IV Ka 153/24

Common courts2024-04-23

Case number

IV Ka 153/24

Judgment date

2024-04-23

Type

REASONS

Legal basis

Judgment text

<table> <colgroup> <col width="54"/> <col width="22"/> <col width="11"/> <col width="11"/> <col width="11"/> <col width="8"/> <col width="17"/> <col width="53"/> <col width="9"/> <col width="125"/> <col width="6"/> <col width="61"/> <col width="8"/> <col width="42"/> <col width="6"/> <col width="11"/> <col width="18"/> <col width="28"/> <col width="13"/> <col width="26"/> <col width="62"/> <col width="97"/> <col width="1"/> </colgroup> <tr> <td colspan="23"> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> </div> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Formularz UK 2 </td> <td colspan="6"> Sygnatura akt </td> <td colspan="5"> IV Ka 153/24 </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Załącznik dołącza się w każdym przypadku. Podać liczbę załączników: </td> <td colspan="3"> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1. CZĘŚĆ WSTĘPNA </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1. Oznaczenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> Wyrok Sądu Rejonowego w Radomsku z dnia 14 listopada 2023 roku w sprawie II K 37/23. </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.2. Podmiot wnoszący apelację </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel publiczny albo prokurator w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel posiłkowy </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżyciel prywatny </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☒ obrońca </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ oskarżony albo skazany w sprawie o wydanie wyroku łącznego </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> ☐ inny </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.3. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="8"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="15"> ☒ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="2"> ☐ w części </td> <td colspan="6"> ☐ </td> <td colspan="7"> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> ☐ </td> <td colspan="7"> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> ☐ </td> <td colspan="7"> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☒ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☒ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a>  – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☒ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="7"> ☐ </td> <td colspan="16"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> ☐ </td> <td colspan="5"> uchylenie </td> <td colspan="4"> ☒ </td> <td colspan="8"> zmiana </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 2. Ustalenie faktów w związku z dowodami przeprowadzonymi przez sąd odwoławczy </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.5. Ustalenie faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.3. Fakty uznane za udowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="7"> Oskarżony </td> <td colspan="10"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="2"> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2.1.1.1. </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.4. Fakty uznane za nieudowodnione </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> Lp. </td> <td colspan="7"> Oskarżony </td> <td colspan="10"> Fakt oraz czyn, do którego fakt się odnosi </td> <td colspan="2"> Dowód </td> <td colspan="2"> Numer karty </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> 2.1.2.1. </td> <td colspan="7"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="2"> </td> <td colspan="2"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.6. Ocena dowodów </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.5. Dowody będące podstawą ustalenia faktów </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 </td> <td colspan="10"> Dowód </td> <td colspan="9"> Zwięźle o powodach uznania dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="9"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.6. Dowody nieuwzględnione przy ustaleniu faktów (dowody, które sąd uznał za niewiarygodne oraz niemające znaczenia dla ustalenia faktów) </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> Lp. faktu z pkt 2.1.1 albo 2.1.2 </td> <td colspan="10"> Dowód </td> <td colspan="9"> Zwięźle o powodach nieuwzględnienia dowodu </td> </tr> <tr> <td colspan="4"> </td> <td colspan="10"> </td> <td colspan="9"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 3. STANOWISKO