II SA/Wr 40/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Wojciech Śnieżyński (spr.) Sędziowie: Sędzia WSA Olga Białek Asesor WSA Marta Pawłowska Protokolant: asystent sędziego Sławomir Mirowski po rozpoznaniu w Wydziale II na rozprawie w dniu 16 listopada 2022 r. sprawy ze skargi I. P. na decyzję Dolnośląskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu budowlanego oddala skargę w całości. UZASADNIENIE W dniu [...] Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. (dalej: PINB lub organ I instancji) przeprowadził oględziny posesji przy ul. [...] w [...] (działka nr [...]). W trakcie oględzin organ ustalił, że nieruchomość zabudowana jest budynkiem mieszkalnym w zabudowie szeregowej ([...] segmenty). Budynek jest podpiwniczony, o dwóch kondygnacjach nadziemnych. Bezpośrednio przy budynku od strony zachodniej, wybudowany został w maju [...] przez I. P. (dalej: skarżąca lub inwestorka), taras na słupach drewnianych o wymiarach 4,60 m x 4,00 m, który dochodzi do granic z sąsiednimi posesjami nr [...] i [...]. Słupy drewniane, na których został wsparty taras, są oparte na bloczkach betonowych znajdujących się na poziomie posadzki piwnicy, natomiast posadzka drewniana tarasu znajduje się na poziomie parteru. Od strony posesji nr [...] znajduje się podobny taras. Postanowieniem z [...] (nr [...]) PINB wstrzymał roboty budowlane związane z samowolną budową tarasu oraz nałożył na inwestorkę obowiązek sporządzenia i przedłożenia w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia inwentaryzacji wykonanych robót budowlanych oraz orzeczenia o stanie technicznym wykonanych robót budowlanych. Dnia [...] inwestorka przedłożyła sporządzoną w [...] przez inż. B. P. opinię techniczną o stanie technicznym wykonanych robót budowlanych związanych z budową obiektu rekreacyjnego w formie wiaty przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym na posesji przy ul. [...] w [...]. Przy piśmie z [...] M. B. przedłożył do akt sprawy opinię dotyczącą robót budowlanych wykonywanych na działce budowlanej nr [...] przy ul. [...] w [...], polegających na dobudowie do istniejącego budynku konstrukcji tarasu na słupach drewnianych, opracowaną w [...] przez mgr inż. arch. J. D. oraz mgr S. Ż. PINB decyzją z [...] (nr [...]), wydaną na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z 07.07.1994 r. Prawo budowlane (Dz. U. z 2018 r. poz. 1202), nakazał skarżącej, w celu doprowadzenia do stanu zgodnego z prawem robót budowlanych związanych z dobudową tarasu do budynku mieszkalnego, rozebranie części tarasu w odległości do 1,50 m od granicy z posesją nr [...]. W wyniku rozpatrzenia odwołania skarżącej DWINB decyzją z [...] (nr [...]), uchylił zaskarżoną decyzję w całości i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia przez organ I instancji. Jako powód podjęcia takiego rozstrzygnięcia organ II instancji wskazał na błędne zastosowanie tryb legalizacji z art. 50-51 u.p.b. Rozpatrując ponownie sprawię organ I instancji powinien bowiem przeprowadzić analizę, czy zrealizowany taras jest zgodny z przepisami techniczno-budowlanymi oraz czy zachodzą inne okoliczności umożliwiające legalizację w trybie art. 48 ust. 2 u.p.b. Po przeprowadzeniu w dniu [...] oględzin na terenie posesji przy ul. [...], wydanym w dniu [...] postanowieniem nr [...], organ I instancji wstrzymał roboty budowlane polegające na rozbudowie budynku mieszkalnego o drewniany taras oraz nałożył na inwestorkę obowiązek dostarczenia wskazanych w nim dokumentów dotyczących rozbudowy ww. budynku, w terminie do [...]