IV SA/Wa 895/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Katarzyna Golat, Sędziowie sędzia WSA Aneta Dąbrowska (spr.), asesor WSA Agnieszka Wąsikowska, Protokolant st. sekr. sąd. Anna Tomaszek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 września 2020 r. sprawy ze skargi H. K. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z dnia [...] stycznia 2020 r. nr [...],[...] w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia 1. uchyla zaskarżoną decyzję oraz utrzymującą ją w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z dnia [...] października 2019 r., nr: [...]; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] na rzecz H. K. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE H. K. (dalej też: "skarżąca", "strona", "odwołująca się") wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2020r., w której utrzymano w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] października 2019 r. o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia. Stan sprawy przedstawia się następująco: L. T. wnioskiem z 20 grudnia 2018 r. wniósł o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie 4 kurników do chowu kurcząt o liczbie stanowisk 74 000 szt. w każdym wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działkach o numerach ewidencyjnych [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Strona wraz z wnioskiem przedłożyła raport, który w trakcie postępowania środowiskowego był czterokrotnie uzupełniany. W postępowaniu uzyskano wymagane prawem uzgodnienia oraz opinie, tj. pozytywną opinię Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w [...] z [...] maja 2019 r. (potwierdzoną ostatecznie przy piśmie z 17 lipca 2019 r.), opinię Marszałkowskiego Województwa [...] z [...] lipca 2019 r. w zakresie kryteriów dotyczących pozwoleń zintegrowanych, uzgodnienie Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] - postanowienie z [...] lipca 2019 r. i uzgodnienie Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie – postanowienie z [...] sierpnia 2019 r. Jednocześnie zapewniono udział społeczeństwa przez stosowne obwieszczenia o planowanej inwestycji, jak również przez przyjęcie do rozpoznania zastrzeżeń stron postępowania. Zakończywszy postępowanie, Wójt Gminy [...] decyzją z [...] października 2019 r. ustalił środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie 4 kurników dla chowu kurcząt o liczbie stanowisk 74 000 szt. w każdym wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą w miejscowości [...], gm. [...] na działkach o numerach ew. [...] i [...] w wariancie alternatywnym jako najkorzystniejszym dla środowiska. Organ pierwszej instancji wskazał, że zgromadzony w sprawie materiał dowodowy pozwolił na zajęcie merytorycznego stanowiska i wydanie decyzji pozytywnej. Odwołanie złożyli H. K. oraz Stowarzyszenie [...]". Samorządowe Kolegium Odwoławcze w [...] decyzją z [...] stycznia 2020 r. utrzymało w mocy decyzję Wójta Gminy [...] z [...] października 2019 r. W uzasadnieniu decyzji organ odwoławczy podał, że w sprawie nie zaistniała żadna z przyczyn uzasadniających odmowę uwzględnienia wniosku o ustalenie środowiskowych uwarunkowań realizacji analizowanego przedsięwzięcia. Według organu odwoławczego decyzja organu pierwszej instancji wypełnia dyspozycję art. 82 ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określa treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (dalej jako: "ustawa o informacji") w zakresie elementów składowych decyzji. Brak jest również argumentów, które mogłyby podważać uzasadnienie do decyzji, a zatem organ tez stwierdził wypełnienie warunków z art. 85 ust. 2 ww. ustawy. Decyzja uwzględnia ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ww. uzgodnienia i opinie. W uzasadnieniu decyzji szczegółowo opisano chronologiczny przebieg postępowania uwzględniający udział społeczeństwa. Uznano, że organ pierwszej instancji w sposób rzetelny przeprowadził postępowanie w sprawie, a bazując na merytorycznych opiniach i uzgodnieniach oraz raporcie zważył, że w istocie sam protest mieszkańców nie może stanowić podstawy do wydania decyzji odmownej. W wyniku toczącego się postępowania, w szczególności biorąc pod uwagę ustalenia raportu ustalono kształt planowanego przedsięwzięcia. Projektowane przedsięwzięcie polegać będzie na budowie 4 kurników do chowu kurcząt o liczbie stanowisk 74 000 szt. w każdym wraz z niezbędną infrastrukturą towarzyszącą na działkach o nr ew. [...] i [...] w miejscowości [...], gmina [...]. Łączna powierzchnia ww. działek wynosi ok. 3,5 ha. W ramach przedmiotowego przedsięwzięcia planuje się m.in.: budowę 4 budynków inwentarskich (kurników) o powierzchni inwentarskiej ok. 3024 m2, wykonanie powierzchni utwardzonej na obszarze do 0,1 ha, posadowienie maksymalnie 12 silosów paszowych o maksymalnej pojemności ok. 26,7 Mg każdy, posadowienie maksymalne 8 naziemnych zbiorników na gaz płynny o maksymalnej pojemności 6400 dm3 każdy, budowę szczelnego zbiornika bezodpływowego na ścieki bytowe o pojemności minimum 5,0 m3, budowę 2 szczelnych zbiorników bezodpływowych na ścieki technologiczne o pojemności minimum 14,0 m3 każdy, montaż awaryjnego, wolnostojącego agregatu prądotwórczego, olejowego o mocy do 260 kW. Wskazane powyżej budynki wykonane zostaną jako budynki murowane, jednokondygnacyjne, pokryte dachem dwuspadowym. Kurniki wyposażone zostaną m.in. w linie paszowe, systemy pojenia wraz z panelem wodnym, system transportu paszy, system ogrzewania, system wentylacji, instalację oświetleniową oraz wyposażone zostaną w szczelne posadzki i system zbierania ścieków z mycia budynków. Chów w przedmiotowych budynkach inwentarskich będzie odbywać się w maksymalnie 6 cyklach w ciągu roku (po ok. 42 dni na każdy cykl). W każdym cyklu planuje się dwie ubiorki kurcząt brojlerów (1 ubiórka w 33 dniu cyklu chowu w wielkości 25% stanu początkowego i II ubiorka w 37 dniu cyklu w wielkości 15% stanu po 1 ubiórce). W pozostałym czasie odbywać się będzie sprzątanie i dezynfekcja kurników oraz przygotowanie ich do kolejnego cyklu chowu. Drób utrzymywany