II SA/Po 135/20

SENTENCJA Dnia 20 sierpnia 2020 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Danuta Rzyminiak-Owczarczak Sędziowie Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Asesor WSA Jan Szuma po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 sierpnia 2020 roku sprawy ze skargi M. D. na decyzję Wojewody z dnia [...] stycznia 2020 roku Nr [...] w przedmiocie odmowy zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę UZASADNIENIE Zaskarżoną decyzją z [...] stycznia 2020 r. nr [...] Wojewoda, po rozpatrzeniu odwołania M. D. od decyzji Starosty [...] z [...] listopada 2019 r. nr [...] odmawiającej zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku letniskowego całorocznego na dz. nr [...], obr. [...], uchylił decyzję w części podstawy prawnej tj. art. 35 ust. 1 i 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane i w to miejsce przywołał art. 35 ust. 1 pkt 1 Prawa budowlanego, w pozostałej części utrzymując w mocy zaskarżoną decyzję. Decyzję tę wydano, przyjmując następujący stan faktyczny i prawny. [...] września 2019 r. M. D. zwrócił się do Starosty [...] z wnioskiem o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę dla ww. inwestycji. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r. na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 Prawa budowlanego t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1186 ze zm., dalej: p.b.) Starosta zobowiązał inwestora do usunięcia nieprawidłowości w przedłożonym projekcie budowlanym. W odpowiedzi pełnomocnik inwestora przedłożył 4 egz. dokumentacji projektowej i oświadczył, że nie zgadza się z twierdzeniem organu jakoby projekt sporządzono niezgodnie z decyzją o warunkach zabudowy. Starosta [...] ww. decyzją z [...] listopada 2019 r. na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 p.b. odmówił M. D. zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę budynku letniskowego całorocznego na dz. nr [...], obr. [...] z uwagi na niezgodność inwestycji z decyzją o warunkach zabudowy w zakresie wymagań i ochrony w kształtowaniu ładu przestrzennego – wysokości obiektu, dopuszczającą jedynie budowę obiektów jednokondygnacyjnych. W odwołaniu od tej decyzji M. D. zarzucił organowi I instancji naruszenie: - wymogów decyzji Wójta [...] z [...] sierpnia 2018 r. o warunkach zabudowy, która dopuszcza budowę budynku letniskowego całorocznego o jednej kondygnacji z dachem stromym, co oznacza możliwość zaprojektowania poddasza użytkowego, - § 3 pkt 16 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2015 r. poz. 1422 ze zm., dalej: rozp.) poprzez przyjęcie własnej, dowolnej i nieuzasadnionej interpretacji, iż projektowane poddasze jest kondygnacją pomimo, że znajdują się tam pomieszczenia nieprzeznaczone na pobyt ludzi w rozumieniu § 5 ust. 1 pkt 1 rozp., - art. 6 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 ze zm., dalej: K.p.a.) w związku z nieuzasadnionym zakwalifikowaniem garderoby i pomieszczenia gospodarczego na poddaszu jako kondygnacji, - art. 10 § 1 K.p.a. poprzez niepowiadomienie stron o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszenia żądań, - art. 77 § 1 K.p.a. poprzez niezebranie materiału dowodowego potrzebnego do oskarżenia projektanta o zastosowanie obejścia prawa (jak podano: "chytry manewr") w przyjętym nazewnictwie pomieszczeń na poddaszu. Wydając wskazaną na wstępie decyzję Wojewoda na wstępie przywołał treść art. 35 ust. 1 p.b., by podkreślić, że obowiązkiem organów było sprawdzenia zgodności inwestycji z wymogami wydanej decyzji o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Organ podkreślił, że w decyzji z [...] sierpnia 2018 r. o warunkach zabudowy dla budowy tegoż domu letniskowego całorocznego ustalono, iż "dopuszcza się obiekty jednokondygnacyjne". Wojewoda wskazał, że inwestor tymczasem planuje na parterze