. Wraz z zażaleniem inwestorka złożyła w dniu [...] wniosek o przywrócenie terminu do wniesienia zażalenia na postanowienie z [...]. Postanowieniem z [...] (nr [...]) DWINB odmówił przywrócenia terminu do wniesienia zażalenia. Natomiast wyrokiem z 23.03.2021 r., sygn. akt II SA/Wr 616/20 WSA we Wrocławiu oddalił skargę inwestorki na opisane postanowienie. Pismem z [...] inwestorka zwróciła się do PINB o przedłużenie do [...] terminu na wykonanie obowiązku wynikającego z postanowienia tego organu z [...]. W dniu [...] organ I instancji otrzymał akta administracyjne wraz z kopią prawomocnego wyroku WSA we Wrocławiu wydanego w sprawie II SA/Wr 616/20. Następnie w dniu [...] PINB zawiadomił o możliwości zapoznania się ze zgromadzonym w sprawie materiałem dowodowym. Decyzją z [...] (nr [...]), wydaną na podstawie art. 48 ust. 4 u.p.b (Dz. U. z 2021 r., poz. 735), z uwagi na brak przedłożenia wymaganej dokumentacji w terminie wyznaczonym w postanowieniu z [...], PINB nakazał inwestorce rozbiórkę drewnianego tarasu dobudowanego do budynku mieszkalnego na posesji nr [...] przy ul. [...] w [...]. W dniu [...] wpłynęło do PINB pismo inwestorki datowane na dzień [...], do którego dołączono projekt budowlany z [...] dotyczący budowy wiaty rekreacyjnej przy budynku mieszkalnym jednorodzinnym w zabudowie szeregowej na działce nr [...]. Z kolei przy piśmie złożonym do akt w dniu [...] inwestorka przedłożyła oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Ponadto poinformowała o braku uzyskania zaświadczenia o zgodności wybudowania wiaty z ustaleniami planu miejscowego. Jednocześnie zadeklarowała, że taki dokument przedłoży po jego otrzymaniu. Decyzja z [...] (nr [...]) została oprotestowane przez I. P., poprzez wniesienie odwołania. W odwołaniu jego autorka wskazała, że wniosła prośbę do PINB o przesunięcie terminu na wykonanie postanowienia z [...]. Wskazała, że skoro nie otrzymała negatywnej odpowiedzi, to uznała, że jej prośba została uwzględniona. W związku z tym złożyła w dniu [...] - za pośrednictwem operatora pocztowego - dokumenty wynikające z postanowienia z [...]. Pomimo tego PINB wydał nakaz rozbiórki, naruszając tym samym art. 48 u.p.b. Ponadto odwołująca zauważyła, że w trakcie toczącego się od roku [...] postępowania PINB uznał, że na jej posesji został dobudowany taras do istniejącego budynku. PINB zauważył, że wykonane przez nią roboty budowlane nie doprowadziły do zmiany kubatury budynku ani powierzchni jego zabudowy i tym samym wyraził stanowisko, że: "w niniejszym przypadku w ogóle nie można mówić o rozbudowie budynku na skutek wykonania opisanych robót budowlanych". Powyższe oznacza, zdaniem skarżącej, że wykonane roboty budowlane nie były rozbudową budynku, ponieważ zgodnie z § 3 pkt 24 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - taras i balkon są wliczane do kubatury brutto budynku. Wobec tego PINB nie mógł uznać, że roboty budowlane na jej posesji to budowa tarasu, co zresztą organ ten potwierdza w swoim uzasadnieniu, że jest to konstrukcja stanowiąca dach na podporach. W dalszych wywodach odwołania jego autorka podtrzymała dotychczasowe stanowisko na temat wykonania przez nią obiektu rekreacyjnego w formie wiaty. Roboty budowlane zostały przy tym poprzedzone sporządzeniem projektu tego obiektu. Projektant poinformował odwołującą, że