II SAB/Bd 22/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Renata Owczarzak Sędziowie sędzia WSA Anna Klotz asesor WSA Katarzyna Korycka (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 28 października 2020 r. sprawy ze skargi [...] Organizacja Związkowa NSZZ "Solidarność" Pracowników [...] na bezczynność Prezesa Sądu Rejonowego w [...] w przedmiocie udzielenia informacji publicznej 1. umarza postępowanie w zakresie zobowiązania Prezesa Sądu Rejonowego w [...] do rozpoznania wniosku [...] Organizacji Związkowej NSZZ "Solidarność" Pracowników [...] o udostępnienie informacji publicznej z dnia [...] stycznia 2020 r., 2. stwierdza, że Prezes Sądu Rejonowego w [...] dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 3. zasądza od Prezesa Sądu Rejonowego w [...] na rzecz [...] Organizacji Związkowej NSZZ "Solidarność" Pracowników [...] kwotę [...] ([...]) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE W dniu [...] stycznia 2020 r. na adres poczty e-mail Sądu Rejonowego w G. wpłynął wniosek (data wniosku – [...] stycznia 2020 r.) Międzyzakładowej Organizacji Związkowej [...]" Pracowników Sądownictwa i Prokuratury (dalej skarżąca) z dnia [...] stycznia 2020 r. o udostępnienie w trybie ustawy z 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1429, dalej powoływanej jako "ustawa o dostępie do informacji publicznej" lub w skrócie "udip") zanonimizowanej informacji odnośnie kształtowania się struktury wynagrodzeń pracowników Sądu na dzień [...] grudnia 2019 r. w formie tabelarycznej, w zakresie: 1) wszystkich pracowników zatrudnionych w celu odbycia stażu urzędniczego, z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełny etat, b) dodatek stażowy (procentowo); 2) w grupie zawodowej urzędników sądowych: wszystkich pracowników w tej grupie z podziałem na poszczególne stanowiska (zgodnie z rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 marca 2017 r. w sprawie stanowisk i szczegółowych zasad wynagradzania urzędników i innych pracowników sądów i prokuratury oraz odbywania stażu urzędniczego) z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełny etat, b) dodatek stażowy (procentowo), c) zaznaczenie, czy dana osoba pełni funkcję - w przypadku stanowisk samodzielnych oraz stanowisk, na których w danym Sądzie zatrudnione są pojedyncze osoby wpisanie "urzędnik 1", "urzędnik 2" itd.; 3) w grupie zawodowej innych pracowników (obsługi): wszystkich pracowników w tej grupie, z wyszczególnieniem stanowisk sekretarz/sekretarki oraz kierowcy z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełny etat, b) dodatek stażowy (procentowo); 4) w grupie zawodowej asystentów sędziego: wszystkich pracowników w tej grupie, z podziałem na stanowiska asystenta sędziego i starszego asystenta sędziego z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełny etat, b) dodatek stażowy (procentowo). Ponadto wnioskodawca wniósł o udostępnienie kryteriów różnicowania i sposobów różnicowania wynagrodzeń w sytuacji, gdy wynagrodzenia pracowników są różnicowane w oparciu o inne niż ww. kryteria np. staż pracy w sądzie. Pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. Prezes Sądu Rejonowego w [...] poinformował skarżącą o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia przedmiotowego wniosku, wyznaczając go na dzień [...] lutego 2020 r. Następnie pismem z dnia [...] lutego 2020 r., w odpowiedzi na złożony wniosek, Prezes Sądu Rejonowego w [...] udostępnił informację na temat kształtowania się struktury wynagrodzeń w Sądzie Rejonowym w G. na dzień [...] grudnia 2019 r. w formie tabelarycznej poprzez wskazanie stanowisk (pracownicy inni, starszy sekretarz sądowy, urzędnicy), minimalnej kwoty wygrodzenia zasadniczego, maksymalnej kwoty wynagrodzenia zasadniczego oraz procentowo dodatku stażowego. Poinformował również, że na dzień [...] grudnia 2020 r. w Sądzie Rejonowym w G. nie było zatrudnionych osób na stanowisku stażysty oraz asystenta sędziego. Ponadto wskazał, że nie podano danych z rozbiciem na poszczególnych pracowników ponieważ nie byłyby to dane anonimowe w przypadku tak małego