I SA/Gl 436/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Wiciak (spr.), Sędziowie NSA Eugeniusz Christ, Małgorzata Wolf-Mendecka, Protokolant Anna Florek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 3 października 2007 r. sprawy ze skargi A. D. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie łącznego zobowiązania pieniężnego postanawia: umorzyć postępowanie sądowe. UZASADNIENIE A.D. działając za pośrednictwem pełnomocnika w osobie S.D. wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego oznaczoną w sentencji postanowienia a utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta R. z dnia "[...]" nr "[...]" ustalającą wysokość łącznego zobowiązania pieniężnego za 2006 r. za nieruchomość położoną w R. przy ul. "[...]" w wysokości "[...]" zł. Termin rozprawy w rozpoznawanej sprawie wyznaczony został na dzień "[...]". W piśmie z dnia "[...]" pełnomocnik skarżącej wniósł o "anulowanie posiedzenia w dniu "[...]" z uwagi na umorzenie zobowiązań podatkowych(...)". Do pisma dołączono kserokopię decyzji Prezydenta Miasta R. z dnia "[...]" orzekającą o umorzeniu A.D. zaległego podatku od nieruchomości, w tym za rok 2006. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 161 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zwanej dalej w skrócie: ppsa, sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania, jeżeli postępowanie to z innych przyczyn niż wskazane w pkt 1 – 2 tego przepisu stało się bezprzedmiotowe. Przedmiot skargi w niniejszej sprawie stanowi decyzja dotycząca ustalenia podatnikowi wysokości łącznego zobowiązania pieniężnego (obejmującego podatek od nieruchomości) za rok 2006. Decyzja taka co do zasady podlega wykonaniu (art. 61 § 1 ppsa). Nadto zaznaczyć należy, iż podatek niezapłacony w terminie płatności staje się zaległością podatkową (art. 51 § 1 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. – Ordynacja podatkowa). Nie ulega wątpliwości, że decyzją z dnia "[...]" (a zatem wydaną już po wniesieniu skargi do Sądu) organ podatkowy umorzył stronie zaległy podatek od nieruchomości, w tym za rok podatkowy objęty decyzją będącą przedmiotem skargi, a zatem dalsze postępowanie sądowoadministracyjne uznać trzeba za bezprzedmiotowe. Postępowanie sądowoadministracyjne staje się bowiem bezprzedmiotowe z innej przyczyny (w rozumieniu art. 161 § 1 pkt 3 ppsa) również w przypadku, gdy organ podatkowy I instancji odrębną decyzją umarza zaległość podatkową, której wysokość została określona w decyzjach zaskarżonych do sądu administracyjnego (por. post. WSA w Gdańsku z dnia 9 lipca 2004 r., I SA/Gd 608/01, niepubl.). Stanowisko powyższe dotyczy co prawda odmiennej sytuacji, mianowicie określenia w decyzji wysokości zaległości podatkowej, jednak zdaniem składu orzekającego znajduje ono zastosowanie także w rozpatrywanym przypadku. Ustalenie wysokości zobowiązania podatkowego powoduje obowiązek zapłaty podatku, który, jak już wyżej wskazano, staje się zaległością podatkową w przypadku jego niezapłacenia w terminie. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając w oparciu o art. 161 § 1 pkt 3 ppsa orzekł jak w sentencji postanowienia.