszej części odwołania skarżący podkreślili, że "z opinii biegłego sądowego dr inż. J. G., która jest dowodem w sprawie wynika, że zadeklarowane arbitralnie w dokumencie kwalifikacyjnym moce EIRP na poszczególne pasma nie mają żadnego rzeczywistego odniesienia do faktycznej mocy wyjściowej urządzeń nadawczych (modułów RRU) zaplanowanych przez Inwestora, przedstawionej w notach technicznych producenta tych urządzeń - firmy [...]". Ponadto wskazali, że "z analizy biegłego sądowego wynika, że emisyjne oddziaływanie przedmiotowej stacji jest znacznie większe niż obszar 40 m w każdym kierunku emisyjnym i mieszkańcy, na których oddziaływanie ma stacja powinni mieć status strony. Przyjmując, że dla mocy emisyjnej anten na deklarowanym przez inwestora poziomie 2,6% maksymalnej nominalnej mocy emisyjnej obszar oddziaływania wynosi 40 m w każdym kierunku emisyjnym, to przyjmując moc emisyjną anten na poziomie 100% ich nominalnej mocy emisyjnej obszar oddziaływania inwestycji zwiększy się do 248 m w każdym z azymutów". Mając powyższe na względzie skarżący zażądali uznania za strony postępowania. Zaś w odwołaniu M. P. podniósł, że nie zgadza się z odrzuceniem możliwości udziału innych uczestników postępowania, którzy chcą być stroną oraz brakiem możliwości udziału Starosty w zmianie lokalizacji inwestycji. Po rozpatrzeniu tego odwołania, Wojewoda przywołaną na wstępie decyzją z 15 lipca 2022 r. umorzył postępowanie odwoławcze. W uzasadnieniu decyzji organ II instancji wskazał, że zgodnie z art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. postępowanie odwoławcze może zakończyć się decyzją o umorzeniu wówczas, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Powyższy przepis nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego w każdej indywidualnej sprawie administracyjnej należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości postępowania, mając na uwadze art. 105 k.p.a. Decyzją o umorzeniu zakończy się więc np. takie postępowanie odwoławcze, w toku którego właściwy w sprawie organ administracji publicznej stwierdzi, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w sprawie. Stosownie bowiem do art. 127 § 1 k.p.a. postępowanie odwoławcze może być uruchomione wyłącznie wskutek wniesionego odwołania przez uprawniony podmiot, tj. przez stronę postępowania. Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że jedynie M. P. brał udział w postępowaniu prowadzonym przed organem I instancji, pozostałym skarżącym nie doręczono decyzji. Dalej wskazano, że zgodnie zaś z art 28 ust. 2 p.b., będącym lex specialis w stosunku do art. 28 k.p.a., stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Stosownie do art. 3 pkt 20 p.b. w brzmieniu sprzed nowelizacji (zob. art. 27 ust. 1 pkt 1 w zw. z art. 26 ustawy zmieniającej p.b.), za obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Zatem w celu uznania właściciela nieruchomości sąsiedniej za stronę postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę należy ustalić, czy należąca do niego nieruchomość znajduje się na terenie wyznaczonym na podstawie konkretnych przepisów prawa materialnego w otoczeniu przedmiotowego obiektu budowlanego, przy czym przepisy te wprowadzają związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie i zagospodarowaniu tego terenu. W niniejszej sprawie krąg stron postępowania został wyznaczony w oparciu rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r. poz. 1225 - dalej: rozporządzenie z 2002), oraz przepisy środowiskowe, w tym rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839 ze. zm. - dalej: rozporządzenie RM 2019), oraz rozporządzenie MZ 2019, i rozporządzenie Ministra Klimatu z dnia 17 lutego 2020 r. w sprawie sposobów sprawdzania dotrzymania dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. poz. 258 ze. zm.- dalej: rozporządzenie MK 2020). Z powyższych względów oprócz inwestora za stronę postępowania na etapie organu I instancji uznano właścicieli nieruchomości znajdujących, się w obszarze oddziaływania inwestycji, tj. właścicieli nieruchomości o nr. ewid. [...], [...], [...], [...] i [...]