I OSK 3073/18

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Marek Stojanowski Sędziowie Sędzia NSA Mirosław Wincenciak del. Sędzia WSA Jakub Zieliński (spr.) po rozpoznaniu w dniu 20 listopada 2019 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej T. H. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 45/18 w sprawie ze skargi T. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] listopada 2017 r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wydatków i przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu wyrokiem z dnia 5 kwietnia 2018 r. sygn. akt III SA/Wr 45/18 oddalił skargę T. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie odmowy zwrotu wydatków i przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu. Wyrok ten został wydany w następującym stanie sprawy. Sprawa zwrotu wydatków i przyznania wynagrodzenia T. H. (dalej: wnioskodawca; skarżący; strona) za dozór samochodu marki [...]nr rej. [...], usuniętego dnia [...] r. na zlecenie Komendy Powiatowej Policji w D. (dalej: KPP w D. ) była już wcześniej przedmiotem postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym we Wrocławiu (dalej: WSA we Wrocławiu; Sąd I instancji; Sąd wojewódzki). Sąd ten prawomocnym wyrokiem z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 1490/16 uchylił postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w W. (dalej: Kolegium; organ odwoławczy; organ II instancji) z dnia [...]r. nr [...] oraz poprzedzające je postanowienie Starosty D. (dalej również: Starosta; organ I instancji) z dnia [...] r. znak [...], wydane w przedmiocie umorzenia postępowania w sprawie zwrotu wydatków i przyznania wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu. W uzasadnieniu wyroku z dnia 9 marca 2017 r. WSA we Wrocławiu stwierdził, że stan faktyczny rozpoznawanej sprawy był bezsporny, gdyż żadna ze stron nie kwestionuje faktu przechowywania przez skarżącego na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym w J. Ś. pojazdu marki [...]o nr rejestracyjnym [...], przyjętego na parking na podstawie dyspozycji KPP w D. z dnia [...] r. Ponadto Sąd stwierdził, że w dacie orzekania przez organ I instancji własność pojazdu nie przeszła na powiat d. , bowiem Sąd Rejonowy w D. Wydział I Cywilny uznał, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki do orzeczenia przepadku i oddalił wniosek Starosty D. . Zdaniem Sądu organy wadliwie zastosowały w rozpoznawanej sprawie art. 105 § 1 Kodeksu postępowania administracyjnego (dalej: k.p.a.) i odstąpiły od wydania orzeczenia merytorycznego, co zaważyło na treści rozstrzygnięcia. W następstwie powyższego wyroku Starosta, ponownie prowadząc postępowanie, postanowieniem z dnia [...] r. odmówił skarżącemu zwrotu wydatków i przyznania wynagrodzenia za dozór pojazdu marki [...]nr rej. [...]. Kolegium, motywując swoje rozstrzygnięcie z dnia [...] r., wydane w postępowaniu odwoławczym, stwierdziło, że wnioskodawca nie był podmiotem wyznaczonym przez Starostę D. do prowadzenia parkingu dla pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a ust.1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym, zaś z informacji otrzymanych od Komendanta Powiatowego Policji w D. wynika, że usunięcie z drogi pojazdu [...]nr rej. [...] nastąpiło na podstawie dyspozycji usunięcia pojazdu, na parking prowadzony przez skarżącego, z którym Policja miała zawartą umowę na wykonywanie czynności załadunku pojazdu i jego holowania na parking. Organ odwoławczy uznał, że w tych warunkach nie została spełniona podstawowa przesłanka skutkująca powstaniem obowiązku zapłaty kosztów przechowania pojazdu na parkingu strzeżonym i wynagrodzenia za dozór pojazdu. Swoje stanowisko organ oparł na treści art. 102 § 2 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, który stanowi podstawę wypłaty tych kosztów i wynagrodzenia, jednak jest powiązany z art. 130a ust.1 i 2 oraz 5c Prawa o ruchu drogowym. Organ II instancji uznał, że sama dyspozycja usunięcia pojazdu wydawana przez Policję, dokumentując jedynie fakt i okoliczności usunięcia pojazdu z drogi, nie może być źródłem powstania szczególnego stosunku administracyjnoprawnego. W tym względzie stwierdził, że strona, jako podmiot niewyznaczony przez starostę do przyjmowania pojazdów, czyniła to nie w ramach obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa administracyjnego, ale na zasadzie prowadzenia zwykłego parkingu. Ponadto zaznaczył, że skoro wnioskodawca nie był podmiotem wyznaczonym do prowadzenia parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych z drogi w trybie art. 130a tej ustawy, to zarzuty dotyczące naruszenia przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a., jak też art. 11-13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw okazały sią nieuzasadnione. WSA we Wrocławiu, motywując swoje rozstrzygnięcie, podkreślił, że w przedmiotowej sprawie organy administracji, jak i Sąd orzekający w niniejszej sprawie, były na podstawie art. 153 p.p.s.a. związane oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania wyrażonymi w przywołanym wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 1490/16. Sąd I instancji przypomniał, że podstawę prawną kontrolowanych rozstrzygnięć stanowią przepisy ustawy z dnia 20 czerwca 1997 r. Prawo o ruchu drogowym (Dz.U. 2017 r., poz.1260 – dalej również: ustawa) oraz ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. 