Sądu, i z łatwością można by – mające te dane – zidentyfikować konkretnego pracownika. Pismem z dnia [...] lutego 2020 r. skarżąca wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy skargę na bezczynność organu, w której domagając się zobowiązania Prezes Sądu Rejonowego w G. (dalej: organ) do załatwienia przedmiotowego wniosku, zarzuciła naruszenie: 1) art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej, poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek, 2) art. 10 ust. 1 w zw. z art. 13 ust. 1 udip w zakresie w jakim z przepisów tych wynika, że informacja nieudostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej jest udostępniana na wniosek bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w ciągu 14 dni od dnia złożenia wniosku, poprzez brak zastosowania, polegający na niezrealizowaniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej wskutek udostępnienia informacji innych od objętych zakresem wniosku. Skarżąca podkreśliła, że pismem z dnia [...] lutego 2020 r. organ udzielił informacji innych niż wnioskowane, podając jedynie skrajne wartości wynagrodzeń. Zatem organ nie rozpoznał wniosku zawierającego żądanie udostępnienia informacji publicznej i pozostaje w bezczynności. Skarżąca podkreśliła, że w świetle art. 13 ust. 2 udip, co do zasady udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, natomiast w myśl art. 16 ust. 1 udip odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji publicznej w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 przez organ władzy publicznej następują w drodze decyzji. Z powyższego wynika, jak podsumowała skarżąca, że złożony przez nią wniosek nie został rozpoznany pomimo upływu przepisanych prawem terminów. Dnia [...] marca 2020 r. Prezes Sądu Rejonowego w G. wydał decyzję znak: [...], mocą której, na podstawie art. 16 ust. 1 w zw. z art. 5 ust. 2 udip odmówił udostępnienia skarżącej informacji publicznej w formie tabelarycznej wskazanej w przedmiotowym wniosku, a obejmującej: 1) w grupie zawodowej urzędników sądowych: wszystkich pracowników (z podziałem na poszczególne stanowiska zgodnie z ww. rozporządzeniem Ministra Sprawiedliwości z dnia 3 marca 2017 r.) z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełny etat, b) dodatek stażowy (procentowo) c) zaznaczenie czy dana osoba pełni funkcję - w przypadku stanowisk samodzielnych oraz stanowisk, na których w danym Sądzie zatrudnione są pojedyncze osoby wpisanie "urzędnik 1", "urzędnik 2" itd., 2) w grupie innych pracowników (obsługi): wszystkich pracowników w tej grupie z wyszczególnieniem stanowisk sekretarz/sekretarki oraz kierowcy z rozbiciem na: a) wynagrodzenie zasadnicze w przeliczeniu na pełny etat, b) dodatek stażowy (procentowo). W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej, ewentualnie o umorzenie postępowania w przypadku uznania, że zaistniały przesłanki z uwagi na rozpoznanie wniosku skarżacej. Organ wskazał na wydane w związku z przedmiotowym wnioskiem: pismo z dnia [...] lutego 2020 r., w którym podano skarżącej w formie tabelarycznej informację o stanowiskach, minimalnych i maksymalnych kwotach wygrodzenia oraz procentowych dodatkach stażowych, a także na decyzję odmowną z dnia [...] marca 2020 r., podnosząc przy tym, że w istocie już w treści pisma z dnia [...] lutego 2020 r. zawarte zostało także rozstrzygnięcie o odmowie udostępnienia informacji publicznej z uwagi na ochronę prywatności pracowników. W świetle wskazanych działań i aktów organu, stwierdził że w sprawie udostępniono skarżącej informacje o wysokości wydatków ponoszonych ze środków publicznych na wynagrodzenia pracowników. Natomiast w zakresie opracowania tabeli ze wskazaniem imienia, nazwiska oraz stanowiska i wysokości wynagrodzenia zasadnie – jak podkreślił - odmówiono udzielenia ww. informacji ze względu na ochronę prywatności pracowników. Nawet bowiem pomimo dokonania anonimizacji danych, tak małym Sądzie, jakim jest Sąd Rejonowy w G. , biorąc pod uwagę liczbę pracowników zatrudnionych na poszczególnych stanowiskach, doszłoby do naruszenia dóbr osobistych oraz prywatności pracowników poprzez ujawnienie informacji o wysokości wynagrodzenia konkretnej osoby. Wobec tego skarga, zdaniem organu, powinna zostać oddalona, a w przypadku uznania, że zostały spełnione przesłanki umorzenia, postępowanie ze skargi powinno zostać umorzone. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: W świetle art. 3 § 2 pkt 8 i 9 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przez sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej powoływanej jako ppsa) w zw. z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2167) sadowa kontrola administracji publicznej, dokonywana w oparciu o kryterium legalności, obejmuje m.in. orzekanie przez sądy administracyjne w sprawach skarg na bezczynność. Pojęcie bezczynności wiąże się z sytuacją, gdy organ będąc właściwym i zobowiązanym do załatwienia sprawy, nie czyni tego w terminie określonym przepisami prawa. W kontrolowanej sprawie skarżąca domagała się udostępnienia informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Ustawa ta, stanowiąc generalną zasadę udostępniania informacji publicznej, reguluje zarówno zakres podmiotowy i przedmiotowy stosowania ustawy oraz procedurę i tryb udostępniania informacji publicznej. Stosownie do art. 1 ust. 1 udip tylko informacja publiczna w rozumieniu tej ustawy podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonym w niniejszej ustawie. Informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych (art. 1 ust. 1 udip). Przepis art. 6 ust. 1 udip zawiera przykładowe wyliczenie rodzajów informacji publicznej podlegających udostępnieniu, w tym m.in. informację o podmiotach, o których mowa w art. 4 ust. 1, w tym o majątku którym dysponują (art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f udip), jak też informację o majątku publicznym (art. 6 ust. 2 udip). Obowiązane do udostępnienia informacji publicznej są zaś, zgodnie z art. 4 ust. 1 udip, władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W niniejszej sprawie nie budziło wątpliwości, że Prezes Sądu Rejonowego w G. jest podmiotem zobowiązanym do udzielania posiadanych informacji publicznych. Zgodnie bowiem z treścią art. 4 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej zobowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne. W myśl art. 10 ust. 2 Konstytucji RP sądy i trybunały sprawują władzę sądowniczą. Z kolei, art. 175 ust. 1 Konstytucji RP stanowi, że wymiar sprawiedliwości w Rzeczypospolitej Polskiej sprawują Sąd Najwyższy, sądy powszechne, sądy administracyjne oraz sądy wojskowe. Sądy, jako organy władzy sądowniczej wydające wyroki w imieniu Rzeczypospolitej Polskiej, wykonują zadania w imieniu państwa, którego funkcje realizują. Są to więc organy państwowe powołane do rozpatrywania i rozstrzygania sporów prawnych w imieniu państwa. Z mocy zaś art. 173 Konstytucji RP sądom przyznano zatem przymiot władzy publicznej, a jak stanowi art. 21 § 1 pkt 1 ustawy z 27 lipca 2001 r. o ustroju sądów powszechnych (Dz.U. z 2020 r. poz. 365), organem sądu rejonowego jest prezes tego sądu. W związku z tym należy stwierdzić, że w niniejszej sprawie została spełniona przesłanka podmiotowa, gdyż Prezes Sądu Rejonowego w G. jest podmiotem obowiązanym do udostępnienia informacji publicznej (patrz wyrok WSA w Łodzi z dnia 6 października 2020 r., sygn. akt II SA/Łd 425/20; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 30 września 2020 r., sygn. akt II SAB/Gd 43/20 - dostępne na stronie http://orzeczenia.nsa.gov.pl/cbo/query). Zdaniem Sądu także informacje, jakich żąda skarżąca, dotyczące wysokości wynagrodzenia osób zatrudnionych w Sądzie Rejonowym w G. w rozbiciu na stanowiska pracy, uznać należy za informację publiczną w rozumieniu art. 1 ust. 1 udip. Informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników sądowych, którzy są beneficjentami środków publicznych, pobieranych w postaci wynagrodzenia za pracę, w tym dodatków do wynagrodzenia, a zatem informacja o sposobie dysponowaniu środkami publicznymi (majątkiem publicznym) niewątpliwie jest w świetle art. 6 ust. 1 pkt 2 lit f i art. 6 ust. 2 