II SA/Łd 449/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Ewa Cisowska-Sakrajda (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Robert Adamczewski Sędzia WSA Arkadiusz Blewązka po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi S. W. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego w S. z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów w sprawie postępowania egzekucyjnego dotyczącego przywrócenia stanu poprzedniego poprzez odtworzenie rowu oddala skargę. dc UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia [...] r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S., na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 ustawy z dnia 14 czerwca 1960r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j.: Dz. U. z 2020r., poz. 256), zwanej k.p.a., utrzymało w mocy postanowienie Burmistrza B. z dnia [...] r. o oddaleniu zarzutów S.W. w sprawie postępowania egzekucyjnego. W uzasadnieniu tego postanowienia Kolegium wskazało, powołując art. 33 i art. 34 § 4 ustawy z dnia 17 czerwca 1966r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 1438), zwanej u.p.e.a., że S.W. podniósł zarzuty błędnego oznaczenia zobowiązanego, braku istnienia obowiązku działania opisanego w tytule wykonawczym, określenia obowiązku niezgodnie z decyzją, naruszenia prawa do obrony swojego stanowiska, braku prawidłowego doręczenia tytułu egzekucyjnego i dalszych pism w sprawie. Kolegium wyjaśniło, że decyzją z dnia [...] r. utrzymało w mocy decyzję Burmistrza B. z dnia [...] r. nakazującą M. W. i J. W. właścicielom działki o nr ewid. 197/2 położonej w miejscowości [...], gmina B. przywrócenie stanu poprzedniego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi wyrokiem z dnia 27 października 2016r., sygn. akt II SA/Łd 443/16, oddalił skargę wniesioną na tę decyzję przez M.W. i J. W., zaś Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 18 stycznia 2019r., sygn. akt II OSK 433/17, oddalił wniesioną przez nich skargę kasacyjną od tego wyroku. Następnie Kolegium wyjaśniło, że na dzień wydawania postanowienia nie zostało wszczęte postępowanie w sprawie stwierdzenia nieważności lub w sprawie wznowienia postępowania zakończonego decyzją z dnia [...] r., a skoro decyzja ta nie została wyeliminowana z obrotu prawnego jest ona wiążąca. Zgodność tej decyzji z prawem była oceniana przez sądy administracyjne obu instancji, a na dzień zmiany właściciela nieruchomości (t.j. na dzień [...] kwietnia 2018r.) postępowanie toczyło się przed sądem administracyjnym, który nie stwierdził uchybień w wydawaniu tej decyzji. Z uzasadnień wyroków nie wynika także, aby sądy informowane były o zmianie właściciela przedmiotowej nieruchomości w toku postępowania. Szereg zarzutów podniesionych przez skarżącego w szczególności co do nieważności tej decyzji, braku udziału w postępowaniu sądowoadministracyjnym jest – jak wywodziło Kolegium - bezzasadnych. Dopóki bowiem decyzja jest w obrocie prawnym rodzi sankcje w niej określone. Decyzja ta, jak i orzeczenia sądów nie mogły być doręczone skarżącemu, ponieważ nie był stroną tego postępowania. Powołując art. 28a u.p.e.a., Kolegium stwierdziło, że skoro warunkiem kontynuowania postępowania egzekucyjnego wobec nowego zobowiązanego jest wyłącznie wystawienie przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego, to oznacza, że ustawodawca przewidział i dopuścił wystawienie tytułu wykonawczego w odniesieniu do następcy prawnego adresata decyzji. Tytuł wykonawczy mógł zatem zostać wystawiony w stosunku do skarżącego, jako aktualnego właściciela działki nr 197/2. To na aktualnym właścicielu nieruchomości ciążą obowiązki wykonania określonych