będzie w systemie ściółkowym. W wyniku realizacji inwestycji łączna obsada drobiu na planowanej fermie wyniesie maksymalne 1184,0 DJP. Teren inwestycyjny stanowi obszar niezabudowany, niezadrzewiony, uprawniony rolniczo pod zasiewy zbożowe. Są to grunty orne klas RlUb, RIVa i RIVb. Natomiast w sąsiedztwie przedmiotowego przedsięwzięcia znajdują się grunty rolne i sporadycznie zabudowa zagrodowa. Co więcej wariant alternatywny przewidziany do realizacji polega na zastosowaniu na wentylatorach szczytowych wyrzutni z wylotem pionowym otwartym o wysokości h = 5m. Powyższa różnica w stosunku do wariantu inwestorskiego została uwzględniona w decyzji jak również w pismach organów współdziałających. Biorąc pod uwagę, iż powyższy stan faktyczny sprawy został ustalony prawidłowo, a także nie doszło do innych naruszeń ustawy, organ wskazał, że należy odnieść się do ustaleń merytorycznych przez pryzmat twierdzeń zawartych w przedłożonym do sprawy raporcie. Zdaniem organu odwoławczego, organ pierwszej instancji ocenił raport i inwestor był wielokrotnie wzywany do jego uzupełnienia. Uzupełnienia dokonane przez inwestora były zaś skuteczną podstawą do uzyskania uzgodnień oraz opinii organów współdziałających w sprawie, na ustaleniach których organ pierwszej instancji oparł swoje rozstrzygnięcie. Według organu odwoławczego raport zawiera szczegółowy opis przedsięwzięcia, w tym jego charakterystykę przez charakterystykę techniczno-technologiczną przedsięwzięcia, opis warunków użytkowania przedsięwzięcia w fazie budowy, eksploatacji, a także w fazie jego likwidacji. Opisano również szczegółowo zachodzący proces produkcyjny, wyjaśniając na czym planowane przedsięwzięcie ma polegać, a także wskazano jakie zanieczyszczenia i zagrożenia dla środowiska niesie za sobą inwestycja. Dokonano również szczegółowego opisu elementów przyrodniczych środowiska. Wskazano na zabytki znajdujące się w pobliżu inwestycji. Przeprowadzono również szczegółowy opis krajobrazu, w którym przedsięwzięcie ma być zlokalizowane. Wypełniając dyspozycję ustawy odniesiono się do skutków niepodejmowania przedsięwzięcia. W ocenie Kolegium skrótowy opis skutków niepodejmowania przedsięwzięcia nie podważa ustaleń i rzetelności oraz kompletności raportu. Dokonano również prawidłowego opisu analizowanych wariantów. Nadto, Kolegium zaakceptowało pogląd prezentowany w linii orzecznictwa, że co do zasady wymagane jest jako reguła przedstawienie trzech wariantów, niemniej powyższa zasada nie ma charakteru bezwzględnego. Ustawodawca nie wyklucza sytuacji, gdy wariant wnioskowany przez inwestora, przez niego proponowany, oraz racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska pokrywają się oraz podobnie sytuacje, w której racjonalny wariant alternatywny pokrywa się z racjonalnym wariantem najkorzystniejszym dla środowiska (wyrok NSA z 14 czerwca 2017 r. sygn. akt II OSK 1729/16, czy też wyrok WSA w Kielcach z 27 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Ke 212/18). Przyjmuje się bowiem, że na gruncie ustawy o udostępnianiu informacji, o ile wariant proponowany przez inwestora może się pokryć z wariantem najkorzystniejszym dla środowiska, to nigdy wariant proponowany przez inwestora nie może się pokryć z wariantem alternatywnym (wyrok WSA w Rzeszowie z 10 stycznia 2017 r., sygn. akt II SA/Rz 609/16). W konsekwencji, w ocenie Kolegium, wystarczające w sprawie było przedstawienie wariantu alternatywnego, który został oceniony jako najkorzystniejszy dla środowiska wraz ze stosowną analizą jego wpływu na środowisko. Kolegium nie oceniło również przedłożonych wariantów jako pozornych, tylko mających realny wpływ na zmniejszenie uciążliwości przedsięwzięcia na środowisko przy zachowaniu skali i charakteru planowanego zamierzenia inwestycyjnego. Autor raportu dokonał bowiem szczegółowej oceny różnic jakie zachodzą pomiędzy prezentowanymi wariantami, a także zawarł przekonującą i opartą na wyliczeniach analizę przyczyn, dla których wariant alternatywny jest korzystniejszy dla środowiska aniżeli inwestorski czy też kolejny przedstawiony racjonalny wariant alternatywny. W konsekwencji pomimo podobieństwa obu wariantów w zakresie analogicznego wpływu na wykazywane w raporcie elementy środowiska wskazano jednak istotne różnice w zakresie wpływu obu wariantów na jakość powietrza w związku z emisją substancji takich jak amoniak czy siarkowodór. Raport zawiera zatem uzasadnienie wyboru wariantu alternatywnego jako korzystniejszego dla środowiska. Nie można zatem uznać, iż przeprowadzone w sprawie wariantowanie nie zostało rzetelnie uzasadnione. Opis wariantu, alternatywnego z uwagi na podobieństwa jego oddziaływania do wariantu inwestorskiego stanowi de facto główną część ustaleń raportu, albowiem w znacznej mierze wnioski dotyczące wariantu inwestorskiego znajdują zastosowanie do wariantu alternatywnego rekomendowanego jako najkorzystniejszy do realizacji i nie można mówić, że opis ten był lakoniczny. Nawet skrótowe odniesienie się do wariantu alternatywnego w zakresie wykazania różnic, przy czym co na leży podkreślić różnic istotnych w zakresie emisji substancji złowonnych, nie podważa rzetelności raportu. W ocenie Kolegium podważanie raportu w powyższym zakresie pozbawione jest faktycznych podstaw. To, że odwołujący wskazują, iż raport ma charakter skrótowy, w tym sensie, że nie analizuje innych parametrów przedsięwzięcia, a jednie różnicuje przedsięwzięcie przez zastosowanie wyrzutni wentylatorów nie pozbawia tego wariantu charakteru alternatywnego. Jednym bowiem ze sposobów różnicowania przedsięwzięcia jest opis różnic technologicznych i skoro te, tak jak w niniejszej sprawie wykazują różnice w zakresie najbardziej uciążliwym, tj. w odniesieniu do zanieczyszczenia powietrza, to wariant ten należy uznać za racjonalny wariant alternatywny. Ważne również jest, że przewidziano czynniki minimalizujące, jak chociażby transport obornika do odbiorców zewnętrznych, tak, że obornik nie będzie magazynowany i przechowywany na terenie fermy. Kwestia oceny skumulowanego odziaływania na środowisko została