II SA/Gl 172/08

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Leszek Kiermaszek, Sędziowie Sędzia WSA Iwona Bogucka (spr.),, Sędzia NSA Ewa Krawczyk, Protokolant sekretarz sądowy Anna Trzuskowska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008r. sprawy ze skargi I.K. na decyzję Wojewody (...) z dnia (...). nr (...) w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] r. nr [...] Prezydent Miasta Z. zatwierdził projekt budowlany i udzielił W. K. pozwolenia na przebudowę pomieszczeń sklepu papierniczego i punktu usług kserograficznych wraz ze zmianą ich sposobu użytkowania na pralnię ekologiczną i salon kosmetyczny w budynku przy ul. [...] w Z. Pozwolenie zostało udzielone na wniosek inwestorki z dnia [...]r. Z akt sprawy wynika, że w postępowaniu uczestniczyła I. K., która zarzucała m.in. popełnienie przez inwestorkę samowoli budowlanej. W uzasadnieniu decyzji organ podał, że postępowanie w tej sprawie zostało umorzone przez Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Z. decyzją z [...]r. i nie toczy się aktualnie żadne inne postępowanie. Odwołanie od tej decyzji wniosła I. K., żądając jej uchylenia. Z materiału sprawy wynika, że skarżąca zajmuje lokal mieszkalny położony bezpośrednio nad pomieszczeniami przeznaczonymi do przebudowy. Tytuł prawny do lokalu posiada jej syn, legitymujący się spółdzielczym lokatorskim prawem do lokalu mieszkalnego. Skarżąca brała udział w postępowaniu przed organem I instancji, albowiem uznano ją za stronę, czemu dano formalny wyraz m.in. w piśmie Naczelnika Wydziału Budownictwa UM w Z. z dnia [...]r. Nr [...]. Zaskarżoną decyzją z dnia [...]r. Wojewoda [...] utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu I instancji. W skardze wniesionej do sądu administracyjnego I. K. zawnioskowała o stwierdzenie nieważności decyzji organów obu instancji, zgłaszając że decyzje zapadły przed ostatecznym rozstrzygnięciem sprawy dotyczącej żądania zawieszenia postępowania (postanowienie odmowne zostało bowiem zaskarżone do sądu administracyjnego). Nadto wydana dla inwestorki decyzja o warunkach zabudowy zawiera wady skutkujące jej nieważnością. Podniosła, że pralnia znajduje się pod mieszkaniem typu spółdzielczego lokatorskiego. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Stanowisko skarżącej podtrzymał na rozprawie w dniu 18 grudnia 2008 r. jej pełnomocnik. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach rozważył, co następuje: Zgodnie z art. 50 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) skargę do sądu administracyjnego na decyzję może wnieść każdy, kto ma w tym interes prawny. Legitymację skargową posiada zatem tylko ten, komu przepis prawa materialnego przyznaje uprawnienia w jakimś zakresie, co skutkuje tym, że uprawnień tych osoba ta może bronić. Podstawą do formułowania roszczeń i wysuwania żądań nie jest natomiast interes faktyczny w załatwieniu jakiejś sprawy. Zaskarżona decyzja została wydana w oparciu o przepisy prawa budowlanego i dotyczyła udzielenia pozwolenia na budowę. Przepisy prawa budowlanego ściśle określają, kto może być stroną postępowania w sprawie o pozwolenie na budowę. Zgodnie z art. 28 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. 2006/156/1118 ze zm.), stronami w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę są inwestor oraz właściciele, użytkownicy wieczyści lub zarządcy nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Przepis ten zawiera zamknięty krąg podmiotów, wśród których nie zostali wymienieni posiadacze czy najemcy lokali mieszkalnych, jak również osoby dysponujące spółdzielczym lokatorskim prawem do lokalu mieszkalnego. Bezsporne jest w sprawie, że skarżąca nie należy do żadnej z kategorii podmiotów wymienionych w art. 28 ust. 2 prawa budowlanego. Z tego względu nie mogła mieć statusu strony w postępowaniu w sprawie o udzielenie pozwolenia na budowę i w konsekwencji, nie może skutecznie złożyć skargi do sądu administracyjnego, nie legitymuje się bowiem interesem prawnym. Należy zaznaczyć, że status strony postępowania nie zależy od uznania organu administracji, lecz musi mieć umocowanie w przepisach prawa. Z tego powodu pozbawione podstaw i bezskuteczne były jakiekolwiek deklaracje organów, dotyczące uznania skarżącej za stronę. Mając na uwadze podniesione okoliczności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.