prac lub urządzeń, które zapobiegałyby szkodliwej zmianie odpływu wód i to niezależnie od tego, czy taka zmiana wynika z działania obecnego właściciela, czy też poprzedniego właściciela bądź innego podmiotu. Kolegium wyjaśniło również, że tylko właściciel nieruchomości, jako podmiot uprawniony do korzystania z niej w najszerszym zakresie, wynikającym z art. 140 k.c., może zapewnić wykonanie obowiązków. Osoba, która nabyła prawo własności danej nieruchomości, stała się w konsekwencji następcą prawnym w zakresie praw i obowiązków związanych z poprzednią zmianą stanu wód na takiej nieruchomości. Skargę na to postanowienie złożył S.W., zarzucając naruszenie: 1. przepisów postępowania, tj. art. 29 w zw. z art. 33 § 1 pkt 4 u.p.e.a., poprzez jego niezastosowanie i wydanie przez organ I instancji postanowienia z dnia 26 lutego 2020r., a następnie utrzymania w mocy tego postanowienia w drodze zaskarżonego postanowienia Kolegium, uznając, że zachodzą przesłanki stanowiące o dopuszczalności egzekucji administracyjnej, podczas gdy nadmienione postanowienia oparte są na wydanej decyzji z dnia [...] r., której stroną nie jest skarżący, a w czasie trwania postępowania, którego następstwem są zaskarżone postanowienia skarżący nie był stroną i nie był w żaden sposób informowany o dokonywanych czynnościach i wydanej decyzji, wobec czego postanowienia zaskarżone pozbawione są podstawy prawnej, a ocena dopuszczalności egzekucji administracji jest błędna i niczym nie jest uzasadniona; 2. przepisów postępowania, mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 156 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez jego niezastosowanie i utrzymanie w mocy postanowienia z dnia [...] r., które stanowi następstwo prowadzonego postępowania administracyjnego zakończonego decyzją z dnia [...] r., którego stroną skarżący nigdy nie był i w którym nigdy nie uczestniczył jako strona, przez co kierowanie w tej sprawie rozstrzygnięć wobec skarżącego jest bezzasadne i niezgodne z przepisami prawa, w tym ze wskazanym art. 156 § 1pkt 4 k.p.a., który bezpośrednio wskazuje na nieważność takiego działania; 3. przepisów postępowania mające wpływ na treść zaskarżonej decyzji, tj. art. 30 § 4 k.p.a., poprzez niewłaściwe zastosowanie w sprawie i wydanie zaskarżonych postanowień, podczas gdy skarżący nie jest stroną decyzji i postępowań stanowiących podstawę wydanych postanowień, a organ w sposób nieprawidłowy uznał, że nabycie przez skarżącego gruntu w roku 2018 spowodowało automatycznie wstąpienie skarżącego w obowiązki nałożone sporną decyzją na podmioty w niej wymienione, pomimo faktu iż wówczas toczyło się postępowanie sądowoadministracyjne, a skarżący nie został o nim poinformowany i nie brał w nim udziału, a decyzja stanowiąca podstawę zaskarżonych postanowień wydana została nie wobec skarżącego, ale wobec poprzednich właścicieli, którzy utracili status strony w toku sprawy administracyjnej; 4. przepisów postępowania, tj. art. 81 k.p.a. w zw. z art. 9 k.pa. w zw. z art. 10 k.p.a., poprzez brak zapewnienia stronie czynnego udziału w sprawie, brak zawiadomienia skarżącego o czynnościach w ramach postępowania administracyjnego, skarżący bowiem nie uczestniczył w żaden sposób w prowadzonych czynnościach przez organy administracyjne, co więcej skarżący nie uczestniczył w postępowaniu stanowiącym podstawę działania i wydania zaskarżonych postanowień, a prawomocna decyzja, powoływana powyżej, wydana została wobec innych osób, przez co decyzja ta nie może stanowić podstawy dochodzenia roszczeń i wykonania obowiązków wobec skarżącego; 5. przepisów prawa procesowego, tj. art. 7 k.p.a., art. 77 k.p.a., art. 80 k.p.a., przez brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego w sprawie oraz dokonanie przez organ dowolnej oceny zebranego materiału dowodowego w sprawie, podczas gdy z okoliczności sprawy wynika szereg naruszeń i zaniedbań przepisów prawa w toku wydania przedmiotowych rozstrzygnięć, które wpłynęły na treść wydanych rozstrzygnięć w toku całego postępowania, tj. wydania postanowień zaskarżonych wobec skarżącego, który nie jest stroną decyzji z dnia [...] r., stanowiącej podstawę podejmowanych obecnie czynności administracyjnych oraz nie uczestniczył jako strona w postępowaniu administracyjnym poprzedzającym jej wydanie wobec czego nie miał możliwości przedstawienia argumentacji na obronę swojego stanowiska oraz nie miał możliwości odniesienia się do zgromadzonych materiałów w toku tych postępowań; 6. błąd w ustaleniach faktycznych, polegający na uznaniu przez organ administracyjny, że skarżący nie podejmował czynności w zakresie kwestionowania prowadzonej wobec niego egzekucji administracyjnej celem wyegzekwowania wykonania obowiązków na niego de facto nie nałożonych w drodze żadnej decyzji, podczas gdy skarżący zarówno w tej sprawie podjął takie działania, jak również w sprawie prowadzonej przed Kolegium pod sygn. [...], w której wydane zostało postanowienie z dnia 6 marca 2020r. w przedmiocie uchylenia postanowień Burmistrza B. w przedmiocie nałożenia kary grzywny na skarżącego w celu przymuszenia wykonania obowiązków wynikających z decyzji z dnia [...] r., której stroną czy też adresatem skarżący nie jest. Wobec tych zarzutów skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonego postanowienia oraz uchylenie postanowienia organu I instancji oraz o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów z dokumentów załączonych do skargi na okoliczności wskazane w treści uzasadnienia; zażądanie i dopuszczenie dowodu z całości akt administracyjnych w sprawie [...] prowadzonej z udziałem skarżącego przez Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. na okoliczność przebiegu relacji stron z organem wobec spornej nieruchomości i zaistniałej sytuacji, braku udziału w sprawie skarżącego, faktu bezpodstawnego nałożenia grzywny na skarżącego, uchylenia działań Burmistrza B.; zażądanie i dopuszczenie dowodu z całości akt administracyjnych w sprawie prowadzonej pod znakiem [...] przez Burmistrza B. na okoliczność przebiegu relacji stron z organem wobec spornej nieruchomości i zaistniałej sytuacji, braku udziału w sprawie skarżącego, faktu bezpodstawnego nałożenia grzywny na skarżącego, uchylenia działań Burmistrza B.; dopuszczenie dowodu z zeznań stron, na okoliczność przebiegu relacji stron z organem wobec spornej nieruchomości i zaistniałej sytuacji, braku udziału w sprawie skarżącego, faktu bezpodstawnego nałożenia grzywny na skarżącego, uchylenia działań Burmistrza B.; a także o zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych na wypadek ustanowenia profesjonalnego pełnomocnika. W odpowiedzi na tę skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w S. wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.), zwanej ustawą o covid. Zgodne z tym przepisem przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020r., poz.1829) począwszy od 17 października 2020r. miasto na prawach powiatu Łódź, będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. Powyższe oznacza, że odpowiednie zastosowanie ma również zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia). Zgodnie z zarządzeniem Przewodniczącej Wydziału "w związku z intensyfikacją rozwoju epidemii i wprowadzeniem dodatkowych ograniczeń, nakazów i zakazów związanych z objęciem miasta Łodzi i niektórych