I SA/Gd 1100/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Elżbieta Rischka (spr.), Sędziowie Sędzia NSA Małgorzata Gorzeń, Sędzia WSA Irena Wesołowska, Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Dorota Kotlarek, , po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 20 grudnia 2022 r. sprawy ze skargi P. K. na decyzję Zakładu Ubezpieczeń Społecznych z dnia 22 lipca 2022 r. nr 100000/71/20//2022/RDZ w przedmiocie zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 roku uchyla zaskarżoną decyzję. UZASADNIENIE Stan faktyczny sprawy przedstawia się następująco: W dniu 14 kwietnia 2020 r. P.K. (dalej: wnioskodawca, Skarżący) złożył do Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (dalej: ZUS, organ) wniosek o zwolnienie z obowiązku opłacania składek za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. Pismem z dnia 3 czerwca 2020 r. wnioskodawca został wezwany do poprawienia wniosku. Decyzją z dnia 25 czerwca 2020 r. ZUS odmówił wnioskodawcy zwolnienia z opłacenia należności z tytułu składek na ubezpieczenia społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. Zdaniem organu, brak jest podstaw do zwolnienia z obowiązku opłacania należności składkowych z uwagi na błędy we wniosku. Pismem z dnia 3 czerwca 2020 r. wezwano wnioskodawcę do poprawienia wniosku. Wobec nieusunięcia błędów wniosku nie ma możliwości rozstrzygnięcia o umorzeniu składek z okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku Skarżący przeciwko decyzji ZUS sformułował następujące zarzuty: 1. naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz.U. z 2020 r. poz. 256 ze zm., dalej: k.p.a.) w zw. z art. 123 ustawy z dnia 13 października 1998 r. o systemie ubezpieczeń społecznych (Dz. U. z 2020 r. poz. 266 i 321, dalej: u.s.u.s.), poprzez brak uzasadnienia prawnego decyzji oraz odpowiedniego jej uzasadnienia faktycznego, nie pozwalających na odkodowanie motywów organu rentowego jakimi kierował się przy konstruowaniu treści decyzji, 2. naruszenie art. 31 zo ust 2 i ust. 4 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374 ze zm.), dalej: ustawa o COVID-19, poprzez odmowę zwolnienia Skarżącego z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za okres od marca 2020 do maja 2020 r. Wskazując na powyższe uchybienia, Skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji jako naruszającej w sposób istotny przytoczone przepisy k.p.a. oraz ustawy o COVID-19 i przekazanie sprawy organowi do ponownego rozpatrzenia; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę pełnomocnik organu wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 719/21 uchylił zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Sąd wskazał, że sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a.") wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem, Sąd stwierdził, że decyzja ta narusza prawo. Sąd przywołując art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 11 k.p.a. stwierdził, że o uchyleniu zaskarżonej decyzji przesądziły stwierdzone przez Sąd uchybienia proceduralne. W niniejszej sprawie ZUS stwierdził, że nie ma podstaw do zwolnienia Skarżącego z obowiązku opłacania należności składkowych. Pismem z dnia 3 czerwca 2020 r. poinformowano wnioskodawcę o nieprawidłowościach we wniosku, wyznaczając siedmiodniowy termin do poprawienia go. Wobec nieusunięcia błędów we wniosku, zdaniem organu, brak jest możliwości rozstrzygnięcia o umorzeniu składek z okres od marca 2020 r. do maja 2020 r. W ocenie Sądu, zasadne są zarzuty skargi w zakresie wad uzasadnienia zaskarżonej decyzji. Rację ma Skarżący wskazując, że uzasadnienie prawne i faktyczne wydanej decyzji zawiera się w jednym zdaniu. Sedno uzasadnienia stanowi jedno zdanie: płatnik prowadzący działalność z osobami ubezpieczonymi nie ma osób ubezpieczonych z innych kodów niż prowadzenie działalności. Nie można bowiem traktować jako wystarczającego uzasadnienia przytoczenia