II SA/Lu 42/22

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Grażyna Pawlos-Janusz Sędziowie Sędzia WSA Joanna Cylc-Malec, Asesor sądowy Brygida Myszyńska-Guziur (sprawozdawca) Protokolant Specjalista Agnieszka Wojtas po rozpoznaniu na rozprawie w dniu [...] maja 2022 r. sprawy ze skargi G. C. na decyzję Wojewody z dnia [...] listopada 2021 r. nr [...] w przedmiocie wysokości opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia udziału w prawie użytkowania wieczystego gruntu oddala skargę. UZASADNIENIE G. C. (dalej jako "strona", "skarżący"), wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Lublinie skargę na decyzję Wojewody Lubelskiego z dnia 23 listopada 2021 r. utrzymującą w mocy decyzję Prezydenta Miasta Lublin z dnia 23 lipca 2021 r., którą ustalono stronie wysokość opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia udziału [...] części w prawie użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa, położonego w L. przy [...], oznaczonego jako działki nr [...] i nr [...] (obr.[...] ark.[...]), dla którego prowadzona jest przez Sąd Rejonowy [...] księga wieczysta Nr [...], na kwotę 7 060,68 zł., z zastosowaniem 50% bonifikaty wynikającej z art. 9 ust. 3 pkt 2 ustawy z dnia 20 lipca 2018 r. o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe w prawo własności tych gruntów (DZ.U. z 2020 poz. 2040 – dalej jako "ustawa o przekształceniu") oraz odmówiono udzielenia bonifikaty 99% od opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. Rozstrzygnięcie organu zostało wydane w oparciu o następujący stan faktyczny i prawny: Aktem notarialnym z dnia 30 grudnia 2002 r. K. i E. małżonkowie C. nabyli od A. C. , działającego jako syndyk masy upadłości M. S. , prawo użytkowania wieczystego działek nr [...] i nr [...] (obr.[...] ark.[...]), położonych w L. przy [...]. W §8 powyższego aktu notarialnego zawarto informację o obowiązku wnoszenia opłat z tytułu użytkowania wieczystego. W dniu 16 grudnia 2019 r. Prezydent Miasta Lublin działający jako starosta wydał z urzędu dla K. C. zaświadczenie potwierdzające przekształcenie z dniem 1 stycznia 2019 r. prawa użytkowania wieczystego gruntu Skarbu Państwa położonego w L. przy [...], oznaczonego jako działki nr [...] i [...] (obr. [...], ark. [...]) o powierzchni 0,1313 ha, dla którego prowadzona jest księga wieczysta Nr [...] Nieruchomość gruntowa położona w L. przy [...] zabudowana jest bliźniaczymi budynkami mieszkalnymi jednorodzinnymi i była na dzień 1 stycznia 2019 roku wykorzystywana na cele mieszkaniowe. Zaświadczenie z dnia 16 grudnia 2019 r. określiło opłatę przekształceniową za udział w gruncie wynoszący [...] części, na kwotę 1.569,04 zł (rocznie). Natomiast wysokość rocznej opłaty przekształceniowej została ustalona na podstawie wyroku Sądu Rejonowego [...] z dnia 1 lutego 2018 r., sygn. akt I C 515/17, którym ustalono od 1 stycznia 2018 roku opłatę roczną należną od E. C. i K. C. z tytułu użytkowania wieczystego wyżej wymienionej nieruchomości w wysokości 3.138,07 zł. W następstwie wyroku Sądu Okręgowego w Lublinie z dnia 21 września 2017 r., sygn. akt III C 1480/17, którym orzeczono o rozwodzie E. i K. C., K. C. nabył [...] udziału w przedmiotowej nieruchomości. W związku z powyższym zaświadczenie z dnia 16 grudnia 2019 r. dotyczyło udziału w nieruchomości wynoszącego [...] części. K. C. nie zgadzając się ze wskazaną w ww. zaświadczeniu wysokością opłaty w piśmie z dnia 23 marca 2020 r. podniósł