. Jak dalej argumentował organ odwoławczy w przedmiotowej sprawie nowelizacja przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jakie określono w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko, dokonana została na podstawie rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071). Skutkiem nowelizacji było m.in. uchylenie z dniem 4 czerwca 2022 r. zapisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 powołanego rozporządzenia Rady Ministrów, dotyczących instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Tym samym ww. inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Powyższe przekłada się na zawężenie kręgu stron postępowania, ponieważ nie ma aktualnie potrzeby badania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny od środka elektrycznego. W niniejszej sprawie na wskutek nowelizacji przepisów rozporządzenia Rady Ministrów, krąg stron zawęził się tylko do dz. o nr. ewid. [...], na której ma zostać wybudowana przedmiotowa inwestycja. W związku z powyższym właściciel dz. o nr. ewid.[...], tj. M. P., którego nieruchomość znajdowała się pod wiązką skierowaną na azymut 200° utracił przymiot strony. Jak wynika z treści odwołania J. G. i B. K. są oni właścicielami działki o nr. ewid. [...] oddalonej o 50,2 m na północ od działki inwestycyjnej i ok. 74 m od trzonu wieży stacji bazowej, natomiast budynek znajdujący się na ww. działce z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi będzie się znajdował w odległości 78 m od wieży. Z kolei A. D. wskazał w odwołaniu, że jest właścicielem dz. o nr. ewid. [...] i [...], które znajdują się w odległościach od 54 m do 59 m na północ od granicy działki inwestycyjnej i od ok. 89 m do ok. 94 m od trzonu wieży stacji bazowej. Ostatni odwołujący, tj. M. D., wskazał, że jest właścicielem dz. o nr. ewid. [...], która znajduje się w odległości ok. 42 m na zachód od granicy działki inwestycyjnej, natomiast budynek mieszkalny z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi będzie się znajdował w odległości ok. 110 m od wieży. Organ II instancji wskazał również, że nałożenie na organy państwa, w tym organy administracji architektoniczno-budowlanej, obowiązku sprawdzania, czy odpowiednie poziomy pól elektromagnetycznych zostały zachowane, rodzi uprawnienia po stronie osób, które zamieszkują w miejscach, w których takie pola mogą bądź będą mogły występować. W przypadku inwestycji, która dotyczy grup anten o różnej mocy powinna być uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych tak, aby można w ogóle dokonywać jakiejkolwiek kwalifikacji przedmiotowej inwestycji. Badanie powyższych kwestii uzasadnia również § 314 rozporządzenia z 2002, zgodnie z którym budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Wojewoda dodał, że pomiary poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku dla zakresów częstotliwości od 10 MHz do 300 GHz w otoczeniu instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych oraz radiolokacyjnych, w przyjętych pionach pomiarowych, wykonuje się w punktach pomiarowych położonych na wysokościach od 0,3 m do 2,0 m nad powierzchnią terenu albo nad innymi miejscami dostępnymi dla ludności. Powyższy zapis znajduje się w pkt. 11. załącznika rozporządzenia Ministra Klimatu. Ponadto tożsamą definicję miejsc dostępnych dla ludności zawiera rozporządzenie Ministra Zdrowia. Uzupełniająco wyjaśnić należy, że w rozumieniu art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1973 ze zm.- dalej: p.o.ś.) przez miejsca dostępne dla ludności rozumie się wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. W niniejszej sprawie rozkład pionowy i poziomy mocy gęstości promieniowania elektromagnetycznego zawarty został na str. 22-24a projektu budowlanego i uwzględnia on obecnie obowiązujące przepisy rozporządzenia Ministra Zdrowia. Analizując rozkład pionowy ponadnormatywnego promieniowania elektromagnetycznego przy uwzględnieniu wysokości zawieszenia anten oraz sposobu zagospodarowania terenu w otoczeniu stacji bazowej stwierdzono, że nie wystąpi ekspozycja ludności na ponadnormatywne pole elektromagnetyczne wytwarzane przez projektowane anteny. Z części graficznej wynika, że ww. promieniowanie występować będzie w wolnej przestrzeni niedostępnej dla ludności na działce inwestycyjnej. Jak wynika z rys. nr 3a-3c pt. "analiza maksymalnego dopuszczalnego pochylenia wiązek głównych promieniowania anten rozsiewczych" promieniowanie elektromagnetyczne występować będzie w każdym z azymutów w odległości do 2 m od anteny uwzględniającej zarówno