literalnej treści art. 31 zo ust 2 i ust 4 ustawy o COVID-19. Organ stwierdził, że Skarżący nie zareagował na wezwanie z dnia 3 czerwca 2020 r. Tymczasem w skardze Skarżący podnosi, że w piśmie z dnia 19 czerwca 2020 r. wyjaśnił, że jako partner spółki osobowej niemającej osobowości prawnej opłaca składki za osoby zatrudnione. W aktach sprawy brak jest odpowiedzi na wezwanie, co uniemożliwia ocenę twierdzenia organu, że Skarżący istotnie nie zareagował na wezwanie. W ocenie Sądu, w realiach niniejszej sprawy organ nie podjął dostatecznych działań, aby poinformować Skarżącego o rodzaju stwierdzonego błędu we wniosku. Skoro Skarżący wskazywał na okoliczność ustosunkowania się do wezwania organu, to rzeczą organu było odniesienie się do stanowiska Skarżącego, czego w niniejszej sprawie zabrakło. Po ponownym przeprowadzeniu postępowania, decyzją z dnia 22 lipca 2022 r. ZUS ponownie odmówił Skarżącemu prawa do zwolnienia z opłacania należności z tytułu składek za wskazany okres. W uzasadnieniu organ wskazał, że Skarżący jest wspólnikiem spółki partnerskiej. We wniosku, który wpłynął do organu w dniu 14 kwietnia 2020 r. Skarżący podał nr NIP, zaś w jego treści wskazał, że zwrócił się o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od 1 marca do 31 maja 2020 r. za osoby ubezpieczone, a nie za swoje obowiązkowe ubezpieczenie społeczne, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy jako osoby prowadzącej pozarolniczą działalność opłacającej składki wyłącznie za siebie. Na koncie Skarżącego, który dołączył złożony wniosek nie zaewidencjonowano żadnych innych ubezpieczonych do ubezpieczenia. Dodatkowo ZUS zaznaczył, że wspólnik osobowej spółki jest odrębnym płatnikiem składek. Zgodnie z art. 8 ust. 6 pkt 4 w zw. z art. 6 ust. 1 pkt 5 u.s.u.s. dla potrzeb podlegania obowiązkowym ubezpieczeniom społecznym wspólnik spółki partnerskiej uważany jest za osobę prowadzącą działalność pozarolniczą. Skarżący złożył wniosek w imieniu własnym, a nie spółki. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję Skarżący wnosząc o jej uchylenie zarzucił: 1. naruszenie art. 107 § 1 pkt 6 k.p.a. w zw. z art. 123 u.s.u.s., poprzez brak uzasadnienia prawnego decyzji oraz odpowiedniego jej uzasadnienia faktycznego, nie pozwalających na odkodowanie motywów organu rentowego, jakimi kierował się przy konstruowaniu treści decyzji, 2. naruszenie art. 31 zo ust 2 i ust. 4 ustawy o COVID-19, poprzez odmowę zwolnienia Skarżącego z opłacania należności z tytułu składek na własne obowiązkowe ubezpieczenie emerytalne i rentowe oraz wypadkowe, dobrowolne ubezpieczenie chorobowe, ubezpieczenie zdrowotne, Fundusz Pracy i Fundusz Solidarnościowy za okres od marca 2020 do maja 2020 r. W odpowiedzi na skargę ZUS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko wyrażone w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, albowiem zaskarżona do Sądu decyzja narusza przepisy prawa w stopniu skutkującym wyeliminowaniem jej z obrotu prawnego – szczególnie z uwagi na rażące naruszenie przepisu art. 153 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm. – dalej jako "p.p.s.a."). Rozpoznając skargę w pierwszej kolejności wskazać należy, że zasadnicze znaczenie dla rozpoznania niniejszej sprawy ma okoliczność, iż przedmiotowa sprawa była wcześniej przedmiotem rozpoznania przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w wyroku z dnia 4 sierpnia 2021 r., w sprawie o sygn. akt I SA/Gd 719/21. Powyższe skutkuje koniecznością zastosowania art. 153 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem ocena prawna wyrażona w orzeczeniu sądu wiąże w tej sprawie organy, których działanie było przedmiotem zaskarżenia, a także sądy, chyba że przepisy prawa uległy zmianie. Wskazać należy, że pomimo użycia w art. 153 p.p.s.a. określenia "orzeczenie" chodzi w nim nie o sentencję, lecz o uzasadnienie. Ocena prawna rozstrzygnięcia wiąże się bowiem w pierwszym