fakt przyznaniu mu decyzją Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. umiarkowanego stopnia niepełnosprawności. Pomimo pouczenia Wydziału Gospodarowania Mieniem Urzędu Miasta L. zawartego w piśmie z dnia 22 kwietnia 2020 r. nie złożył wniosku informującego o zamiarze wniesienia opłaty jednorazowej i udzielenia od niej bonifikaty oraz nie udokumentował swojego statusu osoby niepełnosprawnej, wobec czego sprawie nie nadano dalszego biegu. K. C. zmarł w dniu 24 grudnia 2020 r. Zgodnie z aktem poświadczenia dziedziczenia z dnia 28 grudnia 2020 r. Rep. A Nr [...], spadek po zmarłym odziedziczyli: córka B. C. i syn G. C.. Spadkobiercy K. C. nabyli po [...] udziału w prawie własności nieruchomości położonej w L. przy ul. [...], [...]. Wnioskiem z dnia [...] grudnia 2020 r. strona zgłosiła zamiar jednorazowego wniesienia opłaty przekształceniowej dla nabytego udziału w nieruchomości oraz wystąpiła o udzielenie bonifikaty od tej opłaty zgodnie z art. 9 ust. 3 ustawy o przekształceniu. Pismem z dnia 19 stycznia 2021 r. organ I instancji poinformował stronę o wysokości opłaty jednorazowej z zastosowaniem 50% bonifikaty oraz o odmowie zastosowania 99% bonifikaty od opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia [...] udziału w prawie użytkowania wieczystego nieruchomości. W dniu 30 grudnia 2020 r. G. C. i B. C. uiścili kwotę w wysokości 19.050 zł tytułem: opłaty jednorazowej za przekształcenie z uwzględnieniem 50% bonifikaty, rocznych opłat przekształceniowych za lata 2019-2020 wymaganych od K. C., rocznej opłaty z tytułu użytkowania wieczystego za 2018 r. wymaganej od K. C. oraz odsetek od opłat przekształceniowych za lata 2019-2020 i opłaty za użytkowanie wieczyste gruntu w 2018 r. Pismem z dnia 5 stycznia 2021 r. B. C. wniosła o przyznanie jej i jej bratu G. C. 99% bonifikaty od opłaty jednorazowej jako roszczenie z tytułu spadkobrania po zmarłym ojcu, któremu w jej przekonaniu organ z urzędu powinien przyznać 99% bonifikatę od opłaty jednorazowej na podstawie oświadczenia zmarłego ojca o posiadanym statusie osoby niepełnosprawnej bez okazania uprawniającego do bonifikaty dokumentu. Do pisma złożyła kopię odpisu orzeczenia Miejskiego Zespołu do Spraw Orzekania o Niepełnosprawności w L. o zaliczeniu K. C. do umiarkowanego stopnia niepełnosprawności (orzeczenie z dnia 10 lutego 2020 r. o nr [...]). Pismem z dnia 19 stycznia 2021 r. poinformowano stronę o wysokości opłaty jednorazowej z zastosowaniem 50% bonifikaty oraz o odmowie zastosowania 99% bonifikaty od opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia [...] przedmiotowej nieruchomości. Wyjaśniono, że do pisma z dnia 5 stycznia 2021 r. załączono orzeczenie o stopniu niepełnosprawności wydane dla K. C.. Wskazano także, że pismem z dnia 22 kwietnia 2020 r. K. C. był informowany o konieczności przedłożenia orzeczenia o stopniu niepełnosprawności, czego nie zrobił. Strona powinna zatem przedstawić swoje orzeczenie o stopniu niepełnosprawności przy ubieganiu się o 99% bonifikatę, a wobec nie przedłożenia wymaganego dokumentu, bonifikata w tej wysokości nie mogła być jej udzielona. Jednocześnie została pouczona o przysługującym jej prawie do wniesienia wniosku o ustalenie opłaty jednorazowej w drodze decyzji. Następnie wnioskiem z dnia 12 marca 2021 r. strona wystąpiła o ustalenie wysokości opłaty jednorazowej w drodze decyzji, natomiast w piśmie z dnia 7 kwietnia 2021 r. wskazała, że w sprawie powinien mieć