I OZ 962/10

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ewa Dzbeńska po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2010 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia J. C. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2010 r., sygn. akt II SAB/Sz 42/10 o oddaleniu w pkt 1 wniosku o sprostowanie oraz o oddaleniu w pkt 2 wniosku o uzupełnienie postanowienia z dnia 6 października 2010 r. w sprawie ze skargi J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia postanawia: 1. oddalić zażalenie na pkt 1 zaskarżonego postanowienia; 2. odrzucić zażalenie na pkt 2 zaskarżonego postanowienia. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 10 listopada 2010 r. sygn. akt II SAB/Sz 42/10, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w pkt 1 oddalił wniosek J. C. o sprostowanie postanowienia z dnia 6 października 2010 r., a w pkt 2 oddalił wniosek skarżącego o uzupełnienie tego postanowienia. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że postanowieniem z dnia 6 października 2010r. została odrzucona jako niedopuszczalna skarga J. C. na bezczynność Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Szczecinie w przedmiocie rozpoznania wniosku o stwierdzenie nieważności postanowienia tegoż organu. Pismem z dnia 14 października 2010 r. skarżący złożył wniosek o sprostowanie wydanego postanowienia oraz o jego uzupełnienie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie oddalając w/w wnioski stwierdził, że postanowienie z dnia 6 października 2010 r. nie zawiera niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek. Treść orzeczenia jest jasna i jednoznaczna i nie istnieją żadne logiczne przesłanki, które nakazywałyby jego sprostowanie. Ponadto, stwierdzenia zawarte we wniosku J. C. o uzupełnienie postanowienia nie mogą stanowić podstawy uzupełnienia postanowienia, ponieważ prowadziłyby w istocie do ponownego badania dopuszczalności wniesionej skargi, a to ingerowałoby w podstawy rozstrzygnięcia. Zażalenie na powyższe postanowienie wniósł J. C., zarzucając naruszenie art. 31 ust. 2 i art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 183 § 2 ust. 5 P.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: wynikająca z art. 156 § 1 w zw. z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.), dalej powoływanej jako P.p.s.a., możliwość sprostowania niedokładności, błędów pisarskich albo rachunkowych lub innych oczywistych omyłek w postanowieniu jest konstrukcją procesową, która ma na celu naprawienie jego wadliwości przez nadanie mu takiego brzmienia, jakie sąd zamierzał. Omyłka może dotyczyć np. oznaczenia stron czy innych uczestników postępowania, oznaczenia (daty, znaku, sygnatury) zaskarżonego aktu lub czynności oraz nazwy organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność. Błąd pisarski może polegać np. na niewłaściwym przywołaniu nazwy lub wyrazu, mylnej jego pisowni, opuszczeniu czy wreszcie błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy polega na niewłaściwym przeprowadzeniu przez sąd działań arytmetycznych, inna oczywista omyłka może zaś polegać np. na wadliwej nazwie orzeczenia. W niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny nie dopatrzył się w postanowieniu z dnia 6 października 2010 r. błędów pisarskich lub rachunkowych oraz oczywistych omyłek wymagających sprostowania. Podnoszona w zażaleniu okoliczności pozbawienia strony skarżącej udziału w sprawie oraz orzekanie przez Sąd na podstawie "fałszywych" dokumentów nie znajdują potwierdzenia w aktach niniejszej sprawy. Z tych względów Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 2 P.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 postanowienia. Ponadto wskazać należy, że zgodnie z art. 194 § 1 P.p.s.a., zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego przysługuje jedynie na postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego w przypadkach przewidzianych w ustawie, a ponadto na postanowienia wymienione w tym przepisie. Żaden z przepisów cytowanej ustawy nie przewiduje jednak możliwości złożenia zażalenia na postanowienie o odmowie uzupełnienia postanowienia czy wyroku. Postanowienie takie może być przedmiotem kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego na etapie rozpoznania środka odwoławczego od orzeczenia, o którego uzupełnienie strona wystąpiła (por. postanowienie NSA z dnia 2 lipca 2010 r. II OZ 625/10 – Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych). W tej sytuacji, zażalenie J. C. na pkt 2 postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z dnia 10 listopada 2010 r., jako niedopuszczalne podlegało odrzuceniu na podstawie art. 178 i 180 w związku z art. 197 § 2 P.p.s.a.