II OSK 2002/20

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędziowie: Sędzia NSA Leszek Kiermaszek sędzia del. WSA Piotr Broda (spr.) po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2020 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Polskiego Związku Działkowców Stowarzyszenia Ogrodowego w W. Rodzinnego Ogrodu Działkowego "W." w S. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 10 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 930/19 w sprawie ze skargi Polskiego Związku Działkowców Stowarzyszenia Ogrodowego w W. Rodzinnego Ogrodu Działkowego "W." w S. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł. z dnia 26 września 2019 r. znak: ... w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych 1. uchyla zaskarżony wyrok oraz zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł. na rzecz Polskiego Związku Działkowców Stowarzyszenia Ogrodowego w W. Rodzinnego Ogrodu Działkowego "W." w S. kwotę: 502 (pięćset dwa) złote, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. UZASADNIENIE Zaskarżonym wyrokiem z dnia 10 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 930/19 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi oddalił skargę Polskiego Związku Działkowców Stowarzyszenia Ogrodowego w W. Rodzinnego Ogrodu Działkowego "W." w S. na decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 września 2019 r. znak: WA.ZUO.5.470.5719.1.OZ.2019.MB w przedmiocie określenia opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych. W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd pierwszej instancji wywiódł, że w rozpoznawanej sprawie poza sporem pozostaje fakt, że skarżący Rodzinny Ogród Działkowy "W." posiada pozwolenie wodnoprawne z dnia 13 maja 2019 r. wydane przez Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. na pobór wód podziemnych z dwóch studni zlokalizowanych na terenie ogrodu działkowego, a tym samym jest podmiotem zobowiązanym do ponoszenia opłat za pobór wód podziemnych. Istota sporu sprowadza się natomiast do podstawy ustalenia wysokości opłaty zmiennej. Sąd zwrócił uwagę, że wysokości stawek opłat za usługi wodne zostały określone w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 22 grudnia 2017 r. w sprawie jednostkowych stawek opłat za usługi wodne (tekst jedn. Dz.U. z 2018 r. poz.2268), zgodnie z którym jednostkowe stawki opłat za usługi wodne za pobór wód w formie opłaty zmiennej, w zależności od ilości pobieranych wód w ramach pozwolenia wodnoprawnego albo pozwolenia zintegrowanego, do celów rolniczych lub leśnych za pobór wód podziemnych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw, pobranych za pomocą urządzeń pompowych wynoszą 0,05 zł za 1 m³ pobranych wód podziemnych (§ 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia), natomiast do innych celów niż wymienione w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności - 0,115 zł za 1 m³ pobranych wód podziemnych (§ 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia). Sąd uznał, że wyjaśnienia wymagał zatem cel, na jaki została wykorzystana pobierana przez skarżący ROD woda, w szczególności czy były to cele rolnicze, jak twierdzi skarżący, czy też inne cele, jak przyjął organ. Jednocześnie Sąd wskazał, że analiza przepisów ustawy z dnia 13 grudnia 2013 r. o rodzinnych ogrodach działkowych (tekst jedn. Dz.U. z 2017 r., poz. 2176 - dalej u.r.o.d.) daje podstawy do przyjęcia, że funkcje rodzinnych ogrodów działkowych zostały ograniczone do zaspokajania potrzeb działkowca i jego rodziny w zakresie prowadzenia upraw ogrodniczych, wypoczynku i rekreacji. Prowadzenie