III SAB/Wr 905/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak po rozpoznaniu w dniu 12 września 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Wydziale III sprawy ze skargi: K. S. na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie wydania zezwolenia na pobyt czasowy i pracę postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić stronie skarżącej kwotę 100 (słownie: sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu sądowego od skargi. UZASADNIENIE Pismem z dnia 5 kwietnia 2022 r. K. S. (dalej: skarżąca, strona skarżąca) wniosła skargę na przewlekłość postępowania prowadzonego przez Wojewodę Dolnośląskiego w przedmiocie udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy i pracę. Pismem z dnia 6 czerwca 2022 r., w wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału III z dnia 30 maja 2022 r., wezwano skarżącą do uzupełnienia braku formalnego skargi poprzez przedłożenie wniesionego w sprawie ponaglenia, w terminie 7 dni od dnia doręczenia odpisu zarządzenia, pod rygorem odrzucenia skargi. Wobec nieprawidłowego doręczenia przesyłki zawierającej powyższe wezwanie, a następnie wszczęcia postępowania reklamacyjnego, zarządzono ponownie doręczanie stronie skarżącej wezwania. Przesyłkę zawierającą powtórne wezwanie awizowano po raz pierwszy w dniu 10 sierpnia 2022 r., a po raz drugi w dniu 19 sierpnia 2022 r., po czym zwrócono do nadawcy z powodu niepodjęcia w terminie. Z uwagi na powyższe Sąd przyjął, że awizowana przesyłka ma skutek doręczenia z dniem 24 sierpnia 2022 r., a termin na uzupełnienie braku formalnego skargi upłynął z dniem 31 sierpnia 2022 r. (środa). Strona skarżąca braku formalnego skargi nie uzupełniła. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na wstępie podnieść należy, iż merytoryczne rozpoznanie skargi zawsze poprzedza kontrola dopuszczalności środka zaskarżenia. Wśród okoliczności czyniących skargę niedopuszczalną, ustawa Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, wymienia bowiem niewyczerpanie (przez wnoszącego skargę) środków zaskarżenia w postępowaniu administracyjnym. Zgodnie z art. 52 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm. - dalej: p.p.s.a.) skargę można wnieść po wyczerpaniu środków zaskarżenia, jeżeli służyły one skarżącemu w postępowaniu przed organem właściwym w sprawie, chyba że skargę wnosi prokurator, Rzecznik Praw Obywatelskich lub Rzecznik Praw Dziecka. Przez wyczerpanie środków zaskarżenia należy rozumieć sytuację, w której stronie nie przysługuje żaden środek zaskarżenia, taki jak zażalenie, odwołanie lub ponaglenie, przewidziany w ustawie (art. 52 § 2 p.p.s.a.). W myśl art. 53 § 2b p.p.s.a., skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania można wnieść w każdym czasie po wniesieniu ponaglenia do właściwego organu. Stosownie do art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.) – dalej jako "k.p.a.". stronie służy prawo do wniesienia ponaglenia, jeżeli: 1) nie załatwiono sprawy w terminie określonym w art. 35 k.p.a. lub przepisach szczególnych ani w terminie wskazanym zgodnie z art. 36 § 1 k.p.a. (bezczynność); 2) postępowanie jest prowadzone dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy (przewlekłość). Z kolei zgodnie z art. 37 § 3 k.p.a. ponaglenie wnosi się: 1) do organu wyższego stopnia za pośrednictwem organu prowadzącego postępowanie; 2) do organu prowadzącego postępowanie - jeżeli nie ma organu wyższego stopnia. W świetle powyższego, w przypadku skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania wyczerpanie środków zaskarżenia następuje przez wniesienie ponaglenia przewidzianego w powołanym wyżej art. 37 k.p.a. Uprzednie złożenie ponaglenia przewidzianego w art. 37 § 1 k.p.a. jest warunkiem formalnym wniesienia skargi na bezczynność i przewlekłość (vide: postanowienie NSA z 25 maja 2018 r. II OSK 1210/18; wyrok NSA z 27 czerwca 2019 r. II OSK 1009/19; postanowienie z 18 kwietnia 2019 r. sygn. akt II OSK 866/19; postanowienie NSA z 25 czerwca 2019 r. I GSK 957/19; wyrok NSA z 29 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2012/19, wyrok NSA z 29 października 2019 r. sygn. akt II OSK 2011/19). W myśl art. 58 § 1 pkt 6 i § 3 p.p.s.a. sąd na posiedzeniu niejawnym odrzuca skargę, jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Z akt niniejszej sprawy wynika, że strona nie załączyła do skargi jakiegokolwiek dowodu potwierdzającego złożenie ponaglenia. Z akt administracyjnych sprawy wynika natomiast (notatka służbowa z 13 maja 2022 r.), że do organu nie wpłynęło ponaglenie w sprawie. W związku z powyższym, wezwano stronę do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dowodu wniesienia ponaglenia w terminie siedmiu dni pod rygorem odrzucenie skargi na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. W realiach niniejszej sprawy, adnotacje zamieszczone na kopercie oraz na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki zawierającej powyższe wezwanie umożliwiają przyjęcie prawnej fikcji doręczenia z dniem 24 sierpnia 2022 r., stosownie do treści art. 73 p.p.s.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65-72 p.p.s.a., pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia (§ 1 – 2). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1 (prawna fikcja doręczenia). Podkreślenia wymaga, że fikcja prawna doręczenia przewidziana w przytoczonym powyżej art. 73 § 1 - § 4 p.p.s.a. jest skuteczna w tym znaczeniu, że pociąga za sobą wszelkie skutki doręczenia, bowiem doręczenie to oparte jest na domniemaniu, że zawiadomienie o złożeniu pisma w urzędzie pocztowym dotarło do rąk adresata. Bezspornym jest, że skarżąca nie wykazała, że złożyła ponaglenie wywierające skutek wyczerpania środków zaskarżenia, a tym samym umożliwiającego stronie skarżącej skuteczne wniesienie skargi na przewlekłe postępowanie. Z tego powodu skarga strony skarżącej na przewlekłość postępowania Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o zezwolenie na pobyt czasowy i pracę, nie jest dopuszczalna. Wobec powyższego skargę należało odrzucić na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a., zgodnie z którym Sąd odrzuca skargę w przypadku, gdy jej wniesienie jest niedopuszczalne z innych przyczyn niż wskazane w art. 58 § 1 pkt 1 - 5 p.p.s.a. Za niedopuszczalne uznać natomiast należy wniesienie skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania administracyjnego przez Wojewodę, bez uprzedniego wyczerpania administracyjnego trybu zaskarżenia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (punkt drugi sentencji postanowienia) orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a.