VII SA/Wa 1142/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Joanna Gierak-Podsiadły (spr.), , Sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędzia WSA Tomasz Janeczko, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 20 listopada 2020 r. sprawy ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w K. na postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] kwietnia 2020 r. znak [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania oddala skargę UZASADNIENIE Przedmiotem skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w [...] ("skarżąca") jest postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego ("GINB") z [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], wydane w przedmiocie zawieszenia postępowania po wznowieniu, w następującym stanie sprawy: Wojewoda [...] (“Wojewoda") decyzją z [...] października 2018 r., znak: [...], uchylił w całości decyzję Starosty [...] nr [...] z [...] lipca 2018 r., odmawiającą zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia Z. S. (“inwestor") pozwolenia na przebudowę lokalu mieszkalnego wraz z wyodrębnieniem trzech lokali mieszkalnych na dwunastej kondygnacji budynku położonego na działce nr ewid. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...], oraz zatwierdził projekt budowlany i udzielił Z. S. pozwolenia na przebudowę lokalu mieszkalnego wraz z wyodrębnieniem trzech lokali mieszkalnych na dwunastej kondygnacji budynku położonego na działce nr ewid. [...], obręb [...], przy ul. [...] w [...]. Pismem z 9 października 2019 r. skarżąca, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o wznowienie postępowania zakończonego ww. ostateczną decyzją Wojewody z [...] października 2018 r. na podstawie art. 145 § 1 pkt 5 ustawy Kodeks postępowania administracyjnego. Żądając w trybie wznowienia uchylenia ww. decyzji Wojewody, skarżąca powołała się na wyrok Sądu Okręgowego w [...] I Wydziału Cywilnego z [...] lipca 2019 r., mający dotyczyć uchwał Wspólnoty wyrażających inwestorowi zgodę na realizację ww. zamierzenia. Postanowieniem z [...] listopada 2019 r., znak: [...], Wojewoda -na podstawie art. 149 § 1 w zw. z art. 145 § 1 pkt 5 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm., "k.p.a.") - wznowił na wniosek skarżącej postępowanie zakończone ww. decyzją Wojewody z [...] października 2018 r., znak: [...]. Następnie postanowieniem z [...] lutego 2020 r., znak: [...], Wojewoda zawiesił z urzędu, na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., wznowione postępowanie zakończone ww. decyzją z [...] października 2018 r., znak: [...]. Zażalenie w ustawowym terminie na ww. postanowienie Wojewody z [...] lutego 2020 r., wniosła skarżąca. Postanowieniem wskazanym na wstępie, z [...] kwietnia 2020 r. o znaku: [...], GINB - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 w zw. z art. 144 k.p.a. - utrzymał w mocy postanowienie Wojewody z [...] lutego 2020 r., znak: [...]. W uzasadnieniu postanowienia GINB wskazał, że Wojewoda, jako okoliczność uzasadniającą zawieszenie postępowania podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 17 kwietnia 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 8/19 oddalił skargę Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w [...] na decyzję Wojewody [...] z [...] października 2018 r. (znak: [...]). Od powyższego wyroku wniesiona została skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego Warszawie, która dotychczas nie została rozpatrzona. Dalej GINB wskazał na treść art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Wskazał też, że jak podnosi się w orzecznictwie zależność, o której mowa w powyższym przepisie wyrażać się musi w istnieniu bezpośredniego związku przyczynowego przejawiającego się w tym, że rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej uzależnione jest bezwzględnie od uprzedniego rozstrzygnięcia przez inny organ lub