I SA/Wr 311/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Piotr Kieres (sprawozdawca), Sędziowie: Sędzia WSA Katarzyna Radom, Sędzia WSA Marta Semiczek, Protokolant: Starszy specjalista Edyta Luniak, po rozpoznaniu w dniu 28 października 2020 r. w Wydziale I, na rozprawie sprawy ze skargi A z/s w K. na postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. z [...] r. nr [...] w przedmiocie oddalenia nieuzasadnionych zarzutów: niedopuszczalności zabezpieczenia, braku uprzedniego doręczenia zobowiązanemu upomnienia, zastosowania zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego oraz niespełniania przez zarządzenie zabezpieczenia wymogów art. 156 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji: I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. z [...] r. nr [...] w całości; II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. na rzecz Strony skarżącej kwotę: 597,00 zł (pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego. UZASADNIENIE Przedmiotem skargi A. Sp. z o.o. (dalej jako: Spółka, Skarżąca) jest postanowienie Dyrektora Izby Administracji Skarbowej we W. (dalej jako: DIAS, Organ odwoławczy) z [...] marca 2020 r. nr [...], którym utrzymane zostało postanowienie Naczelnika D. Urzędu Skarbowego we W. (dalej jako: NDUS, Organ I instancji) z [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie oddalenia zarzutów podniesionych w postępowaniu zabezpieczającym prowadzonym w oparciu o zarządzenia zabezpieczenia z [...] września 2019 r., wystawionych na podstawie decyzji Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] maja 2019 r. nr [...] o zabezpieczeniu należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od IX 2015 – III 2016 r. i odsetek za zwłokę (utrzymanej w mocy decyzją Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Ł. z [...] listopada 2019 r. nr [...]). Spółka wniosła zarzuty: – niedopuszczalności zabezpieczenia dokonanego na Jej majątku - Spółka uważa, że wobec otwarcia postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł. , XIV Wydział Gospodarczy z 24 stycznia 2019 r. przyspieszonego postępowania układowego wobec Spółki nie jest możliwym wszczęcie postepowania zabezpieczającego albowiem stanowiłoby to pokrzywdzenie wierzycieli – wskazano na art. 259 ust. 3 ustawy Prawo restrukturyzacyjne; – braku uprzedniego doręczenia Spółce upomnienia; – zastosowania zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego; – niespełniania przez zarządzenia zabezpieczenia wymogów art. 156 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Pierwotne postanowienie NDUS z [...].11.2019 r. nr [...] oddalające, jako nieuzasadnione zarzuty o: niedopuszczalności zabezpieczenia, zastosowania zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego i niespełniania przez zarządzenia zabezpieczenia wymogów art. 156 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji w wyniku wniesionego zażalenia zostało uchylone postanowieniem DIAS z [...] stycznia 2020 r. nr [...] z uwagi na nierozpoznanie zarzutu braku doręczenia upomnienia zobowiązanemu. Następnie NDUS wydał postanowienie z [...] lutego 2020 r. nr [...], którym oddalił wszystkie zarzuty i odnosząc się do poszczególnych z nich stwierdził:. – Zabezpieczenie na majątku Spółki w restrukturyzacji jest dopuszczalne, albowiem wypełnione zostały przesłanki o charakterze podmiotowym, przedmiotowym i formalnym. W konsekwencji zarządzenia zabezpieczenia zostały opatrzone klauzulą o skierowaniu ich do zabezpieczenia i dokonano zabezpieczającego zajęcia składników majątkowych. Zabezpieczeniu podlegały należności przyszłe, które były sporne i nie zostały ujęte