2016 r., poz. 559 – dalej: u.p.e.a.). W tym też względzie wyjaśnił, że wobec braku w przepisach Prawa o ruchu drogowym odpowiedniej regulacji dotyczącej trybu zwrotu kosztów za przechowywanie pojazdu od dnia wydania dyspozycji jego usunięcia do dnia rozstrzygnięcia w przedmiocie przepadku, zastosowanie w tym zakresie znajdują przepisy ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, co wynika z rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 28 lutego 2011 r. w sprawie rozciągnięcia stosowania przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. nr 46, poz. 237). Sąd podniósł, że dotyczy to zwłaszcza przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a., który nakłada na organ egzekucyjny obowiązek przyznania na żądanie dozorcy przechowującego zajętą rzecz zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenia za dozór. Zdaniem Sądu wojewódzkiego to, że skarżący podjął się wykonania dyspozycji KPP w D. z dnia [...] r. i przechowywania na prowadzonym przez niego parkingu strzeżonym pojazdu [...]o nr rejestracyjnym [...], przyjętego na parking na podstawie dyspozycji Policji, nie oznacza automatycznie, że dokonał usunięcia pojazdu i wykonywał dozór nad nim w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym. Sąd uznał, że to nie oznaczało jeszcze, że przechowywanie pojazdu nastąpiło w warunkach uprawniających wnioskodawcę na podstawie art. 102 § 2 u.p.e.a. do dochodzenia w trybie administracyjnym zwrotu koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru nad pojazdem usuniętym z drogi oraz wynagrodzenia za dozór pojazdu usuniętego z drogi. W swoich rozważaniach Sąd I instancji powołał się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10 i wyjaśnił, że stosownie do postanowień art. 130a Prawa o ruchu drogowym, w wersji na dzień usunięcia pojazdu z drogi, pojazd był usuwany z drogi przez jednostkę wyznaczoną przez starostę (art. 130a ust. 5a) i podlegał umieszczeniu na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (art. 130a ust. 5c). Ponadto Sąd podniósł, że w wyniku nowelizacji ustawy przepis art. 130a ust. 5a tej ustawy został uchylony, ze skutkiem od 21 sierpnia 2011 r. (ustawa z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw, Dz.U. 2010 r. nr 152, poz.1018 – dalej: ustawa zmieniająca Prawo o ruchu drogowym; ustawa zmieniająca). Sąd wyjaśnił, że od tej daty czynności związane z usunięciem pojazdu z drogi oraz przechowywaniem na parkingu strzeżonym nie są wykonywane przez jednostki wyznaczone na podstawie art. 130a ust. 5a i 5c Prawa o ruchu drogowym, lecz zgodnie z art. 130a ust. 5f tej ustawy usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1 i ust. 2, zostało zakwalifikowane do zadań własnych powiatu, które starosta realizuje przy pomocy powiatowych jednostek organizacyjnych lub powierza ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Zarazem Sąd wyjaśnił, że stosownie do przepisów przejściowych zawartych w art. 9 ustawy nowelizującej z dnia 22 lipca 2010 r. jednostki usuwające pojazdy oraz jednostki prowadzące parkingi strzeżone wyznaczone na podstawie przepisów obowiązujących przed dniem wejścia w życie tej ustawy realizują swoje zadania przez okres, na jaki zostały do tego wyznaczone (ust. 1), przy czym w określonych warunkach starosta może wyznaczyć jednostkę usuwającą pojazdy oraz jednostkę prowadzącą parking strzeżony, na podstawie przepisów dotychczasowych, na czas określony nie dłuższy niż do 12 miesięcy od dnia wejścia w życie tejże ustawy. Idąc dalej, Sąd I instancji zauważył, że w aktualnym stanie prawnym, w którym usuwanie pojazdów oraz prowadzenie parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych w przypadkach, o których mowa w ust. 1-2, należy do zadań własnych powiatu, zgodnie z obowiązującym art. 130a Prawa o ruchu drogowym, pojazd usunięty z drogi w przypadkach określonych w ust. 1-2, umieszcza się na wyznaczonym przez starostę parkingu strzeżonym do czasu uiszczenia opłaty za jego usunięcie i parkowanie (ust. 5c), zaś dyspozycję przemieszczenia lub usunięcia pojazdu z drogi wydaje policjant, strażnik gminny (miejski) lub osoba dowodząca akcją ratowniczą (ust. 4 pkt 1-3). W ocenie Sądu z przytoczonych unormowań, jak i powołanej uchwały NSA wynika, że dla uznania istnienia stosunku administracyjnego łączącego przedsiębiorcę prowadzącego parking strzeżony z organami administracji publicznej, opierającego się na założeniu, że przedsiębiorca otrzyma wynagrodzenie i zwrot kosztów za wykonywanie nałożonych nań obowiązków, muszą być spełnione dwie przesłanki: nawiązanie takiego stosunku poprzez władcze działania organów władzy publicznej polegające na usunięciu z drogi pojazdu w trybie przepisów art. 130a Prawa o ruchu drogowym i umieszczenie go na parkingu wyznaczonym do tego celu przez właściwego starostę. Sąd podniósł, że po nowelizacji Prawa o ruchu drogowym powierzenie podmiotom spoza administracji publicznej wykonywania zadań polegających na usuwaniu pojazdów oraz prowadzeniu parkingu strzeżonego dla pojazdów usuniętych odbywa się zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Zdaniem Sądu oznacza to, że jeżeli doszło do zawarcia z danym podmiotem zewnętrznym umowy w trybie udzielania zamówień publicznych, w razie wystąpienia jakichkolwiek sporów dotyczących jej wykonania, w tym co do należnego wykonawcy z tego tytułu wynagrodzenia, strony tej umowy winny skorzystać z drogi postępowania przez sądem powszechnym. Przy tak przedstawionej wykładni prawa Sąd stwierdził, że dla skutecznego powierzenia dozoru (i nawiązania stosunku