II SA/Lu 502/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krystyna Sidor, Sędziowie Sędzia NSA Maciej Kierek,, Sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (sprawozdawca), Protokolant Asystent sędziego Anna Ostrowska, po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 23 października 2007 r. sprawy ze skargi G. R. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia "[...]" nr "[...]" w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania administracyjnego w sprawie przekazania na rzecz Agencji Własności Rolnej Skarbu Państwa nieruchomości rolnych Skarbu Państwa oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia 8 marca 2007 r. nr [...] Starosta odmówił G. R. wznowienia postępowania w sprawie przekazania na Rzecz A. W. R. S. P. Oddział Terenowy w L. gruntów rolnych Skarbu Państwa położonych w miejscowości Ś., zakończonej decyzją ostateczną z dnia 2 grudnia 1994 r., znak: [...]. Powyższa decyzja Starosty została utrzymana w mocy decyzją Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia 5 kwietnia 2007 r. znak: [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia organ drugiej instancji wskazał, iż skarżący nie wykazał prawa strony w postępowaniu w sprawie wznowienia przedmiotowego postępowania, ani nie wykazał innych okoliczności stanowiących podstawę do wznowienia postępowania przez organ pierwszej instancji. Skargę na powyższą decyzję wniósł G. R., żądając jej uchylenia i przekazania sprawy organowi drugiej instancji do ponownego rozpatrzenia. W uzasadnieniu skargi wywiódł swą legitymację do występowania w niniejszym postępowaniu z prawa swej poprzedniczki prawnej O. R. do gruntów przekazanych na Rzecz A. W. R. S. P. Oddział Terenowy w L., będących przedmiotem tego postępowania. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie, stojąc na stanowisku, iż ani O. R., ani G. R. nie byli stronami postępowania w sprawie zakończonej decyzją z dnia 2 grudnia 1994 r., stąd brak jest podstaw do wznowienia postępowania w trybie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga jest niezasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Organy administracji publicznej prawidłowo odmówiły wznowienia postępowania w niniejszej sprawie w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., jednakże z innych powodów, niż wskazane w uzasadnieniach decyzji. W myśl art. 145 § 1 k.p.a., w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli: 1) dowody, na których podstawie ustalono istotne dla sprawy okoliczności faktyczne, okazały się fałszywe, 2) decyzja wydana została w wyniku przestępstwa, 3) decyzja wydana została przez pracownika lub organ administracji publicznej, który podlega wyłączeniu stosownie do art. 24, 25 i 27, 4) strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu, 5) wyjdą na jaw istotne dla sprawy nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji, nie znane organowi, który wydał decyzję, 6) decyzja wydana została bez uzyskania wymaganego prawem stanowiska innego organu, 7) zagadnienie wstępne zostało rozstrzygnięte przez właściwy organ lub sąd odmiennie od oceny przyjętej przy wydaniu decyzji (art. 100 § 2), 8) decyzja została wydana w oparciu o inną decyzję lub orzeczenie sądu, które zostało następnie uchylone lub zmienione. Z brzmienia art. 146 § 1 k.p.a. jednoznacznie wynika, iż uchylenie decyzji z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 1 i 2 nie może nastąpić, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło dziesięć lat, zaś z przyczyn określonych w art. 145 § 1 pkt 3-8 oraz w art. 145a, jeżeli od dnia doręczenia lub ogłoszenia decyzji upłynęło pięć lat. W niniejszej sprawie skarżący oparł żądanie wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną z dnia 2 grudnia 1994 r., znak: [...] na przesłance z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. niezawinionym braku udziału strony w postępowaniu. Zatem organ administracji publicznej pierwszej instancji – Starosta, mógł orzec o wznowieniu postępowania w niniejszej sprawie w ciągu pięciu lat od dnia doręczenia stronom postępowania decyzji z dnia 2 grudnia 1994 r., które nastąpiło w grudniu 1994 r. W związku z tym, iż wniosek skarżącego o wznowienie postępowania wpłynął do organu w dniu 14 lutego 2007 r., zaś rozstrzygnięcie sprawy nastąpiło w dniu 8 marca 2007 r., a zatem po upływie pięciu lat od doręczenia stronom decyzji z dnia 2 grudnia 1994 r., organ pierwszej instancji nie mógł orzec o wznowieniu postępowania zakończonego tą decyzją. Treść art. 146 § 1 k.p.a. wskazuje w sposób jednoznaczny, iż upływ określonych w nim terminów, jako negatywnej przesłanki do uchylenia w trybie wznowieniowym decyzji, jest bezwarunkowy, tj. niezależny od okoliczności, które to spowodowały (wyrok NSA z dnia 25 czerwca 1999 r., IV SA 1018/97, Lex nr 47227). Zatem wskazany w art. 146 § 1 k.p.a. upływ pięciu lat od dnia doręczenia stronom postępowania decyzji z dnia 2 grudnia 1994 r., znak: [...] stanowi wystarczającą przesłankę do odmowy wznowienia postępowania zakończonego tą decyzją w oparciu o art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Ubocznie wskazać należy, iż Sąd podzielił stanowisko organów, zgodnie z którym, skarżący nie ma przymiotu strony niniejszego postępowania, gdyż z żadnego z dowodów przedstawionych w aktach sprawy nie wynika prawo poprzedniczki prawnej skarżącego – O. R. do gruntów przejętych na rzecz Skarbu Państwa na mocy decyzji z dnia 2 grudnia 1994 r. Mając na uwadze powyższe, Sąd orzekł jak w sentencji.