upraw ogrodniczych na terenie rodzinnych ogrodów działkowych dotyczy jedynie drobnych upraw w celu zaspokojenia własnych potrzeb osób korzystających z rodzinnych ogrodów działkowych i nie może być utożsamiane z prowadzeniem działalności w celach rolniczych. Prowadzenie tych drobnych upraw nie następuje w celach rolniczych, czyli związanych z produkcją roślinną lub zwierzęcą, lecz jak wynika z istoty funkcji rodzinnych ogrodów działkowych w celu zaspokajania wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków ROD. W ocenie Sądu za przyjęciem, że na terenie rodzinnych ogrodów działkowych prowadzona jest działalność w "celach rolniczych" nie przemawia zarówno treść art. 5 r.o.d., jak i przepisy o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także w przepisy dotyczących ochrony przyrody i ochrony środowiska. Objęcie terenów rodzinnych ogrodów działkowych taką samą ochroną, jak gruntów rolnych i leśnych, ma na celu ograniczanie przeznaczania gruntów ROD na cele nierolnicze lub nieleśne, nie oznacza jednak, że grunty te służą celom rolniczym. Na marginesie Sąd zauważył, że do dnia 1 stycznia 2018 r., zgodnie z art. 294 pkt 5a ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska, pobór wody na potrzeby nawadniania gruntów rodzinnych ogrodów działkowych objęty był zwolnieniem z opłat. Przepis ten został jednak uchylony przez art. 493 pkt 26 ustawy Prawo wodne, a ustawodawca nie wprowadził żadnych uregulowań dotyczących zwolnień od opłat za nawadnianie gruntów rodzinnych ogrodów działkowych. Brak takich uregulowań, przy jednoczesnym uchyleniu przepisu zwalniającego rodzinne ogrody działkowe z opłat za pobór wód, świadczy o tym, że zamiarem ustawodawcy było odstąpienie od szczególnego traktowania rodzinnych ogrodów działkowych w tym zakresie. Nadto Sąd zaznaczył, że w aktach sprawy znajduje się oświadczenie podmiotu zobowiązanego do ponoszenia opłat za usługi wodne w celu ustalenia wysokości opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych za II kwartał 2019 r., w którym podmiot ten wskazał, że dokonano poboru wód na cel – inny niż wymienione w pkt 1-35, określonych w Polskiej Klasyfikacji Działalności. Reasumując, Wojewódzki Sąd Administracyjny stwierdził, że organ zasadnie obciążył skarżący ROD opłatą zmienną za pobór wód podziemnych, określając wysokość tej opłaty w oparciu o § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a) rozporządzenia, nie zaś na podstawie § 5 ust. 1 pkt 39, W skardze kasacyjnej Polski Związek Działkowców Stowarzyszenia Ogrodowego w W. Rodzinnego Ogrodu Działkowego "W." w S. zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz zasądzenie na rzecz skarżącego kosztów postępowania. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. przepisów prawa materialnego, co miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: - art. 3 pkt 1 oraz 4 u.r.o.d., przez błędną wykładnię i nieprzyjęcie, że pobierana woda służy przede wszystkim nawadnianiu upraw, - art. 5 u.r.o.d. w zw. z art. 1 w zw. z art. 2 ust. 1 pkt 6, art. 3 ust. 1 pkt 1), art. 4 pkt 6), art. 15 ust. 1 ustawy z dnia 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych, przez błędną wykładnię prowadzącą do ich niezastosowania, pomimo że przedmiotowe przepisy uzasadniają wniosek, iż pobór wód na potrzeby nawadniania gruntów i upraw na działkach w ROD mieści się w zakresie pojęcia "pobór wód na cele rolnicze", 2. przepisów postępowania, a mianowicie: - art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi ( tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm.) dalej: " p.p.s.a." polegające