na liście wierzytelności układowych – nie są objęte układem. – Zabezpieczenie odbywa się bez wystawiania upomnienia – takim niejako upomnieniem jest decyzja o zabezpieczeniu doręczana stronie. – Organ był właściwie skazany na zastosowanie środka w postaci zabezpieczenia wierzytelności pieniężnych, albowiem z analizy majątku Spółki wynikało, że wartość posiadanych przez Spółkę samochodów jest niska. Użytkowane wieczyście nieruchomości mają wielomilionowe obciążenie hipoteczne, a Spółka ma możliwość wnioskowania o zwolnienia z egzekucji zabezpieczenia. – Każde z zarządzeń zabezpieczenia odpowiada wymaganiom art. 156 ustawy prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Nazwa Spółki ujawniona w Krajowym Rejestrze Sądowym występuje bez dopisku "w restrukturyzacji". Na postanowienie NDUS Spółka wniosła zażalenie, w którym podtrzymała podniesione zarzuty. Spółka w szczególności wskazała, że w załączniku nr osiem, tj. "Wykaz wierzytelności spornych A. Sp. z o.o." ujęta została wierzytelność wynikającą z decyzji Naczelnika Urzędu Celno - Skarbowego w Ł.. Wierzytelność ta oznaczona jako "sporna" jest wierzytelnością objętą układem z mocy prawa. Spółka argumentowała również, że zajęcie rachunków bankowych prowadzi do ograniczenia Jej płynności finansowej i tym samym do trwałego uniemożliwienia prowadzenia działalności gospodarczej. Działalność ta wymaga, bowiem ponoszenia regularnych i dużych nakładów finansowych min. na energię, gaz, czy wodę służące do produkcji materiałów. Nieopłacenie faktur za media spowoduje ich odłączenie, a w konsekwencji doprowadzi do zaprzestania produkcji. Wskazano również, że Spółka nie podjęła żadnych czynności utrudniających lub udaremniających egzekucję. Ponadto, wierzyciel w wydanym zarządzeniu zabezpieczenia, w jego punkcie D4, tj. "dane dotyczące należności pieniężnej i zabezpieczenia", "okoliczności świadczące o wystąpieniu możliwości utrudnienia bądź udaremnienia egzekucji" wskazał punkt 5, tj. "inne okoliczności", ale ich nie wyjaśnił. Ponadto zarzucono błędną nazwę podmiotu bez dopisku "w restrukturyzacji". Po rozpatrzeniu zażalenia DIAS utrzymał w mocy postanowienie NDUS wskazując wobec powołanych zarzutów, że nie są one uzasadnione albowiem: 1) Brak jest po stronie organu egzekucyjnego uprawnienia do badania zasadności i wymagalności obowiązku objętego zarzutem. NDUS był: uprawniony do zabezpieczenia należności pieniężnych, właściwy rzeczowo i miejscowo dla Spółki, a należność w podatku od towarów i usług poddaje się realizacji zabezpieczenia i wynika z decyzji organu podatkowego. Zabezpieczone należności nie są objęte układem. 2) Wskazując na art. 15 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji uznano, że upomnienie - właściwe w przypadku etapu poprzedzającego egzekucję, nie jest wymagane w postępowaniu zabezpieczającym. 3) Ruchomości nie są wartościowe, a nieruchomości są obciążone hipotekami. 4) Zarządzenia zabezpieczenia zawierają wszystkie elementy z art. 156 § 1 ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji. Na postanowienie Organu odwoławczego została wniesiona przez Spółkę skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu, w której zarzucono naruszenie przepisów: – art. 33 § 1 pkt 6, w związku z art. 166b ustawy z 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 1438 ze zm.) - dalej jako "u.p.e.a.", w związku z art. art. 259 ust. 3 ustawy z 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 243, dalej jako "u.p.r.") poprzez dokonanie zabezpieczenia wierzytelności wbrew przepisom prawa, tj. w sytuacji dochodzenia należności objętej przyspieszonym postępowaniem