III SA/Lu 350/18

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Jerzy Marcinowski, Sędziowie Sędzia WSA Robert Hałabis (sprawozdawca), Sędzia WSA Iwona Tchórzewska, Protokolant Sekretarz sądowy Beata Skubis-Kawczyńska, po rozpoznaniu w Wydziale III na rozprawie w dniu 22 listopada 2018 r. sprawy ze skargi Wojewody na uchwałę Gminy z dnia [...] października 2002 r. nr [...] w przedmiocie nieodpłatnego przekazania mostów na rzece K. stwierdza niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały. UZASADNIENIE W dniu [...] października 2002 r. Rada Gminy w T. podjęła uchwałę Nr [...] w sprawie nieodpłatnego przekazania mostów na rzece K. Powołując w podstawie prawnej tej uchwały przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2001 r. Nr 142, poz. 1591, z późn. zm. – dalej jako "u.s.g."), Rada Gminy T. postanowiła przekazać nieodpłatnie na rzecz użytkowników mosty komunikacyjne na rzece K. zlokalizowane w miejscowości Ł., Z. i R. (§ 1 uchwały). W § 2 uchwały postanowiono, że z przekazanych mostów mogą korzystać wszyscy zainteresowani. Według dalszych postanowień uchwały, przekazanie mostów nastąpi protokolarnie (§ 3), zaś wykaz użytkowników, którym zostaną przekazane mosty, stanowi załącznik nr 1 do uchwały oraz załącznik graficzny nr 2 określający lokalizację mostów (§ 4). Ponadto w § 5 uchwały postanowiono, że obowiązek utrzymania mostu w należytym stanie technicznym należy do ich użytkowników. Na powyższą uchwałę skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie wywiódł Wojewoda L. wnosząc o stwierdzenie jej niezgodności z prawem. W ocenie organu nadzoru wskazana uchwała nie znajduje uzasadnienia w powszechnie obowiązujących przepisach prawa, a zatem została podjęta bez podstawy prawnej. W uzasadnieniu skargi organ nadzoru wyjaśnił, że według art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g., w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały, do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących określania zasad nabycia, zbycia i obciążenia nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej. Do czasu określenia tych zasad zarząd może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Z powołanego przepisu wynika zatem, że zbywanie, nabywanie i obciążanie nieruchomości gruntowych gminy oraz ich wydzierżawianie lub wynajmowanie na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony następuje według zasad określonych przez radę gminy w drodze aktu prawa miejscowego, w którym określono sposób załatwiania spraw danego rodzaju. W sytuacji braku tych zasad konieczna jest każdorazowa zgoda rady na czynności wymienione w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Z analizy tego przepisu wynika jedynie upoważnienie dla Rady Gminy do wyrażenia zgody na dokonanie czynności, których przedmiotem jest zbywanie, nabywanie i obciążanie nieruchomości gruntowych gminy oraz ich wydzierżawianie lub wynajmowanie na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Dokonując wykładni językowej pojęcia "wyrażenie zgody" należy je rozumieć jako wydanie przyzwolenia, przychylenie się, zaaprobowanie czynności dokonywanej przez inny organ. Formułując zapis § 1 uchwały Rada Gminy posłużyła się zwrotem "przekazać nieodpłatnie". W ocenie Wojewody użyte wyrażenie nie jest równoznaczne z wypełnieniem upoważnienia wskazanego w powyższym przepisie. Rada Gminy zadecydowała bowiem w ten sposób o wyzbyciu się własności nieruchomości przez gminę bez ekwiwalentu. Przekazanie zaś nieruchomości (części składowej nieruchomości) stanowi niewątpliwie czynność o skutku