powiatów województwa łódzkiego obszarem czerwonym oraz treścią zarządzenia nr 29/2020 Prezesa Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 19 października 2020r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w Wojewódzkim Sądzie Administracyjnym w Łodzi działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-Cov-2 w związku z objęciem miasta Łodzi i niektórych powiatów województwa łódzkiego obszarem czerwonym, odwołać termin rozprawy wyznaczonej w niniejszej sprawie na dzień 20 listopada 2020r. o godz. 11:00, o czym poinformować poprzez wywieszenie informacji na budynku Sądu oraz stronie internetowej Sądu" (pkt 1); oraz "na podstawie art. 15zzs4 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020r. poz. 374 ze zm.), sprawę skierować do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym w dniu 21 października 2020r. (...)" (pkt 2). Kolejnym zarządzeniem Przewodniczącej poinformowano strony o rozpoznaniu sprawy na posiedzeniu niejawnym w dniu 20 listopada 2020r. w trybie ustawy o covid oraz o możliwości przedstawienia dodatkowej argumentacji w sprawie. W myśl art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j.: Dz. U. z 2019r. poz. 2325 ze zm.), zwanej p.p.s.a., sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Oznacza to, iż Sąd bada legalność zaskarżonego postanowienia, tj. jego zgodność z prawem materialnym określającym prawa i obowiązki stron oraz prawem procesowym regulującym postępowanie przed organami administracji publicznej. Sąd rozpoznający sprawę nie może zmienić zaskarżonego postanowienia, a jedynie uwzględniając skargę może je uchylić, stwierdzić jego nieważność lub niezgodność z prawem, a może to uczynić, stosownie do unormowania zawartego w art. 145 § 1 p.p.s.a., jeśli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy; naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego; inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku zaś, gdy nie zachodzą okoliczności wskazane w art. 145 § 1 p.p.s.a., skarga zgodnie z art. 151 p.p.s.a. podlega oddaleniu. Wedle przepisu art. 134 § 1 p.p.s.a. rozstrzygając daną sprawę, sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi, może zastosować przewidziane ustawą środki w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach, prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia (art. 135 p.p.s.a.). Kontrolując w tak zakreślonej kognicji zaskarżone w tej sprawie postanowienie, Sąd doszedł do przekonania, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie, w sprawie nie doszło bowiem do naruszenia przepisów u.p.e.a., ani pozostających z nią w związku k.p.a., w szczególności zaś kluczowego dla rozpoznania tej sprawy art. 29 w zw. z art. 33 § 1 pkt 1, pkt 4 i pkt 7 u.p.e.a. Organy obu instancji w sposób prawidłowy oceniły dopuszczalność wszczęcia i prowadzenia w stosunku do skarżącego - jako następcy prawnego poprzedniego właściciela nieruchomości - postępowania egzekucyjnego i egzekucji obowiązku, polegającego na przywróceniu stanu poprzedniego poprzez odtworzenie rowu otwartego na odcinku ok. 190mb na działce nr ewid. 197/2 obręb [...], gmina B. z zachowaniem jego poprzednio istniejących parametrów w terenie, a wynikającego z decyzji Burmistrza B. z dnia [...] r. Rozpoznając tą sprawę – Sąd zauważa niesporną okoliczność, że skarżący stał się prawnym dysponentem nieruchomości objętej egzekwowanym obowiązkiem w drodze czynności cywilnoprawnej (umowy darowizny) w dniu [...] kwietnia 2018r., a decyzja nakładająca ten obowiązek została doręczona ówczesnym właścicielom tej nieruchomości – M. W. i J.W. Skarga tych ostatnich jako adresatów decyzji została oddalona wyrokiem WSA w