II SA/Op 517/21

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Elżbieta Kmiecik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Krzysztof Bogusz Sędzia WSA Krzysztof Sobieralski Protokolant Marta Gajowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 grudnia 2021 r. sprawy ze skargi N. T. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. z dnia [...], nr [...] w przedmiocie odmowy wydania prawa jazdy oddala skargę. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Opolu przez N. T. (zwanego dalej też: "skarżącym"), reprezentowanego przez pełnomocnika - adwokata S. M., jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w O. (zwanego dalej też: Kolegium lub SKO) z dnia [...], nr [...], utrzymująca w mocy decyzję Starosty K. (zwanego dalej też: Starostą) z dnia [...], nr [...], którą odmówiono wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii B. Skarga została wniesiona w następującym stanie faktycznym i prawnym: Wnioskiem z dnia 28 lutego 2020 r. N. T. zwrócił się do Starosty K. o wydanie prawa jazdy kategorii B. Do wniosku załączył orzeczenie lekarskie o braku przeciwwskazań zdrowotnych do kierowania pojazdami ww. kategorii. W toku postępowania Starosta ustalił, że skarżący zdał egzamin państwowy wymagany do uzyskania prawa jazdy i jest zameldowany w S. na pobyt czasowy. Dokonał też weryfikacji kandydata na kierowcę w systemie KIEROWCA-EUCARIS. W związku z pozyskaną informacją o cofnięciu skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami na terytorium N., wystąpił do [...] Urzędu Komunikacji N. z wnioskiem o udzielenie wyjaśnień, co do statusu uprawnień N. T. [...] urząd udzielił odpowiedzi pismem z dnia 29 czerwca 2020 r. Decyzją z dnia [...], nr [...], działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2020 r., poz. 1268 z późn. zm. ) zwanej dalej ustawą, Starosta K. odmówił wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B. Przedstawiając stan faktyczny wskazał, że pismem z dnia 29 czerwca 2020 r. [...] urząd poinformował, że skarżący nie posiada ważnego [...] prawa jazdy, ponieważ zostało ono cofnięte z dniem 18 lipca 2005 r. W dniu 13 marca 2020 r. skarżący otrzymał odmowę jego wydania ze względu na niesprawności. Jak wynika z przekazanych informacji, uzyskanie nowego prawa jazdy na terytorium N. wymaga przedłożenia pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej. Bez przedstawienia wskazanej opinii skarżący może ubiegać się o [...] prawo jazdy dopiero po dniu 22 lipca 2035 r. Stosownie do tych ustaleń Starosta uznał, że tak uwarunkowane uzyskanie uprawnienia do kierowania pojazdami pozwala uznać, że co najmniej do czasu przedłożenia wymaganego dokumentu tj. pozytywnej opinii medyczno - psychologicznej skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami na terytorium N., co stanowi przeszkodę w uzyskaniu uprawnienia na terytorium Polski. Zapis art. 11 ust. 4 Dyrektywy 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006r. w sprawie praw jazdy (Dz. Urz. UE, nr 2006.403.18), zwanej dalej dyrektywą 2006/126/WE nakazuje bowiem odmówić wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej. Zgodnie zaś z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, które to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte – w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Z uwagi na powyższe organ uznał, że skarżący pozostaje w okresie cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w N. od dnia 18 lipca 2005 r. co stanowi przeszkodę w uwzględnieniu wniosku o wydanie prawa jazdy kategorii B. Od powyższej decyzji skarżący wniósł odwołanie. Domagając się uchylenia zaskarżonej decyzji i wydania prawa jazdy zarzucił organowi błąd w ustaleniach faktycznych, mających wpływ na jej treść, polegający na ustaleniu, że w momencie wydawania decyzji w dalszym ciągu obowiązywał okres na jaki prawo jazdy skarżącego