tilt 0°, jak i 12°, na wysokości 44 m od miejsc dostępnych dla ludności. Uwzględniając powyższe, organ II instancji stwierdził, że przyjęte w przedmiotowej inwestycji parametry pracy anten sektorowych nie spowodują ograniczeń w zagospodarowaniu i zabudowie działek sąsiednich, w tym zwłaszcza nieruchomości skarżących, również nie będą wpływać na zdrowie i życie ludzi. Odnosząc się do poruszonej w odwołaniach kwestii braku wykazania przez inwestora w projekcie budowlanym maksymalnych możliwości emisyjności anten sektorowych, które z obliczeń biegłego sądowego zmniejszyły obszar oddziaływania w każdym z azymutów, wyjaśnić należy, że przedsięwzięcie analizowane przez organy może bowiem być badane tylko pod kątem założeń technicznych, które zostały wskazane przez inwestora do wykorzystania. Wojewoda zaznaczył, że należy odróżnić etap planowania i realizacji przedsięwzięcia od etapu jego użytkowania. Możliwe jest zatem pominięcie przy kwalifikacji przedsięwzięcia maksymalnego (technicznego wynikającego ze specyfikacji urządzenia) pochylenia anteny, ponieważ to inwestor deklaruje, że nie zamierza z takich maksymalnie możliwych ustawień korzystać, a zatem deklaruje parametry planowanego do realizacji przedsięwzięcia (w niniejszej sprawie pochylenie od 0° do 12°). W konsekwencji ewentualna zmiana parametrów anteny wykraczająca poza wskazane obecnie parametry będzie mogła być kontrolowana i kwestionowana w odrębnym postępowaniu pod kątem przestrzegania przez inwestora norm prawnych w tym zakresie. W obecnym stanie prawnym, uwzględniając zmiany przepisów, które wprowadzają obecnie instrumenty prawne pozwalające przeprowadzić badania rzeczywistych oddziaływań takich instalacji, możliwe jest przeprowadzenie badania pól elektromagnetycznych instalacji w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia - na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana (art. 122 i nast. p.o.ś.). Ponadto, w tej sprawie parametry anteny przewidziane do realizacji zostały jednoznacznie określone przez inwestora. Przedstawiony przez inwestora projekt budowlany posiada, wymagane przepisami prawa, oświadczenie projektantów o sporządzeniu projektu budowlanego zgodnie z obowiązującymi przepisami, oraz zasadami wiedzy technicznej, a organ nie ma kompetencji do oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego w zakresie wykraczającym poza zagadnienia wskazane w art. 35 ust. 1 p.b., w tym weryfikacji kwestii możliwości przewrócenia się masztu. Rozszerzająca interpretacja uprawnień organu w zakresie kontroli na podstawie art. 35 ust. 1 p.b. oznaczałaby w istocie przywrócenie uchylonej zasady oceny materialnych rozwiązań projektu budowlanego przez organ (uchylony art. 35 ust. 2 p.b.) i stanowiłaby naruszenie zasady związania organów administracji publicznej prawem (art. 7 k.p.a.). Wojewoda podkreślił, że zgodnie z pkt. 8 załącznika do rozporządzenia Ministra Klimatu przez maksymalne parametry pracy instalacji lub urządzenia rozumie się parametry określane dla pracy tej instalacji lub tego urządzenia w warunkach maksymalnego występującego lub planowanego obciążenia, deklarowane przez prowadzącego tę instalację lub użytkownika tego urządzenia. Tak więc podczas ustalania zasięgów występowania pól elektromagnetycznych o wartościach granicznych nie ma bezwzględnej potrzeby uwzględnienia maksymalnej mocy możliwej do doprowadzenia do anteny według jej danych katalogowych. Odnosząc się do kwestii przyznania statusu stron postępowania podmiotom znajdującym się wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny od środka elektrycznego, której długość w projekcie budowlanym została - zdaniem skarżących - zaniżona, stwierdzono, że kwestie miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż wiązek uzależnione było od równoważnej mocy promieniowanej izotropowo, tzw. wartości EIRP, wyznaczanej dla pojedynczej anteny na podstawie przepisów § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM 2019, które wskutek ostatniej nowelizacji zostały uchylone, co już wyjaśniono. Stąd też ww. zagadnienie nie ma aktualnie znaczenia przy ocenie przymiotu strony. Podsumowując Wojewoda stwierdził, że skoro w obszarze, gdzie występuje ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne nie ma nieruchomości A. D., J. G., B. K., M. P. i M. D., to uznać należy, że