na wykonanie wiaty nie jest potrzebne pozwolenie na budowę ani zgłoszenie robót budowlanych nie wymagających pozwolenia na budowę. Zamiar wykonania robót w tym zakresie, skonsultowany został także w Starostwie Powiatowym. Odwołująca wskazała, że uzyskała wówczas jednoznaczną odpowiedź, że na zakres planowanych przez nią robót, czyli budowę wiaty, nie jest wymagane ani pozwolenie na budowę ani zgłoszenie. Pomimo tego, przed rozpoczęciem robót poinformowała sąsiadów o planowanej budowie. Żaden z nich nie zgłosił sprzeciwu. Odnosząc się do dokonanej przez organu I instancji kwalifikacji spornego obiektu jako tarasu - z uwagi na wykonanie na nim balustrady, skarżąca zauważyła, że w polskim prawie budowlanym nie ma żadnej definicji tarasu. Dlatego też balustrada lub jej brak nie może przesądzać o tym z jakiego rodzaju budowlą mamy do czynienia. Należy w tym przypadku zwrócić uwagę na konstrukcję budowli. Został bowiem postawiony drewniany obiekt rekreacyjny bez ścian, usytuowany nad wejściem do budynku, w formie wolnostojącej wiaty nie mający żadnej części wspólnej z istniejącym budynkiem. W przypadku takich obiektów prawo budowlane nie określa odległości od granic działki ani od budynków. Jednocześnie obiekt ten został wykonany zgodnie ze sztuką oraz zgodnie z prawem. Potwierdziła to osoba uprawniona w orzeczeniu technicznym, które znajduje się w aktach sprawy. Dolnośląski Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z [...] (nr [...]) utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ ten przedstawił wpierw dotychczasowy przebieg postępowania, a następnie dokonał przybliżenia obiektu znajdującego się na nieruchomości przy ul. [...] w [...] i podjętego rozstrzygnięcia przez organ I instancji. W dalszej części uzasadnienia przywołano regulacje prawne, które w rozpoznawanej sprawie stanowią podstawę podejmowania rozstrzygnięcia, ze szczególnym uwzględnieniem regulacji dotyczących legalizacji rozbudowy budynku o taras bez wymaganego pozwolenia. Dla potwierdzenia prawidłowości zastosowania wskazanych przepisów oraz ich interpretacji odwołano się do stanowisk prezentowanych w orzecznictwie sądów administracyjnych, a także słownikowej definicji tarasu. Na tej podstawie wskazano, że taras stanowi całość funkcjonalno-użytkową z budynkiem mieszkalnym, zapewniając jego obsługę. Jego istnienie rzutuje na podniesienie walorów użytkowych samego budynku, który zyskuje element mogący stanowić miejsce wypoczynku oraz dodatkową możliwość bezpośredniej komunikacji z ogrodem. Następnie organ odwoławczy odniósł się do kwestii związanych z możliwością postawienia wiaty na działce budowlanej i podkreślił, że w tym zakresie organ I instancji zastosował prawidłowe przepisy. Wskazano, że wiata to obiekt, którego nie zdefiniowano wprawdzie w ustawie Prawo budowlane, co do cech którego jednak w judykaturze panuje zgodny pogląd, że jest to obiekt otwarty, z przegrodami pełnymi lub niepełnymi - do 3 szt., zadaszony, oparty na wbitych w ziemię słupkach, z reguły służący do przechowywania różnych przedmiotów czy materiałów. Przedmiotowy obiekt nie spełnia owych kryteriów. Podkreślono dalej, że nakaz rozbiórki nie jest bezwzględnym obowiązkiem, jednakże w procesie legalizacji muszą zostać spełnione określone wymogi. Brak zatem przedstawienia w zakreślonym terminie wymaganych dokumentów zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu lub jego części. W konsekwencji organ odwoławczy