zostało zatrzymane. Tymczasem, jak wskazał, okres ten upłynął dnia 17 września 2019 r., w związku z czym brak było jakichkolwiek przeszkód do wydania decyzji pozytywnej. Zaistniałe naruszenie ostatecznie doprowadziło więc do błędnego zastosowania art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. Wnioskując o przeprowadzenie dowodów z uwierzytelnionych tłumaczeń z języka [...] dwóch dokumentów [...] urzędu, tj. Wydziału Bezpieczeństwa Publicznego i Porządku, Wydział Komunikacji, z dnia 13 sierpnia 2020 r., których kopie załączył do odwołania skarżący wywodził, że [...] prawo jazdy zostało mu odebrane na okres 3 miesięcy od 18 czerwca do 17 września 2019 r. Co zatem istotne, w momencie wydawania decyzji upłynął już okres, na jaki zostało mu odebrane prawo jazdy, w związku z czym brak było podstaw do wydania decyzji odmownej. Wraz z odwołaniem skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do jego wniesienia. Postanowieniami z dnia [...], nr [...] oraz [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. odpowiednio stwierdziło uchybienie terminu do wniesienia odwołania oraz odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. Wyrokiem z dnia 11 lutego 2021 r., sygn. akt II SA/Op 4/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu uchylił postanowienie Kolegium z dnia [...], nr [...] o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania, a wyrokiem z dnia 4 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Op 3/21, uchylił również postanowienie Kolegium nr [...], stwierdzające uchybienie terminu do wniesienia w sprawie odwołania. Postanowieniem z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O., przywróciło skarżącemu termin do wniesienia odwołania. Decyzją z dnia [...], nr [...], Samorządowe Kolegium Odwoławcze w O. utrzymało w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu organ odwoławczy powołał art. 10 ust. 1 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r. poz. 1212 ze zm.), zwanej nadal ustawą oraz określone w art. 11 ust. 1 ustawy warunki wydania prawa jazdy. Na podstawie art. 12 ust. 1 ustawy wskazał, że prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Dalej Kolegium wyjaśniło, że zgodnie z art. 4 ust. 2 ustawy kierowca może posiadać tylko jedno ważne prawo jazdy. Na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej nie jest uznawane za ważne prawo jazdy wydane m.in. w innym państwie członkowskim Unii Europejskiej, jeżeli na terytorium któregokolwiek z tych państw to prawo jazdy zostało zatrzymane lub czasowo albo na stałe cofnięto posiadane uprawnienie do kierowania pojazdem (art. 4 ust. 3 ustawy). W celu wydania prawa jazdy właściwy organ, stosownie do art. 12 ust. 2a i ust. 2b ustawy zwraca się w drodze teletransmisji przy użyciu Europejskiej Sieci Praw Jazdy do odpowiednich organów m.in. państw członkowskich Unii Europejskiej o potwierdzenie, że osoba ubiegająca się o uprawnienie nie posiada prawa jazdy wydanego w jednym z tych państw ani nie rozpoczęła procedury wymiany prawa jazdy na krajowe prawo jazdy lub procedury wydania wtórnika polskiego krajowego prawa jazdy. Z przywołanych unormowań wynika w sposób jednoznaczny, że postępowanie administracyjne w przedmiocie wydania prawa jazdy obejmować winno swoim zakresem m.in. badanie samego faktu posiadania przez wnioskodawcę prawa jazdy za granicą jak również ustalenie, czy prawo jazdy to podlega ograniczeniu, zawieszeniu bądź cofnięciu na terytorium państwa wydającego. Wskazane regulacje krajowe wprowadzone zostały do polskiego porządku prawnego w wyniku implementacji art. 11 ust 4 dyrektywą 2006/126/WE. Zgodnie z tym ostatnim przepisem państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie odmawia uznania ważności jakiegokolwiek prawa jazdy wydanego przez inne państwo członkowskie osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu na terytorium wydającego państwa członkowskiego. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Stosownie zaś do brzmienia art. 7 ust. 5 lit. a dyrektywy (którego odzwierciedleniem jest art. 4 ust. 2 polskiej ustawy) jedna osoba nie może posiadać więcej niż jedno prawo jazdy. Regulacje te, jak zaznaczyło Kolegium, zmierzają do uniemożliwienia osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz oraz do niedopuszczenia ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Analizując w tym kontekście stan faktyczny sprawy, na podstawie informacji uzyskanych z [...] Urzędu Komunikacji N. SKO ustaliło, że skarżący figuruje w bazie danych kierowców [...] i nie posiada ważnego [...] prawa jazdy, bowiem wyrokiem Sądu w H. z dnia [...] prawo jazdy zostało mu cofnięte i orzeczony został 3 miesięczny zakaz prowadzenia pojazdów. W dniu 16 września 2020 r. skarżący złożył wniosek o wydanie nowego [...] prawa jazdy, w związku z czym zarządzono badanie medyczno-psychologiczne, którego wnioskujący nie zaliczył. W dacie 13 marca 2020 r. otrzymał odmowę wydania prawa jazdy. W świetle tych okoliczności Kolegium uznało, że zaskarżona decyzja odpowiada prawu. Podkreśliło, że decyzja wydana na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy ma charakter związany, co oznacza obligatoryjność jej wydania w każdym przypadku, kiedy tylko wnioskodawca wypełnia jeden z warunków odmowy. Skarżący uzyskał za granicą prawo jazdy, jednakże jego uprawnienie do kierowania pojazdami zostało okresowo cofnięte - do czasu przedstawienia stosownej opinii medyczno-psychologicznej co oznacza, że wystąpiła sytuacja przewidziana w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. Błędne jest przy tym utożsamianie - jak czyni to odwołujący - okresu cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z orzeczonym przez Sąd okresem zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. W okresie 3 miesięcznego zakazu skarżący nie mógł odzyskać uprawnień do kierowania pojazdami w ogóle. Natomiast po upływie wskazanych 3 miesięcy - niezaprzeczalnie nadal z mocy obowiązujących przepisów [...] trwa okres cofnięcia (ograniczenia) tych uprawnień, które skarżący może odzyskać tylko po spełnieniu warunku w postaci przedłożenia pozytywnej opinii lekarsko-psychologicznej. Jak przy tym wskazał organ [...] decyzja ta będzie brana pod uwagę do 22 lipca 2034 r. Ubieganie się o prawo jazdy w N. uzależnione jest zatem bądź od przedłożenia opinii lekarsko-psychologicznej, bądź od upływu czasu (kiedy to przedłożenie takiej opinii nie będzie już wymagane). Wobec powyższego, w świetle prawidłowo ustalonych okoliczności faktycznych i prawnych sprawy zachodzą przesłanki do odmowy wydania skarżącemu polskiego prawa jazdy. Kolegium zaznaczyło, że zharmonizowany na terytorium całej UE system regulacji ma na celu jednolitą i skuteczną ochronę takich wartości jak życie i zdrowie ludzkie i służy wyeliminowaniu zjawiska określanego mianem "turystyki w zakresie praw jazdy", polegającego na wykorzystywania różnic w prawie wewnętrznym państw członkowskich do obchodzenia sankcji i rygorów, wynikających z naruszenia podstawowych zasad porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym. Ponadto, nie jest uzasadnione stawianie znaku równości pomiędzy sytuacją osoby wykluczonej za granicą z aktywnego udziału w ruchu drogowym oraz sytuacją osoby, która prawa jazdy nigdy wcześniej nie otrzymała. Szczególna sytuacja odwołującego jest konsekwencją nałożonych na niego ograniczeń i środków karnych na terytorium N., stąd nie może być on taktowany tak, jakby o takie uprawnienie ubiegał się po raz pierwszy. Nadal pozostaje w okresie cofnięcia (ograniczenia) uprawnień do kierowania pojazdami, co uniemożliwia wydanie mu prawa jazdy na terytorium RP. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, N. T. (reprezentowany przez pełnomocnika) zarzucił powyższej decyzji odwoławczej: 1. Błąd w ustaleniach faktycznych, mający wpływ na treść wydanej w sprawie decyzji, polegający na przyjęciu, że: - w momencie, w którym skarżący ubiegał się o wydanie w Polsce prawa jazdy, obowiązywał okres, na jaki jego uprawnienie zostało cofnięte, podczas gdy okres zatrzymania prawa jazdy rozpoczął się w dniu 18 czerwca 2019 r., a zakończył się w dniu 17 września 2019 r., z uwagi na co brak było podstaw do wydania decyzji negatywnej, - zachodzą przesłanki uniemożliwiające wydanie skarżącemu krajowego prawa jazdy z uwagi na treść art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy podczas, gdy z treści dokumentów zgromadzonych w toku postępowania administracyjnego wynika, że skarżący nie posiada na terenie N. ważnego prawa jazdy, zaś ponowne uzyskanie przez niego uprawnień w tym kraju uzależnione jest od przedłożenia opinii medyczno-psychologicznej, co nie stanowi przeszkody do ubiegania się o wydanie polskiego dokumentu prawa jazdy; 2. naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, poprzez jego błędne zastosowanie i uznanie, że nie zachodzą podstawy do wydania skarżącemu prawa jazdy kategorii B, w sytuacji, w której upłynął już okres na jaki prawo jazdy skarżącego zostało zatrzymane i wobec tego brak było przeszkód do wydania decyzji pozytywnej, - art. 10 ust. 1 oraz art. 11 ust. 1 ustawy, poprzez jego niezastosowanie i odmowę wydania krajowego prawa jazdy, pomimo spełnienia wszystkich przesłanek warunkujących uzyskanie prawa jazdy w Polsce. 3. naruszenie przepisów postępowania, które miało wpływ na wynik sprawy, tj.: - art. 7 k.p.a., poprzez zaniechanie podjęcia w sprawie wszystkich czynności zmierzających do wyjaśnienia stanu faktycznego i prawnego sprawy, w szczególności zaniechanie ustalenia znaczenia prawnego terminów użytych przez organy [...] w odniesieniu do odebrania skarżącemu uprawnień do kierowania pojazdami, - art. 80 k.p.a., poprzez dokonanie dowolnej oceny całokształtu zebranego w sprawie materiału dowodowego i przyjęcie, że skarżący nadal pozostaje w okresie cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, pomimo, że zebrane dowody przeczą takiej tezie. Na podstawie podniesionych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, przeprowadzenie rozprawy również pod jego nieobecność, dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z przesłuchania skarżącego w charakterze strony oraz zasądzenie kosztów procesu, w tym kosztów zastępstwa prawnego wraz z opłatą skarbową od udzielonego pełnomocnictwa, według norm przepisanych. W obszernym uzasadnieniu skargi, skarżący powtórzył zarzuty zawarte w odwołaniu. Wskazując na pismo [...] [...] Urzędu Komunikacyjnego z dnia 27 lipca 2021 r., przesłane w toku postępowania odwoławczego wywodził, że wynika z niego, iż w okresie od 18 czerwca 2019 r. do 22 lipca 2034 r. uzyskanie uprawnień do kierowania pojazdami uzależnione jest od przedstawienia opinii medyczno-psychologicznej. Co jednak istotne, dokument ten nie posługuje się pojęciem "odzyskania uprawnień", co mogłoby sugerować występowanie okresu cofnięcia uprawnień, jak również o takim cofnięciu nie mówi. Nie wskazuje tym samym na istnienie okoliczności stanowiących przeszkodę do wydania prawa jazdy, o których mówi art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy o kierujących pojazdami. Dalej skarżący dowodził, że wskazywany przez organ termin do dnia 22 lipca 2034 roku nie jest terminem, na który orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów lub cofnięcia uprawnień, a jedynie terminem, w którym uzyskanie prawa jazdy na terenie N. uzależnione jest od spełnienia dodatkowej przesłanki, jaką jest przedłożenie stosownej opinii psychologicznej. Nie bez znaczenia dla niniejszej sprawy pozostaje również fakt, że skarżący posiada obywatelstwo polskie i to na terenie tego kraju ubiegał się o wydanie uprawnień, co powinno