zastosowanie art. 8 pkt 2 ustawy o przekształceniu, a w przypadku nie podzielenia przez organ argumentacji dotyczącej zwolnienia z opłaty przekształceniowej to stronie przysługuje również 99% bonifikata od jednorazowej opłaty przekształceniowej jako prawo nabyte z tytułu spadkobrania. W związku z powyższym decyzją z dnia 23 lipca 2021 r. Prezydenta Miasta L. ustalił stronie wysokość opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia udziału [...] części w prawie użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości, na kwotę 7 060,68 zł., z zastosowaniem 50% bonifikaty wynikającej z art. 9 ust. 3 pkt 2 ustawy o przekształceniu oraz odmówił udzielenia bonifikaty 99% od opłaty jednorazowej z tytułu przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności. W wyniku rozpatrzenia odwołania strony Wojewoda Lubelski decyzją z dnia 23 listopada 2021 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Uzasadniając swoje stanowisko w sprawie Wojewoda powołując treść art. 1 ust.1 i 2, art. 7, art. 9 ust.3 , art. 9a ust.1 ustawy o przekształceniu podzielił zdanie organu I instancji, że w niniejszej sprawie nie ma zastosowania art. 8 pkt 2 ww. ustawy. Organ odwoławczy stwierdził, że zarówno Sąd Rejonowy [...] jak i Sąd Okręgowy w L. rozstrzygnęły zagadnienie istnienia lub braku obowiązku po stronie K. i E. C. uiszczania na rzecz Skarbu Państwa opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości w sytuacji, gdy w 1994 r. na rzecz pierwotnego użytkownika A. D. zaliczono na poczet opłat rocznych za cały okres 99 lat użytkowania wieczystego wartości mienia nieruchomego pozostawionego przez wyżej wymienionego za granicą w związku z II wojna światową, a także ustaleniem czy zaliczenie to jest skuteczne także wobec K. i E. C., nie będących osobami z kręgu spadkobierców ustawowych A. D., a tym samym czy obowiązek uiszczania opłaty został wobec nich ustalony niezasadnie. Zdaniem obydwu sądów zwolnienie z opłat za użytkowanie wieczyste dotyczyło osoby A. D., ewentualnie jego spadkobierców. Zwolnienie miało charakter prawa osobistego i było nieskuteczne wobec kolejnych nabywców prawa użytkowania wieczystego takich jak Państwo C. . Państwo E. i K. C. zobowiązani byli wnosić opłaty roczne z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości. Organ odwoławczy podzielił także zdanie organu I instancji, że w przedmiotowej sprawie nie ma zastosowania art. 9a ustawy o przekształceniu. Osoby uprawnione do 99% bonifikaty wymienione zostały w zamkniętym katalogu w wyżej wymienionym przepisie, który w ustępie 1 pkt 1 stanowi, że właściwy organ udziela bonifikaty, na wniosek m.in. osobom, w stosunku do których orzeczono niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym lub znacznym będącym właścicielami budynków mieszkalnych jednorodzinnych lub lokali mieszkalnych służących wyłącznie zaspokajaniu potrzeb mieszkaniowych tych osób. Wojewoda wyjaśnił, że zarówno K. C., jak i strona nie wylegitymowali się orzeczeniami o niepełnosprawności o stopniu umiarkowanym lub znacznym wydanymi przez właściwy zespół do spraw orzekania o niepełnosprawności, dotyczącymi ich osoby. Odnosząc się do kwestii nabycia przez stronę prawa do 99% bonifikaty w wyniku spadkobrania po zmarłym ojcu, organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z art. 922 § 2 k.c. nie należą do spadku prawa i obowiązki zmarłego ściśle związane z jego osobą. Pojęcie to obejmuje prawa mające służyć zaspokojeniu