administracyjnoprawnego) konieczne jest wyznaczenie przez starostę podmiotu w określonym trybie i nie wystarczy faktyczna akceptacja przedmiotowego dozoru przez organ administracji. Odwołując się do stanowiska Sądu Najwyższego wyrażonego w uchwale z dnia 19 czerwca 2007 r. sygn. akt III CZP 47/07, Sąd I instancji stwierdził, że w sytuacji, gdy dyspozycję usunięcia pojazdu wykonał podmiot niezobowiązany do tego przez starostę, to w takim układzie nie doszło do powstania stosunku administracyjnego, a konsekwencją tego jest możliwość ubiegania się przez ten podmiot, który dokonał faktycznie usunięcia i przechowania pojazdu, zapłaty należności w trybie powództwa cywilnoprawnego, a nie na drodze administracyjnoprawnej. W tym też względzie Sąd podniósł, że w myśl powołanych przepisów art. 130a Prawa o ruchu drogowym sama dyspozycja usunięcia pojazdu wydawana przez Policję nie mogła być źródłem powstania takiego szczególnego stosunku administracyjnoprawnego, gdyż dokumentuje ona jedynie fakt i okoliczności usunięcia pojazdu z drogi, w tym wskazuje podmiot, który dokonał usunięcia oraz miejsce, dokąd został odholowany pojazd. W takich warunkach Sąd uznał, że skarżący, przyjmując pojazdy na parking jako podmiot niewyznaczony przez starostę do realizacji zadań związanych z usuwaniem z drogi pojazdów i ich przechowywaniem, czynił to nie w ramach wykonywania obowiązków wynikających z obowiązujących przepisów prawa administracyjnego, ale na zasadzie prowadzenia "zwykłego" parkingu. Sąd uznał, że w takiej sytuacji skarżący nie mógł mieć podstaw do zakładania, że zostanie uznany za podmiot, o którym mowa w art. 130a, nie wiązał go bowiem wówczas z organem administracji publicznej stosunek administracyjny dotyczący wykonywania dozoru w trybie przepisów ustawy, powstały w wyniku określonej czynności organu. Końcowo Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie odpowiada prawu, gdyż do zwrotu kosztów oraz wynagrodzenia, o jakich mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a., uprawniony jest podmiot wykonujący "dozór administracyjny", za który można uznać jedynie jednostkę prowadzącą parking wyznaczoną przez starostę w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym, a wnioskodawca takim podmiotem nie był. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności, WSA we Wrocławiu, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2017 r., poz. 1369) – dalej: p.p.s.a.), oddalił skargę. W skardze kasacyjnej, kwestionującej wyrok WSA we Wrocławiu w całości, wnioskodawca na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a. zarzucił następujące uchybienia. A. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: I. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. poprzez całkowite pominięcie i nierozpatrzenie zarzutu sformułowanego w pkt I petitum skargi z dnia 28 grudnia 2017 r. dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. art. 11-13 ustawy z dnia 22. lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. nr 152, poz. 1018) i pominięcie, że do czasu wejścia w życie tej ([...] r.), tj. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., koszty oraz wynagrodzenie za przechowywanie i dozór pojazdu marki [...]o nr rej. [...] ponosi na mocy przywołanych przepisów intertemporalnych ex lege Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę Powiatu D. (organ I instancji) niezależnie od tego, czy skarżący był wyznaczony przez organ I instancji jako podmiot prowadzący parking dla pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 ustawy Prawo o ruchu drogowym; koszty przechowania pojazdu w tym okresie z mocy ustawy przejął bowiem Skarb Państwa, którego statio fisci jest organ I instancji, co miało wpływ na wynik sprawy polegający na uznaniu, że koszty usunięcia, przechowania i dozoru pojazdu przed wejściem w życie ustawy zmieniającej nie obciążają Skarbu Państwa reprezentowanego przez organ I instancji. W tym zakresie wywodził, że powyższe naruszenie nie pozwala na rekonstrukcję przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji, oddalając skargę w całości, i świadczą o istocie wpływu naruszenia na wynik sprawy, albowiem rozpatrzenie zarzutu skarżącego mogło doprowadzić do uchylenia zaskarżonego postanowienia jako wydanego z pominięciem skutków prawnych wynikających z norm intertemporalnych ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym. II. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. i art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. nr 153, poz. 1269, z późn. zm.) oraz w zw. z art. 11-13 ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym poprzez zaniechanie kontroli postanowienia organu II instancji, utrzymującego w mocy postanowienie organu I instancji, pod kątem zgodności z prawem, tj. zgodności z art. 11-13 ustawy zmieniającej – w zakresie wskazanym w zarzutach nr I i III skargi kasacyjnej. B. III. Naruszenie prawa materialnego, tj. art. 11-13 ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym, a to poprzez jego niezastosowanie i pominięcie, że do czasu wejścia w życie tej ustawy ([...] r.), tj. za okres od dnia [...] r. do dnia [...] r., koszty oraz wynagrodzenie za przechowywanie i dozór pojazdu marki [...]o nr rej. [...] ponosi na mocy tych przepisów intertemporalnych ex lege Skarb Państwa reprezentowany przez Starostę Powiatu D. (organ I instancji) niezależnie od tego, czy skarżący był wyznaczony przez organ I instancji jako podmiot prowadzący parking dla pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 Prawo o ruchu drogowym, gdyż koszty przechowania pojazdu w tym okresie z mocy ustawy przejął Skarb Państwa, którego statio fisci jest organ I instancji – co miało wpływ na wynik sprawy polegający na uznaniu, że koszty usunięcia, przechowania i dozoru pojazdu przed wejściem w życie ustawy zmieniającej nie obciążają Skarbu Państwa reprezentowanego przez organ I instancji. C. Naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: IV. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 102 § 2 w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8 i art. 80 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie postanowienia organu II instancji w sytuacji, gdy organ ten wadliwe przyjął, że skarżący nie jest dozorcą pojazdu począwszy od dnia [...] r. w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a. i że nie doszło do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego polegającego na wyznaczeniu skarżącego przez organ I instancji do dozorowania pojazdu w sytuacji, gdy organ I instancji po usunięciu pojazdu, a następnie występując z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na swoją rzecz, aż do czasu oddalenia tego wniosku postanowieniem Sądu Rejonowego w D. z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt I Ns 495/13, przez ponad 6 lat akceptował skarżącego jako przechowawcę i dozorcę pojazdu, nigdy też nie żądał przekazania pojazdu pod dozór innego podmiotu. W tym względzie argumentował, że przez takie zachowanie organu doszło do faktycznego wyznaczenia skarżącego jako dozorcy tego pojazdu i nawiązania stosunku administracyjnoprawnego w tym zakresie przy jednoczesnym utrzymywaniu skarżącego przez organ I instancji przez okres wielu lat w uzasadnionym przeświadczeniu, że otrzyma wynagrodzenie za przechowanie oraz dozór pojazdu, czym organ I instancji również naruszył zasadę zaufania obywateli do organów administracji wyrażoną w art. 8 k.p.a.; w świetle tej zasady skarżący mógł słusznie zakładać, że otrzyma od organu I instancji wynagrodzenie za przechowanie i dozór pojazdu, skoro organ I instancji nie kwestionował skarżącego jako dozorcy pojazdu, nie zażądał nigdy wydania pojazdu ani też jego przekazania innemu podmiotowi wyznaczonemu przez organ I instancji do prowadzenia parkingu dla pojazdów usuniętych z drogi na podstawie art. 130a ust. 1 i 2 Prawa o ruchu drogowym, a jednocześnie był organ I instancji informowany przez skarżącego o fakcie przechowywania oraz dozorowania pojazdu i w pełni korzystał z faktu sprawowania dozoru nad pojazdem przez skarżącego oraz podjął czynności zmierzające do uzyskania własności pojazdu, powołując się na przechowywanie pojazdu przez skarżącego w postępowaniu przed sądem powszechnym w sprawie o orzeczenie przepadku pojazdu. V. W konsekwencji powyższych zarzutów, skarżący zarzucił również naruszenie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a oraz lit. c p.p.s.a. w zw. z art 135 p.p.s.a. w zw. z art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie skargi i nieuchylenie postanowienia organów obydwu instancji sytuacji, gdy organ II instancji błędnie utrzymał w mocy postanowienie organu I instancji, co miało istotny wpływ na wynik sprawy polegający na odmowie przyznania wynagrodzenia i zwrotu kosztów skarżącemu za dozór pojazdu. Przy tak sformułowanych zarzutach, umotywowanych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej, skarżący wniósł o uchylenie wyroku zaskarżonego w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd I instancji. Ponadto wniósł o rozpoznanie skargi na posiedzeniu niejawnym, jednocześnie oświadczając, że zrzeka się przeprowadzenia rozprawy – czemu też nie sprzeciwiła się strona przeciwna. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga kasacyjna nie została oparta na usprawiedliwionych podstawach i z tej przyczyny podlegała oddaleniu. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. [wersja na dzień orzekania: Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, z późn. zm.] Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc pod uwagę z urzędu jedynie nieważność postępowania. W przedmiotowej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny (dalej również: Sąd kasacyjny) nie stwierdził, że zachodzą przesłanki nieważności postępowania określone w art. 183 § 2 p.p.s.a., wobec czego skontrolował zgodność zaskarżonego orzeczenia z prawem – w granicach określonych podstawami skargi kasacyjnej. W rozpatrywanym przypadku skarga kasacyjna została oparta na obydwu podstawach wymienionych w art. 174 p.p.s.a. Odnosząc się w pierwszej kolejności do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 w zw. z art. 151 p.p.s.a. (zarzut nr I), powołanego w ramach procesowej podstawy kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdza, że okazał się on całkowicie chybiony merytorycznie. Sąd I instancji odpowiednio przedstawił swoje stanowisko co do wszystkich istotnych okoliczności faktycznych i prawnych. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd wojewódzki wskazał na zarzut skargi dotyczący stosowania art. 11-13 ustawy zmieniającej, co wynikało z wymogu zwięzłego przedstawienia stanu sprawy i zarzutów podniesionych w skardze, zaś w rozważaniach prawnych przywołał brzmienie przepisu art. 9 ustawy zmieniającej, który miał znaczenie dla oceny, czy wnioskodawca był podmiotem wyznaczonym do usuwania pojazdów i prowadzenia parkingu strzeżonego w rozumieniu przepisów zmienianej ustawy Prawo o ruchu drogowym. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić podstawę skutecznego zarzutu kasacyjnego, opartego na podstawie z art. 174 pkt 2 p.p.s.a., wówczas, gdy uzasadnienie jest sporządzone w taki sposób, że uniemożliwia kontrolę instancyjną (por. wyrok NSA z dnia 16 września 2010 r. sygn. akt II GSK 804/09, dostępny w Internecie: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zarzut kasacyjny naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może bowiem usprawiedliwiać uchylenie zaskarżonego wyroku, gdy orzeczenie to nie poddaje się kontroli instancyjnej czy to z powodu istotnych braków w wywodzie prawnym sądu, czy też istotnych nieprawidłowości w przedstawieniu stanu faktycznego kontrolowanej sprawy (por. NSA w wyroku z dnia 6 października 2017 r. sygn. akt II GSK 36/16, odstępnym jw.). W niniejszej sprawie Sąd wojewódzki nie był zobowiązany do roztrząsania i analizowania sprawy w aspekcie każdego twierdzenia strony zawartego w petitum i uzasadnieniu skargi. Obowiązek ten dotyczył jedynie kwestii istotnych dla rozstrzygnięcia sprawy. Okoliczności faktyczne sprawy nie były kwestionowane, nie uległy też zmianie w stosunku do wcześniejszego wyroku Sądu I instancji z dnia 9 marca 2017 r. sygn. akt III SA/Wr 1490/16, którego treść oddziaływała na rozstrzygnięcia organów ponownie prowadzących postępowanie, jak i na zaskarżony kasacyjnie wyrok z dnia 5 kwietnia 2018 r. Ocena prawa i wskazania co do dalszego postępowania miały moc wiążącą z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a. Ponadto w wyroku z dnia 9 marca 2017 r. Sąd I instancji jednoznacznie przesądził, że żądanie wnioskodawcy opiera się na art. 102 § 2 u.p.e.a. w związku z art. 130a Prawa o ruchu drogowym, a do zwrotu kosztów oraz wynagrodzenia, o jakich mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a., uprawniony jest podmiot dokonujący "dozoru administracyjnego", za który można uznać jedynie jednostkę prowadzącą wyznaczony przez starostę parking, o jakim mowa w art. 130a ust. 5c Prawa o ruchu drogowym. Powyższe stanowisko zawarte w wyroku z dnia 9 marca 2017 r. zostało wyrażone w warunkach stwierdzenia przez WSA we Wrocławiu, że to czy w ustalonych okolicznościach sprawy można uznać, że skarżący był podmiotem wyznaczonym przez właściwego starostę do prowadzenia parkingu, a więc, że sprawował "dozór administracyjny" uprawniający go potencjalnie do należności, o jakich mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a., ma znaczenie dla oceny zasadności jego żądania, nie zaś dla stwierdzenia czy istnieje przedmiot postępowania administracyjnego. Zarazem Sąd ten, pomimo odnotowania że w skardze strona zarzuciła naruszenie art. 11-13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym, nie te przepisy wskazał jako podstawę prawną żądania i rozstrzygnięcia sytuacji prawnej wnioskodawcy, lecz przepisy art. 102 § 2 u.p.e.a. oraz art. 130a Prawa o ruchu drogowym, ze wskazaniem na ich brzmienie sprzed i po nowelizacji mającej miejsce w 2010 r. Takie stanowisko Sądu wojewódzkiego wyrażone we wcześniejszym wyroku z dnia 9 marca 2017 r. było wiążące zarówno dla organów, jak i dla Sądu, który wydał następnie zaskarżony wyrok z dnia 5 kwietnia 2018 r. Podkreślić zatem należy, że przepis art. 153 p.p.s.a. ma charakter bezwzględnie obowiązujący, o ile nie nastąpiła zmiana stanu prawnego lub istotna zmiana stanu faktycznego, i wywiera skutki w dwóch płaszczyznach. Mianowicie ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej wcześniej w orzeczeniu, gdyż ocena ta wiąże w sprawie. Ocena prawna zawarta w prawomocnym wyroku sądu administracyjnego wydanym w pierwszej instancji, uchylającym zaskarżone rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, w wyniku czego dochodzi do ponownego rozpoznania sprawy przez organ administracji, a następnie przez wojewódzki sąd administracyjny, ma także istotne znaczenie dla Naczelnego Sądu Administracyjnego przy rozpoznawaniu skargi kasacyjnej wniesionej od ponownego wyroku sądu administracyjnego wydanego w pierwszej instancji, gdyż byłby on niezgodny z prawem, jeżeli przy niezmienionym stanie faktycznym i prawnym sprawy nie uwzględniałby wiążącej oceny prawnej i wskazań, o jakich mowa w art. 153 p.p.s.a. (por. np. stanowisko NSA wyrażone w wyrokach z dnia 19 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 194/16, 11 kwietnia 2018 r. sygn. akt II OSK 1271/17 i 23 sierpnia 2019 r. sygn. akt I OSK 2584/17, dostępne jw.). Brak jest w przedmiotowej sprawie jakichkolwiek podstaw do przyjęcia, że zaistniały okoliczności uzasadniające odstąpienie od związania oceną prawną wyrażoną w uprzednim wyroku. Tym bardziej, że skarżący w ogóle nie podniósł zarzutu naruszenia art. 153 p.p.s.a. Sąd I instancji nie mógł – niezgodnie z poglądami prawnymi wyrażonymi we wcześniejszym swoim wyroku z dnia 9 marca 2017 r. – przyjąć, że w sprawie mają zastosowanie przepisy art. 11-13 ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym, zaś skarżący, bez zarzucenia Sądowi I instancji naruszenia przepisu art. 153 p.p.s.a., nie mógł skutecznie podnieść w skardze kasacyjnej zarzutu dotyczącego naruszenia prawa materialnego, tj. zarzutu naruszenia art. 11-13 ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym. W konsekwencji też nie było możliwe przypisanie Sądowi I instancji naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez "całkowite pominięcie i nierozpatrzenie zarzutu sformułowanego w pkt I petitum skargi z dnia 28 