III SA/Wr 328/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sędziowie Sędzia WSA Anetta Chołuj (sprawozdawca), Sędzia WSA Magdalena Jankowska - Szostak, Anetta Makowska – Hrycyk, Protokolant Referent Tomasz Gołębiowski, , po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 18 stycznia 2023 r., sprawy ze skargi T. S., na Wojewodę Dolnośląskiego, w przedmiocie niewykonania wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 21 lipca 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 528/21, , wymierza Wojewodzie Dolnośląskiemu grzywnę w kwocie 400 (czterysta) złotych;, stwierdza że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego w wykonaniu wyroku miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa;, dalej idącą skargę oddala;, zasądza od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania, sądowego., UZASADNIENIE W wyroku z dnia 21 lipca 2021 r. sygn. akt III SAB/Wr 528/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w przedmiocie skargi T. S. dotyczącej bezczynności Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie wniosku o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy: I. stwierdził, że Wojewoda Dolnośląski dopuszcza się bezczynności w prowadzonym postępowaniu; II. stwierdził, że bezczynność Wojewody Dolnośląskiego ma miejsce z rażącym naruszeniem prawa III. zobowiązał Wojewodę Dolnośląskiego do załatwienia wniosku skarżącej w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; IV. przyznał od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej sumę pieniężną w kwocie 1.400 zł; V. oddalił dalej idąca skargę; VI. zasądził od Wojewody Dolnośląskiego na rzecz strony skarżącej kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia 19 sierpnia 2021 r. doręczono organowi nieprawomocne orzeczenie. W dniu 30 sierpnia 2021 r. do organu wpłynęło wezwanie strony skarżącej do wykonania wyroku. W dniu 14 września 2021 r. organ wezwał skarżącą do uzupełnienia braków wniosku oraz wystąpił z zapytaniem o skarżącej do odpowiednich służb. Dnia 25 października 2021 r. doręczono organowi prawomocne orzeczenie wraz z aktami sprawy. W dniu 21 lutego 2022 r. do organu wpłynęła skarga cudzoziemca na niewykonanie prawomocnego wyroku (sygn. akt III SAB/Wr 528/21) przez Wojewodę Dolnośląskiego dotyczącego postępowania o wydanie zezwolenia na pobyt czasowy. Skarżąca wniosła o: 1.na podstawie art. 154 § 1 p.p.s.a. zobowiązanie przez Sąd organu do wydania decyzji w sprawie; 2. na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. wymierzenie przez Sąd organowi grzywny w połowie wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a.; 4.zasądzenie od organu na rzecz skarżącej odszkodowania w wysokości 20.000 zł tytułem rekompensaty za naruszenie prawa do wydania decyzji w terminie wskazanym w wyroku; 5. zasądzenia od organu na rzecz strony skarżącej kosztów postępowania wg norm przepisanych Decyzją z dnia 23 marca 2022 r. organ odmówił skarżącej udzielenia zezwolenia na pobyt czasowy. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie z powodu tego, że przed złożeniem skargi na niewykonanie wyroku nie doszło do prawidłowego wezwania organu do wykonania wyroku. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje. Skarga jest uzasadniona. Stosownie do treści art. 154 § 1 ustawy z dnia z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 - dalej p.p.s.a.), w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania strona, po uprzednim pisemnym wezwaniu właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy, może wnieść skargę w tym przedmiocie, żądając wymierzenia temu organowi grzywny. Jak podkreśla się w orzecznictwie i doktrynie ( por.: Dauter Bogusław, Kabat Andrzej, Niezgódka-Medek Małgorzata, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. VII, WKP 2018) środki przewidziane w art. 154 p.p.s.a mają na celu ukaranie organu oraz jego dyscyplinowanie, a w określonej sytuacji wydanie rozstrzygnięcia (o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku) za organ. Zdaniem Sądu celem skargi na niewykonanie prawomocnego wyroku sądu stwierdzającego bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przymuszenie organu do działania w sytuacji, gdy ignoruje on orzeczenie sądu i nie podejmuje czynności, do których został przez sąd zobowiązany. Skuteczność skargi zależy zatem od tego, czy organ podjął czynności zmierzające do wykonania wyroku bez zbędnej zwłoki i wykonał wytyczne sądu, a nie od końcowego efektu tych czynności. W świetle powyższego przez niewykonanie wyroku należy więc rozumieć pozostawanie w bezczynności w podjęciu lub kontynuacji postępowania administracyjnego mającego na celu zakończenie sprawy decyzją administracyjną lub w innej formie przewidzianej prawem (por. wyrok NSA z 30.05.2001 r., LEX nr 57180). O niewykonaniu wyroku można zatem mówić wówczas, gdy takie rozstrzygnięcie – bez względu na jego treść i zakres poprzedzającego go postępowania – nie zostało wydane bądź nie podjęto innych czynności zmierzających do załatwienia sprawy. Niewykonanie wyroku, o jakim mowa w art. 154 § 1 p.p.s.a., ma miejsce także wtedy, gdy organ wprawdzie wykonał wyrok, lecz z przekroczeniem wyznaczonego terminu. Stwierdzenie powyższej okoliczności następuje zaś zawsze według stanu na dzień wniesienia skargi (wyrok WSA w Łodzi z 24.05.2017 r., III SA/Łd 278/17, LEX nr 2308594). Cytowany przepis art. 154 § 1 p.p.s.a. formułuje dwie przesłanki, które muszą być spełnione łącznie, aby sąd administracyjny mógł organowi administracji publicznej wymierzyć grzywnę. Po pierwsze, organ musi pozostawać w bezczynności po wyroku uwzględniającym skargę na podstawie art. 149 p.p.s.a. i zobowiązującym organ do wydania w określonym terminie stosownego aktu lub dokonania czynności. Po drugie, strona przed wniesieniem skargi musi wystąpić do właściwego organu z pisemnym wezwaniem do wykonania wyroku. W ocenie Sądu, w rozpoznawanej sprawie obie ww. przesłanki zostały spełnione. W pierwszej kolejności należy odnotować, że zgodnie z powołanym wyżej art. 154 § 1 p.p.s.a. warunkiem wniesienia skargi w razie niewykonania wyroku uwzględniającego skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest pisemne wezwanie właściwego organu do wykonania wyroku lub załatwienia sprawy. W sprawie spełniony został warunek pisemnego wezwania organu do wykonania wyroku. W aktach sprawy znajduje się bowiem pismo strony skarżącej, które wpłynęło do organu 30 sierpnia 2021 r., wzywające organ do wykonania wyroku. W ocenie Sądu okoliczność, że wyrok wraz z aktami sprawy wpłynął do organu 25 października 2021 r., dla spełnienia warunku wniesienia skargi nie ma istotnego znaczenia. Bezspornie również wyrokiem z 21 lipca 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 528/21 tutejszy Sąd uwzględnił skargę cudzoziemca na bezczynność Wojewody Dolnośląskiego i zobowiązał organ do załatwienia sprawy w terminie 14 dni od otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy. Jak wynika z analizy akt sprawy, odpis prawomocnego wyroku z 21 lipca 2021 r., sygn. akt III SAB/Wr 528/21 wraz z uzasadnieniem oraz akta administracyjne doręczone zostały organowi w dniu 25 października 2021 r. r. (data prezentaty organu). Od tego dnia rozpoczął zatem bieg terminu załatwienia sprawy. Wyznaczony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu termin upłynął zatem w dniu 8 listopada 2020 r. Tymczasem Wojewoda Dolnośląski załatwił przedmiotową sprawę, wydając skarżącej decyzję w dniu 23 marca 2022 r. tj. po prawie pięciu miesiącach po wyznaczonym terminie. Niewątpliwa w rozpoznawanej sprawie bezczynność organu po otrzymaniu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy miała, zdaniem Sądu, charakter rażący. Uznając w związku z powyższym skargę za zasadną Sąd na podstawie art. 154 § 2 p.p.s.a stwierdził, że bezczynność organu miała charakter rażący ( pkt II wyroku) oraz był na podstawie art. 154 § 1 i 6 p.p.s.a zobowiązany orzec o wymierzeniu organowi grzywny, której wysokość (400 zł) miarkował mając na uwadze jej dyscyplinującą funkcję oraz stopień przekroczenia terminu załatwienia sprawy wskazanego w wyroku i okoliczności, w jakich doszło do niezachowania tego terminu. Sąd nie uwzględnił wniosku skarżącej o zasądzenie na jej rzecz kwoty 20.000 zł, z uwagi na to, że w skardze żądania tego nie poparto żadnym uzasadnieniem. Jak bowiem podkreśla się w literaturze i orzecznictwie – i który to pogląd podziela Sąd orzekający w niniejszej sprawie - zasądzana na podstawie art. 154 § 7 p.p.s.a suma pieniężna poza rolą dysyplinująco-represyjną, powinna pełnić przede wszystkim również funkcję kompensacyjną, będąc swoistym zadośćuczynieniem dla skarżącej za oczekiwanie na zakończenie jej sprawy i ta jej funkcja ma szczególne znaczenie. Skarżąca uzasadniając wniosek o przyznanie sumy pieniężnej powinna zatem nawiązać do krzywdy wywołanej bezczynnością i przedstawić argumentację uzasadniającą jej zrekompensowanie. Nie wystarczy ogólnie powołać się na samą okoliczność bezczynności organu. Aktywność sądu jest w takiej sytuacji uwarunkowana argumentacją strony skarżącej (por. m.in. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 5 lipca 2018 r., sygn. akt I SA/Wa 125/18, z dnia 29 maja 2018 r., sygn. akt. I SA/Wa 324/18). Skarga w niniejszej sprawie nie zawiera natomiast żadnej argumentacji w tym zakresie. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie art. 154 § 1, 2, 6 i 7, art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji wyroku.