sąd istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji. Sytuacja taka zachodzi wówczas, gdy organ nie dysponuje elementem pozwalającym na wydanie w ogóle decyzji. Organ administracji jest zatem obowiązany do zawieszenia postępowania administracyjnego na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. tylko wtedy, gdy w sprawie wystąpi zagadnienie, którego brak rozstrzygnięcia wyklucza każde, zarówno pozytywne, jak i negatywne dla strony zakończenie postępowania administracyjnego. I dalej, powołując się na uchwałę Naczelnego Sądu Administracyjnego z 5 czerwca 2017 r., sygn. akt II GPS 1/17, GINB zaznaczył, że w trakcie postępowania sądowo-administracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Podał też, że wydanie prawomocnego orzeczenia przez sąd nie zawsze zamyka drogę do weryfikacji decyzji lub postanowienia w trybie nadzwyczajnym, jednak oba postępowania pozostają ze sobą w ścisłym związku. Wobec tego, choć wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie stanowi podstawy do odmowy wznowienia postępowania zakończonego zaskarżoną decyzją lub postanowieniem, to jednak organ - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - jest w takim przypadku zobowiązany do zawieszenia postępowania, aż do prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem. Załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez organ będzie bowiem możliwe dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. W konsekwencji GINB uznał, że wydanie merytorycznej decyzji we wznowionym postępowaniu zakończonym ww. decyzją Wojewody z [...] października 2018 r., znak: [...], nie jest w analizowanym przypadku możliwe do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego dotyczącego ww. decyzji Wojewody z [...] października 2018 r., znak: [...]. Konieczność zakończenia ww. postępowania sądowego stanowi, z punktu widzenia postępowania wznowieniowego dotyczącego ww. decyzji Wojewody z [...] października 2018 r., znak: [...], zagadnienie wstępne w rozumieniu cytowanego wyżej przepisu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Odnosząc się do zarzutu skarżącej, dotyczącego naruszenia art. 56 p.p.s.a., który nakazuje zawieszenie postępowania sądowoadministracyjnego ze skargi na dane rozstrzygnięcie organu administracji publicznej, jeżeli przed złożeniem skargi do sądu w stosunku do tego samego rozstrzygnięcia wszczęte zostało postępowanie w jedynym z nadzwyczajnych trybów postępowania, GINB podał, że wprawdzie organ wojewódzki w zaskarżonym postanowieniu z [...] lutego 2020 r., znak: [...] nieprawidłowo powołał się na art. 56 p.p.s.a., który ma zastosowanie jedynie w postępowaniu sądowoadministracyjnym, to jednak powyższa okoliczność nie ma wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia. Zwrócił przy tym uwagę, że postępowanie zakończone ww. decyzją Wojewody z [...] października 2018 r. zostało wznowione już po wniesieniu przez skarżącą skargi na tą decyzję do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie. Organ odwoławczy wskazał ponadto, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym przyjmuje się, że jeżeli w art. 56 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu do czasu ich zakończenia, to należy, a contrario przyjąć, iż nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy administracyjne postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało uruchomione po wniesieniu skargi. Jeżeli nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, a sprawa nie może być rozstrzygana jednocześnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym, to organ administracji ma obowiązek zawiesić administracyjne postępowanie nadzwyczajne do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym (por. wyrok NSA z 7 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 1382/15). Na koniec GINB wskazał, że ze zgromadzonego materiału dowodowego nie