wyjaśniona w raporcie na k. 55. Ocena skumulowanego oddziaływania przez pryzmat obszaru oddziaływania, nie wpływa na wadliwość raportu skoro ten uwzględnia skompensowane oddziaływanie w zakresie rozprzestrzeniania się zanieczyszczeń w powietrzu oraz hałasu, a także poddaje analizie istniejące tło zanieczyszczeń. Przeprowadzona w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko analiza rozprzestrzeniania się substancji w powietrzu na etapie eksploatacji przedsięwzięcia (w tym analiza oddziaływania skumulowanego) wykazała, iż przy zachowaniu warunków określonych w decyzji organu pierwszej instancji, standardy jakości powietrza zostaną dotrzymane. Przeprowadzona ocena też wykazała, że na etapie eksploatacji przedsięwzięcia poziomy substancji odoroczynnych, takich jak amoniak i siarkowodór nie spowodują przekroczenia aktualnie obowiązujących norm. Według organu konieczne też jest stwierdzenie, że w zakresie uciążliwości odorowych w polskim systemie prawnym rodzaje substancji wprowadzanych do powietrza i ich dopuszczalne poziomy zostały określone w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U z 2012 r. poz. 1031) oraz w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87). W drugim z wymienionych aktów wykonawczych określono wartości odniesienia m.in. dla amoniaku i siarkowodoru, ale także dla innych substancji, w tym dwutlenku siarki i tlenku węgla. Według raportu żadne z tych substancji nie przekracza dopuszczalnych stężeń. Dalej raport odnosi się do obszaru Natura 2000, co pozwoliło na stwierdzenie, że przedsięwzięcie nie będzie oddziaływać negatywnie w sposób znaczący na zasoby i cele ochrony przyrody, w tym na spójność sieci Natura 2000. Z racji na skalę przedsięwzięcia planowana inwestycja podlega obowiązkowi uzyskania pozwolenia zintegrowanego. Przeprowadzono w raporcie analizę spełnienia wymagań w zakresie Konkluzji BAT. Raport w pkt 14 zawiera też analizę możliwych konfliktów społecznych związanych z planowanym przedsięwzięciem. Kolegium podzieliło zapatrywanie, iż organ pierwszej instancji nie miał merytorycznych podstaw do uwzględnienia uwag społeczeństwa i wydania decyzji odmownej. Sam sprzeciw lokalnej społeczności lub stron postępowania nie jest wystarczającą przesłanką do odmowy wydania decyzji środowiskowej. Ostatecznie organ odwoławczy stwierdził, że przedłożony w przedmiotowym postępowaniu raport odpowiada treści art. 66 ust. 1 ustawy o informacji. Szczegółowa analiza zarzutów stron prowadzi do wniosku, iż przede wszystkim podważana jest analiza wariantowości, skumulowanych oddziaływań jak również oddziaływania odorowego. Tymczasem powyższe kwestie zostały w decyzji wyjaśnione. Samo oddziaływanie odorowe z racji na brak jego prawnego sparametryzowania nie może stać na przeszkodzie do wydania decyzji ustalającej. W ocenie Kolegium procedowanie organu w sprawie było prawidłowe, a zastrzeżenia do raportu nie zostały poparte np. ekspertyzą, która w sposób udokumentowany wskazywałaby na wady raportu. Rację mają odwołujący się, że same uzgodnienia oraz opinie organów współdziałających nie mają charakteru wiążącego, niemniej nie można ich całkowicie pomijać. Stanowisko organów uzgadniających, a także wyniki raportu zostały zatem w całości uwzględnione w zaskarżonej decyzji. W ocenie Kolegium organ pierwszej instancji nie naruszył również procedury administracyjnej w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy. Wobec zatem stwierdzenia poprawności formalnej oraz merytorycznej decyzji organu pierwszej instancji należało decyzję tego organu utrzymać w mocy. H. K. w skardze na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2020 r. wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm prawem przepisanych. Skarżąca zarzuciła wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj. art. 3 pkt 34 w zw. z art. 144 ust. 1 u.p.o.ś. przez błędną ich wykładnię i przyjęcie, że analiza oddziaływania na środowisko może być zawężona do rozważań tylko dla tych zanieczyszczeń, dla których są opracowane krajowe standardy jakości środowiska (normy), w konsekwencji naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 80 K.p.a. oraz art. 62 ust. 1 pkt 1 a ustawy o informacji przez dokonanie niepełnej analizy wpływu przedsięwzięcia na środowisko, mające wpływ na wynik sprawy, gdyż dopuszczające realizację instalacji, na warunkach obniżających jakość środowiska i zagrażających zdrowiu ludzi, w związku z powyższym, decyzji SKO zarzucono też naruszenie dobra osobistego skarżącej do życia w czystym środowisku z art. 23 K.c. i naruszenie obowiązku Rzeczpospolitej Polskiej wynikającego z art. 5 i 74 Konstytucji RP; 2) art. 82 ust. 1 pkt 1 c ustawy o informacji mające wpływ na wynik sprawy, przez pominięcie w decyzji środowiskowej wymagań dotyczących ochrony środowiska w zakresie urządzeń ochrony powietrza, a koniecznych do uwzględnienia w dokumentacji wymaganej do późniejszego wydania pozwolenia na budowę. Tym samym, podobnie jak wskazano w pkt 1 powyżej, dopuszczenie do realizacji instalacji, na warunkach obniżających jakość środowiska i zagrażających zdrowiu ludzi; 3) przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 K.p.a. przez nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności błędną wykładnię art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji w zw. z art. 61 ust. 2 oraz art. 3 ust. 1 pkt 8 tej ustawy, polegającą na niewłaściwej interpretacji ustanowionego ww. przepisem wymagań dotyczących opisu w raporcie alternatywnych rozwiązań dla instalacji (wariantowanie) i przyjęcie za jego autorem propozycji opcji alternatywnych, które nie spełniają kryteriów wariantowania; 4) art. 15 w zw. z art. 80 oraz art. 7 i art. 77 § 1 K.p.a., które miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. przede wszystkim naruszenie zasady dwuinstancyjności przez sprowadzenie merytorycznej oceny zagadnień związanych z (1) uciążliwością odorową przedsięwzięcia, (2) wymagań dotyczących ochrony środowiska w zakresie urządzeń ochrony powietrza, (3) wariantowaniem przedsięwzięcia, do ogólnego potwierdzenia prawidłowości