określonych interesów konkretnej osoby ze względu na jego indywidualną sytuację (w tym przypadku prawo do uzyskania bonifikaty) jak również obowiązki majątkowe ściśle związane z osobą spadkodawcy, których wykonanie jest uzależnione od osobistych przymiotów zobowiązanego. W powołanej na wstępie skardze do tut. Sądu, strona wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji i zasądzenie kosztów sądowych, w tym ewentualnych kosztów postępowania sądowego, według norm przepisanych, zarzuciła naruszenie: - art. 2 Konstytucji RP poprzez niezastosowanie zasady sprawiedliwości społecznej i naliczenie opłaty przekształceniowej, w sytuacji gdy opłata roczna została już pobrana w całości za 99 lat z tytułu zawarcia umowy użytkowania wieczystego zawartej w 1994 r. i dotyczącej przedmiotowej nieruchomości; - art. 32 ust. 1 Konstytucji RP w zw. z art. 8 pkt 2 ustawy o przekształceniu poprzez nierówne traktowanie obywateli i zwolnienie tylko niektórych obywateli pozostających w podobnej sytuacji prawnej od opłaty przekształceniowej poprzez nieuwzględnienie możliwości przekształcenia prawa użytkowania wieczystego w prawo własności bez ponoszenia opłaty przez następców prawnych użytkowników wieczystych, którzy w całości ponieśli opłaty roczne za cały okres użytkowania wieczystego; - art. 7, 77 k.p.a. poprzez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz do załatwienia sprawy mając na względzie słuszny interes społeczny i interes obywatela, co miało istotny wpływ na wynik postępowania; - art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy brak było podstaw do pozostawienia sprawy bez rozpoznania, gdyż żaden przepis prawa nie zobowiązywał K. C. do wypełnienia formularza utworzonego samodzielnie przez Urząd i dołączenia orzeczenia o niepełnosprawności; - art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak odniesienia się do wszystkich zarzutów przez organ II instancji między innymi do kwestii naruszenia art. 64 § 2 k.p.a. poprzez jego zastosowanie, w sytuacji gdy brak było do tego podstaw prawnych; - błędne zakwalifikowanie sprawy jako nowego postępowania w stosunku do spadkobierców K. C., w sytuacji gdy winni oni wejść do postępowania w sprawie wydania decyzji dotyczącej opłaty przekształceniowej w miejsce zmarłego K. C.. Na podstawie art. 193 Konstytucji RP strona wniosła o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego co do zgodności art. 8 ust. 2 ustawy o przekształceniu prawa użytkowania wieczystego w prawo własności z dnia 20 lipca 2018 r. z art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP tj. czy jest zgodny z zasadą sprawiedliwości społecznej i zasadą równego traktowania obywateli w zakresie w jakim nie zwalnia z opłaty przekształceniowej następców prawnych użytkowników wieczystych, którzy uiścili opłatę roczną od użytkowania wieczystego w całości w formie potrącenia swojego roszczenia o rekompensatę za mienie pozostawione za granicą z roszczeniem Skarbu Państwa o opłaty roczne. W uzasadnieniu strona skarżąca odniosła się szeroko do kwestii obowiązku K. C. i E. C. uiszczenia opłaty za użytkowanie wieczyste. Wskazała, że K. C. (spadkodawca B. C. i G. C.) i E. C. nabyli 30 grudnia 2002 r. prawo użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości od A. C. syndyka masy upadłości M. S.. Wcześniej M. S. nabył użytkowanie wieczyste nieruchomości od A. D.. Zgodnie z aktem notarialnym ustanowienia użytkowania wieczystego z dnia 6 grudnia 1994 