wynika, aby postępowanie sądowoadministracyjne ze skargi Wspólnoty Mieszkaniowej [...] na decyzję Wojewody z [...] października 2018 r., znak: [...], zostało zawieszone. Tym samym organ wojewódzki zobowiązany był do zawieszenia ww. postępowania wznowieniowego w oparciu o przepis art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Zaznaczył również, że bez wpływu na treść niniejszego rozstrzygnięcia pozostaje zarzut dotyczący naruszenia art. 22 ust. 2 i ust. 3 pkt 4 i 5 ustawy o własności lokali i art. 33 ust. 2 ustawy z 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane wskazujący, że inwestor – Z. S. nie posiadała zgody Wspólnoty Mieszkaniowej na dysponowanie nieruchomością na cele budowlane, gdyż uchwały w sprawie wyrażenia zgody na realizację spornego zamierzenia inwestycyjnego zostały uznane za nieistniejące na mocy wyroku Sądu Okręgowego w [...] I Wydział Cywilny z [...] lipca 2019 r. Wyjaśnił, że przedmiotem postępowania zażaleniowego jest jedynie ocena prawidłowości zaskarżonego postanowienia Wojewody w przedmiocie zawieszenia postępowania, a nie weryfikacja decyzji Wojewody z [...] października 2018 r., znak: [...], w przedmiocie udzielenia pozwolenia na budowę. W skardze do Sądu na ww. postanowienie GINB z [...] kwietnia 2020 r. skarżąca, reprezentowania przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia, a także o zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu skarżąca zarzuciła naruszenie art 97 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez jego niewłaściwe zastosowanie uznając, że w niniejszej sprawie organ nie dysponuje w ogóle elementem pozwalającym na wydanie decyzji, a wobec tego był zobowiązany zawiesić postępowanie, gdyż rozpatrzenie sprawy i wydanie decyzji zależy od uprzedniego rozstrzygnięcia zagadnienia wstępnego (istotnej dla sprawy okoliczności prawnej stanowiącej przesłankę wydania decyzji) przez Naczelny Sąd Administracyjny, w sprawie o sygn. akt II SA/Sz 8/19, podczas gdy w niniejszej sprawie zagadnienie wstępne nie występuje, lecz wystąpiły nowe okoliczności i dowody w sprawie, które pozwoliły na wznowienie postępowania i powinny stanowić podstawę do wydania rozstrzygnięcia. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała przede wszystkim na to, że w sprawie nie występuje zagadnienie wstępne w rozumieniu art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., gdyż skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego została wniesiona w dniu 20 czerwca 2019 r., zaś wyrok Sądu Okręgowego w [...] I Wydział Cywilny z [...] lipca 2019 r. uprawomocnił się w dniu [...] sierpnia 2019 r., a więc po wniesieniu skargi. Bez związku dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy pozostaje zatem nierozstrzygnięcie do tej pory sprawy przez Naczelny Sąd Administracyjny, a więc nie można mówić o zagadnieniu wstępnym obligującym do zawieszenia z urzędu wznowionego postępowania w sprawie ostatecznej decyzji Wojewody [...] z [...] października 2018 roku. Podała przy tym, że Sąd Okręgowy w [...], I Wydział Cywilny w wyroku z [...] lipca 2019 r. stwierdził, że uchwała Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w [...] nr [...] z [...] sierpnia 2017 r. oraz uchwała nr [...] z [...] października 2017 r. w sprawie wyrażenia zgody Z. J. S. na dokonanie podziału lokalu kawiarni, usytuowanego na jedenastym piętrze obiektu [...] w nieruchomości wspólnej przy ul. [...] w [...] na trzy samodzielne lokale oraz przeprowadzenie prac budowlanych i remontowych, podjęta w drodze indywidualnego zbierania głosów - nie istnieje. Na tę okoliczność skarżąca powołała się składając wniosek o wznowienie postępowania; skoro bowiem Sąd Okręgowy stwierdził, że uchwała zezwalająca Z. S. na dysponowanie lokalem na cele budowlane nie istnieje, to nie było podstaw do wydania pozwolenia na budowę, a więc postępowanie powinno zostać ponownie przeprowadzone i