udip informacją o charakterze publicznym. Informacją publiczną jest zatem informacja o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników. W tych ramach można żądać szczegółowych danych dotyczących wydatkowania środków publicznych na wynagrodzenie wypłacone na określonym stanowisku, co obejmuje także pracownika, który jako jedyny zajmuje określone stanowisko w ramach struktury organizacyjnej podmiotu publicznego. Z tym, że informacją publiczną nie jest to jakie wynagrodzenie otrzymuje konkretna osoba, ale kwota wydatkowana na utrzymanie danego etatu ze środków publicznych. Bez znaczenia dla uznania danych o wydatkach podmiotu publicznego na wynagrodzenia pracowników sądowych za informację publiczną jest okoliczność, czy dotyczą one pracownika zatrudnionego na stanowisku pomocniczym związanym jedynie z obsługą urzędu, czy osoby pełniącej funkcję publiczną oraz wówczas, gdy żądana informacja pozostaje w związku z pełnieniem tej funkcji. To ma bowiem jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 udip. (por. wyrok NSA z dnia 18 lutego 2015 r., sygn. akt I OSK 695/14 – dostępny jw.). Tak samo dla uznania przedmiotowych informacji za informację publiczną nie ma znaczenia kwestia ochrony prawa do prywatności osób zajmujących określone stanowisko, objęte wnioskiem o udostępnienie informacji dotyczących wypłacanego na to stanowisko wynagrodzenia, także bowiem w takiej sytuacji ma to jedynie znaczenie dla zakresu ochrony wynikającej z art. 5 ust. 2 udip (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 15 kwietnia 2020 r., sygn. akt VIII SAB/Wa 9/20 – dostępny jw.). Powyższe oznacza, że objęte wnioskiem informacje stanowiły informację publiczną oraz, że Prezes Sądu Rejonowego w G. jako podmiot zobowiązany do udostępnienia posiadanych informacji publicznych, zobligowany był odnieść się do wniosku skarżącej w trybie przepisów udip. Zgodnie z art. 13 ust. 1 i art. 14 ust. 1 udip udostępnianie informacji publicznej na wniosek winno nastąpić w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, bez zbędnej zwłoki, nie później jednak niż w terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku, z wyjątkiem sytuacji przewidzianej w art. 13 ust. 2 (w zakresie terminu udostępnienia), w art. 15 ust. 2 udip (w zakresie kosztów związanych z udostępnieniem informacji) i w art. 14 ust. 1 udip (w zakresie sposobu udostępnienia). W związku z tym, iż ustawa o dostępie do informacji publicznej nie przewiduje żadnej szczególnej formy udostępnienia informacji publicznej, udostępnienie informacji następuje w drodze czynności materialno-technicznej. Forma decyzji przewidziana została w art. 16 ust. 1 udip jedynie dla odmowy udostępnienia informacji publicznej (z uwagi na ograniczenia z art. 5 udip lub w przypadku informacji przetworzonej - ze względu na brak szczególnie istotnego interesu publicznego) oraz dla umorzenia postępowania (w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 udip. Zatem w przypadku, gdy żądana informacja stanowi informację publiczną, podlega udostępnieniu w trybie wnioskowym, a organ do którego zostało skierowane żądanie jest właściwy i kompetentny w sprawie udostępnienia informacji publicznej oraz posiada żądaną informację i może udostępnić wnioskowaną informację w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem, to powinien on zareagować na wniosek o udostępnienie informacji publicznej bądź przez udostępnienie żądanej informacji (czynność materialno-techniczna) w sposób i w formie zgodnej z wnioskiem w terminie 14 dni, ewentualnie stosownie do art. 13 ust. 2 udip w innym wyznaczonym (w terminie 14 dni) terminie nie dłuższym niż 2 miesiące, bądź przez wydanie stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej lub o umorzeniu postępowania. Jeżeli zatem organ we wskazanych okolicznościach nie zareaguje na wniosek o udostępnienie informacji publicznej w sposób przewidziany przepisami ustawy o dostępie do informacji publicznej, i wbrew tym przepisom ani nie udostępni w ustawowym terminie żądanej informacji, ani też nie wyda stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej bądź o umorzeniu postępowania, to tym samym zaistnieje sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Celem skargi na bezczynność jest z kolei zobligowanie organu do wydania aktu lub dokonania wynikającej z przepisów prawa czynności. W przypadku złożenia tego rodzaju skargi kontroli sądu poddawany jest brak aktu lub czynności w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w określonym przez prawo terminie. W przedmiotowej sprawie skarżąca złożyła przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej w dniu [...] stycznia 2020 r. domagając się udostępnienie w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej zanonimizowanej informacji odnośnie kształtowania się struktury wynagrodzeń, obejmującej wynagrodzenia zasadnicze i dodatki, wszystkich pracowników Sądu we wskazanych grupach zawodowych na dzień [...] grudnia 2019 r. w formie tabelarycznej z rozbiciem na stanowiska pracy. W terminie 14 dni od dnia złożenia wniosku Prezes Sądu Rejonowego w G. poinformował skarżącą o wyznaczeniu nowego terminu załatwienia przedmiotowego wniosku, wyznaczając go na dzień [...] lutego 2020 r., w którym to dniu poinformował skarżącą jedynie o minimalnej i maksymalnej kwocie wygrodzenia zasadniczego oraz w procentach o wysokości dodatku stażowego generalnie na stanowiskach: pracownicy inni, starszy sekretarz sądowy i urzędnicy, wskazując przy tym na braku zatrudnienia osób na stanowisku stażysty i asystenta sędziego. Jednocześnie organ zaznaczył, że nie podano danych z rozbiciem na poszczególnych pracowników ponieważ nie byłyby to dane anonimowe, biorąc pod uwagę wielkość Sądu i w związku z tym możliwość identyfikacji konkretnego pracownika. Nie ulega zatem wątpliwości, że organ nie udzielił wnioskowanej informacji w zakresie i w sposób objęty żądaniem wniosku, wyjaśniając przy tym, że powodem tego stanu rzeczy jest wola uniemożliwienia identyfikacji konkretnego pracownika, a zatem ochrony jego prywatności. W związku z tym zauważyć należy, że w sytuacji, kolizji między zasadą jawności informacji publicznych a ochroną prywatności i danych osobowych osób fizycznych, dopuszczalny jest jedynie taki sposób udostępniania informacji publicznej, który nie naruszy wskazanych dóbr chronionych, np. anonimizacja danych wrażliwych. O taką formę udostępnienia informacji wnioskowała też skarżąca. W przypadku natomiast, gdy pomimo dokonania takiego zabiegu, możliwa będzie w dalszym ciągu identyfikacja osoby, której dane dotyczą, należy odmówić udostępnienia informacji publicznej (patrz wyrok WSA w Gliwicach z dnia 7 lipca 2020 r., sygn. akt III SAB/Gl 80/20 – dostępny jw.), co jest zwłaszcza konieczne gdy zanonimizowana informacja jest wprost objęta zakresem żądania wniosku, a nie pojawia się "przy okazji" udostępniania informacji publicznej (por. wyrok NSA z dnia 7 czerwca 2019 r., sygn. akt I OSK 3149/18 - dostępny jw.). Jedynie bowiem w sytuacji, gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji, która nie jest informacją publiczną, organ nie ma obowiązku wydania decyzji o odmowie udzielenia informacji, lecz zawiadamia tylko wnoszącego, że żądane dane nie mieszczą się w pojęciu objętym przedmiotową ustawą. Natomiast w razie stwierdzenia, że informacje, o które wnioskuje strona są co do zasady objęte zakresem ustawy o dostępie do informacji publicznej, lecz nie podlegają udostępnieniu ze szczególnych powodów (np. właśnie ze względu na konieczność ochrony życia prywatnego pracowników), a na tę okoliczność powołał się Prezes Sądu Rejonowego w G. , organ ma obowiązek wydać odmowną decyzję administracyjną, w której uzasadni szczegółowo, dlaczego odmówił wnioskującemu dostępu do poszczególnych informacji (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 13 maja 2020 r., sygn. akt II SA/Gd 6/20 – dostępny jw.). Na tle poczynionych uwag, nie budzi wątpliwości, że w przedmiotowej sprawie Prezes Sądu Rejonowego w G. uchybił ustawowemu terminowi do udostępnienia wnioskowanej przez skarżącej informacji, gdyż w wyznaczonym pismem z dnia [...] stycznia 2020 r. nowym terminie załatwienia