na tym, że Sąd pierwszej instancji w wyniku niewłaściwej kontroli legalności działalności administracji publicznej nie zastosował środka określonego w art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., mimo że decyzja Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie z dnia 26 września 2019r. znak została wydana z naruszeniem prawa materialnego, uzasadniającym jej uchylenie. Uzasadniając powyższe zarzuty skarżący kasacyjnie wskazał, że analiza przepisów ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych prowadzi do jednoznacznego wniosku, iż grunty wykorzystywane przez rodzinne ogrody działkowe stanowią grunty rolne a co za tym idzie wykorzystywane są do celów rolniczych. Zwrócił również uwagę, ze główną funkcja jaką pełnią rodzinne ogrody działkowe jest prowadzenie upraw, do nawadniania których wykorzystywana jest woda. Z tych też względów w ocenie skarżącego kasacyjnie, do wykorzystywanej w ten sposób wody należy stosować preferencyjne stawki przy ustalaniu opłat. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do regulacji zawartej w art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i jest związany podstawami w niej zawartymi, z urzędu może brać pod uwagę jedynie okoliczności uzasadniające nieważność postępowania. Jeśli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna zawiera uzasadnione podstawy. Jako zasadne należy uznać wywody skargi kasacyjnej w zakresie w jakim wskazują, że pobór wód podziemnych dokonywany przez rodzinne ogrody działkowe, może być uznany za pobór na cele rolnicze, z tym zastrzeżeniem, że służy realizacji działalności ogrodniczej stanowiącej jeden z rodzajów działalności rolniczej. Pobór wód do celów rolniczych to pobór, który służy szeroko rozumianemu rolnictwu obejmującemu także ogrodnictwo, a więc uprawę warzyw, owoców, kwiatów i roślin ozdobnych oraz prowadzenie ogrodów. Zauważyć przy tym należy, iż znaczenie słowa "rolnictwo" w języku polskim nie zakłada jako elementu koniecznego dla przyjęcia, iż mamy do czynienia z działalnością rolniczą, by była ona ukierunkowana na sprzedaż płodów rolnych, względnie na uzyskanie zysku przez osobę prowadzącą taką działalność. Z taką wykładnią językową współgra także wykładnia systemowa odwołująca się pomocniczo do znaczenia pojęcia "działalności rolniczej" w innych ustawach. I tak słusznie skarżący kasacyjnie wskazał na art. 5 u.r.o.d., zgodnie z którym rodzinne ogrody działkowe stanowią tereny zielone i podlegają ochronie przewidzianej w przepisach o ochronie gruntów rolnych i leśnych, a także w przepisach dotyczących ochrony przyrody i ochrony środowiska. Stąd chybiona jest argumentacja Sądu pierwszej instancji, że przepisy te nie znajdują zastosowania przy definiowaniu pojęcia "celów rolniczych", w sytuacji gdy ustawa o rodzinnych ogrodach działkowych wprost odsyła do tych regulacji. Jak wynika z art. 2 ust. 1 pkt 6 ustawy o ochronie gruntów rolnych i leśnych gruntami rolnymi, w rozumieniu tej ustawy, są m.in. grunty rodzinnych ogrodów działkowych. Ochrona przewidziana w ustawie o ochronie gruntów rolnych i leśnych, do której odwołuje się art. 5 u.r.o.d. polega m.in. na ograniczaniu przeznaczania gruntów rolnych na cele nierolnicze (art. 3 ust. 1 pkt 1). Przeznaczenie gruntów na cele nierolnicze w rozumieniu powołanej ustawy oznacza natomiast ustalenie innego niż rolniczy sposobu użytkowania gruntów rolnych (art. 4 pkt 6). Skoro zatem tereny rodzinnych ogrodów działkowych to tereny zielone, stanowiące grunty rolne, których ochrona polega na ograniczeniu innego niż rolnicze ich wykorzystania, to pobór wód w