r. A. D. nabył prawo użytkowania wieczystego działek nr [...] wraz z własnością budynków. Za prawo własności budynku, opłatę początkową oraz opłaty roczne za 99 lat zapłacono Skarbowi Państwa w ten sposób, że wartość roszczenia A. D. w stosunku do Skarbu Państwa o rekompensatę za utracone mienie za granicą została zaliczona na poczet tych opłat tj. dokonano potrącenia wzajemnych roszczeń. Zdaniem strony powyższe oznacza, że skoro zaspokojono roszczenie Skarbu Państwa o opłaty roczne za 99 lat, to roszczenie Skarbu Państwa o dochodzenie tych opłat wygasło. Skarb Państwa reprezentowany przez Prezydenta Miasta L. akceptował ten stan rzeczy przez 23 lata i nie domagał się opłat z tytułu użytkowania wieczystego zarówno od rodziców strony, jak i poprzedniego właściciela M. S. . Jednakże decyzją z dnia 3 lutego 2017 r. została ustalona opłata roczna od użytkowania wieczystego, gdyż wcześniej w pierwotnej umowie o ustalenie prawa użytkowania wieczystego kwota ta nie była wskazana. Wobec powyższego Skarb Państwa niesłusznie, zdaniem strony zażądał ponownej opłaty rocznej za użytkowanie wieczyste, a sądy powszechne obu instancji naruszając zasady sprawiedliwości społecznej przyznały mu rację. Wyroki wskazane w uzasadnieniu są prawomocne, jednakże strona zwróciła się do Rzecznika Praw Obywatelskich, aby wniósł w tym przedmiocie skargę nadzwyczajną. Zdaniem strony nie ma żadnego uzasadnienia rozróżnienia obywateli i zwolnienie od opłaty przekształceniowej właścicieli i ich spadkobierców, którzy wnieśli opłaty za cały okres użytkowania wieczystego, a odmówienie zwolnienia właścicielom, którzy nabyli tą samą nieruchomość wchodząc w sytuację prawną poprzedników, ale nie są spadkobiercami pierwotnych użytkowników wieczystych. Zarówno organ, jak i sądy obu instancji błędnie twierdziły, że prawo do zaliczenia uiszczonych opłat rocznych A. D. było jego prawem osobistym, a więc nie odnosi skutków pomiędzy innymi stronami. Strona podniosła, że z uwagi na skutek translatywny nabycia prawa użytkowania wieczystego, K. i E. C. nabyli prawo użytkowania wieczystego o treści wskazanej w umowie tzn. z opłaconymi opłatami rocznymi. Jak wskazuje Sąd Najwyższy nie powstaje nowe prawo, a dochodzi do przejścia prawa już istniejącego tzw. translacja, a na treść tego prawa wskazuje umowa o ustanowieniu prawa użytkowania wieczystego . Zgodnie z treścią tej umowy opłaty roczne za 99 lat zostały opłacone. Uzasadniając pozostałe zarzuty strona wskazała, że organ wezwał K. C. do wypełnienia formularza i załączenia dowodu pod rygorem pozostawienia wniosku bez rozpoznania. Zdaniem strony żaden przepis prawa nie wymagał wykonania czynności, do których organ zobowiązał wskazanego. Wobec powyższego pozostawienie podania bez rozpoznania było błędne, a organ winien dalej kontynuować postępowanie podejmując własne działania w celu ustalenia stanu faktycznego oraz zwrócić się do właściwego organu o udzielenie informacji w przedmiocie czy zostało wydane orzeczenie o niepełnosprawności. Z uwagi na fakt, iż K. C. złożył wniosek o wydanie decyzji dotyczącej wysokości opłaty przekształceniowej, to dotyczyło to niewątpliwie praw majątkowych, które weszły do spadku. Skoro postępowanie w stosunku do ojca strony nie zakończyło się, to powinno być kontynuowanie z udziałem strony jako spadkobiercy. Strona podniosła, że K. C. skorzystał ze swojego prawa podmiotowego do zgłoszenia wniosku o udzielenie bonifikaty i prawo to jako zrealizowane przekształciło się w roszczenie majątkowe uprawniające do żądania od organu wydania decyzji uwzględniającej bonifikatę w wysokości 99%, a roszczenie to jako majątkowe weszło już w skład spadku. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Lublinie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) w związku z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329), powoływanej dalej jako: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W ramach owej kontroli sąd administracyjny nie przejmuje sprawy administracyjnej do jej końcowego załatwienia, lecz ocenia, nie będąc przy tym związany granicami skargi, czy przy wydawaniu zaskarżonego aktu nie naruszono reguł postępowania administracyjnego i czy prawidłowo zastosowano prawo materialne. Biorąc pod uwagę zakreśloną kognicję sądów administracyjnych i przyczyny wzruszenia decyzji organów administracji publicznej Sąd doszedł do przekonania, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa w sposób określony w przywołanych wyżej przepisach, co tym samym uzasadnia oddalenie skargi w całości. W przedmiotowej sprawie spór dotyczy możliwości zastosowania wobec strony zwolnienia określonego w art. 8 ust.2 lit. a ustawy o przekształceniu, bądź udzielenia wynikającej z art. 9a ustawy bonifikaty w wysokości 99%. Zgodnie z art. 1 ust. 1 ustawy, z dniem 1 stycznia 2019 r. prawo użytkowania wieczystego gruntów zabudowanych na cele mieszkaniowe przekształca się w prawo własności tych gruntów. Przekształcenie potwierdza się w zaświadczeniu wydawanym przez organ administracji publicznej, które stanowi podstawę ujawnienia prawa własności gruntu w księdze wieczystej oraz ewidencji gruntów i budynków (art. 4 ust. 1 ustawy). W zaświadczeniu, poza potwierdzeniem przekształcenia, jest również zawarta informacja o obowiązku wnoszenia rocznej opłaty przekształceniowej, wysokości i okresie wnoszenia tej opłaty, a także możliwości wniesienia opłaty, o której mowa w art. 7 ust. 7, i zasadach jej wnoszenia. Zaświadczenie zawiera pouczenie o możliwości złożenia wniosku, o którym mowa w art. 6 ust. 1 (art. 4 ust. 4 ustawy). Z kolei art. 6 ust. 1 ustawy stanowi, że jeżeli właściciel nieruchomości nie zgadza się z zawartą w zaświadczeniu informacją o wysokości i okresie wnoszenia opłaty, może złożyć do właściwego organu, w terminie 2 miesięcy od dnia doręczenia zaświadczenia, wniosek o ustalenie wysokości lub okresu wnoszenia tej opłaty w drodze decyzji. Zgodnie natomiast z art. 7 ust. 1 ustawy, z tytułu przekształcenia nowy właściciel gruntu ponosi na rzecz dotychczasowego właściciela gruntu opłatę. Wysokość opłaty jest równa wysokości opłaty rocznej z tytułu użytkowania wieczystego, która obowiązywałaby w dniu przekształcenia (ust. 2). Z kolei art. 8 ustawy wymienia podmioty zwolnione z obowiązku wnoszenia opłaty z tytułu przekształcenia wskazując, że za przekształcenie opłaty nie wnoszą: 1) parki narodowe w rozumieniu art. 8 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (Dz. U. z 2018 r. poz. 1614, 2244 i 2340 oraz z 2019 r. poz. 1696 i 1815); 2) osoby fizyczne lub ich spadkobiercy oraz spółdzielnie mieszkaniowe, w przypadku gdy: a) wniosły jednorazowo opłaty roczne za cały okres użytkowania wieczystego, b) użytkowanie wieczyste uzyskały na podstawie: - art. 7 dekretu z dnia 26 października 1945 r. o własności i użytkowaniu gruntów na obszarze m.st. Warszawy (Dz. U. poz. 279 oraz z 1985 r. poz. 99), - innych tytułów prawnych, w zamian za