I OZ 1352/17

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jolanta Rudnicka po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2017 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej wniosku K.J. o sprostowanie postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I OZ 1352/17 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego postanawia: odmówić sprostowania postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I OZ 1352/17 UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 12 października 2017 r., sygn. akt I OZ 1352/17 Naczelny Sąd Administracyjny uchylił zarządzenie Przewodniczącego Wydziału III Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 22 maja 2017 r. sygn. akt III SAB/Kr 83/16 wzywające K.J. do uiszczenia wpisu sądowego od zażalenia na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 8 maja 2017 r. o odmowie dokonania wykładni, odmowie uzupełnienia oraz o odmowie sprostowania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 28 lutego 2017 r., sygn. akt III SAB/Kr 83/16 w sprawie ze skargi K.J. na bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w przedmiocie rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego. Pismem z dnia 15 listopada 2017 r. K.J. wniósł o sprostowanie powyższego postanowienia w zakresie określenia przedmiotu zaskarżenia poprzez określenie go jako "postępowanie o wydanie zaświadczenia" w miejsce "odmowy wydania zaświadczenia żądanej treści". Wskazał, że zakres jego wniosku o wydanie zaświadczenia dotyczył żądania wydania zaświadczenia o treści ustalonej przez organ po przeprowadzeniu w sposób właściwy postępowania wyjaśniającego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Wniosek skarżącego nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 156 § 1 w związku z art. 166 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2017 r., poz. 1369 ze zm. – zwanej dalej: "P.p.s.a.") sąd może z urzędu sprostować w wyroku oraz postanowieniu niedokładności, błędy pisarskie albo rachunkowe lub inne oczywiste omyłki. W orzecznictwie i doktrynie powszechnie przyjmuje się, że sprostowanie niedokładności może polegać między innymi na właściwym oznaczeniu stron przez dokładne wymienienie imion stron i uczestników postępowania. Omyłka pisarska może polegać na niewłaściwym użyciu lub opuszczeniu jakiegoś wyrazu, mylnej pisowni czy błędzie gramatycznym. Błąd rachunkowy może natomiast powstać w szczególności w działaniach arytmetycznych. Podlegające sprostowaniu nieprawidłowości muszą mieć charakter oczywisty i jednoznacznie wynikać z treści orzeczenia, w sposób pozwalający na natychmiastowe ich rozpoznanie. Sprostowanie w żadnym wypadku nie może prowadzić do merytorycznej zmiany treści orzeczenia. Z akt niniejszej sprawy wynika, że przedmiotem skargi K.J. była bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w sprawie wniosku o przydział lokalu mieszkalnego. Z tych też względów Naczelny Sąd Administracyjny w postanowieniu z dnia 12 października 2017 r. jako przedmiot zaskarżenia wskazał bezczynność Komendanta Powiatowego Policji w [...] w sprawie "rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego", gdyż to właśnie zagadnienie było przedmiotem rozważań organu administracji. Dlatego też Naczelny Sąd Administracyjny, mając na uwadze charakter postępowania administracyjnego prowadzonego przed Komendantem Powiatowym Policji w [...], określił przedmiot sprawy jako "bezczynność w sprawie rozpoznania wniosku o przydział lokalu mieszkalnego". W tych okolicznościach żądanie, aby przedmiot zaskarżenia określono w sposób podany przez skarżącego jest nieuzasadniony. Sprostowanie nie może bowiem prowadzić do zmiany rozstrzygnięcia. Za takie zaś należy uznać domaganie się przez skarżącego zmiany przedmiotu zaskarżenia poprzez określenie go jako "postępowanie o wydanie zaświadczenia". Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 156 § 1 i 2 w związku z art. 166 i art. 193 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.