celu nawadniania tych terenów i znajdujących się na nich upraw trzeba uznać za pobór do celów rolniczych na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Nie sposób bowiem racjonalnie przyjąć, że nawadnianie gruntów rolnych i upraw odbywa się w innym celu niż rolniczy (por. wyrok NSA z dnia 13 października 2020 r. sygn. akt II OSK 1789/20, www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższym stanowiskiem korespondują regulacje rozporządzenia Ministra Rozwoju Regionalnego i Budownictwa z dnia 29 marca 2001 r. w sprawie ewidencji gruntów i budynków stanowiącego w § 68 ust. 1 pkt 1 lit. a, iż grunty rolne dzielą się na użytki rolne, do których zalicza się grunty orne, zaś w Załączniku nr 6 poz. 1, iż do gruntów ornych zalicza się zarówno grunty poddane stałej uprawie mechanicznej mającej na celu produkcję rolniczą lub ogrodniczą (pkt 1), jak i grunty na których urządzone zostały rodzinne ogrody działkowe (pkt 2) (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt II OSK 1334/20, dostępny: www.orzeczenia.nsa.gov.pl) Kolejnym argumentem systemowym za przyjęciem powyższej wykładni jest odwołanie się do przepisów ustawy z dnia 15 listopada 1984 r. o podatku rolnym (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 333), stanowiącej w art. 1, że opodatkowaniu podatkiem rolnym podlegają grunty sklasyfikowane w ewidencji gruntów i budynków jako użytki rolne, z wyjątkiem gruntów zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej innej niż działalność rolnicza, a jednocześnie wprowadzającej w art. 12 ust. 1 pkt 13 ustawy zwolnienie przedmiotowe obejmujące właśnie grunty położone na terenie rodzinnych ogrodów działkowych, z wyjątkiem będących w posiadaniu podmiotów innych niż działkowcy lub stowarzyszenia ogrodowe w rozumieniu ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych. Wprowadzenie zwolnienia zawartego w art. 12 ust. 1 pkt 13 ustawy o podatku rolnym wyraźnie wskazuje, iż prawodawca uchwalając tą ustawę przyjmował, że na gruntach rodzinnych ogrodów działkowych prowadzona jest działalność rolnicza, albowiem w innym przypadku zwolnienie tych gruntów od podatku rolnego nie wymagałoby odpowiedniej regulacji ustawowej zawartej w tym przepisie. Z kolei w art. 2 ust. 2 ustawy z dnia 26 lipca 1991 r. o podatku dochodowym od osób fizycznych (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r. poz. 1387 ze zm.) działalność rolnicza definiowana jest jako działalność polegająca na wytwarzaniu produktów roślinnych lub zwierzęcych w stanie nieprzetworzonym (naturalnym) z własnych upraw albo hodowli lub chowu, w tym również produkcja materiału siewnego, szkółkarskiego, hodowlanego oraz reprodukcyjnego, produkcja warzywnicza gruntowa, szklarniowa i pod folią, produkcja roślin ozdobnych, grzybów uprawnych i sadownicza (por. wyrok NSA z dnia 30 września 2020 r. sygn. akt II OSK 1099/20, dostępny CBOSA). Dokonując wykładni przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych zauważyć należy, iż kolejność wyliczeń zawartych zarówno w art. 2 pkt 2, jak i art. 3 u.r.o.d. nie jest przypadkowa i stanowi wyraz tego, jaka jest w ocenie ustawodawcy hierarchia celów, realizacji których służyć mają rodzinne ogrody działkowe. Nadto podkreślić trzeba, iż ze wskazanych powyżej przepisów, w tym w szczególności z art. 3 pkt 1 oraz art. 4 wykładanych z uwzględnieniem treści preambuły do ustawy wprost wynika, iż realizacja wszelkich innych celów istnienia rodzinnych ogrodów działkowych dokonywać się ma poprzez prowadzenie na poszczególnych działkach upraw ogrodniczych na własne potrzeby, co jest zasadniczym