planowana inwestycja nie wpłynie na ograniczenie możliwości zabudowy i zagospodarowania ich nieruchomości, jak również nie ograniczy skarżącym dostępu do drogi publicznej oraz szeroko pojętych mediów. Inwestycja nie będzie powodować na działkach skarżących negatywnego oddziaływania ponad przeciętną miarę. W związku z powyższym, w aktualnym stanie prawnym, nie można uznać skarżących za strony postępowania. Innymi słowy brak jest normy publicznoprawnej, z której wynikałyby dla skarżących bezpośrednio określone prawa lub obowiązki w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę omawianej inwestycji. Posiadany przez wnioskodawców interes faktyczny w postępowaniu o udzielenie pozwolenia na budowę przedmiotowego zamierzenia nie może być utożsamiany z interesem prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a. Wojewoda podkreślił, iż nie każdy związek pomiędzy subiektywnymi uprawnieniami podmiotu a sprawą administracyjną oznacza, iż podmiot ma w danej sprawie interes prawny. Zgodnie z obowiązującymi przepisami organ odwoławczy po otrzymaniu odwołania obowiązany jest zbadać jego dopuszczalność. Dopuszczalność odwołania jest wyznaczona przesłankami przedmiotowymi i przesłankami podmiotowymi. Przesłanki podmiotowe to złożenie odwołania przez legitymowany podmiot tj. stronę postępowania. W razie, gdy organ odwoławczy ustali, że podmiot wnoszący odwołanie nie ma interesu prawnego, zakończy postępowanie odwoławcze w formie decyzji o umorzeniu postępowania odwoławczego, która rozstrzyga tylko co do legitymacji wnoszącego odwołanie. Po przeanalizowaniu dokumentacji sprawy, w świetle przywołanej definicji strony i definicji obszaru oddziaływania, tutejszy organ ustalił, że odwołujący nie są stronami w przedmiotowym postępowaniu, stąd uzasadnione jest umorzenie postępowania odwoławczego. Na opisaną decyzję skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu wniósł M. P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika zaskarżając ją w całości i zarzucając organowi odwoławczemu : 1. błąd w ustaleniach faktycznych polegających na przyjęciu, że nieruchomość skarżącego, stanowiąca działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym [...], znajduje się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji, a w związku z tym nie dozna ograniczeń w zagospodarowaniu lub zabudowie, a w konsekwencji skarżący nie jest stroną postępowania, 2. naruszenie przepisów prawa procesowego, tj.: . art. 7 k.p.a., art. 77 § 1 k.p.a i 80 k.p.a poprzez nieprawidłowe i nienależyte rozpatrzenie zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, i przyjęcie, że nieruchomość skarżącego M. P., stanowiąca działkę gruntu oznaczoną numerem ewidencyjnym [...], znajduje się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji, a w związku z tym nie dozna ograniczeń w zagospodarowaniu lub zabudowie, . art. 28 ust. 2 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu odwoławczym, . art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. oraz 127 § 1 k.p.a. poprzez ich niewłaściwe zastosowanie i umorzenie postępowania odwoławczego na skutek błędnego przyjęcia przez organ odwoławczy, że skarżący M. P. nie jest stroną przedmiotowego postępowania administracyjnego, 3. naruszenie prawa materialnego, tj.: . art. 3 pkt 20 p.b. (w brzmieniu sprzed nowelizacji wprowadzonej ustawą zmieniającą p.b.) poprzez jego niewłaściwe zastosowanie na skutek przyjęcia, że nieruchomość skarżącego M. P., stanowiąca działkę gruntu oznaczoną nr [...], znajduje się poza obszarem oddziaływania planowanej inwestycji, a w związku z tym nie dozna ograniczeń w zagospodarowaniu lub zabudowie, . art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i przyjęcie, że planowana przez inwestora inwestycja zapewni poszanowanie, występujących w obszarze oddziaływania obiektu, uzasadnionych interesów osób trzecich, w tym skarżącego, podczas gdy na skutek realizacji inwestycji nieruchomość skarżącego dozna ograniczeń w zagospodarowaniu lub zabudowie, . § 314 rozporządzenia z 2002 poprzez jego niewłaściwe zastosowanie i zaniechanie ustalenia zasięgu promieniowania elektromagnetycznego planowanej inwestycji, a tym samym brak ustalenia czy planowana inwestycja nie wpłynie negatywnie na możliwość zabudowy i zagospodarowania nieruchomości sąsiednich, w tym nieruchomości skarżącego. Mając na uwadze powyższe zarzuty, skarżący wniósł o uchylenie kwestionowanej decyzji w zaskarżonym zakresie. Ponadto skarżący wniósł o przeprowadzenie dowodu z decyzji Wojewody z dnia 15 lipca 2022 r. wydanej w sprawie nr [...] na okoliczność treści rozstrzygnięcia, ustaleń poczynionych w ramach postępowania oraz podstaw wydanej decyzji. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że o ile odrębnej oceny wymaga nowelizacja rozporządzenia RM 2019, na skutek której wykreślono przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8, to z całą mocą należy stwierdzić, iż ocena organu odwoławczego co do braku przymiotu strony postępowania w przypadku skarżącego pozostaje błędna. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 2 p.b. stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Z kolei w myśl art. 3 pkt 20 p.b. w brzmieniu sprzed nowelizacji za obszar oddziaływania obiektu należy rozumieć teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. W ocenie skarżącego nie ma żadnych podstaw do eliminowania go z kręgu stron postępowania dotyczącego przedmiotowej inwestycji, a z całą pewnością nie zachodzą do tego podstawy w oparciu o dokumentację przedstawioną przez inwestora. Otóż nieruchomość skarżącego - działka gruntu oznaczona nr [...], jest działką budowlaną przeznaczoną pod zabudowę mieszkaniową, która graniczy z nieruchomością, na której zrealizowana ma być planowana inwestycja. Zatem odziaływanie planowanej inwestycji na nieruchomość skarżącego winna być dokonana w oparciu m.in. o treść § 314 rozporządzenia z 2002. Zgodnie z treścią ostatnio powołanego przepisu budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Zatem stwierdzenie, że planowana inwestycja będzie emitować pole elektromagnetyczne z przekroczeniem dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego w obrębie nieruchomości skarżącego, spowoduje istotne ograniczenie w zagospodarowaniu i zabudowie nieruchomości skarżącego. Tym samym nieruchomość skarżącego znajdzie się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji, a skarżący posiada przymiot strony. Organy państwa, w tym organy administracji architektoniczno-budowlanej, mają obowiązek sprawdzania, czy odpowiednie poziomy pól elektromagnetycznych zostały zachowane. Kształtuje to z kolei uprawnienie po stronie osób, których nieruchomości znajdują się w miejscach, w których takie pola mogą bądź będą mogły występować. W przypadku inwestycji, która dotyczy grup anten o różnej mocy powinna być uwzględniona kumulacja pól elektromagnetycznych tak, aby można w ogóle dokonywać jakiejkolwiek kwalifikacji przedmiotowej inwestycji, chociażby pod kątem regulacji zawartej w § 314 rozporządzenia z 2002. W niniejszej sprawie organ odwoławczy takich ustaleń nie poczynił, a wręcz stanowiska wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji oraz w uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia 15 lipca 2022 r. wydanej w sprawie nr [...] pozostają ze sobą wyraźnie sprzeczne. Otóż w zaskarżonej decyzji organ II instancji podał, na co już wskazywano, że skoro w obszarze, gdzie występuje ponadnormatywne promieniowanie elektromagnetyczne nie ma nieruchomości m.in. M. P., to uznać należy, że planowana inwestycja nie wpłynie na ograniczenie możliwości zabudowy i zagospodarowania jego nieruchomości, jak również nie ograniczy skarżącemu dostępu do drogi publicznej oraz szeroko pojętych mediów, a inwestycja nie będzie powodować na działce skarżącego negatywnego oddziaływania ponad przeciętną miarę. Z kolei w uzasadnieniu decyzji Wojewody z dnia 15 lipca 2022 r. wydanej w sprawie nr [...] wskazano, że przedstawiona przez inwestora w dokumentacji projektowej analiza nie uwzględnia zsumowania mocy promieniowania elektromagnetycznego anten na azymutach. W ostatnio powołanej decyzji wskazano również, że analiza promieniowania elektromagnetycznego powinna zawierać wartości skumulowane dla wszystkich pasm. Podczas wyznaczania zasięgów pól o wartościach granicznych należy brać pod uwagę efekty działania wszystkich anten danej stacji bazowej, a także występowanie pól elektromagnetycznych, których źródłami są inne instalacje i urządzenia znajdujące się w otoczeniu obiektu będącego przedmiotem analiz. Jak dalej wskazano w uzasadnieniu powołanej decyzji Wojewody z dnia 15 lipca 