powinno zostać wydane w tej sprawie rozstrzygnięcie. Z kolei przedmiotem postępowania przed "Naczelnym Sądem Apelacyjnym" było m.in. ustalenie, czy jeszcze nie uchylone na tamten moment przez sąd uchwały mogły stanowić podstawę do wydania pozwolenia, tj. czy zostały w ogóle podjęte i czy organ administracji powinien był tę kwestię zweryfikować. Skoro Sąd Okręgowy w [...] uznał nieistnienie tych uchwał w innym postępowaniu, to zagadnienie prejudycjalne we wskazanej sprawie nie istnieje. Co więcej, w toku postępowania organy administracji wielokrotnie wskazywały na to, że to skarżąca winna była wnieść powództwo o uchylenie uchwały do sądu cywilnego, ponieważ to czy uchwała została pojęta nie może być poddane ocenie organu administracji architektoniczno-budowlanej. Z kolei, gdy uchwały zostały uchylone, kolejne organy administracji powołują się na konieczność rozstrzygnięcia tej kwestii przez sąd administracyjny, uznając ją za zagadnienie wstępne. Inny jest jednak przedmiot postępowania przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, a inny przed organem administracji. Nie można więc w żaden sposób mówić o jakiejkolwiek zależności. W odpowiedzi na skargę Główny Inspektor Nadzoru Budowlanego wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie; postanowienie zaskarżone w niniejszej sprawie odpowiada prawu – zawiera prawidłowe rozstrzygnięcie w prawidłowo ustalonych okolicznościach sprawy. Na wstępie Sąd zauważa, że kontrolował w niniejszej sprawie postanowienie Głównego Inspektora Nadzoru Budowlanego z [...] kwietnia 2020 r., znak: [...], utrzymujące w mocy postanowienie Wojewody [...] z [...] lutego 2020 r., zawieszające z urzędu wznowione postępowanie w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Wojewody [...] z [...] października 2018 r., znak: [...]. Tą ostatnią Wojewoda uchylił decyzję Starosty [...] z [...] lipca 2018 r., a orzekając co do istoty zatwierdził projekt budowlany i udzielił pozwolenia na przebudowę lokalu mieszkalnego wraz z wyodrębnieniem trzech odrębnych lokali mieszkalnych na dwunastej kondygnacji budynku na działce nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w [...] na rzecz Z. S. Jako powód zawieszenia postępowania GINB (za Wojewodą) wskazał na trwające postępowanie sądowe, dotyczące ww. decyzji Wojewody z [...] października 2018 r.; podał, że Wojewódzki Sąd Administracyjnym w Szczecinie wyrokiem z 17 kwietnia 2019 r. sygn. akt II SA/Sz 9/19 oddalił skargę skarżącej (tj. Wspólnoty Mieszkaniowej [...] przy ul. [...] w [...]), od powyższego wyroku została wniesiona skarga kasacyjna do Naczelnego Sądu Administracyjnego, która dotychczas nie została rozpatrzona (v. sygn. akt II OSK 2489/19). GINB uznał, że uzasadnia to zastosowanie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd, oceniając zaskarżone orzeczenie, w pełni podziela to stanowisko; stwierdza więc (za GINB), że w okolicznościach niniejszej sprawy należało zawiesić wszczęte w trybie wznowienia postępowanie administracyjne, zakończone ostateczną decyzją Wojewody z [...] października 2018 r. Rozwijając tę ocenę Sąd zaznacza, że rację mają organy orzekające podnosząc, że nie jest możliwe równoległe prowadzenie postępowania administracyjnego i postępowania sądowoadministracyjnego w stosunku do tej samej decyzji. W myśl art. 56 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., p.p.s.a.), w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu. Cytowany przepis dotyczy - jak wynika z jego treści - takiej sytuacji, gdy skarga do sądu zostanie wniesiona po wszczęciu postępowania w sprawie wyeliminowania wadliwego aktu w trybie postępowania nadzwyczajnego. Brak jest natomiast regulacji prawnej, która określałaby sposób postępowania w sytuacji odwrotnej, tj. wówczas, gdy postępowanie administracyjne jest wszczynane po wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, tak jak ma to miejsce