układowym; – art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a., w związku z art. 166b u.p.e.a. w związku z art. 154 § 1 pkt 5 u.p.e.a., poprzez dokonanie zabezpieczenia, mimo braku przesłanek wskazujących na możność późniejszego utrudniania lub udaremniania ewentualnie przeprowadzonej egzekucji; – art. 33 § 1 pkt 7 u.p.e.a., w związku z art. 15 § 1 u.p.e.a. w związku z art. 166b u.p.e.a., poprzez niedoręczenie Spółce upomnienia, zawierającego wezwanie do wykonania zabezpieczenia przed skierowaniem sprawy na drogę administracyjnego postępowania zabezpieczającego; – art. 33 § 1 pkt 8, w związku z art. 166b i art. 7 § 2 u.p.e.a. poprzez zastosowanie zbyt uciążliwego środka zabezpieczającego, którego zastosowanie znacząco utrudniło prowadzenie działalności gospodarczej, a przez to doprowadzi do zaspokojenia wierzyciela publicznoprawnego; – art. 33 § 1 pkt 10, w związku z art. 156 § 1 pkt 2 w zw. z art. 166b u.p.e.a., poprzez błędne oznaczenie podmiotu zobowiązanego w treści zarządzenia zabezpieczenia, a w konsekwencji powstanie wątpliwości, co do prawidłowego ustalenia zobowiązanej; – art. 29 u.p.e.a. w związku z art. 155 u.p.e.a., poprzez niedokonanie przez organ zabezpieczający weryfikacji zasadności wniosku wierzyciela o dokonanie zabezpieczenia wbrew obowiązkowi wyrażonemu w przepisie; – art. 11 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 ze zm.) - dalej jako " k.p.a.", w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez nieprzedstawienie w treści zarządzenia zabezpieczenia przyczyn dokonania zabezpieczenia, co uniemożliwia weryfikację zastosowania prawidłowych przesłanek; – art. 6 i 8 k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez prowadzenie postępowania egzekucyjnego w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych, polegające na popełnieniu w toku prowadzenia zabezpieczenia licznych błędów i uchybień o charakterze proceduralnym; – art. 15 k.p.a. poprzez faktyczne nieprzeprowadzenie odrębnego postępowania w drugiej instancji - nie odniesienie się do zarzutów przedstawionych w zażaleniu na postanowienie NDUS we W. oraz pominięcie załączonego do zażalenia spisu aktywów Spółki wraz z ich wartością; – art. 124 § 2 k.p.a., w związku z art. 18 u.p.e.a. poprzez brak kompleksowego uzasadnienia postanowienia, jednostronne wyjaśnianie wszelkich wątpliwości oraz brak odniesienia się do wszystkich argumentów podnoszonych przez Skarżącą w zarzutach w sprawie prowadzonego postępowania zabezpieczającego. Wobec postawionych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie postanowień obu instancji i stwierdzenie bezskuteczności wykonanych przez Organ I instancji czynności, a także o zasądzenie kosztów postępowania (w tym kosztów zastępstwa procesowego) według norm prawem przepisanych. W uzasadnieniu Skargi w szczególności akcentowano naruszenie zasady dwuinstancyjności postępowania przez DIAS. W odpowiedzi na skargę Organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymał stanowisko z zaskarżonego postanowienia. Podniósł, że w postępowaniu wykonawczym w przedmiocie zabezpieczenia nie jest możliwa polemika dotycząca przesłanek zabezpieczenia. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167 ze zm.) sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Przepis art. 145 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.) – dalej jako: p.p.s.a., ogranicza podstawy prawne uwzględnienia skargi do stwierdzenia naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego oraz innego naruszenia przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Z treści art. 134 § 1 p.p.s.a. wynika, że Sąd nie jest związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną - z zastrzeżeniem art. 57a p.p.s.a., który to przepis w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Skargę należało uwzględnić. Zasadne i przesądzające o rozstrzygnięciu Sądu w niniejszej sprawie okazały się podstawy skargi, odnoszące się do najdalej idącego zarzutu, stawianemu przez Spółkę wobec prowadzonego postępowania. W pierwszej kolejności należy przyznać rację Skarżącej o naruszeniu przez DKIS zasady dwuinstancyjności postępowania wyartykułowanej w art. 15 k.p.a. Wynikający z tego przepisu obowiązek organu rozpatrzenia sprawy dwukrotnie jest odbiciem gwarantowanego przez art. 78 Konstytucje Rzeczypospolitej Polskiej prawa do zaskarżenia orzeczeń i decyzji wydanych w pierwszej instancji. Dwuinstancyjności postępowania administracyjnego oznacza zaś, dwukrotne rozstrzygniecie danej sprawy, co do jej meritum – niezależnie przez dwa organy (z zastrzeżeniem wyjątków wynikających z ustaw). Organ rozpatrujący odwołanie/zażalenie nie może przy tym ograniczyć się ani do oceny legalności rozstrzygnięcia (decyzji, postanowienia) wydanego w poprzedniej instancji, ani też poprzestać na ocenie zarzutów środka odwoławczego, ale winien sam sprawę zgłębić i rozważyć. Jakkolwiek rozstrzygnięcie w drugiej instancji może być podjęte w oparciu o materiał zgromadzony przez organ I instancji, to organ odwoławczy nie jest zwolniony z jego oceny pod kątem zasad postępowania m.in. prawdy obiektywnej, czy zebrania i w sposób wyczerpujący rozpatrzenia całego materiału dowodowego. Zaskarżone postanowienie DIAS dotknięte jest wadą braku rozważań w przedmiocie wpływu na realizację zabezpieczenia art. 259 ust. 3 u.p.r. – gdy Spółka konsekwentnie w całym postępowaniu, którego dotyczy zaskarżone postanowienie swoją argumentację odnośnie zarzutu niedopuszczalności realizacji zabezpieczenia buduje właśnie w oparciu o ten przepis, wskazując na postępowanie restrukturyzacyjne dotyczące Skarżącej. Tymczasem DIAS swoje stanowisko sprowadza do fragmentu uzasadnienia składającego się z 4 ogólnikowych zdań: "Zarzut niedopuszczalności zabezpieczenia, z uwagi na otwarcie postępowania układowego oraz zamieszczenie zabezpieczonych należności w wierzytelnościach spornych i objecie ich układem, jest niezasadny. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że twierdzenie o objęciu układem zabezpieczanych zaległości jest nieprawdziwe. Zabezpieczone zobowiązania nie zostały ujęte na liście wierzytelności układowych i nie są objęte układem wśród wierzycieli. Ww. postanowienie Sądu nie wymienia Naczelnika Urzędu" (str. 3 zaskarżonego postanowienia DIAS) Sąd po analizie treści rozstrzygnięcia Organu odwoławczego i akt administracyjnych stwierdza, że DIAS nie rozważył w ogóle pojęcia "wierzytelność sporna", z akt administracyjnych nie wynika, by analizowana była listę wierzytelności (i czy została zatwierdzona). Tymczasem powoływane postępowanie restrukturyzacyjne jest istotne dla rozważań o zasadności podniesionych przez Spółkę zarzutów – co wynika z dalszej części niniejszego uzasadnienia – i brak bliższego zainteresowania się tą kwestią (chociażby przez analizę akt owego postępowania restrukturyzacyjnego), argumentacją Skarżącej narusza nie tylko wspomnianą zasadę dwuinstancyjności, ale również zasadę zaufania (art. 8 § 1 k.p.a.) i prawdy obiektywnej (art. 7 k.p.a.). Nie do pogodzenia z ostatnio wymienionymi zasadami jest sytuacja, gdy organ I instancji prezentuje swoje stanowisko w wydanym rozstrzygnięciu wobec kwestii prezentowanej przez stronę postępowania, a organ rozpatrujący sprawę w II instancji mimo aktualności podnoszonego przez stronę