postępowania Wójta i przytoczenia zastosowanych przepisów prawa, w efekcie czego, skarżąca została pozbawiona prawa do ponownego rozpoznania sprawy w tym zakresie przez organ drugiej instancji. W motywach skargi przytoczono argumentację uzasadniającą postawione zarzuty. Samorządowe Kolegium Odwoławcze – w odpowiedzi na skargę – wniosło o oddalenie skargi i podtrzymało stanowisko zaprezentowane w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone przepisami m. in. art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi [(Dz. U. z 2019 r., poz. 2325) - dalej w skrócie: P.p.s.a.], sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Sąd, badając legalność zaskarżonej decyzji w oparciu o wyżej powołane przepisy i w granicach sprawy, nie będąc jednak związany - stosownie do art. 134 P.p.s.a. - zarzutami i wnioskami skargi, uwzględnił skargę. W konsekwencji uznał, że decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w [...] z [...] stycznia 2020 r. i utrzymana nią w mocy decyzja Wójta Gminy [...] z [...] października 2019 r. naruszają prawo w stopniu dającym podstawę do wyeliminowania ich z obrotu prawnego. Wymienione decyzje zostały wydane na podstawie przepisów ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko określa treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach [(obecnie: Dz. U. z 2020 r., poz. 283) – dalej jako: "ustawa o informacji"]. Wątpliwości w sprawie nie budził fakt, że planowane przedsięwzięcie należało do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, o którym mowa w art. 59 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji oraz w § 2 ust. 1 pkt 51 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r., poz. 71) znajdującego zastosowanie w sprawie na podstawie § 4 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. poz. 1839) wymagających przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko. Z kolei wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określającej środowiskowe uwarunkowania realizacji przedsięwzięcia wynikał z art. 71 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji. Jeżeli w kontrolowanym przez Sąd postępowaniu była prowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ był zobowiązany, zgodnie z art. 80 ust. 1 pkt 1 – pkt 3 ustawy o informacji, wydać decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1, ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, wyniki postępowania z udziałem społecznictwa. Treść decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach określa regulacja art. 82 ust. 1 ustawy o informacji. Z art. 82 ust. 1 ustawy wynika, że w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, której wydanie było poprzedzone przeprowadzeniem oceny oddziaływania na środowisko, można wyróżnić składniki obligatoryjne (wskazane w art. 82 ust. 1 pkt 1), które muszą się znaleźć w każdej decyzji oraz fakultatywne (wymienione w art. 82 ust. 1 pkt 2). Mówiąc o obligatoryjnych składnikach decyzji określającej uwarunkowania środowiskowe realizacji przedsięwzięcia, należy mieć zawsze na uwadze, że organ wydający decyzję kończącą postępowanie nie ma w tym zakresie pełnej swobody. Jego stanowisko w dużej mierze jest bowiem zdeterminowane warunkami określonymi przez organy uzgadniające w postanowieniach wydanych na podstawie art. 77 ustawy o informacji. Dlatego też w żadnym razie nie może on od nich odstąpić lub dokonać ich liberalizacji (np. rozstrzygając ogólnie o konieczności wykonania zabezpieczeń przed emisją hałasu do środowiska w sytuacji, gdy organ uzgadniający precyzyjnie wskazał na konieczność wykonania ekranów akustycznych). Nie ma natomiast żadnych przeciwwskazań, aby warunki wynikające z decyzji były bardziej rygorystyczne od tych wynikających z rozstrzygnięcia organu uzgadniającego (K. Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, wyd. III, opublikowano: Lex/el 2020). Organ nie jest związany uzgodnieniami, ale ma je brać pod uwagę, nie może ich pominąć. To nie jest to samo co związanie organu, które powoduje, że organ nie dokonuje analizy materiałów tylko bezwzględnie stosuje je w wydanej decyzji (wyrok NSA z 18.10.2019 r., sygn. akt II OSK 2952/17). Stosownie do wskazanej normy art. 82 ust. 1 pkt 1 b ustawy o informacji - w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, wydawanej po przeprowadzeniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ określa istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich. Tymczasem, z przedstawionego stanu sprawy, wynika, że organ pierwszej instancji nie tylko wziął pod uwagę wyniki uzgodnień, ale je w całej rozciągłości powielił - przepisał do rozstrzygnięcia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w części wyżej wskazanej, czyli określającej istotne warunki korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia. Innymi słowy, rozstrzygnięcie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach w punkcie 2 określającym warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji pod literami a), b) i c) zawiera rozstrzygnięcia postanowień organów, które uzgadniały warunki przedmiotowego przedsięwzięcia. W efekcie doprowadziło to, w wielu aspektach, w których organ pierwszej instancji ustalił warunki wykorzystania terenu w fazie realizacji i eksploatacji, nie tylko do powtórzeń określonych ustaleń (np. że, prace budowlane należy prowadzić bez konieczności odwodnienia dna wykopów), ale przede wszystkim do ujęcia w rozstrzygnięciu danego warunku w sposób niejednoznaczny, rozbieżny, wzajemnie wykluczający się, a nawet sprzeczny z materiałem dowodowym zgromadzonym w sprawie. Takim ewidentnym przykładem niejednoznacznego określenia warunków przedsięwzięcia w fazie eksploatacji w rozstrzygnięciu, a poniekąd i jego sprzeczności z treścią uzasadnienia i raportu, a ściślej jego uzupełnienia, które wpłynęło do organu pierwszej instancji 29 maja 2019 r. – jest określenie warunków wykorzystania obornika. W punkcie 2 rozstrzygnięcia, podpunkcie a) 27) - ustalono, że "zgodnie z postanowieniem Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia [...] lipca 