się odbyć w oparciu o polskie przepisy, które nie przewidują obowiązku przedstawiania opinii psychologicznej. Zarzucając, że w sprawie zaniechano ustalenia znaczenia prawnego sformułowań, jakimi w odniesieniu do skarżącego posługiwały się organy [...], które nie posłużyły się pojęciem "cofnięcia uprawnień" skarżący wskazał, że z przedłożonego przez niego wyciągu z rejestru prawa jazdy wynika jedynie, że jego uprawnienia zostały odebrane do dnia 17 września 2019 r. Zgromadzone w toku postępowania dowody w żaden sposób nie wskazują więc, ażeby pozostawał w okresie cofnięcia uprawnień. Przyjąć należy, że okres do 22 lipca 2034 r. jest okresem, w którym, aby uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami w N., skarżący musi przedstawić opinię medyczno- psychologiczną, nie zaś czasem, który miałby w jakikolwiek sposób świadczyć o cofnięciu uprawnień. Po tej dacie, warunek ten już bowiem nie obowiązuje, zaś skarżący byłby zmuszony do odbycia na nowo całej procedury związanej z uzyskaniem prawa jazdy. W odpowiedzi na skargę SKO podtrzymało motywy rozstrzygnięcia przedstawione w zaskarżonej decyzji i wniosło o oddalenie skargi. Ustosunkowując się do zarzutów wskazało, że interpretacja art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy przedstawiona przez skarżącego jest nie do przyjęcia, albowiem pozwala osobie, która utraciła prawo jazdy na terytorium jednego państwa członkowskiego, na uzyskanie prawa jazdy w innym państwie członkowskim z pominięciem obowiązków, które musiałaby spełnić w celu odzyskania prawa jazdy w kraju, w którym zostało ono utracone. Takie rozumienie przepisu mogłoby prowadzić do sytuacji, w której kierowca, ograniczany w zakresie posiadanych uprawnień przez ustawodawstwa poszczególnych państw unijnych, uzyskiwałby "na nowo" uprawnienia w kolejnych krajach Wspólnoty. Uprawnienia te z kolei pozwalałyby na poruszanie się po terytorium całej Unii w charakterze uczestnika ruchu drogowego, pomimo istniejących ku temu przeciwwskazań. Stąd ubieganie się przez skarżącego o wydanie prawa jazdy kategorii B w Polsce zmierza do obejścia przepisów prawa [...], obligujących wyżej wymienionego do przedłożenia opinii medyczno-psychologicznej. Wbrew twierdzeniom skargi pojęcie "pozostawania w okresie cofnięcia uprawnienia" nie może być utożsamiane z okresem orzeczonego zakazu prowadzenia pojazdów, bowiem pomimo upływu trzymiesięcznego okresu zakazu, faktyczne odzyskanie prawa jazdy na terytorium N. - bez przedłożenia stosownej opinii - nie jest możliwe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Opolu zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137), sądy administracyjne kontrolują działalność administracji publicznej pod względem zgodności z prawem. Z tego też powodu, w postępowaniu sądowym nie mogą być brane pod uwagę argumenty natury słusznościowej czy celowościowej. Badana jest wyłącznie legalność aktu administracyjnego, czyli prawidłowość zastosowania przepisów prawa do zaistniałego stanu faktycznego, trafność wykładni tych przepisów oraz prawidłowość zastosowania przyjętej procedury. Na zasadzie art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm.), zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi na decyzję następuje w przypadku naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy (lit. a), naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego (lit. b) lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy (lit. c). W przypadku braku wskazanych uchybień, jak również braku przyczyn uzasadniających stwierdzenie nieważności aktu bądź stwierdzenia wydania go z naruszeniem prawa (art. 145 § 1 pkt 2 i pkt 3 p.p.s.a.), skarga podlega natomiast oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przeprowadzona przez Sąd w niniejszej sprawie, według wskazanych kryteriów, ocena legalności wykazała, że zaskarżona decyzja nie narusza