zobowiązująco-rozporządzającym. Poprzez zawarcie umowy przeniesienia właściciel zobowiązuje się nieodpłatnie przenieść własność nieruchomości. Z uwagi na nieodpłatny charakter przysporzenia czynność ta wywiera takie skutki prawne jak darowizna. Potwierdza to pismo Wójta Gminy T. z dnia [...]maja 2018 r., w którym wprost wskazano, że na podstawie przedmiotowej uchwały zostały zawarte przez gminę umowy, na podstawie których gmina wyzbyła się własności nieruchomości będących przedmiotem uchwały. Skoro zatem przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. uprawniał Radę Gminy jedynie do wyrażenia zgody na określone czynności Wójta Gminy z zakresu gospodarowania nieruchomościami, w tym na zbycie nieruchomości stanowiących własność gminy, to Rada nie była uprawniona do stanowienia o nieodpłatnym przekazaniu nieruchomości na rzecz podmiotów wskazanych w uchwale. Dodatkowo w uchwale podejmowanej na podstawie art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. in fine organ stanowiący gminy – wyrażając zgodę na czynności obrotu nieruchomościami – powinien zindywidualizować nieruchomość, której zgoda dotyczy, np. poprzez oznaczenie tej nieruchomości według ewidencji gruntów lub według księgi wieczystej, bądź podanie jej powierzchni i położenia. Wskazany przepis nie upoważnia natomiast organu stanowiącego gminy do stanowienia o tym, że nieruchomość, co do której gmina wyzbywa się własności, ma być wykorzystywana w taki sposób, że mogą z niej korzystać wszyscy zainteresowani ani o formie, w jakiej nastąpi przekazanie. Rada nie jest również upoważniona do nakładania obowiązku utrzymania w należytym stanie technicznym przekazywanej nieruchomości, czy decydowania o tym komu zostanie nieruchomość przekazana. Takie działanie Rady jest jednoznaczne z przekroczeniem ustawowo wyznaczonych granic kompetencji organu stanowiącego gminy. Według zaś art. 45 u.s.g., podmioty mienia komunalnego samodzielnie decydują o przeznaczeniu i sposobie wykorzystania składników majątkowych, przy zachowaniu wymogów zawartych w odrębnych przepisach prawa. Przepis ten ogranicza swobodę decydowania przez gminę o przeznaczeniu i sposobie wykorzystania mienia stanowiącego jej własność, wymogami zawartymi w odrębnych przepisach, do których należą przepisy ustawy z dnia 21 sierpnia 1997 r. o gospodarce nieruchomościami, w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej uchwały (j.t. Dz. U. z 2000 r. Nr 46, poz. 543 – dalej jako "u.g.n."). Z treści art. 13 ust. 2 u.g.n. wynika natomiast, że darowizna nieruchomości na cele inne niż cel publiczny może zostać dokonana tylko na rzecz Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego, zaś darowizna nieruchomości na cele publiczne może zostać dokonana również na rzecz innego podmiotu, niż Skarb Państwa bądź jednostki samorządu terytorialnego. W przedmiotowej sprawie przedmiotem nieodpłatnego przekazania były nieruchomości wskazane w § 1 uchwały, to jest mosty komunikacyjne na rzece K., zlokalizowane w miejscowości Ł., Z. i R., natomiast zgodnie z § 4 uchwały, podmiotami na rzecz których dokonano darowizny są użytkownicy wskazani w załączniku nr 1 do uchwały. Uwzględniając więc stronę podmiotową i przedmiotową wyjaśniono, że w świetle art. 13 ust. 2 u.g.n., nieodpłatne przeniesienie własności mogło zostać skutecznie dokonane wyłącznie na cel publiczny. W treści zaskarżonej uchwały, mocą której Rada Gminy przekazała nieodpłatnie nieruchomości na rzecz użytkowników wskazanych w wykazie stanowiącym załącznik nr 1 do uchwały, którymi nie są ani Skarb Państwa ani jednostki samorządu terytorialnego, nie został sprecyzowany cel publiczny przekazania nieruchomości. Biorąc pod uwagę ograniczenia wynikające z ustawy o gospodarce nieruchomościami dotyczące nieodpłatnego wyzbycia się własności nieruchomości przez gminę, uregulowania zawarte w przedmiotowej uchwale są zatem sprzeczne z przepisami tej ustawy. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy T. pozostawiła skargę do uznania Sądu wskazując, że zarzuty zawarte w skardze dotyczącej podjętej przez nią uchwały Nr [...] z dnia [...]października 2002 r. w sprawie nieodpłatnego przekazania mostów na rzece K. – są zasadne. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych określone przepisami art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (j.t. Dz. U. z 2017 r. poz. 2188) oraz art. 3 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1302, z późn. zm. – dalej jako "p.p.s.a.") sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem jej zgodności z prawem. Zakres kontroli administracji publicznej obejmuje także orzekanie w sprawach skarg na akty prawa miejscowego oraz inne akty organów jednostek samorządu terytorialnego (art. 3 § 5 i 6 p.p.s.a.). Według art. 147 § 1 p.p.s.a., Sąd uwzględniając skargę na uchwałę lub akt, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6, stwierdza nieważność tej uchwały lub aktu w całości lub w części albo stwierdza, że zostały wydane z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie ich nieważności. Nadto zakres tej kontroli jest unormowany w art. 134 § 1 p.p.s.a, zgodnie z którym, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Na wstępie wymaga zwrócenia uwagi, że odnośnie aktów organów gminy przepis art. 147 § 1 p.p.s.a. pozostaje w ścisłym związku z art. 91 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 994, z późn. zm. – dalej jako "u.s.g."), w myśl którego, uchwała organu gminy sprzeczna z prawem jest nieważna. O nieważności uchwały w całości lub części orzeka organ nadzoru w terminie nie dłuższym niż 30 dni od dnia doręczenia uchwały, w trybie określonym art. 90 u.s.g. Organem nadzoru – z mocy art. 86 u.s.g. – jest wojewoda, który sprawuje nadzór nad działalnością gminną na podstawie kryterium zgodności z prawem (art. 85 u.s.g.). Stosownie zaś do art. 93 ust. 1 u.s.g., wydanie rozstrzygnięcia nadzorczego przez organ nadzoru, w zakresie stwierdzenia nieważności uchwały organu gminy, nie jest dopuszczalne po upływie ustawowego terminu 30 dni. Upływ tego terminu nie wyłącza jednak badania legalności takiej uchwały. Organ nadzoru może bowiem zaskarżyć uchwałę do sądu administracyjnego, który dokona jej kontroli w zakresie zgodności z prawem. Organ nadzoru nie jest przy tym ograniczony terminami zaskarżenia, o których mowa w art. 53 p.p.s.a. W kontrolowanej sprawie zaskarżona uchwała nie została objęta rozstrzygnięciem nadzorczym, a skarga została wniesiona przez organ nadzoru po upływie terminu do stwierdzenia nieważności uchwały, z wnioskiem o stwierdzenie jej niezgodności z prawem. W okolicznościach tej sprawy o przeprowadzeniu kontroli zaskarżonej uchwały według wskazanych wyżej zasad skargę należało uznać za wniesioną skutecznie, bowiem zawiera ona uzasadnione podstawy. Przedmiotem kontroli Sądu była uchwała Rady Gminy w T. z dnia [...] października 2002 r. Nr [...] w sprawie nieodpłatnego przekazania mostów na rzece K. Kwestionowana uchwała była następstwem wybudowania na niej mostów i przekazania ich nieodpłatnie przez Wojewódzki Zarząd Melioracji w L. na rzecz Gminy T.