Łodzi z dnia 27 października 2016r., sygn. akt II SA/Łd 443/16, a ich skarga kasacyjna została oddalona wyrokiem NSA z dnia 18 stycznia 2019r., II OSK 433/17. W tych okolicznościach nie ma najmniejszych wątpliwości, iż egzekwowany obowiązek został określony prawidłowo i podlega wykonaniu, zaś skarżący nie mógł uczestniczyć w postępowaniu administracyjnym, zakończonym decyzją określającą ten obowiązek, gdyż nie posiadał w tym czasie tytułu prawnego do nieruchomości objętej wnioskiem, z czym wiąże się posiadanie interesu prawnego. W tych okolicznościach nie jest uprawnione twierdzenie, że objęty tytułem obowiązek nie istnieje. Skarżący – z uwagi na datę uzyskania prawa do tej nieruchomości – nie mógł być również stroną postępowania sądowoadministracyjnego przed Sądem I instancji. Wszelkie więc zarzuty skargi i jej argumentacja, zmierzająca do podważenia prawidłowości decyzji ostatecznej, jak i prawidłowości poprzedzającego jej wydanie postępowania administracyjnego, a na nich w istocie opiera się skarga, nie mogą odnieść skutku w postępowaniu egzekucyjnym, z istoty mającym charakter wykonawczy, a więc mającym doprowadzić do przymusowego wykonania obowiązku administracyjnoprawnego. Weryfikowanie prawidłowości decyzji możliwe jest bowiem jedynie w jurysdykcyjnym postępowaniu administracyjnym, to zaś jak wynika ze wskazanych okoliczności miało już miejsce. W konsekwencji wniosek dowodowy o załączenie akt postępowania administracyjnego na wskazane we wniosku okoliczności nie mógł zostać uwzględniony, gdyż nie dotyczy on – wbrew art. 106 § 3 p.p.s.a. - istoty tegoż postępowania i nie służy wyjaśnieniu wątpliwości niezbędnych do rozstrzygnięcia zasadności dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego, a prawomocne wyroki sądów administracyjnych mają, na podstawie art. 153 i art. 190 p.p.s.a., moc wiążącą erga omnes. W efekcie nie jest prawnie dopuszczalne dokonywanie ocen sprzecznych z oceną wyrażoną w jego prawomocnych i wiążących wyrokach, a tym bardziej w postępowaniu egzekucyjnym. Również wniosek dowodowy o przesłuchanie stron na okoliczności wskazane we wniosku nie zasługiwał na uwzględnienie, gdyż stosownie do art. 106 § 3 p.p.s.a. sąd przeprowadza wyłącznie dowody z dokumentu na istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności w celu wyjaśnienia rodzących się wątpliwości, o ile nie spowoduje to nadmiernego przedłużenia postępowania. Okoliczności, na które został złożony ten wniosek nie mają istotnego znaczenia dla rozstrzygnięcia tej sprawy, a sąd administracyjny, posiadający kompetencje kasacyjne, nie przesłuchuje stron ani świadków. Pomimo tego, iż argumentacja skargi oparta została na okoliczności, iż skarżący nie był uczestnikiem postępowania administracyjnego i adresatem decyzji nakładającej egzekwowany obowiązek, a więc na okolicznościach nie mających istotnego znaczenia w sprawie przymusowego doprowadzenia do wykonania obowiązku, Sąd - nie będąc związany zarzutami skargi i działając w granicach oceny dopuszczalności egzekucji zakreślonej podstawami zarzutów w sprawie egzekucji - stwierdza, że chybiona jest podnoszona przez skarżącego teza o niedopuszczalności prowadzenia egzekucji tego obowiązku z jego udziałem, a to z tego względu, że egzekwowany obowiązek nie został nałożony na niego, lecz na poprzedniego właściciela nieruchomości, w konsekwencji czego nie może on być stroną postępowania egzekucyjnego, tytuł wykonawczy nie może być do niego skierowany, a uprzednio sporządzone upomnienie nie zostało mu doręczone. Wobec tak zarysowanej istoty sporu w tej sprawie - Sąd stwierdza, że wobec przejęcia tytułu prawnego do nieruchomości, objętej dochodzonym