uznał, że przesłanką rozstrzygnięcia podejmowanego w trybie art. 48 ust. 4 i 1 u.p.b. nie jest kwalifikacja prawna obiektu budowlanego, a fakt nieprzedłożenia przez inwestora w zakreślonym terminie żądanej przez organ nadzoru budowlanego dokumentacji, określonej w art. 48 ust. 3 u.p.b. Pozostałe zarzuty podniesione w odwołaniu uznano, że pozostają bez wpływu na treść podjętego rozstrzygnięcia. Z powyższą decyzją nie zgodziła się I. P., która wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu. W skardze tej powtórzono okoliczności powołane w odwołaniu dotyczące powstania spornej inwestycji. Podkreślono, że na należącej do skarżącej posesji został wykonany obiekt rekreacyjny w formie wiaty. Zdaniem skarżącej organ I instancji, po pobieżnym rozpatrzeniu sprawy, uznał, że został dobudowany taras do istniejącego budynku. Niemiej jednak sam ten organ zauważył, że wykonane przez skarżącą roboty budowlane nie doprowadziły do zmiany kubatury budynku ani powierzchni jego zabudowy. Dlatego organ skonkludował, że w ogóle nie można mówić o rozbudowie budynku na skutek wykonania opisanych robót budowlanych. Wobec powyższego skarżąca powtórzyła za odwołaniem, że wykonane roboty budowlane nie były rozbudową budynku (w rozumieniu § 3 pkt 24 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie). Dlatego PINB nie mógł uznać, że sporne roboty budowlane to budowa tarasu, co zresztą potwierdza w swoim uzasadnieniu, że jest to konstrukcja stanowiąca dach na podporach. Odnosząc się do zawartego w zaskarżonej decyzji twierdzenia, że zgromadzony materiał dowodowy wskazuje w sposób jednoznaczny, że w spornym przypadku mamy do czynienia z rozbudową budynku mieszkalnego o taras, zdaniem skarżącej, organ ten nie wykazał na czym oparł takie twierdzenia. Wskazuje bowiem, że w przepisach prawa budowlanego brak jest legalnej definicji tarasu. DWINB w ogóle nie przeanalizował dokumentacji inwentaryzacyjnej, którą przedłożył skarżąca. Dlatego nie odpowiada prawdzie stwierdzenie DWINB o tym, że zgromadzony materiał wskazuje w sposób jednoznaczny na charakter inwestycji. W ocenie skarżącej wydając zaskarżoną decyzję organ II instancji naruszył art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a. w stopniu, który mógł mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ ten zbyt dosłownie powiązał zacytowane za Słownikiem Języka Polskiego językowe definicje pojęć takich jak taras z opisem planowanej inwestycji bez rozbudowanej refleksji związanej z obiektem, który został wzniesiony na posesji, czyli wiatą. Organ przyjął jako przesądzającą w sprawie wykładnię językową (gramatyczną) tarasu, co wywołało trudności interpretacyjne, pomijając całkowicie opis techniczny obiektu. Przy dokonywaniu wykładni należało głównie odwołać się do wykładni funkcjonalnej, co sprawia że poprawna kwalifikacja możliwa jest dopiero po dokonaniu wnikliwej analizy, na tle konkretnego stanu faktycznego z uwzględnieniem zebranego materiału dowodowego, którym w rozpatrywanej sprawie jest głównie szczegółowy projekt techniczny inwestycji. Twierdzenie forsowane w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji jakoby obiekt był częścią budynku i wypełnia pojęcie tarasu czy balkonu jest błędne. Jak bowiem wynika z opisu technicznego wzniesiona wiata nie jest powiązana na stałe z gruntem i budynkiem, jej rozmiary są nieznaczne a funkcja zewnętrzna nawiązuje do typowej architektury wiaty, która przylega swoim dłuższym