(pismo Wójta Gminy T. z dnia [...]maja 2018 r.). Zaskarżoną uchwałą Rada Gminy T. postanowiła przekazać nieodpłatnie na rzecz użytkowników mosty komunikacyjne na rzece K. zlokalizowane w miejscowościach Ł., Z. i R. (§ 1) i ustaliła, że z przekazanych mostów mogą korzystać wszyscy zainteresowani (§ 2). Wykaz użytkowników, którym będą przekazane mosty stanowi załącznik nr 1 do uchwały a lokalizację mostów określa załącznik nr 2 (§ 4 uchwały). W uchwale postanowiono również, że obowiązek utrzymania mostu w należytym stanie technicznym należy do ich użytkowników (§ 5 uchwały). Materialnoprawną podstawę wydania przedmiotowej uchwały stanowił art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Zgodnie z tym przepisem – w brzmieniu obowiązującym w dacie wydania zaskarżonej uchwały – do wyłącznej właściwości rady gminy należy podejmowanie uchwał w sprawach majątkowych gminy, przekraczających zakres zwykłego zarządu, dotyczących zasad nabywania, zbywania i obciążania nieruchomości oraz ich wydzierżawiania lub wynajmowania na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony, o ile ustawy szczególne nie stanowią inaczej; uchwała rady gminy jest wymagana również w przypadku, gdy po umowie zawartej na czas oznaczony do 3 lat strony zawierają kolejne umowy, których przedmiotem jest ta sama nieruchomość; do czasu określenia zasad wójt może dokonywać tych czynności wyłącznie za zgodą rady gminy. Należy zauważyć, że przepis art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. wprowadza wyjątek od generalnej zasady wyrażonej w art. 30 ust. 2 pkt 3 tej ustawy, zgodnie z którą, to do organu wykonawczego (wójta) należy gospodarowanie mieniem komunalnym. Wyjątek od zasady powinien być interpretowany ściśle, co oznacza zakaz swobodnego przejmowania przez radę do rozstrzygania w drodze uchwał wszystkich spraw ważnych z punktu widzenia gospodarki gminy. W tej części rozważań zasadne jest odwołanie się przede wszystkim do art. 169 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej, który stanowi, że jednostki samorządu terytorialnego wykonują swoje zadania za pośrednictwem organów stanowiących i wykonawczych. Z kolei przepis art. 11a u.s.g. stanowi, że organami gminy są: rada gminy oraz wójt (burmistrz, prezydent miasta). Podział kompetencji między organem stanowiącym jakim jest rada gminy, a organem wykonawczym jakim jest wójt (burmistrz, prezydent miasta), wynika z ustawy o samorządzie gminnym. Organ wykonawczy wykonuje uchwały rady gminy i zadania gminy określone przepisami prawa (art. 30 ust. 1 i 2 u.s.g.) Do organu wykonawczego gminy należy zatem bieżące gospodarowanie mieniem gminy, natomiast organ stanowiący gminy decyduje w zakresie spraw bezpośrednio przekazanych mu przez ustawy i w ich granicach. Z powyższego wypływa wniosek, ze rada gminy nie może podejmować czynności, które należą do sfery wykonawczej, gdyż byłoby to naruszeniem konstytucyjnej zasady podziału organów samorządu terytorialnego na organy wykonawcze i stanowiące. Jeśli zatem sprawa należy do kompetencji organu wykonawczego gminy, to bez wyraźnej podstawy prawnej rada gminy nie może wkraczać w kompetencje tego organu, ani modyfikować przepisu stanowiącego o jego uprawnieniach (por.: wyrok NSA z dnia 9 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1894/06; wyrok WSA w Warszawie z dnia 7 października 2004 r., sygn. akt II SA 3144/03). Jednocześnie na podstawie omawianego art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a us.g. należy podnieść, że uprawnienie organu stanowiącego wynikające z powyższego unormowania dotyczy "zasad", a nie "podstaw" gospodarowania mieniem komunalnym. Przez zasady nabycia, zbycia, obciążania