III SA/Łd 843/20

SENTENCJA Dnia 23 listopada 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Janusz Nowacki po rozpoznaniu w dniu 23 listopada 2020 roku na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. T. na postanowienie Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] roku [...] w przedmiocie odmowy stwierdzenia bezczynności organu rozpatrującego sprawę oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, którego ponaglenie dotyczy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE P. T. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi skargę na, wydane na podstawie art. 37 § 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), postanowienie Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. z dnia [...] roku [...] odmawiające stwierdzenia bezczynności Komisji Rekrutacyjnej ds. Międzynarodowej Szkoły Doktorskiej Uniwersytetu Medycznego w Ł. w rozpatrzeniu wniosku skarżącego o przyjęcie na pierwszy rok stacjonarnych studiów doktoranckich prowadzonych na Wydziale Nauk o Zdrowiu Uniwersytetu Medycznego w Ł. oraz przewlekłego prowadzenia postępowania, którego dotyczyło ponaglenie skarżącego. W odpowiedzi na skargę Rektor Uniwersytetu Medycznego w Ł. wniósł o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jako niedopuszczalna podlegała odrzuceniu. Na wstępie wskazać należy, że Sąd z urzędu bada w pierwszej kolejności dopuszczalność skargi ustalając, czy nie zachodzi jedna z przesłanek do jej odrzucenia, wymienionych enumeratywnie w art. 58 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; dalej: "p.p.s.a."). W ramach tej wstępnej kontroli dokonuje przede wszystkim badania swojej właściwości biorąc pod uwagę przepisy art. 3 § 2, 2a i 3, art. 4 i art. 5 p.p.s.a. Zgodnie z art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., sąd administracyjny sprawuje kontrolę działalności administracji publicznej poprzez orzekanie w sprawach skarg na postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty. Z przepisu tego a contrario wynika, że skarga jest niedopuszczalna, gdy postanowienie jest niezaskarżalne. W postępowaniu administracyjnym obowiązuje zasada, że na wydane w toku postępowania postanowienie służy stronie zażalenie, gdy Kodeks postępowania administracyjnego tak stanowi (art. 141 § 1 k.p.a.) lub gdy przepis szczególny tak stanowi - jeżeli organ administracji publicznej wydaje postanowienie w oparciu o taki przepis. Zastosowany przez Rektora Uniwersytetu Medycznego w Ł. przepis art. 37 § 6 k.p.a. przewiduje wydanie w toku postępowania administracyjnego postanowienia rozpatrującego ponaglenie. Unormowanie to służy zwalczaniu bezczynności lub przewlekłości w załatwianiu sprawy, czyli wydaniu decyzji kończącej postępowanie w sprawie. Przepis ten nie zawiera normy, która uprawniałaby adresata postanowienia do wniesienia zażalenia. Dalej wyjaśnić należy, że postanowienie wydane w wyniku rozpatrzenia ponaglenia jest rozstrzygnięciem podejmowanym w ramach nadzoru organu wyższego stopnia nad organami niższego stopnia. Postanowienie wydane w trybie art. 37 § 6 k.p.a. nie jest zatem postanowieniem rozstrzygającym sprawę co do istoty, jako że jego celem jest jedynie spowodowanie, aby tego rodzaju rozstrzygnięcie (co do istoty) zostało podjęte w sytuacji, gdy organ administracji pozostaje w bezczynności lub w sposób przewlekły prowadzi postępowanie, albo też poinformowanie strony, że jej zarzuty w tym zakresie ocenione zostały jako niezasadne. Postanowienie wydane na podstawie art. 37 § 6 k.p.a. nie jest także postanowieniem kończącym postępowanie administracyjne w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 2 p.p.s.a., ponieważ na skutek wniesienia ponaglenia nie toczy się żadne nowe postępowanie administracyjne, a jedynie – jak już Sąd wskazał – postępowanie w trybie nadzoru organu wyższego stopnia nad organem niższego stopnia. Zaskarżonego postanowienia nie można również zakwalifikować do innych niż określone w art. 3 § 2 pkt 1-3 p.p.s.a., aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Postanowienie wydane w odpowiedzi na ponaglenie nie stwarza bowiem po stronie adresata jakichkolwiek uprawnień lub obowiązków, a tym samym nie można go zaliczyć do aktów, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 p.p.s.a. Możliwość poddania postanowienia wydanego w trybie art. 37 § 6 k.p.a. kontroli sprawowanej przez sądy administracyjne nie wynika także z żadnego przepisu szczególnego w rozumieniu art. 3 § 3 p.p.s.a. – w szczególności zaś z żadnego przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego. W konsekwencji Sąd stwierdza, że zaskarżone postanowienie nie mieści się w kategorii spraw podlegających zaskarżeniu do sądu administracyjnego. Tym samym Sąd w całej rozciągłości popiera i podziela pogląd wyrażony w postanowieniu Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 stycznia 2019 r., sygn. akt II SA/Po 1139/18, LEX nr 2614772. Wniesiona przez P. T. skarga na to postanowienie podlega zatem odrzuceniu. W tym stanie rzeczy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 w zw. z art. 58 § 3 i art. 16 § 2 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji. e.o.