grudnia 2017 r." dotyczącego naruszenia art. 11-13 ustawy zmieniającej. Ponadto trzeba podkreślić, że brak szczegółowego odniesienia się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do wszystkich argumentów strony może stanowić istotne naruszenie art. 141 § 4 p.p.s.a. tylko, gdy taka wadliwość mogła mieć istotny wpływ na wynik sprawy, czyli na treść podjętego rozstrzygnięcia. Natomiast zarzut kasacyjny nie jest skuteczny, jeżeli pomimo nieprawidłowego nawet uzasadnienia zaskarżony wyrok odpowiada prawu (art. 184 p.p.s.a.). Prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie wypowiedzenia się w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Stąd też, z samego faktu braku wyraźnego odniesienia się przez sąd pierwszej instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w swoich rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie można wywodzić, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. stanowisko wyrażone w wyrokach NSA z dnia 12 marca 2019 r. sygn. akt II OSK 1054/17 i 2 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2482/18 – orzeczenia dostępne jw.). Jak to zostało wcześniej powiedziane, kwestia zastosowania w sprawie przepisów przejściowych art. 11-13 ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym, została w istocie przesądzona w poprzednim wyroku WSA we Wrocławiu z dnia 9 marca 2017 r., który w tym zakresie wiązał organy i Sąd I instancji w granicach wynikających z art. 153 p.p.s.a. Wszelkie zarzuty skargi (a następnie skargi kasacyjnej) w sprawie, w której wydano zaskarżony wyrok z dnia 5 kwietnia 2018 r., już tylko z tej przyczyny były pozbawione doniosłości prawnej. W konsekwencji, zamierzonego skutku nie mógł odnieść drugi zarzut naruszenia prawa procesowego (zarzut nr II), tj. naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 1 § 2 Prawa o ustroju sądów administracyjnych oraz w zw. z art. 11-13 ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym. Sąd, orzekając w granicach sprawy (art. 135 p.p.s.a.), nie był zobowiązany do jej oceny na płaszczyźnie przepisów art. 11-13 ustawy zmieniającej, zatem z powodu zaniechania takiego działania nie można mu przypisać nieprawidłowej kontroli zaskarżonego postanowienia organu II instancji. Co się tyczy zarzutu nr IV, który polegać miał na naruszeniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 102 § 2 w zw. z art. 18 u.p.e.a. w zw. z art. 8 oraz art. 80 k.p.a., stwierdzić należy, że zasadność naruszenia przepisu wynikowego, jakim jest art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., uzależniona była od oceny, czy po stronie Sądu I instancji – w ślad za organami administracji – doszło do naruszenia przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a. W tym miejscu należy zaznaczyć, że przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. jest przepisem prawa materialnego, reguluje bowiem nie czynność procesową, lecz stanowi podstawę do wypłacenia dozorcy rzeczy wynagrodzenia za sprawowany dozór (tu: usunięcie pojazdu z drogi i jego przechowywanie na parkingu strzeżonym), a zatem określa prawa i obowiązki podmiotu prawa administracyjnego w zakresie wynagrodzenia za wykonywany dozór. Powołanie tego przepisu w ramach procesowej podstawy kasacyjnej było zatem błędne, niemniej jednak Naczelny Sąd Administracyjny, kierując się zasadą falsa demonstratio non nocet i uchwałą pełnego składu NSA z dnia 26 października 2009 r. sygn. I OPS 10/09, ONSAiWSA 1/2010/1/1 (uchwała dostępna jw.), rozpatrzył omawiany zarzut kasacyjny. W tym względzie skarżący w istocie zarzucił Sądowi wojewódzkiemu wadliwe zastosowanie tego przepisu, poprzez zaakceptowanie stanowiska organów co do tego, że skarżący nie był podmiotem wykonującym "dozór administracyjny", za który można uznać jedynie jednostkę prowadzącą parking wyznaczony przez starostę w trybie art. 130a Prawa o ruchu drogowym, a tym samym nie jest uprawniony do zwrotu kosztów (koniecznych wydatków) oraz wynagrodzenia, o jakich mowa w art. 102 § 2 u.p.e.a. Jeszcze raz należy podkreślić, że takie stanowisko Sądu I instancji, jak również organów administracji, zostało wyrażone w niezakwestionowanym i niewątpliwym stanie faktycznym sprawy, który został już wcześniej przyjęty w wyroku Sądu wojewódzkiego z dnia 9 marca 2017 r. Wobec tego o naruszeniu przepisów art. 8 i art. 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a. nie mogło być mowy. Dodać w tym miejscu należy, że z powołaniem się na zasadę wyrażoną w art. 8 k.p.a. nie można "wymusić" na organie takiego zastosowania prawa materialnego, które byłoby w sposób oczywisty wadliwe, niezgodne z prawidłową wykładnią danego przepisu. W przywołanej przez Sąd I instancji uchwale z dnia 29 listopada 2010 r. sygn. akt I OPS 1/10, Naczelny Sąd Administracyjny wskazał na to, że istota regulacji dotyczącej usuwania pojazdów z drogi i dalszego postępowania z tymi pojazdami wynika z tego, że jest to wykonywanie zadania publicznego o charakterze administracyjnoprawnym, które jest realizowane przez organy administracji publicznej, w części także przy pomocy (z udziałem) podmiotów spoza administracji publicznej. Podmiotami tymi były w czasie usunięcia pojazdu z drogi i umieszczenia na parkingu strzeżonym jednostki wyznaczone prze właściwych starostów do usuwania pojazdów z drogi lub prowadzenia parkingów dla takich pojazdów. Tymczasem podstawowym elementem stanu faktycznego niniejszej sprawy było ustalenie, że: 1) T. H. na zlecenie KPP w D. usunął z