budynku wydzielenie aneksu kuchennego, pokoju sypialnianego oraz łazienki, a na piętrze budynku antresoli, garderoby i pomieszczenia gospodarczego (s. 17 i 18 projektu). Zdaniem organu odwoławczego projektowany budynek posiada dwie kondygnacje i jest niezgodny z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Zaprojektowanie garderoby oraz pomieszczenia gospodarczego przez autora projektu nie uniemożliwia zakwalifikowania poddasza jako kondygnacji. Organ powołał definicję kondygnacji zawartą w § 3 pkt 16 rozp. i zaznaczył, że w ramach inwestycji planowana jest budowa drugiej kondygnacji, która posiadać będzie wysokość wynoszącą w świetle 2,50 m, a samo planowane przeznaczenie sposobu użytkowania pomieszczeń oznaczonych jako 5 i 6 jako nieprzeznaczonych na pobyt ludzi nie może stanowić podstawy do niezaliczenia poddasza jako kondygnacji. Za kondygnację uważa się bowiem również poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi. W rozporządzeniu brak jest zaś definicji poddasza. Z § 72 ust. 1 rozp. można wywnioskować, że z poddaszem użytkowym (przeznaczonym na pobyt ludzi) mamy do czynienia, gdy ma wysokość co najmniej 2,2 m w świetle. Jest to minimalna wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi wynikająca z tego przepisu. Taką wysokość ma zaś poddasze w zaprojektowanym budynku (przekrój A-A, s. 19 projektu). Słusznie więc zakwalifikowano poddasze jako drugą kondygnację. Wojewoda dodał, że zaprojektowane pomieszczenia na poddaszu spełniają też wymagania doświetlenia (§ 57 ust. 2 rozp.). Dalej organ II instancji wskazał, że przeprowadził działania naprawcze w zakresie przywołania podstawy prawnej decyzji organu I instancji. Ten bowiem wydał decyzję odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę na podstawie art. 35 ust. 1 i 3 P.b. Tymczasem o niewykonywaniu obowiązku, o którym mowa w art. 35 ust. 3 P.b. można mówić wówczas, gdy inwestor nie udzielił odpowiedzi w ogóle lub gdy udzielona odpowiedź jest niezwiązana z przedmiotem sprawy. Jeżeli odpowiedź jest w ocenie organu jedynie niepełna lub nie wyjaśnia istotnych dla sprawy okoliczności, ro może być podstawą do odmowy wydania pozwolenia na budowę z przyczyn merytorycznych, lecz nie może być powodem wydania orzeczenia na podstawie art. 35 ust. 3 P.b. W sytuacji więc, gdy inwestor wykonał wezwanie organu, lecz odmiennie aniżeli oczekiwał tego organ, podstawą odmowy wydania pozwolenia na budowę powinien być art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Dlatego zmieniono podstawę prawną rozstrzygnięcia. Wojewoda uznał, że Starosta nie dopuścił się naruszenia art. 10 § 1 K.p.a., gdyż [...] września 2019 r. zawiadomił o wszczęciu postępowania i poinformował o możliwości zapoznania się z aktami sprawy, a także występowania w postępowaniu. Z uwagi zaś na to, że rozstrzygnięcie wydano na materiale dowodowym zebranym przez organ I instancji, odstąpiono od przeprowadzenia procedury przewidzianej w art. 10 § 1 K.p.a., zgodnie z art. 12 K.p.a., kierując się zasada szybkości postępowania. W skardze na powyższą decyzję Wojewody M. D. zarzucił naruszenie przy wydaniu zaskarżonej decyzji: 1. Art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 P.b. oraz art. 4 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz. U. z 2018 r. poz. 1945 ze zm., dalej: u.p.z.p.) oraz decyzji Wójta [...] z [...] sierpnia 2018 r. o warunkach zabudowy przez błędne wydanie decyzji odmownej z powodu niezgodności inwestycji z ustaleniami ww. decyzji w zakresie ilości kondygnacji, 2. Art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 P.b. oraz § 3 pkt 16 rozp. poprzez przyjęcie własnej, nieuzasadnionej interpretacji pojęcia kondygnacji i w rezultacie wydanie decyzji odmownej, 3. Art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 P.b. oraz § 5 ust. 1 pkt 1 rozp. przez błędne przyjęcie, że