sposobem korzystania z działek w rodzinnych ogrodach działkowych. Dalej wskazać należy na treść art. 4 u.r.o.d. stanowiącego wprost, iż rodzinne ogrody działkowe są urządzeniami użyteczności publicznej, służącymi zaspokajaniu wypoczynkowych, rekreacyjnych i innych potrzeb socjalnych członków społeczności lokalnych, poprzez zapewnienie im powszechnego dostępu do rodzinnych ogrodów działkowych oraz do działek dających możliwość prowadzenia upraw ogrodniczych na własne potrzeby, a także podniesienie standardów ekologicznych otoczenia. Co za tym idzie nie można podzielić stanowiska zarówno Sądu pierwszej instancji, jak i organu, że wskazanie w ustawie innych celów jakim mają służyć rodzinne ogrody działkowe przesądza o niemożności uznania, iż pobór wód na potrzeby nawadniania gruntów i upraw na terenie ROD nie służy celom rolniczym. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego jest wręcz przeciwnie i z postanowień wykładanych całościowo przepisów ustawy o rodzinnych ogrodach działkowych wyprowadzić można wniosek, iż istnienie ROD służy właśnie realizacji działalności ogrodniczej na własne potrzeby, poprzez którą osiągane są wszystkie pozostałe cele istnienia ROD, a która to działalność ogrodnicza jest elementem działalności rolniczej (rolnictwa). Inaczej rzecz ujmując to realizowanie na terenie ogrodów działkowych celów rolniczych do jakich należy prowadzenie działalności ogrodniczej, jest w intencji ustawodawcy narzędziem służącym realizacji wszelkich innych celów istnienia rodzinnych ogrodów działkowych wskazanych w ustawie. Zauważyć również należy, iż dla zastosowania § 5 ust. 1 pkt 39 rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r. koniecznym jest nie tylko stwierdzenie dokonywania poboru wód podziemnych do celów rolniczych, lecz także spełnienie drugiego warunku, to jest dokonywanie poboru na potrzeby nawadniania gruntów i upraw. Odnosząc się do spełnienia tej przesłanki stwierdzić przyjdzie, iż zgodnie z art. 552 ust. 2 pkt 1 P.w. ustalenie wysokości opłaty za usługi wodne w okresie od dnia wejścia w życie ustawy do dnia 31 grudnia 2026 r. następuje na podstawie określonego w pozwoleniu wodnoprawnym albo w pozwoleniu zintegrowanym celu i zakresu korzystania z wód. W pozwoleniu wodnoprawnym udzielonym decyzją Dyrektora Zarządu Zlewni w Ł. z dnia 13 maja 2019 r. WA.ZUZ.5.421.2.156.2018.MP. określono zarówno cel, jak i czasookres poboru wody, co jednoznacznie wskazuje, że ma on służyć nawadnianiu upraw na terenie ROD. Zwrócić należy również uwagę na regulację zawartą w art. 7a § 1 k.p.a., zgodnie z którą jeżeli przedmiotem postępowania administracyjnego jest (jak w niniejszej sprawie) nałożenie na stronę obowiązku bądź ograniczenie lub odebranie stronie uprawnienia, a w sprawie pozostają wątpliwości co do treści normy prawnej, wątpliwości te są rozstrzygane na korzyść strony, chyba że sprzeciwiają się temu sporne interesy stron albo interesy osób trzecich, na które wynik postępowania ma bezpośredni wpływ. Co za tym idzie już samo przyjęcie założenia, iż istnieją wątpliwości co do tego jak rozumieć pojęcie "celów rolniczych", którym posługują się omawiane przepisy, a czego wyrazem może być chociażby rozbieżne orzecznictwo wojewódzkich sądów administracyjnych w tego rodzaju sprawach (prezentujące analogiczny pogląd prawny wyroki: WSA w Gorzowie Wlkp. z dnia 5 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Go 822/19, z dnia 29 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Go 249/20, WSA w Gdańsku z dnia 30 stycznia 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 627/19 oraz WSA w