II GSK 16/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Zbigniew Czarnik (spr.) Sędzia NSA Cezary Pryca Sędzia NSA Małgorzata Rysz po rozpoznaniu w dniu 19 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O o wykładnię wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 18 maja 2020 r. sygn. akt II GSK 16/20 w sprawie ze skargi kasacyjnej Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 12 września 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 472/17 w sprawie ze skargi J G na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O z dnia [...]kwietnia 2019 r., nr [..] w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym postanawia: oddalić wniosek UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 maja 2020 r. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: NSA) oddalił skargę kasacyjną Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w O (dalej Dyrektor) od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (dalej: WSA w Olsztynie) z dnia [..] września 2019 r., sygn. akt II SA/Ol 472/19 w sprawie ze skargi J G (dalej: skarżący) na decyzję Dyrektora z [..] kwietnia 2019 r., w przedmiocie kary za przejazd pojazdem nienormatywnym. Dyrektor 1 października 2020 r. złożył wniosek o wykładnię wyroku NSA z 18 maja 2020 r. , sygn. akt II GSK 16/20. W uzasadnieniu wskazał wątpliwości dotyczące zastosowania przez NSA § 5 ust. 2 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 31 grudnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych pojazdów oraz zakresu ich niezbędnego wyposażenia (tekst jednolity: Dz. U. z 2016 r., poz. 2022), który w brzmieniu przyjętym przez NSA obowiązywał od 15 grudnia 2016 r. do 31 grudnia 2016 r. Organ przypomniał, że kontrola która zainicjowała postępowanie administracyjne w przedmiocie nałożenia kary miała miejsce 4 października 2018 r. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Wniosek Dyrektora nie ma usprawiedliwienia prawnego, dlatego musiał zostać oddalony. Z treści uzasadnienia wniosku wynika, że organ domaga się dokonania wykładni uzasadnienia wyroku z dnia 18 maja 2020 r., II GSK 16/20 w części, która dotyczy rozważań NSA w zakresie wartości nacisku osi dopuszczalnego dla kategorii drogi, na której dokonano kontroli i ustalono, że pojazd objęty kontrolą był pojazdem nienormatywnym w rozumieniu art. 2 pkt 35a p.r.d. W szczególności Dyrektor domagał się wskazania jakie przepisy prawne miał na myśli NSA stwierdzając, że "podobnie w decyzji organu I instancji odwołano się do tej wartości – jako maksymalnego dopuszczalnego nacisku każdej osi składowej wchodzącej w skład grupy osi, wskazując jako właściwy przepis § 5 ust. 2 ww. rozporządzenia. Tymczasem regulacja ta (obecnie uchylona) stanowi jedynie, że w przypadku pojazdu uczestniczącego w ruchu drogowym podstawą sprawdzenia wymagań, o których mowa w ust. 1 są wartości rzeczywiste". Na tej podstawie organ zażądał wyjaśnienia, czy w rozpoznawanej sprawie ma zastosowanie przepis § 5 ust. 2 rozporządzenia odsyłający do wartości rzeczywistych – nie obowiązujący w tej treści w chwili przeprowadzenia kontroli, czy też przepis ten należy stosować w treści obowiązującej w dacie kontroli. Zdaniem NSA tak postawione pytanie nie może być przedmiotem wniosku opartego na treści art. 158 p.p.s.a. Wskazany przepis pozwala dokonać wykładni wyroku, a więc sentencji lub uzasadnienia w zakresie niejasnych terminów językowych użytych przez sąd lub w odniesieniu do struktury językowej sformułowanej w sposób niejasny. Żądanie organu zawarte w rozpoznawanym wniosku nie dotyczy żadnej z tych sytuacji. Odnosi się ono do przepisów obowiązujących w sprawie, zatem tych, które powinny być podstawą orzekania. Kwestia taka nie może być wyjaśniona w drodze wykładni wyroku, gdyż przepisy takie nie mogą być kwalifikowane jako wątpliwość, do której można stosować wykładnię. Przepisy organ zna i ma je stosować, bo na nim ciąży obowiązek legalnego działania. Stanowisko takie jest w orzecznictwie ugruntowane (zob. postanowienie NSA z dnia 5 marca 2014 r. II GSK 1310/12). Mając na uwadze powyższe, wniosek Dyrektora należało oddalić na podstawie art. 158 w zw. z art. 193 p.p.s.a.