bokiem do elewacji budynku. Cała inwestycja ma niewielkie rozmiary, służy do aktywności rekreacyjnej i odpoczynku. W końcowej części skargi jej autora odniosła się do okoliczności dotyczących wydania przez organ I instancji decyzji z [...], pomimo tego że skarżąca wystąpiła z wnioskiem o przedłużenie terminu na dostarczenie wymaganych dokumentów. Pomimo takiego wniosku i złożenia w dniu [...] za pośrednictwem operatora pocztowego wymaganych dokumentów, organ I instancji wydał niekorzystną dla skarżącej decyzję, czym naruszył m.in. art. 8 § 1 k.p.a. Wydaną w takich okolicznościach decyzję podtrzymał organ II instancji, pomimo tego, że strona przedstawiła dowody na spełnienie obowiązku przedstawienia dokumentacji w wyznaczonym terminie. Organ II instancji całkowicie pominął fakt, że strona zwróciła się o przedłużenie terminu do [...] oraz twierdzi, że do dnia wydania zaskarżonej decyzji, czyli do [...], nie przedłożyła żadnych dokumentów wskazanych w postanowieniu PINB nr [...]. Nie jest to zgodne ze stanem faktycznym, ponieważ dokumentacja została złożona w dniu [...], co potwierdza data nadania pisma na poczcie. Ponadto skarżąca zauważyła, że według DWINB, jedyną przesłanką rozstrzygnięcia prowadzącego do wydania zaskarżonej decyzji jest fakt nieprzedłożenia w terminie żądanej przez organ nadzoru budowlanego dokumentacji. Organ II instancji podkreślił przy tym w rozstrzygnięciu, że nie brał pod uwagę kwalifikacji prawnej obiektu, a jednak pomimo tego stanowiska dowodzi, że zebrany materiał dowodowy w sprawie wskazuje, iż mamy do czynienia z rozbudową budynku. W odpowiedzi na skargę DWINB wystąpił o jej oddalenie i w uzasadnieniu zajętego stanowiska przywołał się na argumentację zaprezentowaną w zaskarżonej decyzji. Uczestnicy postępowania M. B. i Z. B. wnieśli o oddalenie skargi. W przedstawionym stanowisku podzielili oceny zaprezentowane przez podejmujące w sprawie rozstrzygnięcia organy administracji publicznej. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie, albowiem podniesione w niej zarzuty nie podważyły legalności zaskarżonych rozstrzygnięć. W okolicznościach niniejszej sprawy, wbrew zarzutom skargi, nie budzi wątpliwości, że skarżąca dobudowała do istniejącego budynku mieszkalnego położonego na działce nr [...], taras o wymiarach ok 4,80 m x 4,00 m i wysokości 2,45 m. Konstrukcja tarasu, to: dziewięć słupów drewnianych opartych na płytach betonowych, podtrzymujących przykrycie drewniane. Konstrukcja tarasu jest dodatkowo zabudowana pionowymi łatami drewnianymi. Taras ma balustradę o wysokości 1 m z trzech stron i został wykonany przy drzwiach wejściowych do budynku od strony ogrodu w miejscu gdzie wcześniej z znajdowało się okno. Jak wynika z ustaleń organów, taras połączony jest komunikacyjnie i użytkowo z istniejącym budynkiem mieszkalnym. Zwiększa on powierzchnię zabudowy istniejącego budynku mieszkalnego o dodatkowe ok 19,0 m². Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w zgromadzonym w sprawie materiale dowodowym, w tym protokole kontroli z [...], a także dokumentacji przedłożonej przez skarżącą oraz uczestników postępowania. W tym stanie rzeczy przyjąć należy za organami nadzoru budowlanego, że omawiana inwestycja polegała na rozbudowie obiektu budowlanego i bez wątpienia stanowiła roboty budowlane, które zgodnie z art. 28 ust. 1 u.p.b., można było rozpocząć jedynie na podstawie ostatecznej decyzji o pozwoleniu na budowę. Tymczasem jak