2022 r. przedstawiony w projekcie budowlanym zasięg promieniowania elektromagnetycznego nie został wykonany prawidłowo, ponieważ nie uwzględnia ww. kryteriów pomiarowych. Poprawność wykonania ww. analiz ma z kolei istotne znaczenie w przedmiotowej sprawie, bowiem ogranicza to możliwość oceny, jaką dokonuje organ administracji architektoniczno-budowlanej, z przepisami techniczno-budowlanymi, tj. m.in. z § 314 rozporządzenia z 2002. Niewłaściwie przeprowadzona analiza rozkładu promieniowania elektromagnetycznego uniemożliwiła weryfikację, czy inwestycja nie naruszy art. 5 ust. 1 pkt 9 p.b., a tym samym, czy nie wpłynie negatywnie na możliwości zabudowy i zagospodarowania nieruchomości sąsiednich. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie oraz utrzymał swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Zgodnie z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 - dalej p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Ewentualne stwierdzenie uchybień w działaniu administracji publicznej obliguje sąd do uchylenia decyzji, stwierdzenia jej nieważności, bądź też stwierdzenia wydania decyzji z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 p.p.s.a.). Sąd administracyjny, kontrolując działalność administracji publicznej, pozostaje zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. związany granicami sprawy, a nie granicami skargi. Mając powyższe na uwadze należy wskazać, że przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego prowadzonego ze skargi M. P. jest ocena prawidłowości decyzji Wojewody, którą umorzył postępowanie z odwołania M. P. od decyzji Starosty [...] odmawiającej P. Sp. z o.o. w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzieleniu pozwolenia na budowę, obejmującego stację bazową telefonii komórkowej sieci P. sp. z o.o. [...], przewidzianej do realizacji przy alei [...] na dz. o nr. ewid. [...], obr. ewid. [...], jedn. ewid. [...] Oceniając powyższą decyzję w zakresie interesu prawnego skarżącego, stwierdzić należy, że materialnoprawną podstawą zaskarżonej decyzji stanowił art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a., gdyż Wojewoda stwierdził, że skarżącemu nie przysługuje przymiot strony w postępowaniu w sprawie planowanej inwestycji, a zatem nie posiada prawa do wniesienia odwołania. W tym miejscu zaznaczenia wymaga, że dokonywana przez sąd administracyjny kontrola decyzji wydanej na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. nie obejmuje oceny zgodności z prawem decyzji Starosty [...], ani też kwestii materialnoprawnych związanych z przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym wydano tę decyzję. Sąd może jedynie skoncentrować się na zbadaniu, czy istniały prawnie uzasadnione przesłanki do umorzenia postępowania prowadzonego przez organ odwoławczy. Poza zakresem niniejszej sprawy pozostawały zatem kwestie merytoryczne, niezwiązane z istotą rozpoznawanej sprawy, czy też argumentacja Wojewody podana w uzasadnieniu decyzji innej niż kontrolowana w niniejszym postępowaniu decyzji o umorzeniu postepowania odwoławczego. W tym miejscu zaznaczyć należy, iż z akt sprawy wynika, że odwołanie od decyzji Starosty [...] z 27 maja 2022 r. znak: [...] wniosła również P. Sp. z o.o. z/s w W., której odwołanie rozpoznane zostało decyzją Wojewody z 15 lipca 2022 r. wydanej w sprawie nr [...] r. , na mocy której organ odwoławczy uchylił decyzję Starosty [...] w części dyspozytywnej przywołującej podstawę prawną - art. 35 ust. 3 p.b. w zw. z art. 26 ustawy o zmianie ustawy p.b. i w to miejsce przywołał art. 35 ust. 1 pkt 2 p.b. w zw. z art. 27 ust. 1 pkt 1 i art. 26 ustawy o zmianie ustawy p.b. a w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Z informacji znanych Sądowi z urzędu wynika również, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu wyrokiem z 20 października 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 547/22 uchylił decyzję Wojewody rozpoznającą odwołanie wniesione przez P. Sp. z o.o. z/s w W. oraz poprzedzającą ją decyzję Starosty [...] z 27 maja 2022 r. nr [...] We wskazanym wyroku z 20 października 2022 r. Sąd dokonał oceny kwestii materialnoprawnych związanych z przedmiotem postępowania administracyjnego, w którym wydano decyzję odmawiającą P. Sp. z o.o. z/s w W. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, obejmującego stację bazową telefonii komórkowej sieci P. sp. z o.o. [...], przewidzianej do realizacji przy alei [...] na dz. o nr. ewid. [...], obr. ewid. [...], jedn. ewid. [...]. Mając powyższe na uwadze, dokonując kontroli przedmiotowej decyzji w powyżej wskazanym zakresie, Sąd uznał, że organ odwoławczy stwierdzając brak legitymacji skarżącego do bycia stroną postępowania oraz rozważając w tym zakresie jego interes prawny, wbrew zarzutom skargi, właściwie wyjaśnił stan faktyczny sprawy, a także rozpoznał badaną kwestię w jej całokształcie i dokonał wyczerpującej oceny, w konsekwencji czego wbrew zarzutom skargi nie naruszył przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Wskazać należy, że treść art. 7 k.p.a. obliguje organ do podejmowania wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego. Przepis art. 77 § 1 k.p.a. nakłada z kolei na organy obowiązek wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia całego materiału dowodowego, który zgodnie z art. 80 k.p.a. w całości powinien być podstawą dokonywanej oceny. W przekonaniu Sądu Wojewoda sprostał powyższym obowiązkom, ponieważ rozpoznał kwestię legitymacji skarżącego w sposób wyczerpujący oraz całościowy, a dokonana ocena - przedstawiona w decyzji - jest pełna i uzasadnia wystarczająco podjęte rozstrzygnięcie. Wskazać należy bowiem, że krąg podmiotów uprawnionych do udziału w postępowaniu w sprawie udzielenia pozwolenia na budowę określa art. 28 ust. 2 p.b.. Zgodnie z jego treścią stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są: inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obowiązek ustalenia kręgu stron postępowania ciąży również na organie II instancji nawet w sytuacji gdy organ I instancji przyznał danemu podmiotowi status strony. Rozpoznanie odwołania wymagało więc uprzedniego ustalenia czy podmiot je wnoszący jest do tego uprawniony. Słusznie organ odwoławczy stwierdził, że w postępowaniu dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę interes prawny ustala się w oparciu o przepis art. 28 ust. 2 p.b., który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a. ogranicza pojęcie strony w sprawach dotyczących pozwolenia na budowę do następujących osób: inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przez obszar oddziaływania obiektu należy natomiast rozumieć, zgodnie z przepisem art. 3 pkt 20 p.b w brzmieniu sprzed nowelizacji., teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zagospodarowaniu, w tym zabudowy, tego terenu. Celem tej regulacji było więc przesądzenie w ustawie, że osoby trzecie mogą skutecznie kwestionować zamierzenie inwestycyjne jedynie wówczas, gdy mają w sprawie interes prawny i tylko w takim zakresie, w jakim zamierzenie to koliduje z ich uzasadnionym interesem. Nabycie statusu strony nie następuje więc wskutek faktycznego dopuszczenia przez organ tej osoby do udziału w postępowaniu, lecz musi być oparte na przepisie prawa materialnego. Do przepisów odrębnych w rozumieniu powołanego wyżej art. 3 pkt 20 p.b. należą m.in. przepisy rozporządzenia RM 2019 oraz rozporządzenia MZ 2019. W sprawie istotna jest nowelizacja przepisów dotyczących katalogu przedsięwzięć mogących potencjalnie lub zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, jakie określono w rozporządzeniu RM 2019, która dokonana została rozporządzeniem Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1071 – dalej rozporządzenie zmieniające). W wyniku nowelizacji z dniem wejścia przepisów nowelizacyjnych w życie t.j. z dniem 4 czerwca 2022 r. uchylono zapisy § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia RM 2019, dotyczące instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych, z wyłączeniem radiolinii, emitujących pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz. Tym samym ww. inwestycje, do których należą stacje bazowe telefonii komórkowych, wyłączone zostały z katalogu przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W tym miejscu wskazać należy, na treść §2 rozporządzenia zmieniającego, zgodnie z którym do przedsięwzięć, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia zmienianego w § 1, w przypadku których przed dniem wejścia w życie niniejszego rozporządzenia wszczęto i nie zakończono przynajmniej jednego z postępowań w sprawie decyzji, o których mowa w art. 71 ust. 1 