Łodzi z dnia 10 marca 2020 r. sygn. akt II SA/Łd 930/19 oraz reprezentujące przykład odmiennego poglądu prawnego wyroki: WSA w Poznaniu z dnia 4 czerwca 2020 r., sygn. akt IV SA/Po 131/20 i WSA w Szczecinie z dnia 3 czerwca 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1142/19 i z dnia 6 sierpnia 2020 r., sygn. akt II SA/Sz 1216/19 - dostępne w CBOSA), uzasadnia przyjęcie wykładni korzystniejszej dla strony zobowiązanej do poniesienia opłaty. Jako chybiony należało z kolei uznać zarzut naruszenia art. 3 § 1 i art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., który nie został w żaden sposób uzasadniony, tym samym nie jest możliwa jego merytoryczna ocena, zwłaszcza, że autor skargi kasacyjnej odwołuje się do przepisu dającego podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji nie wskazując jednocześnie na jakiej podstawie. O ile zwykłe naruszenie prawa skutkuje uchyleniem decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a lub c p.p.s.a., o tyle rażące naruszenie prawa skutkuje stwierdzeniem przez sąd nieważności decyzji zgodnie z art. 145 § 1 pkt. 2 p.p.s.a. z wszystkimi tego konsekwencjami. Postawienie zatem zarzutu rażącego naruszenia prawa wymaga uzasadnienia, dlaczego naruszenie ma charakter rażący. Niezależnie od tego należy zauważyć, że przepis art. 145 § 1 pkt 2 p.p.s.a., jest tzw. przepisem wynikowymi. Wskazanie tego przepisu obok art. 3 § 1 p.p.s.a. nie stanowi prawidłowego określenia podstawy skargi kasacyjnej, ponieważ jest wskazaniem jedynie przepisów regulujących sposób rozstrzygnięcia sprawy. Przepisy określające samo rozstrzygnięcie mogą być podstawą skargi kasacyjnej, wymienioną w art. 174 pkt 2 p.p.s.a., jedynie w powiązaniu z przepisami regulującymi proces dochodzenia do rozstrzygnięcia. Z kolei przepis art. 3 § 1 p.p.s.a. nie stanowi podstawy dla czynienia zaskarżonemu orzeczeniu zarzutu błędnego rozstrzygnięcia, gdyż celowi temu służą inne przepisy. Art. 3 § 1 p.p.s.a. ma charakter ustrojowy, ogólny, o charakterze tylko kompetencyjnym i nie zawiera samodzielnej treści normatywnej, O jego naruszeniu można mówić jedynie w sytuacji wykroczenia poza kompetencje sądu, zastosowania środka nieprzewidzianego w ustawie, względnie w sytuacji, gdy Sąd uchyla się od obowiązku wykonania kontroli, o której w przepisie mowa. Przepis nie określa wzorca, według którego kontrola ta ma być wykonana. Tak więc okoliczność, że autor skargi kasacyjnej nie zgadza się z wynikiem kontroli sądowej nie oznacza naruszenia uregulowania (por. wyrok NSA z dnia 18 czerwca 2019 r. sygn.. akt II OSK 2029/17, LEX nr.2696289). Powyższe oznacza, że zarzuty skargi kasacyjnej w zakresie dotyczącym naruszenia wskazanych w niej przepisów prawa materialnego zasługiwały na uwzględnienie. W zaskarżonej decyzji Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Gdańsku błędnie określono bowiem wysokość opłaty zmiennej za pobór wód podziemnych w oparciu o jednostkową stawkę tej opłaty określoną § 5 ust. 1 pkt 36 lit. a rozporządzenia z dnia 22 grudnia 2017 r, zamiast w oparciu o stawkę określoną w § 5 ust. 1 pkt 39 tego rozporządzenia. W tych okolicznościach należało uznać, że skarga kasacyjna została oparta na usprawiedliwionych podstawach, a istota sprawy jest dostatecznie wyjaśniona, wobec czego uchylono zarówno zaskarżony wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi, jak i zaskarżoną decyzję Dyrektora Zarządu Zlewni Wód Polskich w Ł.. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. oraz w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 203 pkt 1 oraz art. 200 w związku z art. 193 p.p.s.a.