nieruchomości gruntowych oraz ich wydzierżawiania lub najmu, o których mowa w omawianym przepisie, należy rozumieć zbiór podstawowych reguł postępowania dla organu wykonawczego w zakresie gospodarowania mieniem komunalnym, z pominięciem szczegółowych postanowień przewidzianych do konkretyzacji w umowach zawieranych przez gminę reprezentowaną przez jej organ wykonawczy. W sprawie niniejszej Rada Gminy T. nie ustaliła ogólnych zasad gospodarowania mieniem gminnym. Zatem na mocy przytoczonego wyżej art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. była umocowana jedynie do wyrażenia zgody na nabycie, zbycie i obciążenie nieruchomości gruntowych stanowiących mienie gminy oraz ich wydzierżawienie lub oddanie w najem na czas oznaczony dłuższy niż 3 lata lub na czas nieoznaczony. Tymczasem w zaskarżonej uchwale Rada Gminy T. przekazała nieodpłatnie na rzecz użytkowników mosty komunikacyjne na rzece K. Bezspornie nieruchomości te stanowiły mienie komunalne gminy. W orzecznictwie sądów administracyjnych mienie komunalne ujmowane jest jako jednorodne, w tym znaczeniu, że jest to mienie w rozumieniu prawa cywilnego, stosownie do art. 44 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (j.t. Dz. U. z 2018 r. poz. 1025, z późn. zm. – dalej jako "k.c.") – por. wyrok NSA w Warszawie z dnia 12 stycznia 2000 r., sygn. akt I SA 208/99 oraz wyrok WSA w Krakowie z dnia 3 października 2016 r., sygn. akt II SA/Kr 613/16. Nie budzi zatem wątpliwości, że chodzi o rzeczy, a więc o dobra materialne (art. 45 k.c.), do których należy zaliczyć nieruchomości, w tym także mosty. W sposób nieuprawniony rada gminy przejęła zatem kompetencje organu wykonawczego do gospodarowania mieniem komunalnym. Wprawdzie uchwała nie przytacza wprost jednego z zapisów ustawy mówiących o nabyciu, zbyciu, obciążeniu nieruchomości gruntowych, czy ich wydzierżawieniu, jednakże sformułowanie § 1 uchwały ("przekazać nieodpłatnie") świadczy w sposób jednoznaczny o wyzbyciu się przez gminę własności nieruchomości bez ekwiwalentu. Przekazanie nieruchomości nieodpłatnie jest zaś czynnością prawną zobowiązująco-rozporządzającą, która wywiera takie same skutki jak darowizna. Takie stanowisko znajduje potwierdzenie w piśmie Wójta Gminy T. z dnia [...]maja 2018 r. wskazujące, że na podstawie zaskarżonej uchwały zostały zawarte przez gminę umowy, w których gmina wyzbyła się własności nieruchomości będących przedmiotem uchwały. Zatem rada gminy nie była uprawniona do stanowienia o nieodpłatnym przekazaniu nieruchomości (§ 1 uchwały), co powoduje jego niezgodność z art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. W dalszej kolejności stwierdzić należy, że również dalsze przepisy uchwały są niezgodne z unormowaniem ustawowym określonym w art. 18 ust. 2 pkt 9 lit. a u.s.g. Skoro bowiem rada gminy była upoważniona jedynie do wyrażenia zgody (bądź do zajęcia stanowiska negatywnego) w sprawie przeniesienia własności nieruchomości stanowiącej mienie gminne, to tym bardziej nie mogła uchwalać przepisów dotyczących użytkowników przekazywanych nieodpłatnie nieruchomości, ani przepisów wskazujących na osoby obowiązane do utrzymywania tych nieruchomości w odpowiednim stanie technicznym. Działanie rady gminy polegające na samodzielnym dysponowaniu majątkiem gminy, poprzez nieodpłatne przekazanie nieruchomości jest więc jednoznaczne z przekroczeniem ustawowo wyznaczonych granic kompetencji organu stanowiącego gminy. Oceniając zaskarżoną uchwałę pod kątem jej zgodności z prawem trzeba również zwrócić uwagę na przepis art. 45 u.s.g., zgodnie z którym podmioty mienia komunalnego samodzielnie decydują o przeznaczeniu i sposobie wykorzystania składników majątkowych, przy zachowaniu wymogów zawartych w odrębnych przepisach prawa. Unormowanie to ogranicza więc swobodę decydowania przez gminę o przeznaczeniu mienia komunalnego, bowiem władztwo organu wykonawczego gminy w tym zakresie musi być zgodne z wymogami zawartymi w odrębnych przepisach. Należy zgodzić się ze stanowiskiem zawartym w skardze, że zaskarżona uchwała jest w tym względzie niezgodna z przepisami odrębnymi, to jest art. 13 ust. 2 u.g.n. Nieruchomość może być, z zastrzeżeniem art. 59 ust. 1 u.g.n., przedmiotem darowizny na cele publiczne, a także przedmiotem darowizny dokonywanej między Skarbem Państwa i jednostką samorządu terytorialnego, a także między tymi jednostkami. Darowizny nieruchomości stanowiącej własność państwa dokonuje starosta, wykonujący zadania z zakresu administracji rządowej, za zgodą wojewody, a nieruchomości stanowiącej własność jednostki samorządu terytorialnego jej organ wykonawczy – za zgodą swojej rady lub sejmiku. W umowie darowizny określa się cel, na który nieruchomość jest darowana. W przypadku niewykorzystania nieruchomości na ten cel, darowizna może być odwołana. Z treści powyższego unormowania wynika, że wyróżniono w nim dwa rodzaje rozporządzeń (darowizn). Pierwsza grupa to darowizny nieruchomości stanowiące własność Skarbu Państwa lub jednostki samorządu terytorialnego na rzecz określonej osoby fizycznej lub prawnej z zastrzeżeniem, że w umowie darowizny musi być określony cel publiczny, na którego realizację nieruchomość jest darowana. Natomiast druga grupa to darowizny nieruchomości między Skarbem Państwa a jednostką samorządu terytorialnego lub między tymi jednostkami. W tym przypadku nie obowiązuje wymaganie, aby darowizna była dokonana na cel publiczny, jednakże cel darowizny musi być w umowie wskazany. Darowizny dokonuje organ wykonawczy jednostki samorządu terytorialnego (w niniejszej sprawie wójt gminy), po uprzednim uzyskaniu zgody organu stanowiącego (rady gminy). W zaskarżonej uchwale nieodpłatne przeniesienie nieruchomości (mostów komunikacyjnych na rzece) nastąpiło na rzecz użytkowników wskazanych w załączniku nr 1 do uchwały. Z treści tego załącznika wynika, że są to osoby fizyczne. Zatem uwzględniając stronę przedmiotową i podmiotową zaskarżonej uchwały oraz wymagania przewidziane w art. 13 ust. 2 u.g.n., nieodpłatne przeniesienie własności nieruchomości mogło zostać dokonane tylko na cel publiczny. Cele publiczne są wymienione w art. 6 u.g.n., mogą też być określone w innych ustawach i stanowią katalog zamknięty. We wskazanej uchwale w ogóle nie wskazano celu publicznego (ani żadnego innego celu), na którego realizację dokonano darowizny w formie ujętej w treści § 1 uchwały – nieodpłatnego przekazana nieruchomości stanowiących mienie gminne. Ponadto czynności tej nie dokonał właściwy organ wykonawczy, ale organ stanowiący gminy, który mógł jedynie wyrazić zgodę na jej dokonanie. Dlatego z tej przyczyny uznać należało, że podejmując zaskarżoną uchwałę rada gminy ewidentnie przekroczyła swoje kompetencje ustawowe. Uregulowania zawarte w zaskarżonej uchwale są więc sprzeczne z przepisem art. 13 ust. 2 u.g.n. Biorąc pod uwagę okres, jaki upłynął od daty podjęcia zaskarżonej uchwały, a zatem wobec braku podstaw do stwierdzenia jej nieważności, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie – na podstawie art. 147 § 1 p.p.s.a. w związku z art. 94 ust. 2 u.s.g. – stwierdził niezgodność z prawem zaskarżonej uchwały, o czym orzekł w sentencji wyroku.