wywłaszczenie lub przejęcie nieruchomości gruntowej na rzecz Skarbu Państwa przed dniem 5 grudnia 1990 r. Z akt administracyjnych sprawy wynika, że sporna nieruchomość w dniu 6 grudnia 1994 r. została nabyta na podstawie umowa sprzedaży i oddania w użytkowanie wieczyste A. D. na okres 99 lat. Zgodnie z § 4 przedmiotowej umowy przedstawiciel Skarbu Państwa oświadczył, że na pokrycie ceny sprzedaży budynków oraz opłat rocznych za użytkowanie wieczyste terenu za okres 99 lat, zaliczona została wartość mienia nieruchomego pozostawionego za granicą. A. D. był repatriantem wojennym i posiadał mienie pozostawione za granicą w związku z II wojną światową, tzw. mienie zabużańskie. Natomiast spadkodawca strony – K. C. wraz z małżonką nabyli przedmiotowa nieruchomość od A. C. , działającego jako syndyk masy upadłości M. S. . Wskazać również należy, że kwestia istnienia lub braku obowiązku uiszczenia przez K. C. i jego małżonki na rzecz Skarbu Państwa opłat rocznych z tytułu użytkowania wieczystego przedmiotowej nieruchomości była przedmiotem rozstrzygnięcia przez Sąd Rejonowy i Okręgowy w Lublinie (wyroki o sygn. akt I C 515/17 i II Ca 496/18). W ocenie sądów obu instancji zaliczenie wartości mienia nieruchomego pozostawionego za granicą na poczet opłat za użytkowanie wieczyste gruntu mogło nastąpić na rzecz właściciela tego mienia lub wskazanej przez niego osoby uprawnionej do dziedziczenia ustawowego. Uprawnienie to nie przechodzi na następców prawnych tych osób, nie będących ich spadkobiercami. W związku z powyższym odnosząc się do odmowy zastosowania przez organy art. 8 ust. 2 ustawy o przekształceniu podnieść należy, że jak już wyżej wskazano, kwestia obowiązku uiszczenia opłat rocznych została przesądzona wyrokami sądów powszechnych. Zwolnienie z opłat dotyczyło wyłącznie A. D. i ewentualnie jego spadkobierców. Obowiązujące przepisy ustawy nie przewidują, aby uzyskanie prawa do zwolnienia z opłaty, o którym mowa w art. 8 ustawy, mogło powstać na skutek umowy cywilnoprawnej, w tym umowy przeniesienia prawa użytkowania wieczystego gruntu. Wykładnia gramatyczna przepisu art. 8 pkt 2 lit. a ustawy nie pozostawia wątpliwości, że tylko osoby fizyczne lub ich spadkobiercy oraz spółdzielnie mieszkaniowe, w przypadku gdy wniosły jednorazowo opłaty roczne za cały okres użytkowania wieczystego, opłaty za przekształcenie nie wnoszą. Spadkodawca strony – K. C. nie był spadkobiercą A. D. i z tego względu nie był zwolniony od poniesienia opłaty przekształceniowej. W związku z tym również jego spadkobiercy, w myśl fundamentalnej zasady, że nikt nie może przenieść na drugiego więcej praw aniżeli sam posiada (Nemo plus iuris in alium transferre potest quam ipse habet) nie są zwolnieni od obowiązku poniesienia opłaty przekształceniowej. Odnosząc się do kwestii niezastosowania wobec strony 99% bonifikaty wskazać należy, że zgodnie z art. 9a ust.1 pkt 1 ustawy o przekształceniu właściwy organ udziela, na wniosek, bonifikaty od opłaty jednorazowej w wysokości 99% osobom, w stosunku do których orzeczono niepełnosprawność w stopniu umiarkowanym lub znacznym, oraz osobom, w stosunku do których orzeczono niepełnosprawność przed ukończeniem 16 roku życia, lub zamieszkującym w dniu przekształcenia z tymi osobami opiekunom prawnym lub przedstawicielom ustawowym tych osób. W niniejszej sprawie ojciec strony nie złożył prawidłowego wniosku o zamiarze wniesienia opłaty jednorazowej, w szczególności nie przedłożył zaświadczenia