pomieszczenie gospodarcze można zaliczyć do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, przez co poddasze uznano za kondygnację, 4. Art. 6 i K.p.a. i art. 7 Konstytucji RP przez bezpodstawne zakwalifikowanie pomieszczeń na poddaszu do pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi, 5. Art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 P.b. oraz § 3 pkt 19 rozp. poprzez uznanie poddasza za antresolę, która nie jest kondygnacją, 6. Art. 34 ust. 1 w zw. z art. 35 ust. 1 pkt 1 i 2 i ust. 4 P.b. oraz § 57 ust. 1 i § 72 ust. 1 rozp. przez błędne powołaniu się w uzasadnieniu decyzji na przepisy, które są obowiązujące do pomieszczeń na pobyt ludzi, a nie do poddasza przyjętego w projektowanym budynku, 7. Art. 4 P.b. przez pozbawienie prawa inwestora do zabudowy nieruchomości gruntowej w związku z błędną interpretacją przepisów rozp., 8. Art. 20 ust. 4 P.b. w związku z podważeniem oświadczenia projektanta o zgodności zamierzenia inwestycji przepisami i zasadami wiedzy technicznej, 9. Art. 31 ust. 1 pkt 1 P.b. przez przyjęcie, że projekt budowlany wykonano niezgodnie z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i zasądzenie od organów kosztów postępowania wg norm przepisanych. W odpowiedzi Wojewoda wniósł o oddalenie skargi i podtrzymał stanowisko zajęte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Przechodząc do oceny prawnej wydanych w niniejszej decyzji organów I i II instancji Sąd pragnie wyjaśnić, że zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta - stosownie do § 2 powołanego artykułu - sprawowana jest pod względem zgodności z prawem. Sąd w ramach swojej właściwości dokonuje zatem kontroli aktów z zakresu administracji publicznej z punktu widzenia ich zgodności z prawem materialnymi, jak i prawem procesowym. Sąd rozstrzyga przy tym w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 P.p.s.a.). Stosownie do art. 145 § 1 p.p.s.a. sąd uwzględnia skargę tylko wówczas, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. a), naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (pkt 1 lit. b), inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1 lit. c), a także wówczas, gdy stwierdza nieważność decyzji (postanowienia) z przyczyn określanych w art. 156 k.p.a. lub w innych przepisach bądź z tych przyczyn stwierdza wydanie decyzji (postanowienia) z naruszeniem prawa (pkt 2 i 3). Rozpoznając skargę M. D. wniesioną w niniejszej sprawie w świetle powołanych wyżej kryteriów Sąd uznał, że jest ona niezasadna. Spór pomiędzy organami orzekającymi a skarżącym dotyczy właściwie jednego zagadnienia prawnego relewantnego z punktu widzenia rozstrzygnięcia sprawy, a mianowicie, czy w świetle art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Prawidłowo organy architektoniczno-budowlane stwierdziły, że inwestycja skarżącego polegająca na budowie budynku letniskowego - całorocznego na dz. nr [...], obr. [...] jest zgodna z ustaleniami wydanymi dla tej inwestycji decyzji Wójta [...] z [...] sierpnia 2018 r. o warunkach zabudowy. Przypomnienia wymaga, że zgodnie z art. 35 ust. 1 p.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu budowlanego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, a także wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu budowlanego i posiadanie wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń oraz informacji dotyczącej bezpieczeństwa i ochrony zdrowia, o której mowa w art. 20 ust. 1 pkt 1b, oraz zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7; 4) wykonanie - w przypadku obowiązku sprawdzenia projektu, o którym mowa w art. 20 ust. 2, także sprawdzenie projektu - przez osobę posiadającą wymagane uprawnienia budowlane i legitymującą się aktualnym na dzień opracowania projektu - lub jego sprawdzenia - zaświadczeniem, o którym mowa w art. 12 ust. 7. Jednocześnie