SĄDU ODWOŁAWCZEGO WOBEC ZGŁOSZONYCH ZARZUTÓW i wniosków </td> </tr> <tr> <td> Lp. </td> <td colspan="21"> Zarzut </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.1. </td> <td colspan="12"> Zarzut obrazy prawa procesowego tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 4)">art. 4 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> i powiązany z nim zarzut błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez błędną ocenę dowodów i odmowę wiary oskarżonym przy jednoczesnym pominięciu okoliczności przemawiających na korzyść i w wyniku tego błędne ustalenie, że oskarżeni swoim zachowaniem dopuścili się przypisanych im czynów. Powiązany zarzut obrazy prawa procesowego, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 167)">art. 167 kpk</a>, poprzez brak dopuszczenia dowodu z opinii daktyloskopijnej i osmologicznej. </td> <td colspan="9"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zarzuty błędów w ustaleniach faktycznych oraz zarzuty błędnej oceny dowodów, nie zasługują na uwzględnienie. Sąd Rejonowy prawidłowo ustalił stan faktyczny w oparciu o rzetelnie i wszechstronnie oceniony materiał dowodowy. Każdy istotny dowód został poddany analizie i oceniony w kontekście innych, powiązanych z nim dowodów. Ocena materiału dowodowego dokonana przez Sąd Rejonowy jest obiektywna, prawidłowa, zgodna z zasadami logiki i doświadczenia życiowego, oparta o całokształt ujawnionego na rozprawie materiału dowodowego i jako taka korzysta z ochrony jaką daje <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a>. Sąd Okręgowy nie będzie w tym miejscu tej oceny i tych ustaleń powielał, albowiem wobec doręczenia stronom odpisu uzasadnienia zaskarżonego wyroku analiza ta jest ( a przynajmniej powinna być ) im znana - dość powiedzieć, że Sąd odwoławczy aprobuje dokonaną przez Sąd Rejonowy ocenę dowodów oraz oparte na niej ustalenia faktyczne. W szczególności nie jest prawdą, że Sąd skazał oskarżonych jedynie w oparciu o miejsca logowania się ich telefonów i miejsce zaparkowania samochodu marki A. użytkowanego przez oskarżonego M. Z.. O ich winie i sprawstwie świadczy całokształt dowodów ocenionych przez pryzmat logiki i doświadczenia życiowego, w tym prawidłowa ocena wiarygodność ich wyjaśnień. Niewiarygodne jest, że oskarżeni postanowili zatrzymać się w nocy na papierosie akurat przed odludnym miejscem, w którym właśnie dokonywano włamania i akurat w czasie jego trwania. Przecież pokrzywdzony R. Ś. zaobserwował po dotarciu na to miejsce, że dwaj mężczyźni uciekają stamtąd na jego widok, a przed kopalnią stoi opuszczony samochód marki A.. Niewiarygodne jest również, że oskarżeni podjęli racjonalną decyzję i udali się spokojnie „na stopa” do miejsca zamieszkania oskarżonego D. T. po zastępczy samochód ( A. ni stąd ni z owąd miło się akurat wtedy - po wypaleniu przez oskarżonych papierosów - zepsuć), zostawiając w samochodzie torebkę ze wszystkimi dokumentami i pieniędzmi M. Z.. Stało się tak, bo zostali wypłoszeni z miejsca włamania przez pokrzywdzonego R. Ś. i salwowali się paniczną ucieczką na pieszo. Gdyby mieli udawać się spokojnie po samochód zastępczy, zabraliby ze sobą dokumenty i pieniądze, a nie pozostawiali je w aucie zaparkowanym w ciemnym odludnym miejscu, zwłaszcza, że ten samochód nie był dobrze zabezpieczony ( wybita szyba z ziejącą dużą dziurą – vide protokół oględzin k. 11). Niewiarygodne jest, że stało się to przez przeoczenie M. Z.– przecież oskarżony M. Z., gdyby mówił prawdę, nie działałby w popłochu, a dokumenty i pieniądze byłyby mu potrzebne na dotarcie do „cywilizacji” i zorganizowanie samochodu zastępczego. Niewiarygodne jest, że oskarżeni pobłądzili, podróżowali przez część drogi pieszo, łapali „stopa” i przez to po wielu godzinach dotarli do miejsca zamieszkania oskarżonego D. T., aby zabrać samochód jego ojca – przecież gdyby mówili prawdę, wystarczyło zadzwonić po pomoc drogową, albo pomoc innej osoby. Oni jednak potajemnie zabierali samochód ojca oskarżonego D. T., bo musieli zachować konspirację, gdyż zostali wypłoszeni z miejsca, w którym dokonywali włamania i chcieli tam skrycie wrócić po samochód. Przede wszystkim o niewiarygodności oskarżonych świadczy to, że po powrocie innym samochodem na miejsce porzucenia samochodu marki A. nie podjechali tam, bo zobaczyli samochody policyjne, a potem czaili się w pobliżu nie zbliżając się do A. ( widział ich już o świcie pokrzywdzony R. Ś.). Przecież gdyby wyjaśniali prawdę, to nie mieli się czego bać, a już na pewno nie policjantów, wszak twierdzili, że nic nie