wniosku skarżącej, wyznaczonym na dzień [...] lutego 2020 r., nie udzielił stronie wnioskowanej informacji w zakresie i w sposób objęty żądaniem wniosku, jak też w tym terminie nie wydał stosownej decyzji administracyjnej o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie objętym wnioskiem bądź o umorzeniu postępowania, co w konsekwencji oznacza, że w sprawie zaistniała sytuacja kwalifikowana jako bezczynność w udostępnieniu informacji publicznej. Z uwagi jednak na okoliczność, że stwierdzony stan bezczynności, istniejący w dniu wniesienia skargi (28 lutego 2020 r.), przed wydaniem wyroku przez Sąd ustał, na skutek wydania w dniu [...] marca 2020 r. przez Prezesa Sądu Rejonowego w G. decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej objętej przedmiotowym wnioskiem, należało uznać przedmiotowe postępowanie sądowoadministracyjne za bezprzedmiotowe w zakresie orzekania o zobowiązaniu Prezesa Sądu Rejonowego w G. do załatwienia wniosku skarżącej o udostępnienie informacji publicznej. Skoro przed wydaniem wyroku organ przestał być bezczynny, to przestała istnieć sprawa sądowoadministracyjna – rozumiana jako ustalenie, czy istnieje potrzeba zobowiązania organu do podjęcia nakazanych prawem aktów lub czynności – a co za tym idzie - postępowanie w tym zakresie stało się bezprzedmiotowe. Nie było zatem podstaw i warunków do działania w zakresie określonym w art. 149 § 1 pkt 1 ppsa. W sprawie już bowiem samo wniesienie skargi na bezczynność wywołało pożądany skutek w postaci likwidacji bezczynności adresata wniosku. W konsekwencji więc Sąd na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 ppsa, umorzył postępowanie sądowoadministracyjne w zakresie zobowiązania organu do załatwienia wniosku skarżącego z dnia [...] stycznia 2020 r., o czym orzeczono w punkcie I sentencji wyroku. W związku z tym, iż w sprawie Prezes Sądu Rejonowego w G. dopuścił się bezczynności, która ustała dopiero w toku postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd zobligowany był do rozpatrzenia sprawy w świetle dyspozycji art. 149 § 1a ppsa. Podjęcie bowiem przez organ stosownego działania po wniesieniu skargi na bezczynność, nie zwalnia Sądu z obowiązku rozpoznania skargi wniesionej na podstawie art. 3 § 2 pkt 8 ppsa w zakresie orzekania w przedmiocie stwierdzenia, czy bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa (art. 149 § 1a ppsa). Rażące naruszenie prawa, w ocenie Sądu, oznacza wadliwość kwalifikowaną, o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym. Stanowi je zatem stan, w którym wyraźnie, ewidentnie, ale i drastycznie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa. Kwalifikacja naruszenia jako rażące musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego po prostu jako naruszenie, bądź zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, czyli także terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi więc być rażące i pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Zdaniem Sądu zaistniała w sprawie bezczynność nie miała takich cech. Mając na uwadze okoliczności rozpatrzenia wniosku skarżącej po wniesieniu do Sądu skargi w sposób odpowiadający wymogom ustawy o dostępie do informacji publicznej, niekwestionowanie przez organ obowiązku zareagowania na wniosek skarżącej, a także okoliczności, iż w sprawie nie ma jakichkolwiek podstaw do uznania, że działanie organu miało na celu utrudnienia skarżącej dostępu do informacji publicznej - Sąd uznał, że bezczynność w rozpatrzeniu wniosku skarżącej nie miała charakteru rażącego we wskazanym rozumieniu. Nie było więc podstaw do zakwalifikowania zaistniałej bezczynności jako rażącego naruszenia prawa, o czym Sąd orzekł na podstawie art. 149 § 1a ppsa w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach postępowania orzeczono, biorąc pod uwagę wynik sprawy, na podstawie art. 200 i art. 205 § 1 ppsa, w punkcie III sentencji wyroku. Jednocześnie należy wskazać, że na podstawie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. z 2020 r. poz. 1842) sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.