rzędzie z wykładnią prawa, a ta może mieścić się jedynie w uzasadnieniu wyroku (por. wyrok NSA z dnia 15 stycznia 1998 r. sygn. II SA 1560/97 niepubl.). Ocena prawna, o której stanowi analizowany przepis, może dotyczyć zarówno samej wykładni prawa materialnego i procesowego, jak i braku wyjaśnienia w kontrolowanym postępowaniu administracyjnym istotnych okoliczności stanu faktycznego. Zarówno organ administracji, jak i sąd, rozpatrując sprawę ponownie, obowiązane są zastosować się do oceny prawnej zawartej w uzasadnieniu wyroku, bez względu na poglądy prawne wyrażone w orzeczeniach sądowych w innych sprawach. W orzecznictwie podkreśla się, iż działania naruszające tę zasadę muszą być konsekwentnie eliminowane przez uchylanie wadliwych z tego powodu rozstrzygnięć administracyjnych, już chociażby z uwagi na związanie wcześniej przedstawioną oceną prawną także i samego sądu administracyjnego (por. wyroki NSA: z dnia 21 października 1999 r., sygn. akt IV SA 1681/97 i z dnia 1 września 2010 r., sygn. akt I OSK 920/10, LEX 745376). Zatem ocena prawna traci moc wiążącą tylko w przypadku zmiany prawa, zmiany istotnych okoliczności faktycznych sprawy (ale tylko zaistniałych po wydaniu wyroku, a nie w wyniku odmiennej oceny znanych i już ocenionych faktów i dowodów) oraz w wypadku wzruszenia we właściwym trybie orzeczenia zawierającego ocenę prawną. Podsumowując tę część rozważań stwierdzić należy, że zgodnie z poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego (wyrok z dnia 21 marca 2014 r., sygn. akt I GSK 534/12), przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie może pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże go w sprawie. Uregulowanie zawarte w art. 153 p.p.s.a. oznacza, że orzeczenie sądu administracyjnego wywiera skutki wykraczające poza zakres postępowania sądowoadministracyjnego, bo jego oddziaływaniem objęte jest także przyszłe postępowanie administracyjne w danej sprawie. Z kolei, związanie samego sądu administracyjnego, w rozumieniu art. 153 p.p.s.a. oznacza, że nie może on formułować nowych ocen prawnych, które są sprzeczne z wyrażonym wcześniej poglądem, lecz zobowiązany jest do podporządkowania się mu w pełnym zakresie oraz konsekwentnego reagowania w razie stwierdzenia braku zastosowania się organu administracji publicznej do wskazań w zakresie dalszego postępowania. Mając na uwadze powyższe Sąd stwierdził, że ponownie rozpoznając sprawę ZUS pominął wytyczne i argumentację zawartą w wyroku z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 719/21. W ww. wyroku Sąd wskazał, że obowiązkiem organu było prawidłowe uzasadnienie podjętego rozstrzygnięcia zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. Sąd stwierdził, że uzasadnienie zaskarżonej decyzji nie spełnia wymogów wyrażonych w art. 11 k.p.a. w zw. z art. 107 § 3 k.p.a. Materiał zgromadzony w aktach sprawy nie pozwala na przyjęcie, że w toku prowadzonego postępowania organ podjął wystarczające czynności, celem zbadania i oceny okoliczności podniesionych przez stronę. Organ przedwcześnie przesądził o odmowie przyznania zwolnienia we wnioskowanym przez Skarżącego zakresie. Sąd orzekający w niniejszej sprawie w opisanym powyżej postępowaniu organu dostrzegł więc istotne naruszenie norm postępowania, przewidzianych w art. 7, art. 8 § 1, art. 77 § 1, art. 80 oraz art. 107 § 3 k.p.a. Uwzględniając powyższe Sąd podzielił pogląd wyrażony w orzecznictwie, że w szczególności decyzje odmowne (negatywne) powinny być przekonująco i jasno uzasadnione, zarówno co do faktów, jak i co do prawa, tak, aby nie było wątpliwości, iż wszystkie okoliczności istotne dla sprawy zostały głęboko rozważone i ocenione, a ostateczne rozstrzygnięcie jest ich logiczną konsekwencją. Z decyzji musi zatem wynikać między innymi, że organ nie pozostawił poza swoimi rozważaniami argumentów podnoszonych przez stronę, nie pominął istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy materiałów dowodowych lub nie dokonał oceny tych materiałów wbrew zasadom logiki lub doświadczenia życiowego. Zdaniem Sądu, w rozpoznawanej sprawie doszło również do istotnego naruszenia art. 9 k.p.a., którym to ustawodawca nałożył na organy administracji publicznej obowiązek należytego i wyczerpującego informowania stron o okolicznościach faktycznych i prawnych, które mogą mieć wpływ na ustalenie ich praw i obowiązków będących przedmiotem postępowania administracyjnego; a także czuwania nad tym, aby strony i inne osoby uczestniczące w postępowaniu nie poniosły szkody z powodu nieznajomości prawa, a to poprzez udzielanie im niezbędnych wyjaśnień i wskazówek. Sąd wskazał, że w następstwie złożenia przez Skarżącego wniosku doszło do wszczęcia postępowania administracyjnego, w którym, kierując się wyrażoną w art. 9 k.p.a. organ powinien był czuwać nad tym, aby na skutek nieznajomości prawa strona nie poniosła szkody. Sąd zauważył, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że realizacja obowiązków wynikających z art. 9 k.p.a. polega, między innymi, na powinności organu administracji poinformowania strony w sposób szczegółowy o tym, od jakich okoliczności zależy rozstrzygnięcie sprawy i jakie dowody powinny być przedstawione przez stronę, aby zostało wydane rozstrzygnięcie o treści żądanej przez stronę. Ponadto, obowiązek udzielania stronie informacji powinien być rozumiany w jak najszerszy sposób, jego naruszenie zaś należy traktować jako wystarczającą przesłankę do uchylenia decyzji. Nadto Sąd dodał, że art. 9 k.p.a. zobowiązuje organ do udzielania stronie potrzebnych informacji i wskazówek z urzędu, a nie tylko na wniosek. Mając świadomość obciążenia organu ogromną ilością spraw do załatwienia i zważywszy na pandemię odbijającą się negatywnie na możliwości sprawnego działania, Sąd stwierdził naruszenie tego przepisu w taki sposób i w takim stopniu, który bezpośrednio wpłynął na pozbawienie skarżącego prawa, które niewątpliwie uzyskałby on w sytuacji, gdyby organ stosował się do dyrektyw płynących z art. 9 k.p.a. W realiach niniejszej sprawy organ nie podjął dostatecznych działań, aby poinformować Skarżącego o rodzaju stwierdzonego błędu we wniosku. Skoro Skarżący wskazywał na okoliczność ustosunkowania się do wezwania organu, to rzeczą organu było odniesienie się do stanowiska Skarżącego, a czego w niniejszej sprawie zabrakło. W konsekwencji ostatecznie doszło do negatywnego rozpatrzenia wniosku Skarżącego. W ocenie Sądu, w sprawie doszło również do naruszenia art. 10 § 1 k.p.a. Organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań (art. 10 § 1 k.p.a.). Organy administracji publicznej mogą odstąpić od zasady określonej w § 1 tylko w przypadkach, gdy załatwienie sprawy nie cierpi zwłoki ze względu na niebezpieczeństwo dla życia lub zdrowia ludzkiego albo ze względu na grożącą niepowetowaną szkodę materialną (art. 10 § 2 k.p.a.). Organ administracji publicznej obowiązany jest utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny odstąpienia od zasady określonej w § 1 (art. 10 § 3 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 79a § 1 k.p.a. w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania informacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepisy art. 10 § 2 i 3 stosuje się. W świetle art. 15 zzzzzn pkt 1 ustawy COVID-19 obowiązującego od 18 kwietnia 2020 r., w okresie stanu epidemii, w szczególności, gdy urząd administracji obsługujący organ administracji publicznej wykonuje zadania w sposób wyłączający bezpośrednią obsługę interesantów, organ administracji publicznej może odstąpić od zasady określonej w art. 10 § 1 k.p.a. także w przypadku, gdy wszystkie strony zrzekły się swego prawa. Jak wynika z danych powszechnie dostępnych – strona internetowa ZUS (www.zus.pl), ZUS od dnia 4 maja 2020 r. przywrócił standardową obsługę klientów w placówkach ZUS, zachęcając