II SAB/Wr 945/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn po rozpoznaniu w dniu 14 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale II sprawy ze skargi małoletniego I. K. reprezentowanego przez przedstawicielkę ustawową Y. K. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie zezwolenia na pobyt czasowy postanawia: odrzucić skargę. UZASADNIENIE Pismem z dnia 6 VI 2022 r. strona skarżąca złożyła skargę na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Wojewodę Dolnośląskiego w związku ze złożonym wnioskiem o udzielenie zezwolenia na pobyt czasowy. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału II z dnia 22 VI 2022 r. wezwano stronę skarżącą do: uiszczenia wpisu sądowego w kwocie 100 złotych, w terminie siedmiu dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Jednocześnie wezwano stronę skarżącą do usunięcia braków formalnych skargi przez przedłożenie przetłumaczonego na język polski przez tłumacza przysięgłego aktu urodzenia małoletniego – w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca ww. wezwanie pomimo dwukrotnego prawidłowego awizowania nie została podjęta przez stronę skarżącą (k. 15 akt sądowych). Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 21 VII 2022 r., zaś drugie nastąpiło w dniu 1 VIII 2022 r. Wezwanie do uiszczenia wpisu oraz do uzupełnienia braków formalnych skargi pozostało bezskuteczne. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skargę należało odrzucić. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 VIII 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej jako: p.p.s.a.) od pism wszczynających postępowanie przed sądem administracyjnym w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Pismem takim jest między innymi skarga. Stosownie natomiast do art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis, podlega odrzuceniu przez sąd. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Stosownie do treści art. 49 § 1 u.p.p.s.a. jeśli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Taka zaś sytuacja zachodzi w przypadku pisma procesowego szczególnego rodzaju, jakim jest skarga, gdyż konsekwencją nieuzupełnienia w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi jest jej odrzucenie (art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a.). Z akt przedmiotowej sprawy wynika, że do wywiedzionej przez stronę skargi nie został dołączony dokument, z którego wynikałoby umocowanie przedstawiciela ustawowego do działania w imieniu małoletniej strony, tj. jej akt urodzenia przetłumaczony na język polski przez tłumacza przysięgłego. Dlatego też wezwano stronę skarżącą do nadesłania wymaganego dokumentu w terminie siedmiu dni, pod rygorem odrzucenia skargi. Z akt sprawy wynika, że przesyłka zawierająca odpis zarządzenia wzywającego do uiszczenia wpisu sądowego od skargi oraz do nadesłania przetłumaczonego aktu urodzenia nie została odebrana przez stronę skarżącą, pomimo dwukrotnie podejmowanych prób jej doręczenia. Pierwsze awizowanie miało miejsce w dniu 21 VII 2022 r., zaś drugie nastąpiło po 7 dniach tj. w dniu 1 VIII 2022 r. Zgodnie zatem z art. 73 § 4 p.p.s.a. doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (tj. okres czternastu dni, na który pismo składa się w placówce pocztowej). Należało zatem uznać, że skutek doręczenia skarżącemu wezwania nastąpił w dniu 4 VIII 2022 r. W zakreślonym terminie wpis sądowy od skargi nie został uiszczony, a przetłumaczony akt urodzenia małoletniego nie został przesłany do sądu. Okoliczności te obligowały do odrzucenia skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 oraz art. 220 § 3 p.p.s.a., o czym Sąd orzekł w sentencji postanowienia.