oraz art. 72 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, lub zgłoszeń, o których mowa w art. 72 ust. 1a tej ustawy, stosuje się przepisy rozporządzenia zmienianego w § 1 w brzmieniu nadanym niniejszym rozporządzeniem. Powyższe oznacza, że w sprawie postepowania w przedmiocie pozwolenia na budowę, w którym postepowanie nie zostało zakończone stosuje się przepisy rozporządzania RM 2019 w nowym brzmieniu. Powyższe jak słusznie stwierdził organ odwoławczy przekłada się na zawężeniu kręgu stron postępowania, ponieważ nie ma aktualnie potrzeby badania miejsc dostępnych dla ludności wzdłuż osi głównej wiązki promieniowania anteny od środka elektrycznego. W niniejszej sprawie na wskutek nowelizacji przepisów rozporządzenia RM 2019, krąg stron zawęził się tylko do dz. o nr. ewid. [...], na której ma zostać wybudowana przedmiotowa inwestycja. W przypadku budowy stacji bazowej telefonii komórkowej za istotne przesłanki pozwalające ustalić obszar jej oddziaływania uznaje się też natężenie szkodliwego promieniowania i kierunek emisji fal elektromagnetycznych (tak m.in.: wyrok NSA z dnia 5 sierpnia 2005 r. w sprawie OSK 1865/04, z dnia 7 marca 2008 r. w sprawie II OSK 177/07, CBOSA). Zgodnie z § 314 rozporządzenia z 2002 budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Jak wynika z rozporządzenia MZ 2019 zakres częstotliwości pól elektromagnetycznych oraz dopuszczalne poziomy pól elektromagnetycznych dla miejsc dostępnych dla ludności (gęstość mocy) wynosi: . 2 W/m2 (załącznik, tabela 2 pkt 9) dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego od 10 MHz do 400 MHz, . f/200 (załącznik, tabela 2 pkt 10) dla zakresu częstotliwości od 400 MHz do 2000 MHz (gdzie f to wartość częstotliwości pola elektromagnetycznego), . 10 w/m2 (załącznik, tabela 2 pkt 11) dla zakresu częstotliwości pola elektromagnetycznego od 2 GHz do 300 GHz, Poprzez ponadnormatywne szkodliwe promieniowanie należy rozumieć promieniowanie emitowane przez pole elektromagnetyczne przekraczające wartość dopuszczalną. Promieniowanie takie może występować tylko w miejscach niedostępnych dla ludzi. W konsekwencji stroną postępowania w sprawie wydania decyzji o pozwoleniu na budowę stacji telefonii komórkowej będzie właściciel, użytkownik wieczysty lub zarządca nieruchomości, która znalazłaby się w strefie, gdzie występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego. Możliwość zagospodarowania takiej nieruchomości budynkiem z przeznaczeniem dla ludzi byłaby niewątpliwie ograniczona. W projekcie budowlanym oraz przedstawiono rzut zasięgów przewidywanych obszarów pola elektromagnetycznego o wartościach nie mniejszych niż 10 W/m2. Obszar ten wyznaczono czerwoną linią i nie obejmuje on działki o nr [...] należącej do skarżącego. Zasięg ponadnormatywnego promieniowania występuje nadto na wysokości co najmniej 46 m nad poziomem terenu. Wobec tego słusznie organ wskazał, że skarżący nie może być uznany za stronę postępowania, gdyż jego działka nie znajduje się w obszarze przekraczającym poziom 10 W/m2. Nie doznaje on bowiem ograniczeń w zagospodarowaniu jego działki z uwagi na wystąpienie ponadnormatywnego promieniowania. Ponadto skarżący nie wskazał na żadne inne normy, które wskazywałby na ograniczenie jego prawa do zagospodarowania, w tym zabudowy nieruchomości. Tylko bowiem wskazanie takich przepisów i ograniczeń mogłoby zdecydować o przyznaniu skarżącemu przymiotu strony. Sam bowiem fakt położenia działki skarżącego w sąsiedztwie inwestycji, w sytuacji kiedy nie jest ona narażona na ponadnormatywne oddziaływanie elektromagnetyczne, nie pozwala na uznanie go za stronę postępowania w świetle art. 28 ust. 2 p.b. Należało więc przyznać rację organowi, że w niniejszej sprawie skarżącemu nie przysługuje przymiot strony postępowania. Zasadnie zatem Wojewoda uznał, że skarżący z uwagi na lokalizację jego działki, nie może być uznany za stronę postępowania. W ocenie Sądu Wojewoda prawidłowo zastosował zatem normę art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a i umorzył postępowanie odwoławcze. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, skargę na podstawie art. 151 p.p.s.a. należało oddalić. Niniejsza sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs? ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. 2020 r. poz. 1842 ze zm.).