II OSK 1934/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zofia Flasińska Sędziowie Sędzia NSA Andrzej Jurkiewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 6 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej K. Ł. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 11 marca 2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2531/20 w sprawie ze skargi K. Ł. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z dnia [...] września 2020 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia opłaty z tytułu wzrostu wartości nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE 1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 11 marca2021 r. sygn. akt IV SA/Wa 2531/20 oddalił skargę K. Ł. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Warszawie z [...] września 2020 r. nr [...] utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza O. z [...] maja 2020 r. nr [...], ustalającą skarżącemu opłatę z tytułu wzrostu wartości nieruchomości (rentę planistyczną) w wysokości 53 909,14 zł. W ocenie Sądu Wojewódzkiego sporządzony na potrzeby sprawy przez biegłą operat szacunkowy jest prawidłowy i nie budzi wątpliwości, co szczegółowo i wyczerpująco oceniło Kolegium w zaskarżonej decyzji. 2. Skarżący wniósł od powyższego wyroku skargę kasacyjną do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) przepisów postępowania tj. art. 141 § 4 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) poprzez nieodniesienie się przez Sąd Wojewódzki w uzasadnieniu wyroku do w zarzutu skarżącego w postaci wskazania, że pozyskany przez organ administracji - Burmistrza O. operat szacunkowy i wydana na jego podstawie decyzja są niezgodne z przyjętą i utrwaloną linią orzecznictwa, albowiem nie wykazują tezy, że zwyżka cen nieruchomości nastąpiła wyłącznie na skutek uchwalenia planu zagospodarowania przestrzennego, przy czym uzasadnienie Sądu wskazuje, że sam fakt istnienia operatu jest wystarczający, a Sąd nie ma możliwości badania takiej opinii jako specjalistycznej wiedzy, zaś teza ta w ocenie skarżącego - a wyrażona przez Sąd - jest wadliwa i sprzeczna zarówno z linią orzecznictwa, jak i narusza dyspozycję art. 141 § 1 Ppsa, albowiem Sąd nie dokonał analizy stanu sprawy i tym samym dopuścił się uchybienia wskazanego w art. 145 § 1 ust. 1 pkt c Ppsa, to jest naruszenia przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, albowiem Sąd nie rozpoznał zarzutów skarżącego; 2) przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 36 ust. 4 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2020 r. poz. 293, dalej upzp) w zw. z art. 154 ust. 1 ustawy z 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz. U. z 2018 r. poz. 121, dalej ugn) poprzez wyrażenie błędnego poglądu, że do wymierzenia renty planistycznej wymagany jest operat szacunkowy rzeczoznawcy bez odniesienia się do przyczyn wzrostu wartości cen nieruchomości i wykazania, że zwyżka ceny jest wyłącznie wynikiem uchwalenia /zmiany planu zagospodarowania przestrzennego. W oparciu o tak sformułowane zarzuty skarżący wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku wyrażając pogląd, iż materiał dowodowy jest wystarczający do merytorycznego rozstrzygnięcia skargi poprzez jej uwzględnienie 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna jest niezasadna. 3.2. Wobec tego, że skarżący kasacyjnie zrzekł się rozprawy, a organ nie zażądał jej przeprowadzenia, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2 i 3 Ppsa, skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 3.3. W postępowaniu przed Naczelnym Sądem Administracyjnym prowadzonym na skutek wniesienia skargi kasacyjnej obowiązuje generalna zasada ograniczonej kognicji tego Sądu (art. 183 § 1 Ppsa). Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, wyznaczonych przez przyjęte w niej podstawy, określające zarówno rodzaj zarzucanego zaskarżonemu orzeczeniu naruszenia prawa, jak i jego zakres. Z urzędu bierze pod rozwagę tylko nieważność postępowania. Ta jednak nie miała miejsca w rozpoznawanej sprawie. Przy tym zgodnie z art. 193 zd. drugie Ppsa uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się wyłącznie do oceny zarzutów skargi kasacyjnej w oparciu o stan faktyczny przyjęty w orzeczeniu przez Sąd I instancji. 3.4. W pierwszej kolejności wskazać należy, że Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 Ppsa. Zaakcentować trzeba, że w ramach powyższego zarzutu nie można zwalczać samej oceny prawnej zawartej w zaskarżonym wyroku. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego zasadniczo w sytuacji, gdy nie zawarto w nim stanowiska odnośnie stanu faktycznego przyjętego jako podstawa zaskarżonego rozstrzygnięcia, jak również, gdy sporządzone jest w sposób uniemożliwiający instancyjną kontrolę zaskarżonego wyroku (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r. sygn. akt II FPS 8/09). Taka sytuacja nie występuje w rozpoznawanej sprawie, gdyż analiza uzasadnienia zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że odpowiada ono wymaganiom stawianym w tym przepisie, tj. zawarto w nim zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowiska skarżącego, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Sam skarżący w skardze kasacyjnej zresztą przyznaje, że w uzasadnieniu Sąd Wojewódzki dokonał oceny operatu, ale pod względem formalnym, a nie merytorycznym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd Wojewódzki szczegółowo odniósł się do dopuszczalności oparcia decyzji na operacie szacunkowym sporządzonym przez rzeczoznawcę majątkowego M. P., dokonując analizy legalności wyboru podejścia, metody i techniki wyceny. Ustalił również, że z operatu wynika, iż dokonano w nim wyceny działki nr ew. [...] w celu ustalenia czy wejście w życie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla tego terenu wpłynęło na zmianę jego wartości rynkowej. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku umożliwia tym samym Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu ocenę zasadności przesłanek, na których oparto zaskarżony wyrok. 3.5. Nie zasługuje na uwzględnienie również zarzut naruszenia prawa materialnego tj. art. 36 ust. 4 upzp w zw. z art. 154 ust. 1 ugn. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej z operatu szacunkowego jednoznacznie wynika wzrost wartości nieruchomości wywołany wejściem w życie planu miejscowego. Mianowicie w operacie określono wartość rynkową, przy uwzględnieniu faktycznego sposobu wykorzystania tej nieruchomości i przy uwzględnieniu przeznaczenia terenu obowiązującego po uchwaleniu planu miejscowego w 2006 r. Porównanie wartości nieruchomości według tych dwóch odmiennych statusów planistycznych nieruchomości jednoznacznie wskazuje na to, że miało miejsce tzw. ulepszenia planistyczne. Biegła wykazała, że nowe przeznaczenie nieruchomości, dotychczas wykorzystywanej na cele rolne, skutkuje wzrostem wartości nieruchomości. Z operatu jednoznacznie zatem wynika, że wskutek wejścia w życie planu miejscowego z 2006 r. i zmiany przeznaczenia nieruchomości jej wartość wzrosła. Nie sposób zatem w przedmiotowej sprawie mówić o błędnej wykładni art. 36 ust. 4 upzp w zw. z art. 154 ust. 1 ugn. 3.6. Wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są zatem niezasadne. 3.7. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Ppsa, oddalił skargę kasacyjną.