wiedzieli o włamaniu. Uczciwy człowiek wracający na miejsce, w którym zostawił zepsuty samochód, widząc przy nim policjanta podszedłby i zainteresował, co się stało, wyjaśnił sytuację. Niewiarygodne jest tłumaczenie oskarżonego M. Z., że nie chciał podchodzić do samochodu, bo nie był pełnoprawnym właścicielem auta. Przecież użytkował je legalnie na podstawie umowy użytkowania z właścicielem samochodu świadkiem K. J., co ten w pełni potwierdził ( zeznania k. 112 -113). W dodatku zeznał, że zna się z oskarżonym M. Z. od kilkunastu lat i użyczył mu tego samochodu do podwożenia dzieci do szkół i dojazdu do pracy, nie było nic nielegalnego w używaniu go przez oskarżonego. Samochód był „legalny”, po jego zabezpieczeniu policja nie stwierdziła żadnych nieprawidłowości i wydała samochód osobie uprawnionej. Co więcej – tą osobą uprawnioną był oskarżony M. Z., który w dniu 22 kwietnia 2022 roku odebrał samochód A. z parkingu policyjnego mając upoważnienie właściciela pojazdu ( k. 92). A zatem oskarżeni mogli podjechać po ten samochód w dniu inkryminowanego zdarzenia i zabrać go mimo obecności policji, wszak wytłumaczyliby, że M. Z. użytkuje go od właściciela K. J., a ten ( wieloletni przyjaciel M. Z.) z pewnością by to potwierdził. To zachowanie oskarżonych – unikanie policji, czajenie się w pobliżu i skryta obserwacja, kiedy policja odjedzie – wskazuje, że oskarżeni nie wyjaśniali prawdy na temat powodu i okoliczności porzucenia samochodu marki A.. Porzucili go w popłochu, a potem widząc policję nie podeszli do niego, bo byli sprawcami włamania. Niewiarygodne jest również, że samochód marki A. po wypaleniu przez oskarżonych papierosów nagle się zepsuł i nie mógł odpalić, bo przecież nie zgłoszono żadnej takiej usterki przy odbieraniu pojazdu z parkingu policyjnego przez osobę uprawnioną, mimo, że starannie opisano w protokole wszystkie jego inne uszkodzenia ( k. 92). Żadnych takich usterek nie zgłaszał również jego właściciel K. J. ( k. 112-113). Obrońca powołuje się na wyrwane z kontekstu słowa pokrzywdzonego R. Ś. z rozprawy, że samochód A. mógł mieć jakiś problem z elektryką, bo mrugnęły w nim światła. Po pierwsze, obrońca nie zauważa ironicznego kontekstu tej wypowiedzi z rozprawy, w której pokrzywdzony kpiąco odnosił się do rewelacji oskarżonych, bo w postępowaniu przygotowawczym świadek wyraźnie zaznaczył, że widział zasygnalizowanie przez samochód mrugnięciem świateł awaryjnych, jak ktoś za pomocą pilota zdalnie zamknął w nim drzwi ( k. 5). Po drugie, ewentualna usterka polegająca na mruganiu świateł w samochodzie nie oznacza niemożności jego odpalenia, bo przecież dwa tygodnie później M. Z. nie miał problemu z uruchomieniem go odbierając pojazd z policyjnego parkingu. Obrońca nie ma racji twierdząc, że na miejscu nie odnaleziono żadnych przedmiotów służących do dokonania włamania (łomów, kanistrów). Nie najlepiej świadczy to o znajomości akt przez apelanta. Otóż w samochodzie A. znaleziono łom i nawet zabezpieczono go jako dowód rzeczowy, a oskarżony M. Z. przyznał, że należał do niego (k. 241v). Niewiarygodne są jego wyjaśnienia, że był mu potrzebny do pracy – oskarżony rozwoził napoje na paletach, twierdził, że łomem tym naprawiał te palety. Przecież nie rozwoził palet z napojami samochodem osobowym A. (...), samochodem tym miał odwozić dzieci do szkoły i dojeżdżać do pracy. Na miejscu zdarzenia przy koparkach zabezpieczono również dwa kanistry na paliwo - oskarżeni w celu ich pozyskania wyrywali zabezpieczenia przeznaczonych na to schowków w koparkach i wyjęli te kanistry stawiając je obok wlewu paliwa z którego już zdążyli wyrwać korek ( protokół oględzin k. 12). Poza tym, jak zeznał pokrzywdzony R. Ś., sprawcy na jego widok odbiegli w ciemność. Mogli mieć przy sobie rurki lub wężyki służące do spuszczania paliwa ze zbiorników koparek, a nawet łomy i inne przedmioty służące do przełamania zabezpieczeń i z nimi uciec. Takie przedmioty można pochować w kieszeniach i za paskiem spodni. Mogli również odbiec z innymi jeszcze pojemnikami na paliwo oprócz pozostawionych na miejscu kranistów. Podsumowując – zasady logiki i doświadczenia życiowego przekonują, że dowody wskazują jednoznacznie na sprawstwo oskarżonych. Nie chodzi tylko o to, że pojawienie się przez nich w tym odludnym miejscu i w takim czasie ( w nocy) tylko po to, żeby sobie przy kopalni piasku zapalić papierosa ( jakże romantycznie), oraz zepsucie się właśnie w tym momencie samochodu ( może zaszkodził mu dym papierosowy), podczas gdy tuż obok jacyś inni sprawcy włamywali się do