przepisów prawa w stopniu uzasadniającym podjęcie orzeczenia na podstawie art. 145 § 1 p.p.s.a. Zdaniem Sądu, w sprawie nie zaistniały nieprawidłowości zarówno co do ustalenia stanu faktycznego sprawy, jak i w zakresie zastosowania do niego przepisów prawa materialnego. Postępowanie wyjaśniające zostało przeprowadzone właściwie, ustalenia organów nie pozostawiają wątpliwości, a podjęte rozstrzygnięcie odpowiada przepisom prawa. Sąd uznał, że zaskarżona decyzja jest prawidłowa, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia o odmowie wydania skarżącemu prawa jazdy kat. B stanowił art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (Dz. U. z 2021 r., poz. 1212 z późn. zm.) zwanej nadal ustawą. Zgodnie z tym przepisem, w jego brzmieniu na dzień podjęcia zaskarżonej decyzji, prawo jazdy nie może być wydane osobie, która uzyskała za granicą prawo jazdy, a to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami zostało cofnięte - w okresie obowiązywania zatrzymania prawa jazdy lub cofnięcia uprawnienia. Podkreślić trzeba, że wskazany przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy uniemożliwia wydanie prawa jazdy nawet wówczas, gdy kandydat spełnia pozytywne przesłanki wydania prawa jazdy określone w art. 11 ustawy. Jak słusznie dostrzegły organy stanowi on odzwierciedlenie regulacji zawartych art. 11 ust. 4 dyrektywy nr 2006/126/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 20 grudnia 2006 r. w sprawie praw jazdy (Dz. U. UE. L 2006.403.18 z późn. zm.), zgodnie z którym państwo członkowskie odmawia wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniu, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim. Państwo członkowskie może także odmówić wydania prawa jazdy osobie ubiegającej się o prawo jazdy, której prawo jazdy zostało w innym państwie członkowskim unieważnione. Celem tej regulacji, który w pełni realizuje przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, jest uniemożliwienie osobom, które zostały wykluczone z uczestnictwa w ruchu drogowym na terytorium jednego z krajów członkowskich Unii Europejskiej, ominięcia sankcji nałożonych mocą prawomocnych orzeczeń właściwych władz i niedopuszczenie ich do ruchu drogowego bez uprzedniego spełnienia określonych przepisami prawa warunków do odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami. Służy to zapewnieniu bezpieczeństwa na drogach publicznych we wszystkich państwach członkowskich. Uznać tym samy trzeba, że zakres ustaleń wynikających z art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, jakich winien dokonać organ obejmuje badanie, czy wnioskodawca uzyskał prawo jazdy za granicą, czy to prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie do kierowania pojazdami cofnięte, za istotny przyjmując tu okres, na który prawo jazdy zostało zatrzymane lub uprawnienie cofnięto, albowiem tylko w tym okresie ukonstytuowany analizowanym przepisem zakaz wydania prawa jazdy może obowiązywać (por. wyrok NSA z dnia 26 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 776/16, wszystkie orzeczenia powołane w uzasadnieniu są dostępne na: Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych, http://orzeczenia.nsa.gov.pl). W niniejszej sprawie, w ocenie Sądu, dokonano prawidłowych ustaleń i zasadnie uznano, że w przypadku skarżącego wystąpiła sytuacja, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy uzasadniająca odmowę wydania prawa jazdy. Wskazać należy, że art. 15 ust. 1 dyrektywy nr 2006/126/WE reguluje kwestie wzajemnej pomocy pomiędzy państwami UE w sprawach dotyczących praw jazdy stanowiąc, że państwa członkowskie wspierają się wzajemnie w wykonywaniu niniejszej dyrektywy oraz wymieniają informacje na temat praw jazdy przez siebie wydanych, wymienionych, zastąpionych, przedłużonych lub cofniętych. Korzystają z ustanowionej w tym celu Europejskiej Sieci Praw Jazdy, po jej