przepis art. 34 ust. 1 p.b. określa, że projekt budowlany powinien spełniać wymagania określone w decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, jeżeli jest ona wymagana zgodnie z przepisami o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, lub w pozwoleniach, o których mowa w art. 23 ust. 1 i art. 26 ust. 1, oraz decyzji, o której mowa w art. 27 ust. 1 ustawy z dnia 21 marca 1991 r. o obszarach morskich Rzeczypospolitej Polskiej i administracji morskiej, jeżeli są one wymagane. Ostateczna decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu powinna wytyczać podstawowe kierunki kształtowania projektowanej inwestycji budowlanej w sposób wiążący dla projektanta obiektu budowlanego oraz organ wydający pozwolenie na budowę lub zatwierdzający projekt budowlany. Badając zgodność projektu budowlanego z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, organ powinien mieć na uwadze, iż celem tej decyzji jest jedynie wytyczenie podstawowych, ogólnych kierunków projektowanej inwestycji budowlanej, której uszczegółowienie następuje na etapie zatwierdzenia projektu budowlanego i wydania pozwolenia na budowę (A. Ostrowska [w:] Prawo budowlane. Komentarz pod red. A. Glinieckiego, W-wa 2012, s. 317-318 oraz 331). W judykaturze podkreśla się, że decyzja o zatwierdzeniu projektu budowlanego i pozwoleniu na budowę nie może zawierać innych ustaleń, niż te przyjęte w ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z: 30 października 2012 r., sygn. II OSK 1226/11, z 12 września 2007 r., sygn. II OSK 1188/06, wszystkie powołane orzeczenia dostępne na stronie internetowej: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Jednocześnie przyjmuje się, że jeśli wprawdzie budynek według projektu budowlanego posiada większą liczbę kondygnacji niż określona w decyzji o warunkach zabudowy, lecz jednocześnie wysokość budynku przyjęta w projekcie budowlanym nie przekracza maksymalnej wysokości budynku ustalonej w metrach w decyzji o warunkach zabudowy, to nie można z tej tylko przyczyny skutecznie przypisać decyzji zatwierdzającej projekt budowlany i udzielającej pozwolenia na budowę wady rażącego naruszenia prawa (por. wyroki NSA z: 3 lipca 2018 r., sygn. II OSK 374/18, z 22 lutego 2018 r., sygn. II OSK 1316/15). Nie oznacza to jednak, że nie stanowi naruszenia ustaleń ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę, która liczba kondygnacji nie odpowiada tej określonej w decyzji o warunkach zabudowy. Naczelny Sąd Administracyjny w swoim orzecznictwie podkreśla, że projekt budowlany musi być bezwzględnie zgodny z obowiązującym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego albo z decyzją o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku takiego planu, które to akty określą przeznaczenie działki, sposób zagospodarowania i warunki jej zabudowy (por. wyrok NSA z 11 października 2012 r. sygn. II OSK 1094/11; wyrok NSA z 24 lutego 2012 r. sygn. akt II OSK 2581/11). W ocenie Sądu w okolicznościach niniejszej sprawy organy orzekające prawidłowo stwierdziły, że z uwagi na treść art. 34 ust. 1 i zwłaszcza art. 35 ust. 1 P.b. nie jest możliwe wydanie decyzji pozytywnej dla projektowanej inwestycji budowy domku letniskowego całorocznego z uwagi na niezgodność z ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy w zakresie zaprojektowanej liczby kondygnacji. Warto przypomnieć, że w decyzji Wójta [...] z [...] sierpnia 2018 r. o warunkach zabudowy dla przedmiotowej inwestycji ustalono w zakresie warunków i wymagań ochrony i kształtowania ładu przestrzennego m.in., że dopuszcza się obiekty jednokondygnacyjne. Co oczywiste, a contrario, decyzja nie zezwala na obiekty dwukondygnacyjne i o jeszcze większej liczbie kondygnacji. Prawidłowo zdaniem Sądu, organy architektoniczno-budowlane przyjęły, że przedmiotowy projekt budowlany zakłada