postępowania zagadnienia i jego artykułowania w środku zaskarżenia – w niniejszej sprawie postępowania restrukturyzacyjnego (układu) i art. 259 ust. 3 u.p.r. – w rozstrzygnięciu drugoinstancyjnym ogólnikowo powiela stanowisko NDUS. Sytuacja ta dodatkowo utrudnia polemikę Skarżącej, a Sądowi kontrolę legalności, skoro Sąd winien rozpatrywać skargi na rozstrzygnięcia (i rozważać zawartą w nich argumentację) od których nie przysługuje środek zaskarżenia w toku instancji, a nie rozstrzygnięcia je poprzedzające. Niezależnie od ww. naruszenia Sąd przyjął, że zasadnym będzie w oparciu o art. 135 p.p.s.a. uchylenie w sprawie Spółki rozstrzygnięć organów obu instancji mając na uwadze kwestie związane z następującymi zagadnieniami i okolicznościami stanu faktycznego, dotyczącymi Skarżącej. Mianowicie niesporną kwestią - elementem stanu faktycznego sprawy jest otwarcie wobec Skarżącej postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł z [...] stycznia 2019 r. sygn. akt XIV GR [...] przyspieszonego postępowania układowego, częściowego. Spornym okazała się natomiast kwestia czy wskazanym postępowaniem objęte są wierzytelności z decyzji Naczelnika Ł Urzędu Celno-Skarbowego w Ł z [...] maja 2019 r. nr [...] o zabezpieczeniu należności z tytułu podatku od towarów i usług za okres od IX 2015 – III 2016 r. Sąd uznaje, że jest tak jak twierdzi Skarżąca - postępowanie układowe otwarte postanowieniem Sądu Rejonowego dla Ł z [...] stycznia 2019 r. dotyczy wierzytelności objętych decyzją o zabezpieczeniu. Wierzytelności, o których mowa w decyzji o zabezpieczeniu objęte zostały spisem wierzytelności - jako sporne, a Sędzia Komisarz postanowieniem z [...] lipca 2019 r. (sygn. akt XIV GRp [...]) zatwierdził spis wierzytelności. Wskazaną okoliczność przesądził już Wojewódzki Sąd Administracyjny w Ł. prawomocnym wyrokiem o sygn. akt [...] z [...] lipca 2020 r. rozpatrując skargę na decyzję organu II instancji utrzymującą w mocy decyzję Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] maja 2019 r. Postępowanie stanowiące realizację ww. decyzji Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. jest zaś przedmiotem zarzutów złożonych przez Spółkę, których zasadność miała zostać oceniona w drugiej instancji zaskarżonym rozstrzygnięciem DIAS. Należy przy tym zaznaczyć, że jakkolwiek wspomniany wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Ł. nie mógł zostać uwzględniony w rozstrzygnięciu organów obu instancji z uwagi na datę jego wydania, to obecnie Sąd rozpoznając sprawę legalności rozstrzygnięcia w przedmiocie zarzutów dotyczących postepowania, wyroku tego nie tylko nie mógł nie zauważyć, lecz w oparciu o art. 170 p.p.s.a. wspomnianym wyrokiem jest związany. Mając zaś na uwadze ów wyrok jak i przepisy art. 257 i art. 259 ust. 3 ustawy Prawo restrukturyzacyjne Sąd przyjął, że jakkolwiek decyzja w przedmiocie zabezpieczenia wierzytelności, której materialną podstawą były przepisy art. 33 ustawy z 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r, poz. 900) jest prawidłowa, to już jako niedopuszczalne - z uwagi na objęcie wierzytelności z tej decyzji wspomnianym postępowaniem układowym - jawi się jej wykonanie na gruncie przepisów u.p.e.a. (w związku z art. 166b u.p.e.a). Stosownie, bowiem do art. 257 u.p.r. otwarcie przyspieszonego postępowania układowego nie wyłącza możliwości wszczęcia przez wierzyciela postępowań sądowych, administracyjnych, sądowoadministracyjnych i przed sądami polubownymi w celu dochodzenia wierzytelności podlegających umieszczeniu w spisie wierzytelności. Natomiast dla niniejszej sprawy i sporu o realizacje ww. decyzji w przedmiocie