II OSK 1334/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Włodzimierz Ryms ( spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Jacek Chlebny Sędzia del. WSA Mariola Kowalska Protokolant Anna Wieczorek po rozpoznaniu w dniu 10 października 2007r., na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 maja 2006 r. sygn. akt IV SA/Wa 1732/05 w sprawie ze skargi U. M. na uchwałę Krajowej Izby Lekarsko-Weterynaryjnej z dnia [...] nr [...] w przedmiocie odmowy przyznania prawa do wykonywania zawodu lekarza weterynarii oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 23 maja 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uwzględnił skargę U. M. i stwierdził nieważność uchwały Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej z dnia [...] (punkt pierwszy wyroku) oraz uchylił uchwałę Rady [...] Izby Lekarsko – Weterynaryjnej w P. z dnia [...] (punkt drugi wyroku), którą to uchwałą Rada odmówiła przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej. W uzasadnieniu wyroku Sąd przytoczył następujące okoliczności faktyczne i prawne sprawy. Skarżąca, która jest obywatelką [...] wystąpiła o przyznanie praw wykonywania zawodu lekarza weterynarii w Polsce. Organ pierwszej instancji, uchwałą z dnia [...] odmówił przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii, ponieważ skarżąca nie przedstawiła dokumentów potwierdzających autentyczność dyplomu lekarza weterynarii, zdania egzaminu z języka polskiego, ani wyciągu z rejestru skazanych z kraju pochodzenia, co oznacza, iż nie dopełniła warunków określonych w art. 2 ust. 1 pkt 2b, art. 2b ust. 3 pkt 2 i art. 2g ust. 3 ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko-weterynaryjnych (Dz. U. z 2002 r. Nr 187, poz. 1567 ze zm.). Organ drugiej instancji Krajowa Rada Lekarsko-Weterynaryjna, po rozpatrzeniu odwołania U. M., utrzymała w mocy uchwałę organu pierwszej instancji – Rady [...] Izby Lekarsko – Weterynaryjnej w P. z dnia [...]. W ocenie organu odwoławczego skarżąca obowiązana jest zdać egzamin z języka polskiego, zwolnienie z obowiązku poświadczenia autentyczności dyplomu lekarza weterynarii dotyczy tylko lekarza będącego obywatelem państwa członkowskiego Unii Europejskiej, a ponadto nie przedłożyła zaświadczenia o stanie zdrowia wydanego przez lekarza medycyny pracy. Uwzględniając skargę Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie stwierdził nieważność zaskarżonej uchwały Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej na podstawie art. 156 § 1 pkt 2 k.p.a., z powodu rażącego naruszenia przepisu art. 107 § 1 k.p.a., które polegało na tym, że uchwała ta została podpisana przez Przewodniczącego Rady i jej Sekretarza, a nie przez wszystkich członków Rady biorących udział w jej podjęciu, zgodnie z art. 14 powołanej ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. Odnosząc się do uchwały organu pierwszej instancji Sąd stwierdził, iż stan faktyczny sprawy nie został dokładnie wyjaśniony i przedwczesne było podjęcie uchwały o odmowie przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii. W przypadku gdy do wniosku skarżącej nie zostały dołączone wymagane dokumenty organ powinien wezwać skarżącą do ich uzupełnienia. Zdaniem Sądu pierwszej instancji stanowisko organu, iż wymagane jest przedstawienie dokumentu potwierdzającego autentyczności dyplomu, jak też zaświadczenia o stanie zdrowia wystawionego przez lekarza medycyny pracy nie ma uzasadnienia w przepisach ustawy. Z tych względów Sąd, na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a w związku z art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz.1270 ze zm.) uchylił decyzję organu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej, wniesionej przez Krajową Radę Lekarsko – Weterynaryjną, wyrok został zaskarżony w części uchylającej uchwałę Rady [...] Izby Lekarsko – Weterynaryjnej w P. (punkt drugi zaskarżonego wyroku) z wnioskiem o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Jako podstawy kasacyjne organ wskazał naruszenie art.133 § 1 i art. 141 § 4 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji nie odniósł się do tego, że skarżąca nie przedłożyła dowodu na okoliczności zdania egzaminu z języka polskiego oraz wypisu z rejestru skazanych kraju pochodzenia i zaświadczenia o posiadaniu pełni praw publicznych. Wymóg przedłożenia tych dokumentów wynika z art. 2 ust. 1 pkt 5 i 6 w związku z art. 2g ust. 1 i 3 ustawy o zawodzie lekarza weterynarii i izbach lekarsko – weterynaryjnych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw. Przede