2019 r." "obornik po zakończeniu cyklu chowu, będzie się przekazywać do zagospodarowania jako nawóz naturalny na gruntach rolnych (ustalając odpowiednią powierzchnię gruntów oraz dawkę nawozu zgodnie z wymaganiami przepisów prawa o nawozach i nawożeniu) i/lub przekazywać innym uprawnionym podmiotom do zagospodarowania", a w podpunkcie b) 19 rozstrzygnięcia - ustalono, że "zgodnie z postanowieniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r." "po zakończeniu cyklu chowu obornik (pomiot kurzy) będzie się wywozić z każdego kurnika, a następnie przekazywać jako odpad o kodzie 02 01 06 (odchody zwierzęce) uprawnionym odbiorcom do przetwarzania lub przekazywać do produkcji energii. W samej treści postanowienia Dyrektora RZGW z [...] sierpnia 2019 r. widnieje też zapis, że "dokumentacja sprawy nie wskazuje aby inwestor przewidywał zagospodarowanie obornika jako nawozu naturalnego na gruntach własnych oraz innych rolników". Oznacza to, że w jednym rozstrzygnięciu dopuszczono zarówno alternatywny sposób postępowania z obornikiem, jak i wyłączne jego zagospodarowanie jako odpadu, w konsekwencji trudno przyjąć, że w decyzji o środowiskowych ustaleniach realizacji przedsięwzięcia polegającego na budowie 4 kurników dla chowu kurcząt o liczbie stanowisko 74 000 szt. określono obowiązkowy sposób wykorzystania obornika w trakcie funkcjonowania przedsięwzięcia. Wskazać też należy, że tematykę dotyczącą obornika podjęto w raporcie z grudnia 2018 r. na stronach 31, 40, 46-48, 67, 69, 78, 83-84, 86, 94-97, 101, 106 i w uzupełnieniach raportu, które wpłynęły do organu pierwszej instancji [...] kwietnia 2019 r. i [...] maja 2019 r. Początkowo, w rozdziale 17 raportu stanowiącym jego "Podsumowanie i wnioski" wskazano, że obornik z fermy będzie wykorzystywany jako nawóz naturalny, będzie w całości zbywany rolnikom na podstawie umów cywilnoprawnych, nie będzie magazynowany i przetrzymywany na terenie fermy, w sytuacjach szczególnych może być przekazywany uprawnionym odbiorcom do przetwarzania (odzysku). Z kolei, już w dalszym toku postępowania środowiskowego, w uzupełnieniu raportu, które wpłynęło do organu pierwszej instancji [...] maja 2019 r., wskazano że w załączeniu uzupełnienia "przedkłada się kopię wstępnej umowy "Deklaracji współpracy" z uprawnioną firmą na odbiór wytwarzanego w planowanych kurnikach obornika w całości (do 3700 Mg/rok) do przetwarzania. Obornik nie będzie zatem przekazywany innym rolnikom do wykorzystywania rolniczego. W związku z przekazywaniem obornika w całości do przetwarzania (odzysku) przez uprawnionego odbiorcę, punkty 6,8 i 9 wezwania, związane z wykorzystywaniem rolniczym obornika do nawożenia pól, pozostają nieaktualne". Tę deklarację z uzupełniania raportu powtórzył organ pierwszej instancji w uzasadnieniu swojej decyzji. Podkreślił, że z przedłożonej dokumentacji wynika, że inwestor nie przewiduje zagospodarowania obornika jako nawozu naturalnego na gruntach własnych oraz innych rolników; po zakończeniu cyklu chowu obornik (pomiot kurzy) wywożony będzie z każdego kurnika, a następnie przekazywany będzie w całości jako odpad o kodzie 02 01 06 (odchody zwierzęce) uprawnionym odbiorcom do przetwarzania lub przekazywany zostanie do produkcji energii (s. 17 decyzji). Ostatecznie zatem w postępowaniu ustalono, że obornik nie będzie wykorzystywany rolniczo, tylko jako odpad. Niemniej tak jednoznacznego wniosku nie można wyprowadzić z omówionej wyżej treści rozstrzygnięcia decyzji z [...] października 2019 r. Ponadto, wbrew ustaleniu zagospodarowania obornika jako odpadu, w punkcie 6 rozstrzygnięcia ww. decyzji, określającym wymogi w zakresie zapobiegania, ograniczania oraz monitorowania oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, ustalono że prowadzony będzie monitoring m. in. w zakresie stosowania odpowiednich dawek obornika do nawożenia. Natomiast w punkcie 2 podpunkcie b) 21) rozstrzygnięcia jeszcze ustalono, że "zgodnie z postanowieniem Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w [...] z dnia [...] sierpnia 2019 r." w przypadku stwierdzenia takiej konieczności, obornik (pomiot kurzy) magazynować na terenie fermy zgodnie z obowiązującymi przepisami". Przy tym, nie wiadomo w jakich przypadkach taka konieczność może zostać stwierdzona i jaki może być okres trwania takiego stanu konieczności. Samo określenie "w przypadku stwierdzenia takiej konieczności", jest więc określeniem zbyt ogólnym, stwarzającym warunki do nadużyć. Najistotniejsze jest jednak wskazanie wynikające z zaskarżonej decyzji, że w raporcie wyraźnie zaznaczono, że obornik nie będzie magazynowany (przechowywany) na terenie fermy, co ma wpływać pozytywnie na jakość powietrza (np. uzupełnienie raportu, które wpłynęło do organu pierwszej instancji z [...] kwietnia 2019 r., a wcześniej raport z grudnia 2018 r., m. in. s. 31, 47, 67, 83, 95, 106, 110). W ocenie Sądu - przedstawiony sposób ujęcia w rozstrzygnięciu decyzji z [...] października 2019 r. warunków korzystania ze środowiska w fazie realizacji i eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia, ze szczególnym uwzględnieniem konieczności ochrony cennych wartości przyrodniczych, zasobów naturalnych i zabytków oraz ograniczenia uciążliwości dla terenów sąsiednich - należało potraktować jako równoznaczny z brakiem jednego z obligatoryjnych elementów decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach wymaganych art. 82 ust. 1 pkt 1 ustawy o informacji. Oznacza to, wydanie decyzji przez organ pierwszej instancji z naruszeniem tego przepisu, które miało wpływ na wynik sprawy. Dalej, i wydania zaskarżonej decyzji z naruszeniem art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a., z racji niedostrzeżenia tego uchybienia przez organ odwoławczy, tylko stwierdzenia, że ww. decyzja wypełnia dyspozycję art. 82 ustawy o informacji w zakresie elementów składowych decyzji (zaskarżona decyzja – s. 7). Organ odwoławczy stwierdził, że decyzja z [...] października 2019 r. uwzględnia ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, uzgodnienia RDOŚ w [...] i PGWWP Dyrektora RZGW w [...], a także opinie PPIS w [...] i Urzędu Marszałkowskiego Województwa [...]