o stopniu niepełnosprawności, a w związku z powyższym organ nie miał podstaw do rozpoznania jego wniosku i udzielenia mu wnioskowanej 99% bonifikaty. Nie można zgodzić się z twierdzeniami strony, że to na organie spoczywał obowiązek przeprowadzenia postępowania z wniosku K. C. z dnia 23 marca 2020 r. i uzyskanie od właściwego organu orzeczenia o niepełnosprawności. Wskazać należy, że jeżeli strona chce skorzystać z uprawnienia jakie daje jej ustawa, to na niej ciąży obowiązek wykazania, że to uprawnienie jej przysługuje. Podkreślić należy, nie jest rolą organu poszukiwanie dowodów na potwierdzenie uprawnień strony, która zamierza z tego tytułu dochodzić swych praw, w tym skorzystać z posiadanego przywileju. Niepełnosprawność jest osobistym przymiotem i prawo do bonifikaty związane z tym nie wychodzi do spadku, bowiem jest ściśle związane z osobą zmarłego. W niniejszej sprawie uprawnienie jakie posiadał ojciec strony do skorzystania z 99 % bonifikaty od jednorazowej opłaty przekształceniowej nie podlegało zatem dziedziczeniu. Strona nie przedłożyła natomiast własnego orzeczenia o niepełnosprawności, w związku z tym brak było podstaw do zastosowania wobec niej art. 9 a ust.1 pkt 1 ustawy o przekształceniu. Tym samym wobec niespełnienia przez stronę przesłanek z art. 8 ust.2 lit.a oraz art. 9a ust.1 pkt 1 ustawy o przekształceniu zaskarżona decyzja, jaki i decyzja organu I instancji, zdaniem Sądu, są prawidłowe. W ocenie Sądu, przeprowadzone przez organy obu instancji postępowanie wyjaśniające, odpowiadało wymogom art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. oraz art. 15 k.p.a. W motywach decyzji sporządzonych zgodnie z art. 107 § 3 k.p.a. organ wyjaśnił przyczyny natury faktycznej i prawnej, które zadecydowały o jej podjęciu. W związku z tym nie zasługiwały na uwzględnienie zarzuty skargi dotyczące zarówno naruszenia norm prawa procesowego i prawa materialnego, a także przepisów Konstytucji RP. Podkreślić należy, że sam fakt jakoby zaskarżona decyzja była niezgodna z oczekiwaniami i przekonaniami strony, nie oznacza automatycznie jej wadliwości. Sąd nie przychylił się do wniosku strony o przedstawienie Trybunałowi Konstytucyjnemu pytania prawnego o zgodność przepisów art. 8 ust.2 ustawy o przekształceniu z art. 2 i 32 ust. 1 Konstytucji RP. Wskazać należy, że przepis art. 193 Konstytucji RP pozwala każdemu sądowi na przedstawienie Trybunałowi pytania co do zgodności aktu normatywnego z Konstytucją, ratyfikowanymi umowami międzynarodowymi lub ustawą, jeżeli od odpowiedzi na pytanie prawne zależy rozstrzygnięcie sprawy toczącej się przed sądem. Ocena konstytucyjności przepisu prawnego lub normy prawnej nie jest dopuszczalna, jeśli sądowi nie jest ona potrzebna do rozstrzygnięcia sprawy. Tymczasem zakwestionowane z punktu widzenia standardów konstytucyjnych wskazany wyżej przepis prawa nie budził wątpliwości Sądu. Podkreślić należy, że przedstawienie pytania prawnego możliwe jest dopiero wówczas, gdy to sąd a nie strona poweźmie wątpliwości co do zgodności aktu prawnego z Konstytucją RP. Rozpoznając skargę w sprawie, Sąd nie powziął wątpliwości natury konstytucyjnej odnośnie przepisu art. 8 ust.2 ustawy o przekształceniu, a w konsekwencji nie znalazł podstaw do przedstawienia Trybunałowi Konstytucyjnemu w trybie art. 193 Konstytucji RP pytania w tym zakresie. Mając powyższe na uwadze Sąd, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. orzekł, jak w sentencji.