wynika to z akt sprawy, inwestorka przed przystąpieniem do realizacji przedmiotowej rozbudowy nie uzyskała stosownego pozwolenia na jego budowę, dopuszczając się tym samym, tzw. samowoli budowlanej. Sąd zgadza się przy tym, że w niniejszej sprawie została dokonana rozbudowa istniejącego budynku mieszkalnego. Rozbudowa istniejącego obiektu budowlanego stanowi bowiem budowę, o której mowa w art. 3 pkt 6 u.p.b. (przez budowę należy bowiem rozumieć wykonywanie obiektu budowlanego w określonym miejscu, a także odbudowę, rozbudowę, nadbudowę obiektu budowlanego) i wymaga uprzedniego uzyskania pozwolenia na budowę udzielonego przez właściwy organ administracji architektoniczno-budowlanej, czego inwestor nie dopełnił. Przez rozbudowę należy rozumieć budowę, polegającą na zmianie istotnych charakterystycznych parametrów istniejącego obiektu budowlanego, takich jak kubatura, powierzchnia zabudowy, wysokość, długość, szerokość, liczba kondygnacji, w efekcie której powstaje nowa substancja budowlana. Tak więc rozbudowa będzie powiększeniem istniejącego obiektu budowlanego, w przypadku budynku o dodatkowe pomieszczenie (pokój, wiatrołap, werandę lub innym celu przeznaczoną przybudówkę), wykusz lub taras. W okolicznościach niniejszej sprawy przy pierwotnej bryle budynku mieszkalnego powstała nowa zabudowa, zaś obszar zabudowy uległ zwiększeniu o nowe elementy, powiązane konstrukcyjnie i funkcjonalnie z tym budynkiem. Trafnie zatem oceniły organy, że w niniejszej sprawie mamy do czynienia z rozbudową. Wbrew zarzutom skargi organy obu instancji prawidłowo przyjęły, że nie może być mowy o budowie wiaty w przypadku, gdy zbadany przez organy obiekt jest tarasem, dobudowanym do bryły budynku, z którym jest funkcjonalnie związany. Skarżąca na potrzeby korzystania z tego tarasu wyposażyła go w balustradę i dokonała przebudowy ściany przylegającej do tarasu, wyburzając jej część i w miejsce okna wstawiając drzwi umożliwiające korzystanie z tarasu. Gdyby to była wiata, służąca celom rekreacyjnym, nie wymagałaby balustrady i wyjścia na "dach", ponieważ korzystanie z niej polegałoby na przebywaniu wyłącznie pod zadaszeniem. Przyjdzie przy tym zauważyć, że kwestia kwalifikacji dobudowanego do budynku tarasu została jednoznacznie przesądzona w orzecznictwie sądów administracyjnych (vide m.in. wyrok NSA z 28.03.2019 r. sygn. akt II OSK 1225/17). Dlatego w ocenie Sądu, lektura skarżonej decyzji prowadzi do jednoznacznego wniosku, że organ nie tylko dokładnie zbadał charakter konstrukcji wykonanej przez skarżącą, opisał szczegółowo, na jakiej podstawie wywiódł swoje wnioski, zatem nie tylko w oparciu o definicję słownikową pojęcia "taras", ale przede wszystkim wskazał na faktyczne i funkcjonalne związanie obiektu z budynkiem, wybicie dziury w ścianie na drzwi celem umożliwienia korzystania z tarasu i wyposażenie go w barierkę, co nie miałoby żadnego uzasadnienia, gdyby obiekt był "wiatą". Co więcej, organ nadzoru budowlanego stopnia powiatowego umożliwił skarżącej legalizacje obiektu. Do tego potrzebne było działanie skarżącej, która powinna dostarczyć wszystkie wymagane dokumenty. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze skarżąca nie dostarczyła wymaganych dokumentów. Przyjdzie bowiem zauważyć, że przedłożone przez nią dokumentacja projektowa nie doczytała rozbudowy budynku mieszkalnego o taras lecz budowy wiaty rekreacyjnej przy budynku mieszkalnym. W takiej sytuacji nic nie zmieniłoby przedłożenie takich dokumentów przed wydaniem decyzji z [...]