wszystkim należy wyjaśnić, iż przedmiotem rozpoznania w sprawie była skarga na uchwałę organu drugiej instancji Krajowej Rady Lekarsko – Weterynaryjnej. W sytuacji, gdy Sąd uwzględnił skargę i stwierdził nieważność tej uchwały, a wyrok w tej części nie został zaskarżony, nie jest możliwe uchylenie wyroku w części zaskarżonej i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji, ponieważ sąd rozpoznawałby sprawę, pomimo że skarga została już prawomocnie rozpoznana. Możliwość stosowania przewidzianych ustawą środków w stosunku do innych aktów i czynności wydanych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, w tym do aktów wydanych przez organ pierwszej instancji, na podstawie art. 135 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, jest ściśle związana z rozpoznaniem skargi na zaskarżony akt, w tym przypadku na uchwałę Krajowej Rady Lekarsko-Weterynaryjnej. Skoro zaś skarga na zaskarżoną uchwałę została uwzględniona i wyrok w tej części nie został zaskarżony, to nie jest możliwe ponowne rozpoznanie sprawy przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w razie uchylenia wyroku w części dotyczącej uchwały organu pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej nie podważa się stanowiska sądu przedstawionego w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku, iż w sytuacji, gdy do wniosku nie zostały dołączone wszystkie wymagane dokumenty, organ powinien wezwać stronę do ich przedłożenia. Z tego względu w ocenie Sądu pierwszej instancji odmowa przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii w Polsce była przedwczesna, gdyż nie zostały wyjaśnione wszystkie okoliczności sprawy. Ponadto powodem uchylenia uchwały organu pierwszej instancji było stwierdzenie, że uchwała ta została wydana z naruszeniem przepisów art. 2 ust. 1 pkt 2-6 w związku z art. 2g ust. 1 powołanej ustawy z dnia 21 grudnia 1990 r. (w brzmieniu obowiązującym w dacie orzekania przez organ), ponieważ podstawą odmowy przyznania skarżącej prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii było nieprzedłożenie dokumentów, których skarżąca nie miała obowiązku przedłożyć, a tego nie kwestionuje się w skardze kasacyjnej. Mimo więc, że Sąd w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku nie odniósł się wprost do wymogu udokumentowania znajomości języka polskiego, niekaralności i posiadania pełni praw publicznych, to jednak nie jest to uchybienie, które mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem zwrócić uwagę, że nie jest zrozumiałe stanowisko organu, iż skarżąca nie przedłożyła zaświadczenia o zdaniu egzaminu z języka polskiego, skoro z art. 2g ust. 5 ustawy wynika, że egzamin przeprowadza Krajowa Rada Lekarsko – Weterynaryjna, a nie zostało w ogóle wyjaśnione, czy organ zwracał się do skarżącej, że powinna potwierdzić znajomość języka polskiego egzaminem. Ponadto organ w ogóle nie zwrócił uwagi na to, co skarżąca podniosła na rozprawie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym, iż skarżąca od [...] kwietnia 2001 r. do [...] października 2002 r. miała prawo do wykonywania zawodu lekarza weterynarii w Polsce przyznane przez Radę [...] Izby 2 Lekarsko – Weterynaryjnej. Oznacza to, iż Sąd pierwszej instancji miał podstawy do stwierdzenia, iż uchwała Rady [...] Izby Lekarsko – Weterynaryjnej w P. z dnia [...] została wydana z naruszeniem przepisów postępowania, co mogło mieć wpływ na wynik sprawy (art. 145 § 1 pkt 1 lit. a Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi), jakkolwiek słusznie podniesiono w skardze kasacyjnej, że w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd nie odniósł się do wszystkich warunków, od których spełnienia zależy przyznanie cudzoziemcowi prawa wykonywania zawodu lekarza weterynarii w Polsce. Nie można jednak podzielić stanowiska wnoszącego skargę kasacyjną, iż nieudokumentowanie przez skarżącą znajomości języka polskiego, niekaralności i posiadania pełni praw publicznych stanowiło wystarczającą podstawę do wydania niekorzystnej dla niej decyzji, skoro okoliczności te nie zostały wystarczająco wyjaśnione i trafnie przyjęto w zaskarżonym wyroku, iż skarżąca nie została prawidłowo wezwana do przedłożenia wymaganych dokumentów w taki sposób, że nie powinno być wątpliwości o jakie dokumenty chodzi. W tym stanie rzeczy nie jest uzasadniony zarzut naruszenia art. 133 §1 i art. 144 § 4 Praw o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Mając te względy na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, oddalił skargę kasacyjną.