IV SA/Wa 1662/07

SENTENCJA Referendarz sądowy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie - Karolina Kisielewicz - Malec po rozpoznaniu w dniu 8 października 2007r. na posiedzeniu niejawnym wniosku J.L. o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym w postaci zwolnienia od kosztów sądowych w całości w sprawie ze skargi J.L. na decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi z dnia (...) czerwca 2007r. Nr (...) w przedmiocie odmowy stwierdzenia nieważności decyzji postanawia: zwolnić skarżącą J.L. od kosztów sądowych w całości UZASADNIENIE J.L. w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie na opisaną w sentencji decyzję Ministra Rolnictwa i Rozwoju Wsi zwróciła się o przyznanie prawa pomocy. W przedłożonym - na wezwanie Sądu - formularzu PPF podała, ze wnosi o zwolnienie od kosztów sądowych. Z zawartego we wniosku oświadczenia o stanie rodzinnym, majątku i dochodach wynika, że skarżąca jest współwłaścicielem domu. Nie posiada innego majątku ani oszczędności. Wnioskodawca prowadzi wspólne gospodarstwo domowe z córką oraz wnukiem. Rodzina utrzymuje się z kwoty 1760 zł, na którą składa się: renta skarżącej (860 zł.), wynagrodzenie za pracę córki (500 zł) oraz alimenty otrzymywane przez wnuka (400 zł). Jak podała, jest wdową, rencistką drugiej grupy. Pozostaje pod stałą kontrolą okulistyczną, laryngologiczną, co wymaga nakładów finansowych. Rozpatrując wniosek stwierdzono, co następuje: Zwolnienie od kosztów sądowych na które składają się opłaty sądowe: wpis i opłata kancelaryjna oraz zwrot wydatków wchodzi w zakres częściowego prawa pomocy, które może być przyznane osobie fizycznej pod warunkiem wykazania przez nią braku możliwości poniesienia pełnych kosztów postępowania bez uszczerbku utrzymania koniecznego dla siebie i rodziny (art. 246 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 roku - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.). Powołane we wniosku okoliczności powinny uzasadniać to wyjątkowe traktowanie, bowiem instytucja prawa pomocy stanowi odstępstwo od zasady ustanowionej w art. 199 powołanej ustawy, zgodnie z którą strony ponoszą koszty postępowania związane z udziałem w sprawie. Nie można jednak odmówić prawa pomocy, jeżeli wiązałoby się to z ograniczeniem prawa do sądu, gdy na skutek braku środków finansowych (w tym wypadku na koszty sądowe), strona nie miałaby możliwości dochodzenia swych praw. Zdaniem Sądu sytuacja materialna skarżącej uzasadnia przyznanie jej prawa pomocy w postaci zwolnienia zarówno od obciążającego ją na obecnym etapie postępowania wpisu od skargi (w kwocie 200 zł.), jak i od pozostałych, mogących wystąpić w przyszłości kosztów sądowych. Według dokonanej oceny, skarżąca nie jest w stanie bez uszczerbku dla swojego koniecznego utrzymania, ponieść związanych ze sprawą wydatków, mimo posiadania źródła dochodów. Dochody skarżącej i jej rodziny są zbyt niskie wobec uzasadnionych potrzeb życiowych 3 - osobowej rodziny (wyżywienie, opłaty za mieszkanie, gaz, energię elektryczną itp.). Uwzględniając zwykle ponoszone wydatki związane z kosztami utrzymania, należy stwierdzić, że dochód w wysokości 1700 zł miesięcznie nie pozwoli skarżącej zarówno na uiszczenie wymaganego na obecnym etapie postępowania wpisu od skargi, jak i kosztów sądowych, które mogą wystąpić w przyszłości. Nie można bowiem wymagać od skarżącej aby z kwoty tej poczyniła oszczędności we własnych wydatkach, by pokryć chociaż w części należne koszty zainicjowanego postępowania sądowego. Ewentualna odmowa przyznania prawa pomocy we wnioskowanym zakresie stanowiłaby wiec naruszenie przepisów regulujących jego przyznawanie, pozbawiając ją prawa do sądowej kontroli zaskarżonego postanowienia. Z tej przyczyny na podstawie art. 246 § 1 pkt 2 w związku z art. 245 § 3 P.p.s.a. orzeczono jak w sentencji postanowienia.