II SA/Wa 762/07

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA - Stanisław Marek Pietras, Sędziowie WSA - Ewa Pisula-Dąbrowska, - Janusz Walawski (spr.), Protokolant - Bartosz Piwoński, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 sierpnia 2007 r. sprawy ze skargi G. F. na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] w przedmiocie zwolnienia ze służby w Policji - oddala skargę - UZASADNIENIE G. F., złożył do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego skargę na rozkaz personalny Komendanta [...] Policji z dnia [...] marca 2007 r. nr [...] którym organ, działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 w zw. z art. 127 § 2 K.p.a. oraz art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.), uchylił rozkaz personalny Komendanta Rejonowego Policji [...] z dnia [...] grudnia 2006 r. nr [...] o zwolnieniu ww. ze służby w Policji w części dotyczącej daty zwolnienia i określając tę datę na dzień 2 stycznia 2007 r., natomiast w pozostałej części rozkaz ten utrzymał w mocy. W uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego organ podał, iż w związku z faktem, iż G. F. od dnia 20 września 2005 r. przebywa na ciągłym zwolnieniu lekarskim i zaistnienia przesłanki określonej w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji zostało wszczęte postępowanie administracyjne. Po jego zakończeniu organ pierwszej instancji wydał rozkaz personalny, którym zwolnił ww. ze służby w Policji z dniem 31 grudnia 2006 r. Rozkazowi na podstawie art. 108 K.p.a został nadany rygor natychmiastowej wykonalności. Zdaniem organu odwoławczego rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji jest zgodne z dyspozycją art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji, bowiem, jak zostało wykazane, odwołujący się nie pełnił służby przez okres 12 miesięcy z powodu choroby. Organ pierwszej instancji zasadnie uznał, iż jego obecność w dniu 14 lutego 2006 r. w pomieszczeniach służbowych Komisariatu Policji [...] miała charakter czynności pozornej i faktycznie zmierzała do przerwania zwolnienia lekarskiego oraz rozpoczęcia na nowo biegu terminu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Przedstawione przez niego zaświadczenie lekarskie z dnia 13 lutego 2006 r. o przydatności do pracy na stanowisku policjanta zostało unieważnione w dniu 14 lutego 2006 r., gdyż zostało wydane w związku z zatajeniem przez odwołującego się faktu, iż orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia 28 grudnia 2005 r. został uznany za niezdolnego do służby i zdolnego do zarobkowania. W skardze G. F. zarzucił, że zaskarżony rozkaz personalny został wydany z naruszeniem prawa: 1) materialnego, a konkretnie art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji, polegające na błędnym uznaniu, iż upłynął 12 miesięczny okres zaprzestania służby z powodu choroby, podczas gdy okres ten został przerwany poprzez pozostawanie w służbie w dniu 14 lutego 2006 r., 2) procesowego, tj. art. 107 § 1 K.p.a. mającego wpływ na wynik sprawy polegające na nieustosunkowaniu się w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego do wszystkich zarzutów podnoszonych w odwołaniu. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego rozkazu personalnego oraz rozkazu organu pierwszej instancji, jako naruszających prawo oraz zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozkazu personalnego. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze stwierdził, iż nie są one zasadne i podał stosowną argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z późn. zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę pod względem zgodności z prawem zaskarżonego aktu administracyjnego i to z przepisami obowiązującymi w dacie jego wydania. W konsekwencji sąd administracyjny nie orzeka co do istoty rzeczy w zakresie danego przypadku, lecz jedynie kontroluje zgodność rozstrzygnięcia z prawem materialnym i obowiązującymi przepisami prawa procesowego. W świetle powyżej określonych kryteriów skarga podlega oddaleniu, gdyż zaskarżony rozkaz personalny Komendanta [...] Policji jest zgodny z prawem. Zgodnie z art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (Dz. U. z 2002 r. Nr 7, poz. 58 z późn. zm.) policjanta można zwolnić ze służby w przypadku upływu 12 miesięcy od dnia zaprzestania służby z powodu choroby. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że na organie ciąży obowiązek jednoznacznego wykazania, podczas prowadzonego postępowania administracyjnego, iż zaistniała przesłanka określona w tym przepisie. Podjęta na tej podstawie tego przepisu decyzja ma charakter uznaniowy. Podkreślić jednak należy, iż pozostawienie tego uprawnienia uznaniowej decyzji organu nie oznacza, iż ma on całkowita swobodę w tym względzie. Podejmując decyzję w ramach uznania administracyjnego organ jest zobowiązany do bezwzględnego przestrzegania przepisów ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2000 r. Nr 98, poz. 1071 z późn. zm.). Z mocy art. 7 tej ustawy zobowiązany był do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes obywateli. Jest także zobowiązany do wyczerpującego zebrania, rozpatrzenia i oceny całego materiału dowodowego zgodnie z art. 77 § 1 i art. 80 Kpa oraz do uzasadnienia według wymogów określonych w art. 107 § 3 Kpa. W rozpatrywanej sprawie Komendant [...] Policji nie naruszył powyżej określonych reguł procesowych. Jak wynika z akt sprawy, skarżący od dnia 20 września 2005 r. do dnia 13 lutego 2006 r. przebywał na zwolnieniu lekarskim. W dniu 14 lutego 2006 r. stawił się do służby i przedstawił zaświadczenie lekarskie wydane w dniu 13 lutego 2003 r. potwierdzające, iż jest on zdolny do podjęcia obowiązków służbowych na stanowisku policjanta. Jednakże zaświadczenie to zostało przez lekarza, który je wydał w dniu 14 lutego 2006 r., unieważnione, gdyż skarżący nie poinformował lekarza, że orzeczeniem Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] grudnia 2005 r. nr [...] został uznany za niezdolnego do służby, a zdolnego do zarobkowania. Od tego orzeczenia skarżący złożył odwołanie, jednakże pomimo dwukrotnego wezwania, skarżący na wezwania Okręgowej Komisji Lekarskiej MSWiA nie stawiał się. Organy zasadnie uznały, iż obecność skarżącego w służbie w dniu 14 lutego 2006 r. miała charakter "pozorny" i zmierzała do przerwania zwolnienia lekarskiego, na którym przebywał od dnia 20 września 2005 r. i zapoczątkowanie na nowo biegu terminu, o którym mowa w art. 41 ust. 2 pkt 7 ustawy o Policji. W dniu 14 lutego 2006 r. skarżący nie był zdolny do służby. Przesądzają o tym dwa fakty, tj. unieważnienie zaświadczenia lekarskiego z dnia 13 lutego 2006 r., jak również orzeczenie Wojewódzkiej Komisji Lekarskiej MSWiA z dnia [...] grudnia 2005 r. Odnosząc się do zarzutów podniesionych w skardze, stwierdzić należy, że stanowią one jedynie polemikę z zebranym w sprawie materiałem dowodowym, a tym samym nie mogły zostać uwzględnione. W przedmiotowej sprawie rozstrzygnięcie uwarunkowane było dokonaną przez organ oceną zebranego w sprawie materiału dowodowego, a ta ocena, zdaniem Sądu, jest zasadna. W związku z powyższym, wobec braku stwierdzenia naruszenia prawa w zaskarżonej decyzji, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie na podstawie art. 151 w zw. art. 132 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 z późn. zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.