. Nadal bowiem skarżąca nie uczyniła zadość wezwaniu wynikającemu z postanowienia z [...], z którego wynika, że przedmiotem prowadzonego postępowania jest rozbudowa budynku mieszkalnego o drewniany taras. Skarżąca została zobowiązana do przedłożenia dokumentacji dotyczącej opisanej rozbudowy. Wbrew jej twierdzeniom, nie dostarczyła ich także po terminie wydania decyzji z [...], ponieważ - co stanowczo należy podkreślić- przedstawiony przez nią projekt nie dotyczy tarasu, a wiaty, ponadto w dokumentach brak jest zaświadczenia o zgodności z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. Wbrew zatem twierdzeniom skarżącej, organy obu instancji dokonały prawidłowej oceny dokonanych robót budowlanych, zarówno w aspekcie ich kwalifikacji, jak też ich zgodności z obowiązującym w chwili wydawania decyzji porządkiem prawnym. Organy właściwie zastosowały procedurę określoną w art. 48 u.p.b Zgodnie z tym przepisem organy nadzoru budowlanego mogą zaoferować inwestorom możliwość legalizacji samowoli budowlanej, w trybie i na warunkach prawem określonym, nakładając na nich stosowane obowiązki. Oczywiście legalizacja nie jest obowiązkiem, a uprawnieniem inwestora. Generalnie, warunkiem legalizacji samowoli budowlanej w trybie art. 48 ust. 2 u.p.b. jest przedstawienie przez inwestora dokumentów pozwalających organowi nadzoru budowlanego dokonać oceny, czy konkretna samowola kwalifikuje się do zalegalizowania. Nie przedstawienie zaś przez inwestora wymaganych dokumentów, zobowiązuje organy nadzoru budowlanego do wydania decyzji w przedmiocie nakazu rozbiórki obiektu. Obowiązek taki wynika z przepisu art. 48 ust. 4 u.p.b., który stanowi, że w przypadku niespełnienia w wyznaczonym terminie obowiązków, o których mowa w ust. 3, stosuje się przepis ust. 1 art. 48, czyli nakaz rozbiórki. W związku z brakiem przedłożeniem przez skarżącą w wyznaczonym terminie dokumentów dotyczących rozbudowy budynku mieszkalnego o drewniany taras, organy nadzoru budowlanego stosownie do art. 48 ust. 1 w związku z art. 48 ust. 4 u.p.b., prawidłowo orzekły o nakazie rozbiórki. Z wyżej wymienionych przyczyn zaskarżonej decyzji nie można czynić zarzutu naruszenia prawa materialnego. Organy obu instancji prawidłowo zastosowały i zinterpretowały przepisy prawa obowiązujące w chwili wydawania skarżonego rozstrzygnięcia. W realiach niniejszej sprawy nie zostały również naruszone przepisy prawa procesowego. Wydanie kwestionowanej decyzji poprzedziło dokładne wyjaśnienie wszystkich istotnych okoliczności mających znaczenie dla podejmowanego w sprawie rozstrzygnięcia (art. 7 i 77 § 1 k.p.a.). Ocena ta nie nosi cech dowolności (art. 80 k.p.a.). Zgodnie zaś z art. 107 k.p.a., organ odwoławczy w sposób wyczerpujący uzasadnił podjęte rozstrzygnięcie, odwołując się do obowiązujących regulacji prawnych oraz ich wykładni. Organ odniósł się również do argumentów odwołania, przy czym wyrażone w tym zakresie stanowisko, nie może być uznawane za nieprawidłowe z tego jedynie powodu, że pozostaje odmienne od oczekiwań skarżącej. Ponadto nadmienić należy, że powołane w odwołaniu a później powtórzone w skardze stanowisko PINB zostało wyrażone w uchylonej z odwołania samej skarżącej przez organ II instancji decyzji z [...]. W tym stanie rzeczy Sąd uznając skargę za nieuzasadnioną, na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) orzekł, jak w sentencji wyroku.