III FZ 661/22

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Wojciech Stachurski po rozpoznaniu w dniu 8 grudnia 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. R. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z dnia 8 września 2022 r., sygn. akt I SA/Lu 645/21 w przedmiocie przywrócenia terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku w sprawie ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z dnia 21 października 2021 r., nr 0601-IEE.711.190.2021 w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych p o s t a n a w i a: oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 8 września 2022 r., I SA/Lu 645/21, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie odmówił M. R. przywrócenia terminu do złożenia wniosku o uzasadnienie wyroku z 27 maja 2022 r w sprawie ze skargi M. R. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Lublinie z 21 października 2021 r., nr 0601-IEE.711.190.2021, w przedmiocie egzekucji świadczeń pieniężnych. Sąd pierwszej instancji stwierdził, że skarżący nie uprawdopodobnił, że uchybienie terminu nastąpiło bez jego winy. Wskazał przy tym, że nie może stanowić pozytywnej przesłanki do przywrócenia terminu fakt przebywania skarżącego w szpitalu w grudniu 2021 r., a także trwająca nadal niedyspozycja ruchowa, ze względu na którą skarżący uzyskał zwolnienie lekarskie. Na powyższe postanowienie, pismem z 9 października 2022 r. skarżący złożył zażalenie wnosząc o zmianę zaskarżonego postanowienia poprzez uwzględnienie jego wniosku. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucił naruszenie art. 86 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), przez jego niewłaściwe zastosowanie i uznanie, że skarżący nie wykazał zasadności skierowanego do sądu wniosku o przywrócenie terminu tłumacząc to okolicznościami, polegającymi na pomocy skarżącemu osób trzecich w sytuacji, gdy małżonka odbierająca i wysyłająca w jego imieniu wszelką korespondencję była przeświadczona, że list odebrała w sobotę i w sobotę upływa jej termin na wysłanie wniosku o uzasadnienie. Skarżący wskazał, że był przeświadczony, że korespondencja została do sądu wysłana w terminie. Do zażalenia dołączył kserokopie zwolnień lekarskich. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 86 § 1 zd. 1 p.p.s.a., jeżeli strona nie dokonała w terminie czynności w postępowaniu sądowym bez swojej winy, sąd na jej wniosek postanowi przywrócenie terminu. Stosownie do art. 87 § 2 p.p.s.a., w piśmie z wnioskiem o przywrócenie terminu należy uprawdopodobnić okoliczności wskazujące na brak winy w uchybieniu terminu. W świetle tych przepisów, konieczną i jednocześnie podstawową przesłankę przywrócenia terminu stanowi brak winy po stronie podmiotu dokonującego czy zamierzającego dokonać określonej czynności procesowej. Brak winy w uchybieniu terminu powinien być oceniany z uwzględnieniem wszystkich okoliczności konkretnej sprawy. Przywrócenie uchybionego terminu może nastąpić, gdy strona przedstawi przekonującą argumentację, która uprawdopodobnia brak winy w uchybieniu terminu. Rozpatrując przesłankę braku zawinienia w uchybieniu terminowi należy nadto mieć na względzie, że winą za uchybienie terminu może być obarczona również osoba trzecia, której strona postępowania sądowoadministracyjnego powierza dokonanie określonej czynności procesowej. Mając powyższe na uwadze, zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego należy zaakceptować stanowisko sądu pierwszej instancji, że skarżący w żaden sposób nie uprawdopodobnił wystąpienia wymaganej prawem przesłanki przywrócenia terminu. Skarżący zachował siedmiodniowy termin do złożenia wniosku o przywrócenie terminu liczony od czasu ustania przyczyny uchybienia terminu, tj. 18 lipca 2022 r. kiedy to dowiedział się o treści postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie z 15 czerwca 2022 r. odmawiającego sporządzenia na piśmie uzasadnienia wyroku, bowiem złożył terminowo w/w wniosek. Niemniej niewystarczające są argumenty, sprowadzające się do twierdzenia, że z uwagi na stan rekonwalescencji po przebytej w grudniu 2021 r. operacji kręgosłupa, a następnie z uwagi na przebywanie na zwolnieniu lekarskim wykluczona jest wina skarżącego w dochowaniu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienie wyroku. W orzecznictwie wskazuje się, że zasadniczo choroba stanowi przesłankę przywrócenia terminu do dokonania określonej czynności, jednakże pod pewnymi warunkami. Przede wszystkim choroba musi mieć charakter nagły bądź musi wystąpić nagłe pogorszenie stanu zdrowia, którego nie dało się przewidzieć (zob. np. postanowienia NSA: z 9.11.2011 r., I GZ 173/11; z 27.09.2011 r., II OZ 846/11). Z wniosku skarżącego o przywrócenie terminu nie wynikają wskazane okoliczności. Jak wynika bowiem z kserokopii karty informacyjnej dołączonej do wniosku o przywrócenie terminu skarżący faktycznie przebywał w szpitalu od 13 grudnia 2021 r. do 20 grudnia 2021 r. oraz ma zalecony oszczędzający tryb życia. Z tego też względu uzyskał zwolnienie lekarskie. Jednak zwolnienie to nie uprawnia do stwierdzenia, że skarżący znajdował się w takiej kondycji zdrowotnej, która nastąpiła nagle, niespodzianie i uniemożliwiła skarżącemu podjęcie stosownych działań. Nie potwierdza też tego przedstawiona kserokopia karty informacyjnej. Ponadto z przedstawionych zwolnień lekarskich wynika, że pacjent może chodzić. Z tych okoliczności nie wynikają zatem twierdzenia skarżącego o istnieniu tego rodzaju dolegliwości, które uniemożliwiłyby mu działanie w terminie. Jednocześnie należy zaznaczyć, że z twierdzeń skarżącego zawartych w zażaleniu wynika, że pierwotną przyczyną uchybienia terminu była omyłka żony skarżącego w odnotowaniu daty upływu terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku, a nie niedyspozycja zdrowotna, która miała jedynie stanowić konieczność wyręczenia się inną osobą (w tym przypadku żoną). W tej sytuacji, skoro skarżący nie uprawdopodobnił niedyspozycji zdrowotnej, która miałaby ewentualny wpływ na niedochowanie terminu oraz skoro w myśl ugruntowanego orzecznictwa strona postępowania ponosi odpowiedzialność za działania i zaniechania osób trzecich, jeżeli zleca określone czynności techniczne czy procesowe, to uprawniony jest wniosek o niedbałym, a więc zawinionym zachowaniu skarżącego. Wyklucza to możliwość przywrócenia terminu. Reasumując, należy zaaprobować ocenę Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie, że skarżący nie uprawdopodobnił, jakoby uchybienie terminu do złożenia wniosku o sporządzenie uzasadnienia wyroku miało charakter niezawiniony, a tym samym nie wykazał zasadności zastosowania art. 86 § 1 p.p.s.a, wyklucza to możliwość przywrócenia terminu na podstawie art. 87 § 2 p.p.s.a. W świetle powyższych rozważań należy uznać, że orzeczenie sądu pierwszej instancji, odmawiające przywrócenia terminu, odpowiada prawu. Dlatego też, na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie skarżącego.