drogi w dniu [...] r. samochód marki [...]nr rej. [...] i przechowywał go na prowadzonym przez siebie parkingu strzeżonym; 2) na dzień usunięcia pojazdu z drogi, jak również przez cały okres dozorowania tego pojazdu (przechowywania na parkingu strzeżonym) skarżący nie legitymował się żadnym dokumentem wskazującym na to, że jest jednostką wyznaczoną (w rozumieniu przepisu art. 130a ust. 5a Prawa o ruchu drogowym w ówczesnym brzmieniu) przez Starostę D. , a prowadzony przez niego parking nie był parkingiem wyznaczonym przez tego Starostę do realizacji czynności, o których mowa w art. 130a ust. 5c Prawa o ruchu drogowym (w ówczesnym brzmieniu). Również po nowelizacji Prawa o ruchu drogowym wprowadzonej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r., skarżący nie dysponował dokumentem wskazującym na to, że był podmiotem, przy pomocy którego właściwy starosta na podstawie art. 130a ust. 5f Prawa o ruchu drogowym realizuje zadania własne powiatu, tj. że Starosta D. powierzył mu ich wykonanie zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych. Sąd I instancji odniósł ustalony przez organy stan faktyczny sprawy przede wszystkim do przepisów art. 130a ust. 5a i 5c Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu sprzed nowelizacji tej ustawy dokonanej ustawą z dnia 22 lipca 2010 r., jak i przepisów obowiązujących po tej dacie, tj. art. 130a ust. 5f i 6 Prawa o ruchu drogowym. Ponadto zwrócił uwagę na brzmienie przepisów przejściowych, tj. art. 9 ustawy nowelizacyjnej z 2010 r. W ocenie Sądu kasacyjnego, Sąd wojewódzki odpowiednio skontrolował ustalenia faktyczne z perspektywy powołanych przepisów. Przede wszystkim zaś Sąd I instancji rozstrzygnął kluczowe zagadnienie, wyłaniające się z ustalonego stanu faktycznego sprawy, a wzmagające odpowiedzi, czy strona "dozorująca" (usuwająca pojazd z drogi, a następnie przechowująca pojazd na parkingu strzeżonym) świadczenie to wykonała w warunkach pozwalających na uznanie jej za jednostkę wyznaczoną przez starostę na podstawie przepisów zawartych w art. 130a Prawa o ruchu drogowym, których brzmienie ulegało kolejnym zmianom w toku przechowywania przedmiotowego pojazdu. Naczelny Sąd Administracyjny w pełni zgadza się z Sądem I instancji co do tego, że takim podmiotem skarżący nie był. Statusu tego nie uzyskał również na mocy przepisów przejściowych, tj. art. 9 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. zmieniającej Prawo o ruchu drogowym. Natomiast w odniesieniu do przepisów Prawa o ruchu drogowym w brzmieniu po nowelizacji, która nastąpiła z dniem 21 sierpnia 2011 r. na podstawie ustawy z dnia 22 lipca 2010 r., należy podkreślić, że ze względu na treść art. 130a ust. 5f Prawa o ruchu drogowym powierzenie wykonywania zadań dotyczących usuwania pojazdów i ich przechowywania następuje zgodnie z przepisami o zamówieniach publicznych, co oznacza konieczność przeprowadzenia odpowiedniej, przewidzianej tymi przepisami procedury zmierzającej do wyłonienia podmiotu zewnętrznego, który będzie je realizował, a następnie zawarcie z nim umowy cywilnej. Powyższe wynika również wprost z regulacji zawartych w ustawie z dnia 29 stycznia 2004 r. Prawo zamówień publicznych (Dz.U. z 2010 r. nr 113, poz. 759, z późn. zm., tj. w brzmieniu obowiązującym w dacie wejścia nowelizacji Prawa o ruchu drogowym w życie), gdzie na zamawiającego nałożono obowiązek przygotowania i przeprowadzenia odpowiadającego wymogom ustawy postępowania o udzielenie zamówienia, a jako jedyną formę udzielenia zamówienia przewidziano zawarcie umowy. Przy tym w art. 139 ust. 1 Prawa zamówień publicznych wprost wskazano, że do umów w sprawach zamówień publicznych, zwanych dalej "umowami", stosuje się przepisy ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. Kodeks cywilny, jeżeli przepisy ustawy nie stanowią inaczej (por. wyrok NSA z dnia 13 grudnia 2017 r. sygn. akt I OSK 540/16, dostępny jw.). W świetle przytoczonych wyżej regulacji oraz ich zmian w czasie, należało uznać, że skarżący nie jest także podmiotem, o którym mowa w art. 130a ust. 5f Prawa o ruchu drogowym. Nie wykazał on bowiem, że został wybrany w odpowiednim trybie przez właściwego starostę będącego zamawiającym i została pomiędzy Starostą a skarżącym zawarta stosowna umowa. Podsumowując tę część rozważań, Sąd kasacyjny stwierdza, że powołane przez skarżącego okoliczności faktyczne nie mogły prowadzić do wniosku, że począwszy od dnia [...] r. jest dozorcą pojazdu w rozumieniu art. 102 § 2 u.p.e.a. i że doszło do nawiązania stosunku administracyjnoprawnego polegającego na wyznaczeniu skarżącego przez organ I instancji do dozorowania pojazdu. Faktyczne zaakceptowanie przez Starostę przechowywania pojazdu – w związku z jego usunięciem przez Policję z drogi w trybie art. 130a ust. 4 Prawa o ruchu drogowym – na parkingu prowadzonym przez skarżącego może mieć znaczenie dla oceny, czy pomiędzy stronami istniał stosunek prawa cywilnego (w szczególności zawarcie umowy przechowania), jednak ta kwestia podlega rozstrzygnięciu na drodze cywilnej przed sądem powszechnym, nie zaś w drodze władczego rozstrzygnięcia przez organ administracji. Również wystąpienie przez Starostę do sądu powszechnego z wnioskiem o orzeczenie przepadku pojazdu na swoją rzecz nie może świadczyć o powstaniu stosunku prawnoadministracyjnego. Tym bardziej, że Sąd Rejonowy w D. postanowieniem z dnia 9 sierpnia 2013 r. sygn. akt 1 Ns 495/13 wniosek ten oddalił, stwierdzając, ze w sprawie nie wystąpiły przesłanki do