uruchomieniu. Jednocześnie z przepisów tej dyrektywy wynika także, że nadawanie uprawnienia do kierowania pojazdami, wydawanie dokumentu prawa jazdy, zawieszanie, cofanie tego uprawnienia jest zastrzeżone do kompetencji organów państw członkowskich, które są natomiast zobowiązane do wzajemnego uznawania prawa jazdy, co wynika z pkt 15 Dyrektywy, zgodnie z którym w trosce o bezpieczeństwo ruchu drogowego państwa członkowskie powinny mieć możliwość stosowania własnych przepisów krajowych w zakresie cofnięcia, zawieszenia, przedłużenia okresu ważności i unieważnienia praw jazdy w stosunku do wszystkich posiadaczy praw jazdy, którzy mają miejsce zamieszkania na ich terytorium (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1602/19). W niniejszej sprawie z informacji jakie uzyskano w toku postępowania z [...] Urzędu Komunikacji w N. (pisma [...] we F. z dnia 29 czerwca 2020 r. i z dnia 27 lipca 2021 r.) jednoznacznie wynika, że skarżącemu wydane zostało w N. prawo jazdy kat. B. Skarżący aktualnie nie posiada jednak ważnego [...] prawa jazdy, albowiem utracił je na mocy decyzji Sądu w H. z dnia [...], którą to prawo jazdy zostało mu cofnięte i orzeczony został 3 miesięczny zakaz prowadzenia pojazdów. Decyzja ta, jak wskazał organ [...], jest przechowywana w Centralnej Ewidencji Sprawności Kierowców do dnia 22 lipca 2034 r. i dopóki będzie przechowywana skarżący może ponownie uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami jeżeli przedłoży pozytywną opinię medyczno-psychologiczną. W dniu 16 września 2020 r. skarżący złożył wniosek o wydanie nowego [...] prawa jazdy, w związku z czym zarządzono badanie medyczno-psychologiczne. Skarżący badania tego jednak nie zaliczył i dnia 13 marca 2020 r. otrzymał odmowę wydania prawa jazdy. W świetle tych informacji, w ocenie Sądu, prawidłowo w zaskarżonej decyzji ustalono, że skarżącemu cofnięto uzyskane w N. uprawnienia do kierowania pojazdami do czasu przedłożenia opinii medyczno-psychologicznej, maksymalnie do 22 lipca 2034 r. i wobec tego zaistniała okoliczność, o której mowa w art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. Zaznaczyć trzeba, że kwestia pozbawienia skarżącego prawa jazdy nie mogła podlegać badaniu w toku polskiego postępowania administracyjnego. Ten fakt prawotwórczy należało przyjąć jako pewien prejudykat w toku postępowania prowadzonego przed polskim organem ze względu na to, że skarżący miał wydane prawo jazdy przez organ [...]. Brak było tym samym podstaw prawnych i konieczności przeprowadzania dowodu z przepisów prawa [...] i wyjaśniania ich treści. Informacja udzielona w trybie przewidzianym przez przepis art. 15 ust. 1 dyrektywy UE nr 2006/126/WE ma bez wątpienia charakter informacji urzędowej udzielonej przez organ [...]. Obowiązkiem organu polskiego było więc przyjęcie za prawdziwe okoliczności zawartych w pismach [...] Urzędu Komunikacji (por. wyrok NSA z dnia 18 maja 2020 r., sygn. akt I OSK 1602/19). Załączone przez skarżącego do odwołania tłumaczenie wyciągu z [...] rejestru praw jazdy nie mogło z kolei stanowić dowodu przeciwko treści tych pism. Wskazana została w nim bowiem m.in. informacja, że w dniu 13 marca 2020 r. odmówiono skarżącemu wydania prawa jazdy co potwierdza, że skarżący pozostaje nadal w okresie cofnięcia uprawnień, a warunkiem uzyskania przez niego prawa jazdy w N. jest – jak wskazał organ [...], przedłożenie pozytywnej opinii medyczno-psychologicznej. Zdaniem Sądu, informacje przekazane przez [...] organ należy odczytać w ten sposób, że prawo jazdy nie może zostać skarżącemu wydane do dnia 22 lipca 2034 r. chyba, że przed tym terminem przedłoży on wymaganą opinię medyczno-psychologiczną, potwierdzającą jego zdolność do uczestnictwa w ruchu drogowym. Tak zakreślony warunek odzyskania uprawnień do kierowania pojazdami oznacza z kolei, że pozostaje on w okresie cofnięcia prawa