powstanie budynku dwukondygnacyjnego, niezgodnie z powyższymi ustaleniami decyzji o warunkach zabudowy. Wojewoda w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazał, że wedle projektu budowlanego na parterze budynku zaplanowano wydzielenie aneksu kuchennego, pokoju sypialnianego oraz łazienki, a na piętrze antresoli, garderoby i pomieszczenia gospodarczego (s. 17 i 18 projektu). Wedle projektu obiekt ma charakter zabudowy jednokondygnacyjnej z poddaszem, które nie jest przeznaczone na pobyt ludzi (s. 8 projektu). Słusznie wskazano, że stosownie do przepisu § 3 pkt 16 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki, przez kondygnację należy rozumieć poziomą część budynku, zawartą pomiędzy powierzchnią posadzki na stropie lub najwyżej położonej warstwy podłogowej na gruncie a powierzchnią posadzki na stropie lub warstwy osłaniającej izolację cieplną stropu, znajdującego się nad tą częścią budynku, przy czym za kondygnację uważa się także poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi oraz poziomą część budynku stanowiącą przestrzeń na urządzenia techniczne, mającą średnią wysokość w świetle większą niż 2 m; za kondygnację nie uznaje się nadbudówek ponad dachem, takich jak maszynownia dźwigu, centrala wentylacyjna, centrala klimatyzacyjna, obudowa wyjścia z klatki schodowej, kotłownia lub inne pomieszczenia techniczne. Z definicji tej wprost wynika, że poddasze użytkowe z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi, o ile ma średnią wysokość w świetle większą niż 2 m, stanowi kondygnację. Jednocześnie, w rozdziale 5 zatyt. "Pomieszczenia przeznaczone na pobyt ludzi", w § 72 warunków technicznych określa się, że wysokość pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi powinna odpowiadać wymaganiom określonym w poniższej tabeli, jeżeli przepisy odrębne, w tym dotyczące pomieszczeń pracy i pomieszczeń służby zdrowia, nie określają innych wymagań. Przy czym w tabeli wskazano, że pokoje na poddaszu w budynkach jednorodzinnych i mieszkalnych zagrodowych oraz pomieszczenia w budynkach rekreacji indywidualnej powinny mieć minimalną wysokość w świetle 2,2 m. Tymczasem, jak ustaliły organy orzekające, z projektu budowlanego (s. 19) wynika, że poddasze budynku ma mieć w świetle wysokość 2,5 m, a w miejscach najniższych wysokość 2,2 m. Przedmiotowe poddasze, jak wskazał Wojewoda, spełnia też wymogi w zakreślenie doświetlenia pomieszczeń na pobyt ludzi, uregulowane w § 57 ust. 2 rozporządzenia. Przepis ten stanowi, że w pomieszczeniu przeznaczonym na pobyt ludzi stosunek powierzchni okien, liczonej w świetle ościeżnic, do powierzchni podłogi powinien wynosić co najmniej 1:8, natomiast w innym pomieszczeniu, w którym oświetlenie dzienne jest wymagane ze względów na przeznaczenie - co najmniej 1:12. Z projektu budowlanego wynika zaś (s. 18, 28), że na poddaszu w pomieszczeniach nazwanych garderobą i pomieszczeniem gospodarczym projektant przewidział (w elewacji bocznej lewej) otwory okienne o szer. 90 cm i wys. 150 cm. Zważywszy, że powierzchnie garderoby i pomieszczenia gospodarczego wynoszą po 10 m2 (2,74 m x 3,65 m – s. 18 projektu), a okien po 1,35 m2, stosunek powierzchni okien do powierzchni podłogi pomieszczeń spełnia wymogi powołanego przepisu. Zatem, jak trafnie wskazał organ II instancji, również i ta okoliczność przemawia za uznaniem owego poddasza za kondygnację. Dodatkowym argumentem przemawiającym za uznaniem przedmiotowego poddasza budynku letniskowego za kondygnację jest okoliczność, iż projektant przewidział na poddaszu instalację wodociągowej (s. 41) i sanitarną (s. 43). Gdyby zatem intencją projektanta i inwestora było faktycznie zaprojektowanie budynku jednokondygnacyjnego z pomieszczeniami na poddaszu, nieprzeznaczonymi na stały pobyt ludzi, projekt budowlany nie zakładałby realizacji niezbędnych instalacji