w rozpoznawanej sprawie. Z tego też powodu, już kwestia możliwości wszczęcia postępowania administracyjnego w trybach nadzwyczajnych, po skutecznym wniesieniu skargi do sądu administracyjnego, wywoływała rozbieżności w orzecznictwie sądów administracyjnych. Z tej też przyczyny zagadnienie to stało się przedmiotem analizy Naczelnego Sądu Administracyjnego, w wyniku której w dniu 5 czerwca 2017 r. podjęta została uchwała składu siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (sygn. akt II GPS 1/17), zgodnie z którą, w trakcie postępowania sądowoadministracyjnego można wszcząć postępowanie administracyjne w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania w sprawie kontrolowanego przez sąd rozstrzygnięcia, jednakże organ administracji publicznej obowiązany jest zawiesić to postępowanie na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowoadministracyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wskazanej uchwały stwierdził, że skoro w art. 56 p.p.s.a. ustawodawca wskazał, że w razie wniesienia skargi do sądu po wszczęciu postępowania administracyjnego w celu zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania, postępowanie sądowe podlega zawieszeniu do czasu ich zakończenia, to należy a contrario przyjąć, że nie ma podstaw do zawieszenia postępowania sądowego w sytuacji, gdy administracyjne postępowanie w trybie nadzwyczajnym zostało uruchomione po wniesieniu skargi. Sąd wskazał następnie, że jeżeli nie ma podstaw do zawieszenia postępowania przed sądem administracyjnym, a sprawa nie może być rozstrzygana jednocześnie w postępowaniu administracyjnym i sądowym, to organ administracji ma obowiązek zawiesić administracyjne postępowanie nadzwyczajne do czasu prawomocnego zakończenia sprawy zawisłej przed sądem administracyjnym. Naczelny Sąd Administracyjny zwrócił również uwagę, że sąd administracyjny rozpoznając skargę, nie jest związany jej zarzutami, co powoduje, że przedmiotem kontroli sądu mogą być również okoliczności stanowiące podstawę zastosowania jednego z trybów nadzwyczajnych, a w świetle art. 170 p.p.s.a. organ administracji publicznej nie może wydać rozstrzygnięcia sprzecznego z wyrokiem sądu. Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził następnie, że wydanie prawomocnego orzeczenia przez sąd nie zawsze zamyka drogę do weryfikacji decyzji lub postanowienia w trybie nadzwyczajnym, jednak oba postępowania pozostają ze sobą w ścisłym związku. Wobec tego, choć wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie stanowi podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie zmiany, uchylenia, stwierdzenia nieważności aktu lub wznowienia postępowania zakończonych zaskarżoną decyzją lub postanowieniem, to jednak organ - na podstawie art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. - jest w takim przypadku zobowiązany do zawieszenia postępowania, aż do prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem. Załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez organ będzie bowiem możliwe dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. Rozpatrzenie sprawy przez sąd powinno być traktowane, tak jak rozstrzygnięcie zagadnienia wstępnego w rozumieniu powołanych przepisów. Poglądem Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażonym w powyższej uchwale tutejszy Sąd, na mocy art. 269 p.p.s.a. jest związany, i pogląd ten w całości podziela. Sąd stwierdza zatem, za Naczelnym Sądem Administracyjnym, że zawisłość sprawy przed sądem administracyjnym nie stanowi podstawy do odmowy wszczęcia postępowania w przedmiocie m. in. wznowienia postępowania w sprawie zakończonej zaskarżoną do sądu decyzją. Jednakże, w takim przypadku organ zobowiązany jest do zawieszenia postępowania, aż do prawomocnego zakończenia postępowania przed sądem administracyjnym; załatwienie sprawy i wydanie rozstrzygnięcia przez ten organ będzie możliwe dopiero