. Niemniej uwzględnienie, wzięcie pod uwagę, w tym wypadku ww. uzgodnień, nie może być rozumiane jako machinalne powielenie, bez dokonania końcowej analizy zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie, w tym więc i treści wynikających z dokumentów sprawy zgromadzonych na dalszych jej etapach (w przypadku obornika chodzi o uzupełnienie raportu, które wpłynęło do organu pierwszej instancji 29 maja 2019 r.). Warunki wynikające z decyzji środowiskowej powinny bowiem odzwierciedlać treści wynikające ze zgromadzonego materiału dowodowego w sprawie. Pozytywne stanowisko organów uzgadniających nie zwalnia organów prowadzących postępowanie główne, od samodzielnej oceny materiału zgromadzonego w sprawie, a także weryfikacji wpadkowych stanowisk organów współdziałających, jako że to organ główny odpowiada za wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia, jej ostateczny "kształt", rzutujący od strony formalnej, prawnej i faktycznej na dalsze etapy procesu inwestycyjnego danego przedsięwzięcia. Rozstrzygnięcie aktu administracyjnego, jako istotny element decyzji wymagany art. 107 § 1 K.p.a., powinno być sformułowane w sposób jednoznaczny, bez merytorycznych powtórzeń w poszczególnych jego częściach, niewymagający do jego rozumienia, czy wykonania - szczególnej analizy, w tym polegającej na potrzebie porównania poszczególnych elementów jego treści - ostatecznie po to, aby dojść do jego istoty. Rozstrzygnięcie nie powinno stwarzać wątpliwości co do jego treści dla jego adresatów, stron postępowania, jak i dla organów administracji publicznej właściwych do wydania decyzji administracyjnych na kolejnych etapach procesu inwestycyjnego, dla których ustalenia decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach są priorytetowe, wiążące. Skoro organ pierwszej instancji w sposób jednoznaczny w rozstrzygnięciu nie określił zasad postępowania z obornikiem wytworzonym w fazie eksploatacji instalacji i tego uchybienia nie konwalidował organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji, to oznacza, że w sprawie nie doszło do wszechstronnej analizy zgromadzonego materiału, tym samym sprawa nie kwalifikowała się do ostatecznego jej rozstrzygnięcia. Do tego cały raport sporządzony w grudniu 2018 r., a nawet i jego uzupełnienie, które wpłynęło do organu pierwszej instancji 25 kwietnia 2019 r. nakierowane są na rolnicze zagospodarowanie i wykorzystanie obornika (jako nawóz naturalny). W istocie okoliczność ta rzutuje na merytoryczną treść raportu jako podstawowego i mającego najistotniejsze znaczenie w przeprowadzaniu oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Kolejnym obowiązkiem organu było wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach biorąc pod uwagę ustalenia zawarte w raporcie oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko (art. 80 ust. 1 pkt 2 ustawy o informacji). Wyżej został już omówiony przykład niewzięcia pod uwagę przez organy ustaleń zawartych w raporcie i jego uzupełnieniach. Natomiast w tym miejscu Sąd jeszcze musi odnieść się do kompletności i wiarygodności samego raportu. Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko – według treści art. 66 ust. 1 ustawy o informacji – powinien zawierać informacje umożliwiające analizę kryteriów wymienionych w art. 62 ust. 1 oraz zawierać: - pkt 5 a i b - opis wariantów uwzględniający szczególne cechy przedsięwzięcia lub jego oddziaływania, w tym: wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego (a) i racjonalnego wariantu najkorzystniejszego dla środowiska - wraz z uzasadnieniem ich wyboru; - pkt 6 - określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko, w tym również w przypadku wystąpienia poważnej awarii przemysłowej i katastrofy naturalnej i budowlanej, na klimat, w tym emisje gazów cieplarnianych i oddziaływania istotne z punktu widzenia dostosowania do zmian klimatu, a także możliwego transgranicznego oddziaływania na środowisko, a w przypadku drogi w transeuropejskiej sieci drogowej, także wpływu planowanej drogi na bezpieczeństwo ruchu drogowego; - pkt 6a - porównanie oddziaływań analizowanych wariantów na: a) ludzi, rośliny, zwierzęta, grzyby i siedliska przyrodnicze, wodę i powietrze, b) powierzchnię ziemi, z uwzględnieniem ruchów masowych ziemi, i krajobraz, c) dobra materialne, d) zabytki i krajobraz kulturowy, objęte istniejącą dokumentacją, w szczególności rejestrem lub ewidencją zabytków, e) formy ochrony przyrody, o których mowa w art. 6 ust. 1 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody, w tym na cele i przedmiot ochrony obszarów Natura 2000, oraz ciągłość łączących je korytarzy ekologicznych, f) elementy wymienione w art. 68 ust. 2 pkt 2 lit. b, jeżeli zostały uwzględnione w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko lub jeżeli są wymagane przez właściwy organ, g) wzajemne oddziaływanie między elementami, o których mowa w lit. a-f; - pkt 7 - uzasadnienie proponowanego przez wnioskodawcę wariantu, z uwzględnieniem informacji, o których mowa w pkt 6 i 6a. Organy same w postępowaniu pokreśliły, że ich zadaniem jest dokonanie analizy raportu z punktu widzenia jego kompletności i wiarygodności, a więc sprawdzenia czy zawiera wszystkie niezbędne elementy, o których mowa w art. 66 ust. 1 ustawy oraz ich rzeczowe uzasadnienie. Inwestor powinien wraz z wnioskiem inicjującym postępowanie środowiskowe przedłożyć raport, w którym zostanie rzetelnie przedstawiona analiza wszystkich wariantów. Raport o oddziaływaniu na środowisko powinien w istocie zawierać opis co najmniej trzech niezależnych, analizowanych wariantów jego realizacji, spełniających kryteria wymienione w ww. przepisie. Muszą to być: wariant proponowany przez wnioskodawcę, racjonalny wariant alternatywny i wariant najkorzystniejszy dla środowiska, a także uzasadnienie ich wyboru. W opisie poszczególnych wariantów powinny być zachowane jednakowe proporcje. Jednocześnie przyjmuje się, że opis polegający na niepodejmowaniu przedsięwzięcia nie jest