służących pobytowi ludzi. W świetle powyższego, zarzuty skargi jawią się jako niezasadne. Skarżący podniósł, że na poddaszu wydzielono garderobę z szafami do przechowywania ubrań i obuwia, jako pomieszczenie pomocnicze określone w § 3 pkt 11 warunków technicznych. Należy wskazać, że zgodnie z definicją za takie pomieszczenie uważa się pomieszczenie znajdujące się w obrębie mieszkania lub lokalu użytkowego służące do celów komunikacji wewnętrznej, higieniczno-sanitarnych, przygotowywania posiłków, z wyjątkiem kuchni zakładów żywienia zbiorowego, a także do przechowywania ubrań, przedmiotów oraz żywności. Zdaniem Sądu, zważywszy, że pomieszczenie tzw. garderoby na poddaszu ma wysokość nie mniejszą niż minimalna wymagana (tj. 2,2 m), powierzchnię 10 m2 oraz zaplanowano w nim okno o powierzchni odpowiadającej pomieszczeniom przeznaczonym na stały pobyt ludzi, nie sposób uznać, by faktycznie pomieszczenie określone nr 5 w rzucie poddasza (k. 18 projektu) stanowiło pomieszczenie pomocnicze. Jednakowo rzecz się ma z pomieszczeniem nr 6 w rzucie poddasza (k. 18 projektu) określonym jako pomieszczenie gospodarcze. Błędnie też skarżący stara się wykazać jakoby nie istniał związek pomiędzy pojęciami pomieszczeń przeznaczonych i nieprzeznaczonych na pobyt ludzi (§ 5 i § 72 warunków technicznych) i pojęciem kondygnacji (§ 3 pkt 16 warunków technicznych). Sąd raz jeszcze pragnie wyjaśnić, że definicja pojęcia kondygnacji jasno pokazuje, że kondygnację stanowi również "poddasze z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi". Zważywszy, że organy prawidłowo ustaliły, iż pomieszczenia na poddaszu spełniają wymogi pomieszczeń przeznaczonych na pobyt ludzi (w zakresie wymogów doświetlenia i ich wysokości) trafnie uznały, że poddasze to, zgodnie z zamierzeniem projektu budowlanego, ma być użytkowane nie jako poddasze nieużytkowe (zgodnie z § 5 ust. 1 warunków technicznych), lecz jako pokoje na poddaszu w budynku rekreacji indywidualnej (tabela zawarta w § 72 warunków technicznych). Tym samym wszystkie opisane cechy zaprojektowanego poddasza wskazują, że stanowi ono kondygnację w rozumieniu § 3 pkt 16 warunków technicznych. W związku z powyższym nie sposób stwierdzić za skarżącym, by organy orzekające w sposób dowolny (naruszając przepisy procesowe) i z naruszeniem przepisów prawa materialnego (wskazanych w skardze) odmówiły mu zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę. Jednocześnie Sąd nie podziela zarzutu naruszenia przepisu art. 4 P.b., który stanowi, że każdy ma prawo zabudowy nieruchomości gruntowej, jeżeli wykaże prawo do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, pod warunkiem zgodności zamierzenia budowlanego z przepisami. Nie narusza wolności zabudowy decyzja, która nie akceptuje zamierzenia budowlanego sprzeczne z ustaleniami ostatecznej decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania, z uwagi na treść przepisów art. 34 ust. 1 i art. 35 ust. 1 pkt 1 P.b. Równocześnie Sąd pragnie zaznaczyć, że nic nie stoi i nie stało na przeszkodzie, by inwestor zlecił sporządzenie projektu budowlanego letniskowego całorocznego jednokondygnacyjnego, który – zgodnie z ustaleniami decyzji Wójta [...] z [...] sierpnia 2018 r. o warunkach zabudowy – miałby wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej do 7,5 m, a wysokość kalenicy do 8 m, z dachem dwuspadowym o kącie nachylenia od 30 do 45 ş. M. D. zdecydował się jednak na przedstawienie organom architektoniczno-budowlanym wniosku o zatwierdzenie projektu budowlanego i udzielenie pozwolenia na budowę budynku dwukondygnacyjnego, który nie odpowiadał wymogom powołanej decyzji Wójta [...] w zakresie ilości kondygnacji. Reasumując, Sąd uznając, że organy orzekające nie dopuściły się naruszenia prawa, na podstawie art. 151 P.p.s.a. skargę oddalił, o czym orzeczono w sentencji wyroku.