I OSK 1966/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Zgierski (spr.) Sędziowie: NSA Monika Nowicka del. WSA Ewa Kręcichwost-Durchowska po rozpoznaniu w dniu 26 sierpnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej M.G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie z dnia 22 lipca 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 253/21 w sprawie ze skargi M.G. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2021 r., nr [...] w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wyrokiem z 22 lipca 2021 r. oddalił skargę M.G. na decyzję Wojewody [...] z [...] lutego 2021 r. w przedmiocie zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył skarżący, zaskarżając to rozstrzygnięcie w całości i wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy Sądowi pierwszej instancji do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Skarżący zrzekł się także prawa rozpoznania skargi kasacyjnej na rozprawie. Zaskarżonemu rozstrzygnięciu zarzucił naruszenie: 1) art. 124 ust. 1 ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami (Dz.U. z 2020 r. poz. 1990, z późn. zm.), dalej: ugn, przez jego błędną wykładnię i uznanie, że w przedmiotowej sprawie istnieją podstawy i przesłanki do ograniczenia sposobu korzystania z nieruchomości w drodze decyzji administracyjnej, podczas gdy przesłanki wymienione w niniejszym przepisie nie zostały spełnione; 2) art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, dalej: ppsa, w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c tej ustawy w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego, dalej: kpa, polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organu drugiej instancji, mimo że decyzja ta została wydana bez zebrania i rozważenia pełnego materiału dowodowego bez podjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, co w konsekwencji doprowadziło do bezzasadnego wydania decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości stanowiącej własność skarżącego; 3) art. 1 § 1 i § 2 ppsa w zw. z art 3 § 1 ppsa oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 kpa przez oddalenie skargi, mimo że organ drugiej instancji nie dopuścił i nie przeprowadził dowodu z opinii biegłego specjalisty, podczas gdy rozstrzygnięcie niniejszej sprawy wymaga wiadomości specjalnych, a organ administracji publicznej na podstawie wymienionego przepisu może zwrócić się do biegłego lub biegłych o wydanie opinii. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 183 § 1 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 ustawy, przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Dlatego też, przy rozpoznawaniu sprawy, Naczelny Sąd Administracyjny związany był granicami skargi kasacyjnej. Biorąc pod uwagę tak uregulowany zakres kontroli instancyjnej sprawowanej przez Naczelny Sąd Administracyjny, stwierdzić należy, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Przed przystąpieniem do rozpoznania skargi kasacyjnej, należy wyjaśnić, że w rozpoznawanej sprawie decyzją z [...] grudnia 2020 r. Starosta Powiatu I. zezwolił na realizację na działkach nr [...] i [...], obręb nr [...] miasta I., realizację inwestycji polegającej na założeniu i przeprowadzeniu urządzeń kablowej linii SN 15kV. Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Decyzją z [...] stycznia 2021 r. Starosta zezwolił E. S.A. z siedzibą w G. oddział w O. na niezwłoczne zajęcie części wskazanych powyżej nieruchomości. Po rozpatrzeniu odwołania skarżącego Wojewoda [...] decyzją z [...] lutego 2021 r. utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. Mając powyższe na uwadze, wskazać należy, że podstawą rozstrzygnięcia w rozpoznawanej sprawie był art. 124 ust. 1a ugn. Zgodnie bowiem z tym przepisem w przypadkach określonych w art. 108 kpa lub uzasadnionych ważnym interesem gospodarczym starosta, wykonujący zadanie z zakresu administracji rządowej, na wniosek podmiotu, który będzie realizował cel publiczny, udziela, w drodze decyzji, zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości po wydaniu decyzji, o której mowa w ust. 1, tj. decyzji o ograniczeniu sposobu korzystania z nieruchomości przez udzielenie zezwolenia na zakładanie i przeprowadzenie na nieruchomości ciągów drenażowych, przewodów i urządzeń służących do przesyłania lub dystrybucji płynów, pary, gazów i energii elektrycznej oraz urządzeń łączności publicznej i sygnalizacji, a także innych podziemnych, naziemnych lub nadziemnych obiektów i urządzeń niezbędnych do korzystania z tych przewodów i urządzeń. W rozpoznawanej sprawie organy niewątpliwie ustaliły, że w sprawie wystąpiły przesłanki umożliwiające zastosowanie art. 124 ust. 1a ugn. Stosownie do treści art. 108 § 1 zd. 1 kpa decyzji, od której służy odwołanie, może być nadany rygor natychmiastowej wykonalności, gdy jest to niezbędne ze względu na ochronę zdrowia lub życia ludzkiego albo dla zabezpieczenia gospodarstwa narodowego przed ciężkimi stratami bądź też ze względu na inny interes społeczny lub wyjątkowo ważny interes strony. Planowana przebudowa urządzeń linii przesyłowej jest niewątpliwie inwestycją celu publicznego. Z pewnością poprawi ona infrastrukturę elektroenergetyczną i zapewni ciągłość i należytą jakość dostaw energii elektrycznej dla określonego odbioru mieszkańców województwa [...]. Zasadnie przeto uznał Sąd I instancji, iż umożliwienie E. S.A. z siedzibą w G. oddział w O. niezwłocznego zajęcia nieruchomości uzasadnione było wystąpieniem przesłanki interesu społecznego. W rozpoznawanej sprawie brak było zatem zakresu materiału dowodowego, który należało pozyskać w toku postępowania wyjaśniającego. Z tych samych przyczyn w rozpoznawanej sprawie brak było podstaw do powoływania biegłego. W sprawie tej nie wystąpiły bowiem okoliczności, których wyjaśnienie wymagałoby wiadomości specjalnych. Kontrolowane w rozpoznawanej sprawie postępowanie to dotyczyło zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, a nie jak tego chce autor skargi kasacyjnej, ustalenia przebiegu napowietrznej linii przesyłowej, w którego ramach można rozpatrywać zasadność powołania biegłego celem oceny prawidłowości zaprojektowania przebiegu inwestycji. W świetle powyższych ustaleń za niezasadne należało uznać zarzuty naruszenia art. 1 § 1 i § 2 w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ppsa w zw. z art. 7, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 3 kpa oraz art. 1 § 1 i § 2 w zw. z art 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c ppsa w zw. z art. 7, art. 8, art. 77 § 1 i art. 84 § 1 kpa. Przechodząc do rozpoznania zarzutu naruszenia art. 124 ust. 1 ugn, wskazać należy, co zostało już podkreślone powyżej, że podstawą wydania zaskarżonych decyzji nie był ten przepis, którego naruszenie zarzucono w skardze kasacyjnej lecz art. 124 ust. 1a ugn. Rozpoznawana sprawa, co również zostało wskazane powyżej, dotyczy zezwolenia na niezwłoczne zajęcie nieruchomości, podczas gdy art. 124 ust. 1 ugn stanowi podstawę do wydania decyzji o ograniczeniu sposobu użytkowania nieruchomości, co nie jest przedmiotem rozpoznawanej sprawy. Z uwagi na powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie wydając zaskarżony wyrok, nie mógł naruszyć art. 124 ust. 1 ugn. Tym samym brak było podstaw do uwzględnienia analizowanego zarzutu. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał, że zaskarżony wyrok odpowiada prawu, wobec czego działając na podstawie art. 184 ppsa, oddalił skargę kasacyjną. Jednocześnie w myśl art. 182 § 2 ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, ponieważ strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a druga strona, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej, nie zażądała przeprowadzenia rozprawy.