II GZ 380/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Maria Jagielska po rozpoznaniu w dniu 22 grudnia 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej zażalenia M. S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt VI SA/Wa 709/20 w zakresie odrzucenia wniosku M. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego w sprawie ze skargi M. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych postanawia: oddalić zażalenie UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 30 lipca 2020 r., sygn. akt VI SA/Wa 709/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w pkt 1 odrzucił wniosek M. S. o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego od skargi M. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2019 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rejestracji i ustalenia opłaty za używanie niezarejestrowanych odbiorników telewizyjnych. W uzasadnieniu Sąd I instancji stwierdził, że postanowieniem z dnia 8 lipca 2020 r. odrzucił skargę M. S. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia [...] grudnia 2019 r. z powodu nieuiszczenia, pomimo wezwania, wpisu sądowego od skargi. Odpis postanowienia doręczono skarżącemu w dniu 13 lipca 2020 r. Pismem nadanym w dniu 21 lipca 2020 r. skarżący złożył wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi. W ocenie Sądu I instancji, wniosek skarżącego jako spóźniony podlegał odrzuceniu, gdyż siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu, o którym mowa w art. 87 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.; powoływanej dalej jako p.p.s.a.) rozpoczął bieg od dnia doręczenia skarżącemu postanowienia o odrzuceniu skargi, tj. od 13 lipca 2020 r. Termin do złożenia wniosku upłynął zatem w dniu 20 lipca 2020 r., a wniosek złożony w dniu 21 lipca 2020 r. został wniesiony z uchybieniem terminu. M. S. złożył zażalenie na powyższe postanowienie, wnosząc jednocześnie o przywrócenie terminu do złożenia wniosku o przywrócenie terminu. W uzasadnieniu podniósł, że osoba, która odebrała przesyłkę zawierającą odpis postanowienia z dnia 8 lipca 2020 r., nie była dorosłym domownikiem, lecz znajdowała się w mieszkaniu skarżącego, ponieważ zobowiązała się wyprowadzać psa w okresie nieobecności skarżącego i jego małżonki. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 87 § 1 p.p.s.a., pismo z wnioskiem o przywrócenie terminu wnosi się do sądu, w którym czynność miała być dokonana, w ciągu siedmiu dni od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu. Spóźniony lub z mocy ustawy niedopuszczalny wniosek o przywrócenie terminu sąd odrzuca na posiedzeniu niejawnym (art. 88 p.p.s.a.). W rozpoznawanej sprawie skarżący wniósł o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu od skargi, argumentując, że został wprowadzony w błąd przez Ministra Infrastruktury. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, należy zgodzić się z Sądem I instancji, że deklarowana przez skarżącego przyczyna uchybienia terminu ustała najpóźniej w dniu 13 lipca 2020 r. Wtedy bowiem skarżący otrzymał z sądu odpis postanowienia z dnia 8 lipca 2020 r. odrzucającego jego skargę, z którego treści jednoznacznie wynika, że przyczyną odrzucenia skargi było nieuiszczenie należnego wpisu od skargi. Od tego dnia skarżący mógł, uznając, że uchybienie terminu do uiszczenia wpisu nastąpiło bez jego winy, złożyć wniosek o przywrócenie terminu. Należy więc przyjąć, że określony w art. 87 § 1 p.p.s.a. siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu upłynął w dniu 20 lipca 2020 r. Odnosząc się do podniesionych w zażaleniu zarzutów, należy stwierdzić, że jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru przesyłki zawierającej odpis postanowienia z dnia 8 lipca 2020 r. (k. 29 akt sądowych), została ona odebrana w dniu 13 lipca 2020 r. przez synową skarżącego A. S., dorosłego domownika. Zwrotne potwierdzenie odbioru zawiera jednoznaczne stwierdzenie, że skierowana do skarżącego przesyłka zawierająca zaskarżoną decyzję została odebrana przez dorosłego domownika. Jak podkreśla się w orzecznictwie sądów administracyjnych, nie można obalić domniemania doręczenia do rąk dorosłego domownika jedynie przez stwierdzenie, że osoba odbierająca przesyłkę nie była do tego upoważniona, w sytuacji, w której osoba ta przebywała w lokalu adresata będącego osobą fizyczną i jednocześnie oświadczyła doręczycielowi, że jest dorosłym domownikiem adresata, poświadczając to własnoręcznym podpisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Doręczyciel nie jest uprawniony do weryfikowania, czy dorosła osoba przebywająca w danym lokalu jest rzeczywiście domownikiem adresata, musi bowiem polegać na oświadczeniu tej osoby i składanym przez nią podpisie potwierdzającym nie tylko odbiór przesyłki, ale również zobowiązanie się do oddania przesyłki adresatowi. Z kolei adresata obciążają ewentualne negatywne konsekwencje zaniedbań osoby, która zobowiązała się oddać jej przesyłkę. Bez znaczenia jest przy tym, kto w tym przypadku odebrał przesyłkę, skoro osoba ta oświadczyła, że jest dorosłym domownikiem i zobowiązała się oddać przesyłkę adresatowi (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 15 marca 2016 r., sygn. akt II OZ 263/16, publ. CBOSA pod adresem http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Wbrew zatem twierdzeniom skarżącego, do doręczenia mu odpisu postanowienia z dnia 8 lipca 2020 r. doszło w dniu 13 lipca 2020 r. i z tym dniem rozpoczął bieg termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu do uiszczenia wpisu sądowego. Mając na uwadze powyższe ustalenia, Sąd I instancji prawidłowo uznał, że złożony w dniu 21 lipca 2020 r. wniosek o przywrócenie terminu jest spóźniony i powinien zostać odrzucony na podstawie art. 88 p.p.s.a. Z tych przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 197 p.p.s.a., postanowił jak w sentencji.