wariantem. Nie jest dopuszczalna sytuacja, w której raport obejmuje przede wszystkim analizę oddziaływania na środowisko wariantu proponowanego przez wnioskodawcę i marginalnie analizuje pozostałe warianty (wyroki NSA z: 13.12.2017 r., sygn. akt II OSK 558/17; 17.01.2017 r., sygn. akt II OSK 988/15; 16.10.2019 r., sygn. akt II OSK 2911/17). Mając za podstawę wyżej przytoczoną normę art. 66 ust. 1 ustawy o informacji należy wskazać, że w raporcie sporządzonym na potrzeby niniejszej sprawy w rozdziale 7 zatytułowanym "Opis analizowanych wariantów przedsięwzięcia" wymienia się: 1) 7.1. "Skutki niepodejmowania przedsięwzięcia", określając wariantem niepodejmowania budowy kurników; 2) 7.2. "Wariant proponowany przez wnioskodawcę – ze wskazaniem, że wariant ten został opisany szczegółowo w punkcie 6.2 raportu określającym "Opis stanu projektowanego"; 3) 7.3. "Racjonalny wariant alternatywny" – zakładający inne rozwiązanie w zakresie systemu wentylacji kurników (tj. zastosowanie wyrzutni pionowych z wentylatorów szczytowych, z wylotem wolnym na wysokości min. h = 5 m) i z analizą wpływu tego wariantu na środowisko przeprowadzoną w punkcie 8.4 raportu "Ocena wpływu na środowisko dla wariantu alternatywnego; 4) 7.4. "Wariant racjonalny najkorzystniejszy dla środowiska" – ze wskazaniem na wariant alternatywny, opisany i szczegółowo oceniony w punkcie 8.4 raportu, jako optymalny i najkorzystniejszy dla środowiska. Z kolei w uzupełnieniu raportu, które wpłynęło do Wójta [...] maja 2019 r., jego autor podaje, że "w raporcie dokonano pełnego opisu i oceny przewidywanych skutków dla środowiska w przypadku niepodejmowania przedsięwzięcia, wariantu proponowanego przez wnioskodawcę oraz racjonalnego wariantu alternatywnego, który uznano jednocześnie za racjonalny wariant najkorzystniejszy dla środowiska, rekomendowany do realizacji. Zatem ocena racjonalnego wariantu alternatywnego jest jednocześnie oceną racjonalnego wariantu alternatywnego najkorzystniejszego dla środowiska". Nadto wskazano, że na wezwanie organu pierwszej instancji, analizie oddziaływania jeszcze poddano racjonalny wariant dotyczący odmiennego sposobu ogrzewania kurników, polegający na zastosowaniu nagrzewnic gazowych, zamiast dwóch kotłowni planowanych w wariancie inwestorskim. Proponowana zmiana sposobu ogrzewania kurników spowoduje zmianę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w stosunku do wariantu inwestorskiego wyłącznie w zakresie wpływu na stan czystości powietrza atmosferycznego. Z powyższego wynik, że raport wraz z uzupełnieniem określa następujące warianty: tj.: (1) wariant proponowany przez wnioskodawcę, który według autora raportu został opisany szczegółowo w punkcie 6.2 zatytułowanym "Opis stanu projektowanego", (2) racjonalny wariant alternatywny, którego według autora raportu szczegółową analizę wpływu na środowisko przeprowadzono w punkcie 8.4 raportu zatytułowanym "Ocena wpływu na środowisko dla wariantu alternatywnego", (3) racjonalny wariant najkorzystniejszego dla środowiska, który według autora raportu został opisany i szczegółowo oceniony w punkcie 8.4 raportu; (4) racjonalny wariant poddany analizie w ww. uzupełnieniu raportu. Trzeba podkreślić, że z powyższego wynika, pomijając skutki niepodejmowania przedsięwzięcia, jako niemogące zostać określone mianem wariantu, że racjonalny wariant alternatywny jest utożsamiany z wariantem racjonalnym najkorzystniejszym dla środowiska i wariant ten, za analizą wpływu na środowisko opisaną w punkcie 8.4 raportu, został zarekomendowany do realizacji jako wariant korzystniejszy dla środowiska niż wariant inwestorski i wariant racjonalny poddany analizie w uzupełnieniu raportu. Zatem nawet uznając, że w postępowaniu doszło do przedstawienia trzech wariantów, to odziaływanie przedsięwzięcia w obu wariantach alternatywnych porównano do wariantu podjętego przez inwestora, a nie względem wszystkich trzech wariantów. Nadto, racjonalnym wariantem alternatywnym, który według autora raportu, był analizowany w toku opracowania, przy zachowaniu tego samego rodzaju przedsięwzięcia i jego skali, zgodnie z wnioskiem inwestora, było zastosowanie innego rozwiązania w zakresie systemu wentylacji kurników. Odmienny system wentylacji w tym wariancie zakładał zastosowanie wyrzutni pionowych z wentylatorów szczytowych, z wylotem wolnym na wysokości 5 m. W opracowaniu wskazano, że proponowana zmiana sposobu odprowadzania zanieczyszczeń wentylatorami szczytowymi spowoduje zmianę oddziaływania planowanego przedsięwzięcia w stosunku do wariantu inwestorskiego wyłącznie w zakresie wpływu na stan czystości powietrza atmosferycznego oraz klimat akustyczny w otoczeniu, z tym że źródła hałasu w planowanych kurnikach są analogiczne jak w wariancie inwestorskim, nastąpi jedynie zmiana wysokości wylotów z wentylatorów szczytowych do poziomu 5 m i poziom hałasu na wysokości 1,5 m w obu wariantach będzie porównywalny, natomiast dla wysokości zabudowy 4 m nawet będzie minimalnie wyższy w wariancie alternatywnym (0,2 – 0,6 dB). Z opisu wariantu proponowanego przez inwestora (punkt 6.2 raportu) wynika, że w każdym kurniku planowana jest automatyczna wentylacja dachowa i szczytowa (awaryjna) - sterowana komputerowo; według planowanego wyposażenia technicznego kurników system wentylacji ma składać się z max. 18 szt. wentylatorów dachowych (łącznie 72 szt.), z wylotami wolnymi, o średnicy ɸ630 i wydajności ok. 12500 m³/h każdy, na wysokości h = 7,5 m i max. 8 wentylatorów szczytowych (łącznie 32 szt.), o średnicy do ɸ1700 i wydajności 44300 m³/h, które będą znajdowały się w szczytach północnych każdego kurnika (s. 30 raportu). Również w rozdziale 8.2.3. Zanieczyszczenie powietrza" wskazano, że w kurnikach zamontowanych będzie po 18 szt. wentylatorów dachowych o wydajności 12500 m³/h i po 8 wentylatorów szczytowych o wydajności 44300 m³/h i w okresie upałów (2 tyg./rok) emisja odbywać się będzie również wentylatorami szczytowymi. Z analizy raportu wynika więc, że system wentylacyjny w wariancie proponowanym przez inwestora i racjonalnym wariancie alternatywnym