jedynie do załatwiania spraw w ZUS "bez wychodzenia z domu", przez elektroniczny portal Platformy Usług Elektronicznych. Zatem organ powinien był realizować w sprawie, od dnia 4 maja 2020 r., uregulowaną w przywołanym wyżej art. 10 k.p.a., zasadę czynnego udziału strony w toku prowadzonego postępowania w sprawie. W ocenie Sądu, w sprawie doszło także do istotnego naruszenia obowiązku wynikającego z art. 79a § 1 k.p.a., zgodnie z którym w postępowaniu wszczętym na żądanie strony, informując o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań, organ administracji publicznej jest obowiązany do wskazania przesłanek zależnych od strony, które nie zostały na dzień wysłania dokumentacji spełnione lub wykazane, co może skutkować wydaniem decyzji niezgodnej z żądaniem strony. Przepis ten stanowi konkretyzację i uzupełnienie obowiązków wynikających z art. 10 § 1 k.p.a., a jego celem jest zapobieganie sytuacjom, w których strona dysponuje dodatkowymi dowodami na okoliczności istotne dla wykazania zasadności jej żądania albo może je łatwo uzyskać, a z powodu braku odpowiedniej wiedzy o potrzebnych dowodach bądź o sposobie oceny wcześniej przedstawionych dowodów - nie korzysta z takiej możliwości. Chodzi przy tym o to, aby strona nie została zaskoczona negatywnym rozstrzygnięciem sprawy oraz zmuszona do zaskarżenia decyzji i przedstawiania tych dodatkowych dowodów dopiero na etapie postępowania odwoławczego. Z akt badanej sprawy nie wynika bowiem, aby przed wydaniem decyzji odmownej organ umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Sąd zauważył przy tym, że jeśli organ odstępuje od zasad określonych w art. 10 § 1 i wytycznych płynących z art. 79a § 1 k.p.a. (co może nastąpić w sytuacji przewidzianej w art. 10 § 2 k.p.a.), to w myśl art. 10 § 3 k.p.a. jest zobowiązany utrwalić w aktach sprawy, w drodze adnotacji, przyczyny takiego odstąpienia. Tymczasem takiej adnotacji w aktach brak. W ocenie Sądu, naruszenie art. 10 § 1 i art. 79a § 1 k.p.a. mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na charakter stwierdzonych uchybień, przedwczesne na obecnym etapie jest rozpatrywanie zarzutu skargi, dotyczącego naruszenia przepisów prawa materialnego. Sąd podkreślił, że w prowadzonym postępowaniu organ dopuścił się znaczących uchybień, których skutki nie powinny obciążać skarżącego. Skarżący nie może ponosić negatywnych skutków wadliwego działania organu, który prowadził postępowanie z naruszeniem przepisów postępowania. Konkludując, ponownie rozpatrując sprawę organ usunie stwierdzone uchybienia i wyda decyzję, zawierającą prawidłowe uzasadnienie faktyczne i prawne, rozważając, czy na podstawie materiału dowodowego zaistniały ustawowe przesłanki do zwolnienia we wnioskowanym przez Skarżącego zakresie. Konfrontacja uzasadnienia obecnie zaskarżonej decyzji ze wskazanymi wytycznymi dowodzi, że organ całkowicie zignorował wskazania Sądu. W szczególności należy zauważyć, że organ wbrew wywodom Sądu nie wskazał jakie wady posiada wniosek Skarżącego z dnia 14 kwietnia 2020 r. Wskazano jedynie, że wniosek ma wady; organ odwołuje się do pisma Skarżącego z dnia 19 czerwca 2020 r., którego ponownie rozpoznając sprawę nadał nie dołączył do akt administracyjnych. Nadal nie wiadomo, czy Skarżący wnioskował o zwolnienie z obowiązku opłacania należności z tytułu składek za okres od marca do maja 2020 r. za osoby ubezpieczone, czy za swoje obowiązkowe ubezpieczenie. Powyższa kwestia ma fundamentalne znaczenie dla prawidłowego rozpoznania wniosku Skarżącego. Zatem ponownie rozpoznając sprawę ZUS zobligowany jest uwzględnić ocenę prawną i wskazania co do dalszego postępowania, sprecyzowane w uzasadnieniu ww. wyroku z dnia 4 sierpnia 2021 r., sygn. akt I SA/Gd 719/21. ZUS uwzględni powyższe stanowisko Sądu i wyczerpująco, stosownie do treści art. 107 § 3 K.p.a., uzasadni swoje rozstrzygnięcie. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję.