II SA/Gd 687/06

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia NSA Jan Jędrkowiak (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Andrzej Przybielski Sędzia NSA Marek Gorski Protokolant Starszy Sekretarz Sądowy Diana Wojtowicz po rozpoznaniu w dniu 9 sierpnia 2007 r. na rozprawie sprawy ze skargi A. Spółka z o.o. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lutego 2003 r., nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu oddala skargę. UZASADNIENIE Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia 18 lutego 2003 r. Nr [...], wydaną na podstawie art. 127 ust. 2 w zw. z art. 17 pkt 1 oraz art. 138 § 1 i 2 k.p.a. i art. 39, art. 40 i art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. 1999 r., Nr 15, poz. 139 ze zm.), po rozpatrzeniu odwołania A. sp. z o.o. uchyliło decyzję Prezydenta Miasta z dnia 16 grudnia 2002 r. Nr [...] ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie ulicy S. na odcinku od skrzyżowania z ulicą D. do skrzyżowania z ulicą [...] w S. wraz z przebudową istniejącej sieci, w części dotyczącej uzgodnień projektu technicznego i umorzyło postępowanie organu I instancji w tym zakresie. W pozostałej części Kolegium utrzymało zaskarżoną decyzję w mocy. W uzasadnieniu Kolegium podało, iż od powołanej powyżej decyzji Prezydenta Miasta odwołała się A. sp. z o.o. wnosząc o jej uchylenie z uwagi na fakt, iż naruszono zasadę czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Kolegium wskazało, iż wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy i zagospodarowania terenu obwarowane jest nie tylko wymaganiami określonymi w ustawie o zagospodarowaniu przestrzennym, ale również przepisami Kodeksu postępowania administracyjnego (k.p.a.) określającymi zasady i tryby postępowania przy wydawaniu decyzji administracyjnych. Jedną z zasad ustanowioną w k.p.a. jest zasada czynnego udziału strony w postępowaniu administracyjnym. Jak wynika z załączonego materiału dowodowego organ pierwszej instancji wszczął 28 marca 2002 r. postępowanie administracyjne w sprawie ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji (zgodnie z art. 32 ustawy Prawo ochrony środowiska). Organ wezwał strony do składania skarg i wniosków w powyższej sprawie wskazując również miejsce ich składania. Tym samym umożliwił stronie wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów w sprawie gwarantując jej czynny udział w postępowaniu. Odnosząc się do zarzutu, iż zostały naruszone przepisy k.p.a., poprzez niezawiadomienie strony o ponownym prowadzeniu postępowania i wezwana do zapoznania się z aktami sprawy Kolegium wyjaśniło, iż odwołania z dnia 31 maja 2002 r. i 16 września 2002 r. wniesione przez stronę odwołującą się były czynnościami procesowymi potwierdzającymi, iż odwołujący był informowany o przebiegu postępowania i miał zapewniony czynny udział w każdym stadium tego postępowania. Kolegium stwierdziło, iż postępowanie administracyjne w pierwszej instancji nie wniosło do sprawy żadnych nowych faktów i dowodów, a jego celem było uporządkowanie elementów decyzji ustalającej warunki zabudowy zgodnie z art. 42 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym. W postępowaniu tym odwołujący jak i pozostałe strony postępowania mięli niczym nie utrudnione możliwości wglądu do akt sprawy i zapoznania się z materiałem dowodowym znajdującym się w Wydziale Architektury Urzędu Miejskiego. Zdaniem organu II instancji strona odwołująca się wykazała brak należytej staranności przy wykorzystaniu możliwości jakie wynikają z art. 73 k.p.a., który ustanawia zasadę względnej jawności akt sprawy administracyjnej, z której wynika prawo strony do przeglądania takich akt oraz dostępu do nich. Strona może to uprawnienie wykorzystać w każdym stadium postępowania, a więc od jego wszczęcia aż do jego zakończenia. Kolegium podkreśliło również, iż w prawie do przeglądania materiału dowodowego mieści się zapoznanie z treścią wszystkich dokumentów, jak również utrwalanie na własny użytek informacji zawartych w aktach przez ich notowanie lub wykonanie odpisów. W świetle powyższego organ pierwszej instancji nie miał obowiązku po raz kolejny zawiadamiania wszystkich stron postępowania o jego wszczęciu, jak również wzywania do zapoznania się z aktami sprawy. Uchylając w części zaskarżoną decyzję Kolegium stwierdziło, iż nie znajduje uzasadnienia w przepisach o zagospodarowaniu przestrzennym obowiązek dokonania uzgodnień projektu technicznego z Powiatowym Inspektorem Sanitarnym dla miasta i powiatu z Zespołem Uzgodnień Dokumentacji Projektowanej oraz z gestorami sieci uzbrojenia terenu (jest to materia uregulowana przepisami Prawa budowlanego ). A. sp. z o.o. wniosła od powyższej decyzji skargę do Naczelnego Sądu Administracyjnego w Warszawie Ośrodek Zamiejscowy w Gdańsku domagając się jej uchylenia. Strona skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 10 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym – odnoszącego się do sposobu wyznaczania dróg publicznych w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego, oraz naruszenie przepisów postępowania administracyjnego, tj. art. 10, art. 61 § 4, art. 78 § 1, art. 81 k.p.a., poprzez przyjęcie, że brak powiadomienia strony o ponownym podjęciu postępowania i niepowiadomienie strony skarżącej o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym materiałem dowodowym, uniemożliwiające stronie wzięcia czynnego udziału w podjętym przez organ I instancji postępowaniu o ustalenie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, nie stanowi naruszenia prawa skutkującego uchyleniem decyzji wydanej w I instancji. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze wniosło o jej oddalenie podtrzymując dotychczasową argumentację. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze Kolegium podało, iż wejście w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym spowodowało, że straciła ważność ustawa z dnia 12 1ipca 1984 r. o planowaniu przestrzennym wraz z całością zawartych w niej norm prawnych, w tym również podziału planów zagospodarowania przestrzennego na ogólne i szczegółowe. Na to miejsce weszły odmienne regulacje ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym z dnia 7 lipca 1994 r., które przewidują m. in. jeden plan miejscowy zagospodarowania przestrzennego (art. 7 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym). Równocześnie expressis verbis art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym przesądza, iż obowiązujące w dniu wejścia w życie ustawy, miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego, tracą moc po upływie 8 lat od dnia jej wejścia w życie. Kolegium nie zgodziło się z zarzutem strony skarżącej, iż wejście w życie ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym nie było równoznaczne z uznaniem wszystkich uregulowań prawnych przyjętych w "starych" planach. Oznacza to również, iż w związku z art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym, w rozpatrywanym przypadku, miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego w rozumieniu nowej ustawy stał się od 1 stycznia 1995 r. uchwalony przed tą datą miejscowy plan ogólny zagospodarowania przestrzennego miasta S. Plan ten, do dnia 31 grudnia 2002 r., był przepisem gminnym z mocą powszechnie wiążącą. Konsekwencją tego było, że wiązały zawarte w nim regulacje prawne, które stanowiły podstawę wydania przedmiotowej decyzji przez organ I instancji. W ocenie Kolegium, w dniu wydania zaskarżonej decyzji obowiązujący plan zagospodarowania przestrzennego miasta S. nie mógł stanowić podstawy do ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla planowanej inwestycji należało uznać za bezzasadny. Zgodnie z art. 42 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym decyzja o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji liniowych winna określać przebieg inwestycji oraz linie rozgraniczające teren inwestycji. wyznaczone na mapie w stosownej skali. Wynika stąd, że mapa nie musi stanowić rysunku planu zagospodarowania przestrzennego (ani ogólnego ani szczegółowego) pod warunkiem, że zostanie zachowana właściwa skala mapy. W rozpatrywanym przypadku warunek powyższy został spełniony (załącznik do decyzji ustalającej warunki zabudowy planowanej inwestycji). Kolegium podkreśliło, iż odmowa ustalenia warunków dla powyższego zamierzenia inwestycyjnego, naruszałaby również art. 43 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym który stanowi, że nie można odmówić ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, jeśli zamierzenie nie jest ewidentnie sprzeczne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, a w przypadku braku planu - przepisami szczególnymi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Zgodnie z art. 97 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Przepisy wprowadzające ustawę - prawo o ustroju sądów administracyjnych i ustawę prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153 poz. 1271) sprawy , w których skargi zostały wniesione do Naczelnego Sądu Administracyjnego przed dniem 1 stycznia 2004 r. i postępowanie nie zostało zakończone, podlegają rozpoznaniu przez właściwe wojewódzkie sądy administracyjne na podstawie przepisów ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Zgodnie z treścią art. 1 § 1 oraz art. 