orzeczenia takiego przepadku. O ile zatem w sprawie w sposób oczywisty miało miejsce usunięcie pojazdu z drogi, a skarżący odholował, zaś następnie przechowywał ten pojazd w warunkach "faktycznego dozorowania pojazdu" na parkingu strzeżonym, to jednak skarżący nie był dozorcą rzeczy w rozumieniu przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a. Stosownie do tego przepisu, organ przyznaje na żądanie dozorcy zwrot koniecznych wydatków związanych z wykonywaniem dozoru oraz wynagrodzenie za dozór. Skarżący jednak takiego "dozoru administracyjnego" nad pojazdem usuniętym z drogi nie wykonywał, gdyż nie spełniał warunków wskazanych najpierw w art. 130a ust. 5c-5e Prawa o ruchu drogowym, a następnie w art. 130a ust. 5c i 5f Prawa o ruchu drogowym. Wobec tego Sąd I instancji nie naruszył przepisu art. 102 § 2 u.p.e.a. W odniesieniu do zarzutu naruszenia prawa materialnego (zarzut nr III), tj. art. 11-13 ustawy zmieniającej Prawo o ruchu drogowym, wystarczy zauważyć, że jego podniesienie nastąpiło w warunkach sprzeczności z dyspozycją art. 153 p.p.s.a., a skarżący zarzutu naruszenia prawa procesowego w odniesieniu do art. 153 p.p.s.a. nie sfomułował. Mimo to Sąd kasacyjny informacyjnie wyjaśnia, że z treści art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. o zmianie ustawy Prawo o ruchu drogowym wynika, że to Skarb Państwa [a nie właściciel usuniętego pojazdu] ponosi koszty przechowywania pojazdów, które powstały także po upływie terminu, o którym mowa w art. 130a ust. 10 prawa o ruchu drogowym w brzmieniu wówczas obowiązującym, do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej, wobec pojazdów, których 6-miesięczny termin od dnia ich usunięcia upłynął w okresie od dnia 11 czerwca 2009 r. do dnia wejścia w życie ustawy nowelizującej. W tym też zakresie właściwy powiat może dochodzić stosownych kwot od Skarbu Państwa za ten okres. Natomiast w świetle brzmienia art. 102 § 2 u.p.e.a. starosta uprawniony jest wyłącznie do przyznania przedsiębiorcy (dozorcy) usprawiedliwionych okolicznościami sprawy kwot, nie może natomiast orzekać o tym, od jakiego podmiotu te koszty będą pochodzić, czyniąc tym samym podmiot trzeci podmiotem zobowiązanym. Przepis art. 102 § 2 u.p.e.a. nie zawiera bowiem upoważnienia do tego rodzaju rozstrzygnięcia. Reguluje on jedynie stosunek administracyjnoprawny pomiędzy organem egzekucyjnym a dozorcą. Stąd też kwestia ewentualnego rozliczenia pomiędzy powiatem a Skarbem Państwa, wynikająca z brzmienia powołanych przepisów przejściowych, nie ma żadnego znaczenia dla ustalenia w trybie art. 102 § 2 u.p.e.a. wynagrodzenia na rzecz dozorcy pojazdu (por. wyrok NSA z dnia 15 lutego 2019 r. sygn. akt I OSK 1159/17, dostępny jw.). Ponadto warto zauważyć, że w tezie wyroku z dnia 13 kwietnia 2015 r. sygn. akt I OPS 4/14, wydanego w składzie siedmiu sędziów (dostępnym jw.), Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że opłaty, o których mowa w art. 130a Prawa o ruchu drogowym, stanowią wydatek właściciela, o którym mowa w art. 130a ust. 1 i 2 tej ustawy, i mają zastosowanie w stosunku do właściciela pojazdu od chwili usunięcia pojazdu z drogi. Nie mogą być natomiast stosowanie do ustalania wynagrodzenia dozorcy w sytuacji, gdy właściciel nie odbiera pojazdu, a obowiązek uiszczenia stosownej należności związanej z pozostawieniem pojazdu na parkingu obciąża Skarb Państwa, który stał się właścicielem pojazdu przechowywanego na parkingu. Podsumowując, z przepisu art. 13 ustawy zmieniającej nie można – jak chciałby tego skarżący – wyprowadzić samoistnej podstawy prawnej do przyznania wnioskodawcy wynagrodzenia za dozór pojazdu za okres od [...] r. do [...] r. Zupełnie chybiona była zatem argumentacja strony, że gdyby w tym zakresie jego skarga została uwzględniona, to "zupełnie bezprzedmiotowe byłoby, czy do czasu wejścia w życie (...) [ustawy zmieniającej] ([...]r.) skarżący był dozorcą wyznaczonym w rozumieniu art. 102 § 2 [u.p.e.a.] czy też nie i za okres od dnia [...]r. do dnia [...]r. przysługiwałoby skarżącemu wynagrodzenie za dozór i zwrot kosztów nie z uwagi na wyznaczenie go jako dozorcy, ale z mocy przepisów art. 11-13 [ustawy zmieniającej]". Tym samym pozbawione podstaw prawnych było stwierdzenie, że "niezależenie od wszelkich innych okoliczności, [Starosta D. ] jest zobowiązany do przyznania kosztów i wynagrodzenia za dozór przedmiotowego pojazdu za okres od dnia 16.02.2007r. do dnia [...]r." na podstawie art. 13 ustawy z dnia 22 lipca 2010 r. zmieniającej Prawo o ruchu drogowym. Co oczywiste, Sąd I instancji w ogóle nie zakwestionował też właściwości Starosty D. w sprawie orzekania w przedmiocie wynagrodzenia za dozór pojazdu. W tym względzie uwagi zawarte w uzasadnieniu skargi kasacyjnej są całkowicie zbyteczne jako pozbawione doniosłości prawnej dla rozstrzygnięcia sprawy. Na koniec zaś należy jeszcze wspomnieć, że przepisy art. 11 i art. 12 przywołanej ustawy zmieniającej dotyczą kwestii intertemporalnych związanych z orzekaniem w przedmiocie przepadku pojazdów i nie mają bezpośredniego znaczenia dla rozstrzygania o wynagrodzeniu dozorcy ustalanym w trybie art. 102 § 2 u.p.e.a. W świetle przedstawionych argumentów należało uznać, że w rozpatrywanej sprawie nie doszło do naruszenia przepisów prawa powołanych w skardze kasacyjnej, w szczególności w sposób, który mógłby mieć jakikolwiek wpływ na ocenę zgodności zaskarżonego wyroku z prawem. W tym stanie rzeczy Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.