zabezpieczenia istotniejszym jest art. 259 § 3 u.p.r., w którym zawarto zakaz wszczęcia postępowania egzekucyjnego oraz wykonanie postanowienia o zabezpieczeniu roszczenia lub zarządzenia zabezpieczenia roszczenia wynikającego z wierzytelności objętej z mocy prawa układem po dniu otwarcia przyspieszonego postępowania układowego. Tymczasem w rozstrzygnięciach organów obu odziaływanie ww. przepisów u.p.r. na realizację decyzji w przedmiocie zabezpieczenia w kontekście zarzutu niedopuszczalności takiego postępowania (art. 33 § 1 pkt 6 u.p.e.a.): 1. Nie zostało prawidłowo ocenione przez NDUS, który stwierdził, że ograniczenia z u.p.r. nie dotyczą zabezpieczonych decyzją Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. z [...] maja 2019 r. należności. Decyzją tą - zdaniem Organu I instancji zostały, bowiem zabezpieczone przyszłe zobowiązania w podatku od towarów i usług jako wierzytelności sporne. Takie stanowisko Sąd uznaje za wadliwe nie tylko z uwagi na ww. ustalenia, ale również z uwagi na tezę o należnościach przyszłych. Decyzja Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. rozstrzygała o określeniu przybliżonej kwoty zobowiązań podatkowych w podatku od towarów i usług za miesiące od września 2015 r. do marca 2016 r., wysokości odsetek należnych za zwłokę oraz zabezpieczenia wykonania przybliżonych kwot wskazanych w decyzji zobowiązań podatkowych. Mając zaś na uwadze datę wydania decyzji – 29 maj 2019 r., okresy rozliczeniowe, których dotyczy, jaki i sposób powstawania zobowiązania w podatku od towarów i usług (z dniem zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa podatkowa wiąże powstaniem zobowiązania, a nie z dniem wydania decyzji) nie można zgodzić się z twierdzeniem, że decyzja w przedmiocie zabezpieczenia dotyczył należności przyszłych. 2. DIAS biernie przychylił się do stanowiska NDUS Mając powyższe na uwadze Sąd uznaje, że postawiony przez Spółkę najdalej idący zarzut niedopuszczalności postępowania w przedmiocie realizacji decyzji Naczelnika Ł. Urzędu Celno-Skarbowego w Ł. nie został w sposób prawidłowy rozpoznany na żadnym etapie dwuinstancyjnego postępowania, a jest to kwestia o znaczeniu podstawowym dla pozostałych, podniesionych przez Spółkę zarzutów. Uwzględnienie, bowiem zarzutu niedopuszczalności zabezpieczenia powoduje konieczność uchylenia wszelkich czynności w ramach tego zabezpieczenia. Tym samym Sąd uznaje za uzasadniony zarzut o naruszeniu art. 33 § 1 pkt 6, w związku z art. 166b u.p.e.a., w związku z art. art. 259 ust. 3 u.p.r. Rozstrzygnięcie merytoryczne o pozostałych zarzutach byłoby przedwczesne albowiem w przypadku uznania, iż w sprawie zaistniała niedopuszczalność postępowania - a więc uwzględnienie zarzutu najdalej idącego, zbędnym jest rozpatrywanie zarzutów mających charakter wtórny wobec stwierdzonej wady. Z powyższych względów uznając, że w sprawie doszło do naruszenia przepisów w zakresie regulowanym art. 145 § 1 pkt 1 lit. lit. c) p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżone postanowienie, jak również korzystając z kompetencji zawartej w art. 135 p.p.s.a. z obrotu prawnego wyeliminował poprzedzające je postanowienie NDUS. W ponownie przeprowadzonym postępowaniu należy wszystkie podniesione przez Spółkę zarzuty rozpoznać w kontekście wpływu postępowania restrukturyzacyjnego (w szczególności art. 259 § 3 u.p.r.) na możliwości realizacji decyzji o zabezpieczeniu. O kosztach postępowania sądowoadministracyjnego Sąd orzekł w oparciu o art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając opłacony wpis od skargi, wynagrodzenie profesjonalnego pełnomocnika oraz opłatę od pełnomocnictwa.