w trybie przymusu administracyjnego obowiązkiem, skarżący jako następca prawny poprzedniego właściciela tej nieruchomości przejął również wszelkie obowiązki publicznoprawne tegoż właściciela, a niemające – jak dochodzony w tej sprawie obwiązek – charakteru osobistego. Zmiana właściciela nieruchomości nie "uchyla" tą drogą obowiązku i nie zwalnia aktualnego właściciela tej nieruchomości z jego wykonania. W takiej sytuacji nie zachodzi konieczność zmiany decyzji w zakresie podmiotu zobowiązanego do jej wykonania, a postępowanie egzekucyjne prowadzi się z udziałem obecnego jej właściciela. W sytuacji – jaka zaistniała w tej sprawie – doszło bowiem do sukcesji singularnej, co oznacza, że nabywca nieruchomości uzyskuje prawo do nieruchomości i wobec niego jest prowadzone postępowanie egzekucyjne w oparciu o tytuł wykonawczy wystawiony na nabywcę nieruchomości (por. wyrok NSA z dnia 13 marca 2019r., II OSK 3594/18, Lex nr 2647392). Wsparcia dla tej tezy dostarcza art. 28a u.p.e.a. Stosownie bowiem do tego przepisu "w przypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego, postępowanie egzekucyjne jest kontynuowane, a dokonane czynności egzekucyjne pozostają w mocy. Zastosowanie dalszych środków egzekucyjnych może jednak nastąpić po wystawieniu przez wierzyciela nowego tytułu wykonawczego i skierowaniu go do organu egzekucyjnego wraz z urzędowym dokumentem wykazującym przejście dochodzonego obowiązku na następcę prawnego". Na gruncie tego przepisu judykatura jednolicie podnosi, że "zmiana, przez następstwo prawne, zobowiązanego nie powoduje, że postępowanie egzekucyjne staje się bezprzedmiotowe. Czynności prowadzone są wobec następcy prawnego zobowiązanego. Nie ma podstaw w razie następstwa prawnego do umorzenia postępowania egzekucyjnego prowadzonego na podstawie tytułu wykonawczego wystawionego przed wejściem w obowiązek poddany egzekucji następcy prawnego" (tak np. wyrok NSA z dnia 26 marca 2019r., II OSK 1032/17, Lex nr 2648345). Wobec tego "warunkiem prowadzenia egzekucji jest wystawienie nowego tytułu wykonawczego, a nie wydanie nowej decyzji nakładającej egzekwowany obowiązek na następcę prawnego zobowiązanego. Jeżeli zatem zgodnie z przepisami materialnymi dochodzi do przejścia obowiązku na inną osobę postępowanie egzekucyjne od tego momentu powinno się toczyć względem następcy prawnego zobowiązanego. W konsekwencji dalsze środki egzekucyjne powinny być zasadniczo stosowane wobec nowego zarządcy/właściciela po wystawieniu przeciwko niemu tytułu wykonawczego" (tak wyrok WSA w Warszawie z dnia 28 listopada 2019r., VII SA/Wa 1515/19, Lex nr 2772001). Judykatura podnosi, że "przepis art. 28a u.p.e.a. nie reguluje kwestii podstaw przejścia egzekwowanego obowiązku na inną osobę, lecz wprowadza możliwość kontynuowania postępowania egzekucyjnego w stosunku do innej osoby niż ta, przeciwko której wystawiony został tytuł wykonawczy, jeżeli na tę inną osobę, jako następcę prawnego zobowiązanego, w toku postępowania egzekucyjnego przeszedł obowiązek objęty tytułem wykonawczym" (tak wyrok NSA z dnia 5 października 2016r., II OSK 3252/14, Lex nr 2268205). Wprawdzie przepis ten dotyczy sukcesji praw w trakcie już prowadzonego postępowania egzekucyjnego. Niemniej jednak przyjąć należy, że "skoro ustawodawca przewidział możliwość kontynuowania prowadzonego postępowania egzekucyjnego w wypadku przejścia obowiązku objętego tytułem wykonawczym na następcę prawnego zobowiązanego (art. 28a u.p.e.a.), to takie same przesłanki przemawiają za możliwością wszczęcia postępowania w sytuacji przejścia obowiązku jeszcze przed wszczęciem postępowania egzekucyjnego" (tak wyrok NSA z dnia 21 stycznia 