jazdy, co stosownie do art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy uniemożliwia wydanie mu prawa jazdy na terenie Polski. Odnosząc się do zarzutów skargi podkreślić trzeba, że skarżący błędnie utożsamia okres cofnięcia uprawnień do kierowania pojazdami, w rozumieniu art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, z 3-miesięcznym okresem zatrzymania [...] prawa jazdy, w którym nie mógł w ogóle odzyskać uprawnień. Skoro dopiero po tym okresie do dnia 22 lipca 2034 r. skarżący może ponownie uzyskać uprawnienie do kierowania pojazdami, warunkiem czego jest przedłożenie pozytywnej opinii medyczno-psychologicznej, to uznać należy, że okres cofnięcia uprawnień trwa do dnia 22 lipca 2034 r. Przez posiadanie prawa jazdy należy rozumieć takie sytuacje, w których prawo jazdy nie jest w danym momencie ważne, ale po spełnieniu przewidzianych prawem okoliczności jego ważność może zostać ponownie przywrócona. Wynika to z treści art. 11 ust. 4 dyrektywy nr 2006/126/WE, gdzie wskazuje się, że odmawia się wydania prawa jazdy osobie, której prawo jazdy podlega ograniczeniom, zawieszeniu lub cofnięciu w innym państwie członkowskim, a więc osobie, która z powyższych względów aktualnie go nie posiada i z takim przypadkiem mieliśmy do czynienia w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, stanowisko prezentowane w tej kwestii przez skarżącego i uznanie możliwości wydania mu polskiego prawa jazdy bez spełnienia warunków jego odzyskania na terenie N. prowadziłoby do obejścia prawa [...]. Właśnie wyeliminowaniu możliwości takiego obejścia prawa służy art. 11 ust. 4 dyrektywy nr 2006/126/WE i stanowiący jego realizację przepis art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy. Rozwiązania te nie stają przy tym w sprzeczności z zasadą swobody przemieszczania się i osiedlania osób zamieszkałych na terytorium UE. Wskazane przepisy i system koordynacji dotyczący takich jak rozpatrywany przypadków nie wprowadzają bowiem ograniczeń tej zasady tylko zawierają rozwiązania chroniące bezpieczeństwo w ruchu drogowym, a więc w szczególności życie i zdrowie ludzkie przed osobami, które naruszają regulacje krajowe chroniące najistotniejsze dobra i wartości. Mając na względzie zapewnienie jednolitej i skutecznej ochrony tych wartości na terenie całej Unii rozwiązania koordynujące należy uznać za w pełni uzasadnione. Przeciwdziałają one bowiem legalizacji bardzo niebezpiecznego zjawiska określanego mianem "turystyki w zakresie praw jazdy", które sprowadza się do wykorzystywania różnic w prawie wewnętrznym państw członkowskich i do obchodzenia sankcji i rygorów, które wynikały z naruszenia podstawowych zasad porządku i bezpieczeństwa w ruchu drogowym na terenie innych państw członkowskich. Tego typu naruszenia i okoliczności popełnienia czynów karalnych niosą za sobą takie same zagrożenia i konsekwencje, niezależnie od tego na jakim terytorium zostały popełnione i jakie konkretnie sankcje za nie wymierzono, co powoduje, że również organy polskie muszą je brać pod uwagę (por. wyroki WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 25 lipca 2018 r., sygn. akt II SA/Go 386/18 i z dnia 29 sierpnia 2018 r., sygn. akt II SA/go 448/18, wyrok WSA w Szczecinie z dnia 25 marca 2021 r., sygn. akt II SA/Sz 923/20). Reasumując, w świetle okoliczności faktycznych prawidłowo ustalonych na podstawie pism [...] [...] Urzędu Komunikacji Sąd uznał, że w niniejszej sprawie nie doszło do zarzucanego w skardze naruszenia prawa materialnego oraz prawa procesowego. Z ustalonych okoliczności faktycznych bezspornie wynika, że zaistniały podstawy do wydania decyzji na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 5 ustawy, a uzasadnienie decyzji organu odwoławczego spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 k.p.a. W tym stanie rzeczy, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji.