II OZ 1093/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Roman Hauser po rozpoznaniu w dniu 15 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia K.B. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 755/19 w przedmiocie odmowy przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi K.B. na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2019 r., znak DON.7200.250.2018.MGN w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt VII SA/Wa 755/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej WSA albo sąd I instancji) odrzucił skargę kasacyjną K.B. (dalej skarżący kasacyjnie) od wyroku WSA z dnia 10 października 2019 r., sygn. akt VII SA/Wa 755/19 oddalającego skargę na decyzję Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia 14 lutego 2019 r., znak DON.7200.250.2018.MGN, wydaną w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji. W uzasadnieniu WSA ustalił, że przesyłka zawierająca odpis wyroku z dnia 10 października 2019 r. wraz z uzasadnieniem została uznana za doręczoną skarżącemu kasacyjnie w dniu 13 stycznia 2020 r. - po jej wcześniejszym dwukrotnym awizowaniu. Skarżący pismem z dnia 20 stycznia 2020 r. złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, uzasadniając go chorobą oraz kilkudniowym pobytem w szpitalu. Wskazał na brak swojej winy w odebraniu przesyłki zawierającej wyrok z uzasadnieniem oraz "wymknięcie się sprawy spod kontroli". Jednak w dniu 20 stycznia 2020 r., w którym złożył wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia skargi kasacyjnej, termin ten nie upłynął, był nadal otwarty dla strony. Zatem wniosek powyższy był wówczas bezprzedmiotowy. Zdaniem WSA, skarżący miał możliwość wniesienia skargi kasacyjnej, co najmniej od dnia 20 stycznia 2020 r. do dnia 12 lutego 2020 r. W ocenie WSA, skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących na brak możliwości złożenia skargi kasacyjnej, po opuszczeniu szpitala w dniu 14 stycznia 2020 r., do dnia upływu terminu na złożenie skargi kasacyjnej - 12 lutego 2020 r. Profesjonalny pełnomocnik strony dopiero w dniu 17 marca 2020 r. złożył skargę kasacyjną wraz z wnioskiem o przywrócenie terminu do wniesienia powyższego środka zaskarżenia. Brak wykazania przeszkód do złożenia skargi kasacyjnej w okresie (co najmniej) od 20 stycznia 2020 r. do 12 lutego 2020 r. powodował, że skarga kasacyjna została złożona po upływie terminu i należało ją odrzucić. W zażaleniu z dnia 27 sierpnia 2020 r. skarżący kasacyjnie, reprezentowany przez adwokata, zaskarżył w całości postanowienie z dnia 30 lipca 2020 r. wnosząc o jego uchylenie oraz o przywrócenie terminu do złożenia skargi kasacyjnej zgodnie z wnioskiem zawartym we wniesionym środku odwoławczym z dnia 17 marca 2020 r., a także o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono naruszenie: a) art. 73 § 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej p.p.s.a.) przez przyjęcie, że skarżący otrzymał odpis wyroku z uzasadnieniem w dniu 13 stycznia 2020 r., b) art. 175 § 1 p.p.s.a. przez przyjęcie, że skarżący miał możliwość wniesienia skargi kasacyjnej co najmniej od dnia 20 stycznia 2020 r. do dnia 12 lutego 2020 r., mimo tego, że przepis ten stanowi, że skarga kasacyjna powinna zostać sporządzona przez adwokata lub radcę prawnego, a także poprzez przyjęcie, że skarżący kasacyjnie nie przedstawił żadnych argumentów wskazujących na brak możliwości złożenia skargi kasacyjnej po opuszczeniu szpitala w dniu 14 stycznia 2020 r. do dnia upływu terminu na złożenie skargi kasacyjnej - 12 lutego 2020 r., skoro oczywistym jest, że żaden adwokat ani radca prawny nie podejmie się sporządzenia skargi kasacyjnej bez odpisu wyroku z uzasadnieniem. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Prawidłowe wszczęcie oraz kontynuowanie postępowania przed sądem administracyjnym uzależnione zostało od zachowania właściwej formy, czasu oraz miejsca dokonywania poszczególnych czynności procesowych. Zgodnie z art. 141 § 1 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku sporządzane jest z urzędu w terminie czternastu dni od dnia ogłoszenia wyroku albo podpisania sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Wyjątkiem od tej reguły jest sytuacja, w której dochodzi do oddalenia skargi. Wówczas, zgodnie z art. 141 § 2 p.p.s.a., uzasadnienie wyroku sporządzane jest w terminie siedmiu dni od ogłoszenia wyroku albo od doręczenia odpisu sentencji wyroku wydanego na posiedzeniu niejawnym. Jeżeli uzasadnienie wyroku zostało sporządzone na wniosek strony, wówczas z mocy art. 142 § 2 p.p.s.a. jest ono doręczane tylko tej stronie, która złożyła wniosek. Z kolei, stosownie do art. 177 § 1 p.p.s.a., 30-dniowy termin do wniesienia skargi kasacyjnej liczony jest od doręczenia wnioskodawcy odpisu orzeczenia z uzasadnieniem. W niniejszej sprawie nie ulegało wątpliwości, że skarżący kasacyjnie złożył w terminie wniosek o sporządzenie i doręczenie odpisu uzasadnienia wyroku z dnia 10 października 2019 r. Przesyłka zawierająca odpis wyroku z uzasadnieniem została uznana za doręczoną w dniu 13 stycznia 2020 r., po dwukrotnym awizowaniu. Termin do wniesienia skargi kasacyjnej rozpoczął swój bieg 14 stycznia 2020 r., i skończył się dnia 12 lutego 2020 r. Sąd I instancji trafnie zauważył, że skarżący kasacyjnie nie przedstawił argumentów wskazujących na brak możliwości wniesienia skargi kasacyjnej po opuszczeniu szpitala w dniu 14 stycznia 2020 r. aż do dnia upływu terminu na złożenie skargi kasacyjnej. Oczekiwanie na powtórne doręczenie odpisu wyroku z dnia 10 października 2019 r., które nastąpiło wyłącznie w celach informacyjnych, po wcześniejszym wystąpieniu procesowego skutku doręczenia nie może stanowić przesłanki uzasadniającej przyjęcie, że skarga kasacyjna została wniesiona w terminie. Podobnie powoływanie się na okoliczność braku zamieszczenia uzasadnienia wyroku z dnia 10 października 2019 r. w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych nie ma w tej materii przesądzającego znaczenia, ponieważ fakt ten również nie rodzi żadnych konsekwencji procesowych wpływających na bieg terminu do wniesienia środka odwoławczego. Zarówno z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, jak i z argumentacji zamieszczonej w zażaleniu wynika, że komplikacje zdrowotne skarżącego ustały w dniu 14 stycznia 2020 r. Podmiot ten miał zatem niemal miesiąc czasu na to, żeby wnieść skargę kasacyjną, czy też wcześniej uzyskać odpis wyroku od którego zamierzał wnieść środek odwoławczy, względnie uzyskać fachowej porady prawnej, skoro nie był pewien, co powinien począć w zaistniałej sytuacji. Zresztą w dniu 20 stycznia 2020 r. skarżący kasacyjnie zwrócił się do sądu I instancji o powtórne doręczenie odpisu wyroku z dnia 10 października 2019 r. z uzasadnieniem, mając tym samym świadomość doniosłości pierwotnego doręczenia korespondencji. Podejmując działanie z opóźnieniem i w sposób nieskuteczny, skarżący kasacyjnie naraził się na wystąpienie negatywnych dla Niego konsekwencji w postaci wniesienia skargi kasacyjnej z uchybieniem terminu, o którym stanowi art. 177 § 1 p.p.s.a., co skutkowało koniecznością jej odrzucenia. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 197 § 2 p.p.s.a., oddalił zażalenie.