po wydaniu przez sąd prawomocnego orzeczenia. Sąd zauważa przy tym raz jeszcze, że zbieg postępowania sądowoadministracyjnego i administracyjnego postępowania nadzwyczajnego został na gruncie przepisów regulujących te postępowania rozstrzygnięty poprzez jednolity instrument procesowy polegający na zawieszeniu jednego z tych postępowań do czasu zakończenia drugiego z nich. Podstawą zawieszenia postępowania administracyjnego jest art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a., zaś postępowania sądowoadministracyjnego - art. 56 p.p.s.a., który dodatkowo zawiera zastrzeżenie, że zawieszenie następuje jeżeli skargę do sądu administracyjnego wniesiono po wszczęciu postępowania administracyjnego. Ustanawia on regułę określającą relację pomiędzy oboma postępowaniami oraz porządek, w jakim należy stosować te przepisy, tak by nie pozostawały one ze sobą w kolizji. Wskazuje ona, że pierwszeństwo ma ten tryb weryfikacji decyzji ostatecznej, który został wcześniej uruchomiony. To też postępowanie powinno być prowadzone i doprowadzić do rozstrzygnięcia ostatecznego lub - w przypadku postępowania sądowoadministracyjnego - prawomocnego, natomiast postępowanie późniejsze musi do tego czasu pozostawać w zawieszeniu i dopiero następnie może być podjęte i zakończone w sposób uwzględniający wynik postępowania wcześniejszego. W konsekwencji Sąd zauważa, że rację ma GINB wskazując w zaskarżonym postanowieniu, że do czasu prawomocnego zakończenia postępowania sądowego, weryfikacja decyzji Wojewody z [...] października 2018 r. w trybie wznowienia nie jest możliwa; nadto: że dalszy bieg tego postępowania (wywołanego wnioskiem skarżącej o wznowienie), będzie zależał od wyniku sprawy sądowoadministracyjnej (sygn. akt WSA w Szczecinie II SA/Sz 8/19, sygn. akt NSA II OSK 2489/19). Odnosząc się do zarzutów skargi Sąd stwierdza zaś, że są one chybione. W niniejszej sprawie GINB, z przyczyn powyżej przestawionych, prawidłowo bowiem zastosował art. 97 § 1 pkt 4 k.p.a. Sąd podkreśla przy tym, że dla zastosowania tego przepisu ważny był jedynie wskazany "zbieg" konkurencyjnych postępowań, a przyczyny/okoliczności, które legły u podstaw skierowania przez skarżącą wniosku o wznowienie postępowania, nie miały w tej kwestii istotnego (tj. prawnego) znaczenia. Sąd zauważa w tym też kontekście, że nadzwyczajny tryb weryfikacji decyzji, jakim jest tryb wznowienia postępowania, może być skutecznie uruchomiony wyłącznie w sprawie zakończonej decyzją ostateczną. Uruchomione, ale prawomocnie niezakończone, postępowanie sądowe dotyczące kwestionowanej przez skarżącą decyzji Wojewody, może doprowadzić do wyeliminowania tej decyzji z obrotu prawnego. Tym samym, choć zdaniem skarżącej okoliczności (i dowody) przywołane przez nią we wniosku o wznowienie (jako że pojawiły się dopiero po wniesieniu skargi kasacyjnej), nie będą miały znaczenia dla oceny dokonywanej w sprawie przez NSA, to jednak (niezależnie od prawidłowości tego poglądu), wskazane postępowanie sądowoadministracyjne (a dokładnie jego wynik) wpłynie na byt prawny kwestionowanej decyzji Wojewody z [...] października 2018 r. Wyrok uchylający lub stwierdzający nieważność decyzji zamyka możliwość wszczęcia na drodze administracyjnej postępowania w sprawie wznowienia postępowania przez zniesienie przedmiotu postępowania – decyzji ostatecznej. Tylko więc pozostawienie tego aktu w obrocie prawnym (poprzez podtrzymanie w tym przypadku przez NSA wyroku Sądu I instancji z 17 kwietnia 2019 r. o sygn. akt II SA/Sz 8/19 oddalającego skargę), będzie umożliwiało organom kontynuowanie postępowania w uruchomionym trybie wznowienia. Będzie jednak jednocześnie obligowało do uwzględnienia w sprawie oceny Sądów. Z tych przyczyn, Sąd uznał, że zaskarżone postanowienie w okolicznościach sprawy prawa nie narusza. Dlatego też, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie orzekł, jak w sentencji.