2009r., II OSK 1921/07, LEX nr 1496584). Wobec tej regulacji prawnej Sąd stwierdza, że skoro skarżący uzyskał tytuł prawny do spornej nieruchomości, a egzekwowany obowiązek nie jest ściśle powiązany z osobą zobowiązanego, lecz z nieruchomością, co oznacza, że na każdorazowym właścicielu nieruchomości ciąży obowiązek jego wykonania czy to dobrowolnie czy to w trybie zastosowania środków egzekucyjnych, to oczywistym jest, iż dopuszczalne było wystawienie tytułu wykonawczego na skarżącego i kierowanie do niego przewidzianych w u.p.e.a. środków egzekucyjnych. W tytule wykonawczym prawidłowo zostały wskazane dane identyfikujące skarżącego jako podmiotu, na którym ciąży prawny obowiązek przywrócenie stanu poprzedniego rowu. Badanie przez organ egzekucyjny, a w następstwie zaskarżenia aktów tegoż organu przez sąd administracyjny, dopuszczalności egzekucji ma charakter wyłącznie formalny, tj. sprowadzający się do kontroli tożsamości osoby, co do której prowadzi się egzekucję, poprzez porównanie danych tej osoby wskazanych w tytule wykonawczym z danymi wskazanymi w dokumencie, na podstawie którego osoba ta uzyskała tytuł prawny do nieruchomości. Porównanie tych danych nie pozwala na stwierdzenie jakichkolwiek rozbieżności tych danych w tych dokumentach. Sam skarżący nie wskazuje też na wadliwość danych, a błąd co do osoby zobowiązanego wywodzi z faktu, iż nie był adresatem decyzji i uczestnikiem postępowania administracyjnego, zakończonego nałożeniem spornego obowiązku. Wobec szczególnej regulacji art. 28a u.p.e.a. nie mógł mieć zastosowania w tej sprawie podnoszony w skardze art. 30 § 4 k.p.a., tym bardziej, że w dacie prowadzenia postępowania administracyjnego skarżący nie posiadał tytułu prawnego do nieruchomości i nie mógł wejść w prawa ówczesnego właściciela tej nieruchomości jako strony postępowania administracyjnego. Również treść obowiązku wierzyciel określił zgodnie z treścią decyzji ostatecznej, w sposób szczegółowy i precyzyjny, cytując rozstrzygnięcie decyzji nakładającej ten obowiązek. W konsekwencji Sąd stwierdza, że tytuł wykonawczy, odebrany osobiście przez skarżącego w dniu 23 grudnia 2019r., odpowiada dyspozycji art. 33 § 1 pkt 3 i pkt 1 u.p.e.a., co czyni skargę pozbawioną usprawiedliwionej podstawy prawnej. Dodatkowo poza zarzutami skargi, lecz w granicach zarzutów w sprawie prowadzenia egzekucji, Sąd zauważa, że wbrew przekonaniu skarżącemu, nie ma podstaw do kwestionowania dopuszczalności wszczęcia i prowadzenia postępowania egzekucyjnego z uwagi na brak uprzedniego doręczenia skarżącemu upomnienia. W tym zakresie tytuł wykonawczy w pkt C "Oznaczenie i wniosek wierzyciela", ppkt 6 "Data doręczenia upomnienia" zawiera zapis "06.09.2019 r.". Ta data doręczenia upomnienia skarżącemu znajduje potwierdzenie w uzupełnionych na wezwanie Sądu aktach administracyjnych. Z dowodu doręczenia wynika w sposób oczywisty, iż upomnienie zostało skierowane do skarżącego na prawidłowy jego adres, zaś samo upomnienie w dniu 6 września 2019r. odebrała osobiście matka skarżącego (co potwierdziła swoim podpisem) w placówce pocztowej – stosownie do adnotacji na tym dowodzie - na podstawie upoważnienia pocztowego udzielonego jej przez skarżącego z dnia 19 stycznia 2019r. Dowód doręczenia upomnienia, wystawiony przez upoważnioną placówkę pocztową, stanowi dokument urzędowy na okoliczności wynikające z jego treści. Nie ma zatem jakichkolwiek podstaw do podważenia prawidłowości poddanego kontroli sądowoadministracyjnej postępowania egzekucyjnego na obecnym jego etapie badania dopuszczalności egzekucji administracyjnej. Mając powyższe na uwadze Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. dc