koparek, oznaczałoby zaistnienie piramidalnie nieprawdopodobnego zbiegu okoliczności, niegodnego nawet scenariusza do kiepskiego filmu z kategorii komedii pomyłek. W dodatku ci inni sprawcy musieliby być wytrawnymi piechurami, bo innego samochodu tam nie zaobserwowano. Chodzi również o zachowanie się oskarżonych po konspiracyjnym powrocie na miejsce porzucenia samochodu marki A. i paniczne unikanie policji. Zarzut obrazy prawa procesowego poprzez brak dopuszczenia dowodu z opinii daktyloskopijnej jest bezzasadny w stopniu oczywistym. Przecież dowodu takiego nie da się przeprowadzić, albowiem na miejscu inkryminowanego zdarzenia nie ujawniono śladów daktyloskopijnych ( informacja k. 188). Formułowanie takiego wniosku dowodowego, a potem zarzutu apelacyjnego, może świadczyć o nieznajomości materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie. Zarzut obrazy prawa procesowego poprzez brak dopuszczenia dowodu z opinii osmologicznej również jest bezzasadny. Całkowicie nieprzydatne dla rozstrzygnięcia sprawy byłoby przeprowadzenie badań osmologicznych śladów zabezpieczonych w samochodzie marki A., skoro obaj oskarżeni przyznali, że w tym samochodzie przebywali. Oprócz tych śladów ( z w/w samochodu A.) jedynym zabezpieczonym śladem osmologicznym jest ten pochodzący z czapki znalezionej na drodze w odległości zaledwie 60 metrów od w/w samochodu, a więc nie w miejscu włamania do koparek ( protokół oględzin k. 10-12). Opinia osmologiczna i w tym przypadku byłaby nieprzydatna do rozstrzygnięcia sprawy, albowiem ani nie potwierdzałaby, ani nie zaprzeczała wersji oskarżonych. Gdyby ślad należał do któregoś z nich, czapkę mogliby zgubić zarówno udając się na włamanie, jak i rozpoczynając wędrówkę po samochód zastępczy, jak twierdzili. Gdyby ślad nie należał do żadnego z nich, to nie oznaczałoby, że czapkę zgubił jakiś inny złodziej, bo znaleziono ją na drodze i mógł ją zgubić ktokolwiek i kiedykolwiek ( była zawilgocona, mogła leżeć tam długo, aby pobrać ślad osmologiczny technicy najpierw musieli ją wysuszyć – k. 12). Tak czy owak nie byłby to dowód przydatny do rozstrzygnięcia sprawy niezależnie od wyniku badania. Dlatego Sąd Rejonowy nie wypowiadając się w przedmiocie tych wniosków dowodowych nie uchybił prawu procesowemu w stopniu mogącym mieć wpływ na treść wyroku w rozumieniu <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 kpk</a> ( choć faktycznie taki wniosek powinien być formalnie oddalony, gdyż został złożony przed wszczęciem przewodu sądowego – k. 191 ). </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wniosek </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Wniosek o uniewinnienie obu oskarżonych. </td> <td colspan="9"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wiosek nie jest zasadny, co było powyżej omówione. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td rowspan="7"> 3.2. </td> <td colspan="12"> Zarzut rażącej niewspółmierności kar wymierzonych obu oskarżonym. </td> <td colspan="9"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania zarzutu za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zarzut jest chybiony, albowiem obu oskarżonym wymierzono kary po jednym roku pozbawienia wolności, a więc na minimalnym ustawowym poziomie. Nie zachodziły warunki do nadzwyczajnego złagodzenia kary – obaj oskarżeni byli wielokrotnie karani, oskarżony M. Z. odpowiada w warunkach recydywy, obaj oskarżeni popełnili przestępstwo kwalifikowane kumulatywnie. Orzekanie kary wolnościowej na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a;art. 37 a § 1)">art. 37 a § 1 kk</a> nie było nawet teoretycznie możliwe (pomijając to, że oskarżeni na to nie zasługiwali), albowiem przepis ten ma zastosowanie do przestępstw zagrożonych karą nieprzekraczającą 8 lat pozbawienia wolności, a przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> przypisane oskarżonym jest zagrożone karą do 10 lat pozbawienia wolności. Obaj oskarżeni byli karani na kary pozbawienia wolności co wyklucza możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary. Orzeczone grzywny są niewysokie ( po 1000 zł), wręcz symboliczne ( obecnie można zostać surowiej ukaranym za wykroczenia drogowe), na pewno nie są to kary niewspółmiernie surowe, a wręcz jawią się jako łagodne. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wniosek </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="12"> Wniosek o złagodzenie kar poprzez zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a;art. 37 a § 1)">art. 37 a § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> i wymierzenie obu oskarżonym kar wolnościowych w dolnych granicach ustawowego zagrożenia. </td> <td colspan="9"> ☐ zasadny ☐ częściowo zasadny ☒ niezasadny </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Zwięźle o powodach uznania wniosku za zasadny, częściowo zasadny albo niezasadny. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="21"> Wiosek nie jest zasadny, co było powyżej omówione. Wniosek o zastosowanie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a;art. 37 a § 1)">art. 37 a § 1 kk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 4;art. 4 § 1)">art. 4 § 1 kk</a> i wymierzenie obu oskarżonym kar wolnościowych urąga prawu karnemu materialnemu, albowiem zarówno obecnie, jak i według stanu prawnego z daty czynu, <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 37 a;art. 37 a § 1)">art. 37 a § 1 kk</a> miał zastosowanie do przestępstw zagrożonych karą nieprzekraczającą 8 lat pozbawienia wolności, a przestępstwo z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> przypisane oskarżonym było i jest zagrożone karą do 10 lat pozbawienia wolności. Obaj oskarżeni byli karani na kary pozbawienia wolności co wyklucza możliwość warunkowego zawieszenia wykonania kary. </td> <td> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 4. OKOLICZNOŚCI PODLEGAJĄCE UWZGLĘDNIENIU Z URZĘDU </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> 4.1. </td> <td colspan="22"> Sąd Rejonowy po uprzedzeniu o zmianie kwalifikacji przez jej uzupełnienie o dyspozycję <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a> ( przyjęto kumulatywną kwalifikację <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 279;art. 279 § 1)">art. 279 § 1 kk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a>) nie odebrał wniosku o ściganie przestępstwa zniszczenia mienia od pokrzywdzonych, w postępowaniu przygotowawczym i na rozprawie wniosek taki nie został złożony, nie wynika również z żadnego ze sformułowań zawartych w zeznaniach pokrzywdzonego. </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach uwzględnienia okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Sąd Okręgowy z urzędu konwalidował przeoczony przez Sąd Rejonowy brak wniosku o ściganie przestępstwa z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970880553" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks karny - Dz. U. z 1997 r. Nr 88, poz. 553 (art. 288;art. 288 § 1)">art. 288 § 1 kk</a>. Taki wniosek jest nieodzowny nawet w wypadku kumulatywnej kwalifikacji przestępstwa ściganego na wniosek z przestępstwem ściganym z urzędu ( ( wyr. SN z 27.2.2008 r., V KK 324/07, Prok. i Pr. – wkł. 2008, Nr 7–8, s. 24). Jednak odebranie takiego wniosku jest możliwe na każdym etapie – również odwoławczym ( wyrok Sądu Najwyższego - Izba Karna z dnia 6 czerwca 2019 r. IV KK 289/18 opubl. Legalis). Wniosek taki został na etapie apelacyjnym złożony po wezwaniu przez Sąd Okręgowy pokrzywdzonych do złożenia oświadczenia woli w tym przedmiocie. </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 5. ROZSTRZYGNIĘCIE SĄDU ODWOŁAWCZEGO </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.7. Utrzymanie w mocy wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.1.1. </td> <td colspan="22"> Przedmiot utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Wyrok i zawarte w nim rozstrzygnięcia. </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach utrzymania w mocy </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Było to omawiane. </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.8. Zmiana wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td rowspan="4"> 5.2.1. </td> <td colspan="22"> Przedmiot i zakres zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> Zwięźle o powodach zmiany </td> </tr> <tr> <td colspan="22"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.9. Uchylenie wyroku sądu pierwszej instancji </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.7. Przyczyna, zakres i podstawa prawna uchylenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.1.1. </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.2.1. </td> <td colspan="14"> Konieczność przeprowadzenia na nowo przewodu w całości </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.3.1. </td> <td colspan="14"> Konieczność umorzenia postępowania </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 437;art. 437 § 2)">art. 437 § 2 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia i umorzenia ze wskazaniem szczególnej podstawy prawnej umorzenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td rowspan="3" colspan="3"> 5.3.1.4.1. </td> <td colspan="14"> </td> <td colspan="6"> ☐ <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 454;art. 454 § 1)">art. 454 § 1 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> Zwięźle o powodach uchylenia </td> </tr> <tr> <td colspan="20"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.1.8. Zapatrywania prawne i wskazania co do dalszego postępowania </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 1.10. Inne rozstrzygnięcia zawarte w wyroku </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="18"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> </td> <td colspan="18"> </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 6. Koszty Procesu </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Punkt rozstrzygnięcia z wyroku </td> <td colspan="18"> Przytoczyć okoliczności </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> 2 </td> <td colspan="18"> Na podstawie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 636;art. 636 § 1;art. 636 § 2)">art. 636 § 1 i 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 633)">art. 633 kpk</a> i <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19730270152" title="Ustawa z dnia 23 czerwca 1973 r. o opłatach w sprawach karnych - Dz. U. z 1973 r. Nr 27, poz. 152 (art. 8)">art. 8 ustawy o opłatach w sprawach karnych</a> Sąd zasądził od oskarżonych na rzecz Skarbu Państwa w częściach równych wydatki za postępowanie odwoławcze, na które złożył się ryczałt za doręczenia w kwocie 20 zł, oraz opłaty za drugą instancję. Koszty te nie są wysokie ( wręcz symboliczne) i oskarżeni są je w stanie ponieść bez uszczerbku dla niezbędnego utrzymania siebie i swoich najbliższych. Są to młodzi, zdrowi mężczyźni, zdolni do pracy zarobkowej. </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> 7. PODPIS </td> </tr> <tr> <td colspan="23"> </td> </tr> </table> <table> <colgroup> <col width="44"/> <col width="153"/> <col width="131"/> <col width="7"/> <col width="37"/> <col width="328"/> </colgroup> <tr> <td colspan="6"> 1.11. Granice zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Kolejny numer załącznika </td> <td> 1 </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Podmiot wnoszący apelację </td> <td> obrońca oskarżonych M. Z. i D. T. </td> </tr> <tr> <td colspan="5"> Rozstrzygnięcie, brak rozstrzygnięcia albo ustalenie, którego dotyczy apelacja </td> <td> skazania </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.1. Kierunek i zakres zaskarżenia </td> </tr> <tr> <td rowspan="4" colspan="2"> ☒ na korzyść ☐ na niekorzyść </td> <td colspan="4"> ☐ w całości </td> </tr> <tr> <td rowspan="3"> ☐ w części </td> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do winy </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do kary </td> </tr> <tr> <td colspan="2"> ☐ </td> <td> co do środka karnego lub innego rozstrzygnięcia albo ustalenia </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.3.2. Podniesione zarzuty </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> Zaznaczyć zarzuty wskazane przez strony w apelacji </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w zakresie kwalifikacji prawnej czynu przypisanego oskarżonemu </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1 a)">art. 438 pkt 1a k.p.k.</a> – obraza przepisów prawa materialnego w innym wypadku niż wskazany w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 1)">art. 438 pkt 1 k.p.k.</a>, chyba że pomimo błędnej podstawy prawnej orzeczenie odpowiada prawu </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 2)">art. 438 pkt 2 k.p.k.</a> – obraza przepisów postępowania, jeżeli mogła ona mieć wpływ na treść orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 3)">art. 438 pkt 3 k.p.k.</a> – błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za podstawę orzeczenia, jeżeli mógł on mieć wpływ na treść tego orzeczenia </td> </tr> <tr> <td> ☒ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 438;art. 438 pkt. 4)">art. 438 pkt 4 k.p.k.</a> – rażąca niewspółmierność kary, środka karnego, nawiązki lub niesłusznego zastosowania albo niezastosowania środka zabezpieczającego, przepadku lub innego środka </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 439)">art. 439 k.p.k.</a> </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="5"> brak zarzutów </td> </tr> <tr> <td colspan="6"> 0.1.1.4. Wnioski </td> </tr> <tr> <td> ☐ </td> <td colspan="3"> uchylenie </td> <td> ☒ </td> <td> zmiana </td> </tr> </table>