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz.1269) stanowi, iż sąd administracyjny sprawuje, w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Skarga A. sp. z o.o. nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżona decyzja wydana została w czasie obowiązywania ustawy z dnia 7 lipca 1994 o zagospodarowaniu przestrzennym. Ustala ona warunki zabudowy i zagospodarowania terenu dla inwestycji polegającej na przebudowie ulicy S. na odcinku od skrzyżowania z ul. D. do skrzyżowania z ul. [...] w S. Stroną postępowania w w/w przedmiocie była m.in. skarżąca Spółka, która wniosła odwołanie od decyzji I instancji a następnie zaskarżyła do sądu administracyjnego decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 18 lutego 2003r. Inwestycja o której wyżej mowa znajdowała uzasadnienie w planie zagospodarowania przestrzennego obowiązującego dla terenu jej realizacji i w świetle treści art. 67 ust. 1 ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym plan miał moc obowiązującą. Oznacza to też, że zawarte w nim regulacje wiązały i stanowiły podstawę wydania przez organ I instancji decyzji ustalającej w/w warunki. Podnoszony w tej mierze zarzut skargi należało uznać za bezzasadny, podobnie jak i zarzuty dotyczące naruszenia przez organ przepisów postępowania w szczególności poprzez nie zapewnienie czynnego udziału strony w czasie trwania postępowania administracyjnego. Zauważyć w tym miejscu należy, że strona skarżąca nie wskazała w skardze jaki wpływ na wynik sprawy mogły mieć podnoszone przez nią i w jej ocenie popełnione naruszenia przepisów postępowania. Stosownie do treści art. 145 § 1 pkt 1c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr153, poz. 1270 ze zm.) ażeby uchybienia, o których wyżej mowa, mogły stanowić podstawę uwzględnienia skargi przez sąd ich wpływ na wynik sprawy powinien mieć charakter istotny. Sąd nie stwierdził, ażeby tego rodzaju sytuacja miejsce w rozważanym przypadku. Udział strony skarżącej w postępowaniu administracyjnym nie został ograniczony czynnościami procesowymi organu bądź też ich brakiem i zgodzić należy się ze stanowiskiem prezentowanym w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, że udział ten był zależny wyłącznie od zachowania przez stronę należytej staranności w zakresie podejmowanych działań. Decyzja organu I instancji w niniejszej sprawie ustalająca warunki zabudowy i zagospodarowania terenu tak jak to ma miejsce w przypadku inwestycji określanych mianem tzw. "inwestycji liniowych" charakteryzuje się m. inn. tym, że realizacja założeń planu zagospodarowania przestrzennego przewidzianych dla danego przedsięwzięcia w wielu przypadkach powoduje zmiany w zakresie korzystania z nieruchomości przez ich dotychczasowych właścicieli (bądź podmiotów legitymujących się innym tytułem np. przez użytkowników wieczystych). Są to jednak ograniczenia ( również prowadzące do możliwości wdrożenia trybu wywłaszczeniowego) następujące w sytuacjach ustawowo uregulowanych. Sądowa kontrola zaskarżonych decyzji w aspekcie zarzucanego naruszenia prawa może, więc dotyczyć ustalenia czy w trakcie prowadzenia postępowania administracyjnego orzekające w sprawie organy nie orzekły z naruszeniem powszechnie obowiązujących przepisów, które z przyczyn wyżej wskazanych znajdowały zastosowanie, oraz czy przez to nie został naruszony w toku postępowania interes prawny skarżącego w rozumieniu art. 28 k.p.a. (tzn. wynikający z normy prawa materialnego). Tego rodzaju naruszeń Sąd w rozpoznawanej sprawie się nie dopatrzył i nie zawierają ich również zarzuty skargi. Mając powyższe na uwadze, Sąd na mocy art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.) oddalił skargę.