będzie różnił się jedynie usytuowaniem wylotów wyrzutni z wentylatorów szczytowych zmieniających kierunek wyrzutu zanieczyszczeń z bocznego na wysokości 2 m na pionowy wolny na wysokości 5 m, zatem w obu wariantach będzie dotyczył wentylacji szczytowej awaryjnej. Jak wskazał organ pierwszej instancji w piśmie skierowanym do wnioskodawcy z 17 maja 2019 r. celem dokonania uzupełnienia raportu wariant proponowany przez wnioskodawcę i racjonalny wariant alternatywny zasadniczo niczym się nie różnią, a zatem mają charakter pozorny – opis tych wariantów został bowiem ograniczony jedynie do wentylacji. Do tego, jak wynika z powyższego i przytoczonych wyżej ustaleń raportu wentylacji (a właściwie jej części) awaryjnej. W istocie racjonalny wariant alternatywny został sprowadzony do zaproponowania realizacji przedsięwzięcia w tej samej lokalizacji przy niewielkich różnicach technologicznych, mających tak naprawdę znaczenie w wyjątkowych sytuacjach, potencjalnie przez kilka dni w roku (z możliwością pracy w okresie upałów). Tymczasem zgodnie ze wskazaniem organu odwoławczego nigdy wariant proponowany przez inwestora nie może pokrywać się z wariantem alternatywnym. Nie można też zgodzić się ze stwierdzeniami organu odwoławczego, że wystarczające w sprawie było przedstawienie wariantu alternatywnego, który został oceniony jako najkorzystniejszy dla środowiska wraz ze stosowną analizą jego wpływu na środowisko, jak również, że opis wariantu alternatywnego z uwagi na podobieństwa jego oddziaływania do wariantu inwestorskiego stanowi de facto główną część ustaleń raportu, albowiem w znacznej mierze wnioski dotyczące wariantu inwestorskiego znajdują zastosowanie do wariantu alternatywnego rekomendowanego jako najkorzystniejszy do realizacji i nie można mówić, żeby opis ten był lakoniczny. W istocie bowiem w punkcie 8 wskazującym na zakres korzystania ze środowiska oraz potencjalny wpływ przedsięwzięcia na środowisko w fazie budowy, eksploatacji i likwidacji przeanalizowano wariant proponowany przez inwestora, a tylko w podpunkcie 8.4 dokonano oceny wpływu na środowisko (oddziaływania na środowisko) dla racjonalnego wariantu alternatywnego. Zatem opis racjonalnego wariantu alternatywnego nie stanowi głównej części ustaleń raportu, tylko główną część raportu stanowi opis wariantu proponowanego przez inwestora (z emitorami substancji zanieczyszczających – wentylatorami szczytowymi, o wyrzucie bocznym na wysokości źródeł hałasu 2,0 m z możliwością pracy w okresach upałów - s. 52 i 61 raportu (punkt 8, z wyłączeniem punktu 8.4 raportu). W opisie wariantów nie zostały zachowane jednakowe proporcje, najwięcej uwagi autor raportu poświęcił wariantowi inwestorskiemu, choć ostatecznie niezarekomendowanemu do realizacji. W ocenie Sądu na podstawie analizy raportu z uzupełnieniami trudno wywieść, że raport wraz z jego uzupełnieniami najpierw zawiera przejrzysty opis trzech wariantów wymaganych regulacją art. 66 ust. 1 pkt 5 ustawy o informacji wraz z uzasadnieniem ich wyboru, a następnie określenie przewidywanego oddziaływania analizowanych wariantów na środowisko, porównanie oddziaływań analizowanych wariantów na elementy wymienione w punkcie 6a lit. a – lit. g ust. 1 art. 66 ustawy o informacji. Obowiązkiem organów rozstrzygających w przedmiocie ustalenia środowiskowych uwarunkowań jest także poczynienie wszechstronnych ustaleń na temat spodziewanego oddziaływania przedsięwzięcia na szeroko rozumiane środowisko, w tym na życie i zdrowie ludzi. Sąd pomimo braku w obowiązującym systemie prawa norm określających dopuszczalne wartości odorów, przychyla się do skargi i tej części orzecznictwa, że taki stan normatywny nie zwalnia organów z obowiązku dokładnego wyjaśnienia, czy ryzyko wystąpienia uciążliwości odorowej w sprawie jest realne i w jaki sposób tej uciążliwości można zapobiec (np. wyrok WSA w Warszawie z 9.09.2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 2720/19). Wszystko to oznacza, że w sprawie nie doszło do wszechstronnego i wyczerpującego wyjaśnienia sprawy, a zatem kwalifikującego ją do ostatecznego rozstrzygnięcia. Doszło do wydania decyzji z naruszeniem art. 7 w zw. z art. 77 § 1 i art. 80, a dalej art. 107 § 1 i § 3 w zw. z art. 11 K.p.a., które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, co następnie przełożyło się na uznanie naruszenia przywołanych przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, nadto decyzji organu odwoławczego z naruszeniem art. 15 i art. 138 § 1 pkt 1 K.p.a. Ponownie rozpoznając sprawę organ pierwszej instancji, a w dalszej perspektywie i organ odwoławczy, jeżeli sprawa ponownie dojdzie do etapu postępowania odwoławczego, powinny zastosować się do oceny prawnej wyrażonej przez Sąd w niniejszym orzeczeniu. Mieć w szczególności na uwadze, że treść rozstrzygnięcia decyzji środowiskowej winna zawierać elementy określone art. 82 ust. 1 ustawy o informacji i być dostosowana do wymogów art. 107 § 1 K.p.a.; raport powinien ściśle odpowiadać treści art. 66 ust. 1 ustawy o informacji i być wszechstronnie przeanalizowany przez organy decyzyjne, zaś pojawienie się wątpliwości - co do jego kompletności czy rzetelności ocen w nim przedstawionych – powinno być asumptem do uzupełnienia materiału dowodowego. W przypadku sprawy, wykazanie wątpliwości co do wiarygodności raportu i zaakceptowanie przez organy sposobu zagospodarowania obornika zadeklarowanego w efekcie przez inwestora w uzupełnieniu raportu, które wpłynęło do organu pierwszej instancji [...] maja 2019 r. (odpad o kodzie 02 01 06 - odchody zwierzęce) wymaga gruntownej weryfikacji raportu pod względem jego przydatności do zmienionego stanu faktycznego. Dokonując ponownej analizy sprawy, organy będą też mieć na względzie argumentację skargi. Obowiązkiem organów będzie także zapewnienie stronom postępowania czynnego udziału w sprawie. W tym stanie rzeczy Sąd – na mocy art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 P.p.s.a. – orzekł jak w punkcie I wyroku. O kosztach postanowił w punkcie II na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.