III OSK 3109/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: sędzia NSA Rafał Stasikowski (spr.) sędzia NSA Ewa Kwiecińska Protokolant: asystent sędziego Marita Sikora po rozpoznaniu w dniu 27 listopada 2024 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku z dnia 30 sierpnia 2023 r. sygn. akt II SAB/Bk 62/23 w sprawie ze skargi S. w W. na bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku w przedmiocie informacji publicznej 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku na rzecz S. w W. kwotę 240 (dwieście czterdzieści) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. UZASADNIENIE Wyrokiem z 30 sierpnia 2023 r., III SAB/Bk 62/23, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Białymstoku, po rozpoznaniu skargi S. w W. na bezczynność Dyrektora Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku w przedmiocie informacji publicznej: 1. zobowiązał organ do załatwienia wniosku stowarzyszenia z 27 kwietnia 2023 r. w terminie 14 dni od dnia otrzymania prawomocnego odpisu wyroku wraz z aktami sprawy; 2. stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności; 3. stwierdził, że bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4. zasądził od organu na rzecz stowarzyszenia kwotę 597 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok zapadł w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych. Wnioskiem z 27 kwietnia 2023 r., przesłanym za pośrednictwem ePUAP, stowarzyszenie zwróciło się do Regionalnej Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku o udostępnienie informacji o reklamach i ogłoszeniach wykupionych przez organ w 2022 r. w mediach poprzez przesłanie zestawienia zawierającego tytuł czasopisma/radia/telewizji i zbiorczej kwoty brutto, na którą opiewały umowy na publikację reklam i ogłoszeń w 2022 r. w ww. mediach. Pismem z 11 maja 2023 r. w odpowiedzi na ten wniosek organ wezwał stowarzyszenie do wykazania, że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. Organ stwierdził bowiem, że żądany przez stowarzyszenie zakres informacji może zostać zakwalifikowany jako informacja publiczna przetworzona z uwagi na to, że organ musi wyodrębnić ze zbioru danych SILP i odpowiednio je przetworzyć, tak aby udzielić informacji. W odpowiedzi z 19 maja 2023 r. stowarzyszenie stwierdziło, że organ nie wskazał, na czym rzeczywiście miałoby polegać wytworzenie nowo jakościowej informacji. Stowarzyszenie wyjaśniło, że szczególnie istotne dla interesu publicznego jest poznanie rzeczywistych wydatków struktur Lasów Państwowych w związku z informacjami medialnymi, że Lasy Państwowe są zarządzane w sposób polityczny i może dochodzić do wykorzystywania majątku Lasów Państwowych do wspierania procesów politycznych, a ponadto według niektórych doniesień mediów wydatki związane z mediami są w Lasach Państwowych "ukrywane", a dodatkowo mogą być wykorzystywane do wspierania określonych osób, czy też środowisk. Wobec tego Stowarzyszenie podniosło, że uzyskanie informacji pozwoliłoby ewentualnie doniesienie medialne potwierdzić albo je zdementować, na czym powinno zależeć organowi. W piśmie z 1 czerwca 2023 r. organ poinformował stowarzyszenie o pozostawieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania. W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał szczególnej istotności uzyskania informacji przetworzonej dla interesu publicznego. Wnioskodawca w ogóle nie podjął się wykazania szczególnej istotności dla interesu publicznego w niniejszej sprawie. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Białymstoku stowarzyszenie zaskarżyło bezczynność organu w przedmiocie wniosku z 27 kwietnia 2023 r. o udostępnienie informacji publicznej. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. Uwzględniając skargę sąd I instancji zwrócił uwagę, że pismem z 11 maja 2023 r. w odpowiedzi na wniosek skarżącego organ wezwał stowarzyszenie do wykazania, że udostępnienie wnioskowanej informacji publicznej jest szczególnie istotne dla interesu publicznego. W odpowiedzi na powyższe pismem z 19 maja 2023 r. stowarzyszenie stwierdziło, że organ nie wskazał, na czym rzeczywiście miałoby polegać wytworzenie nowej jakościowo informacji. W piśmie z 1 czerwca 2023 r. organ poinformował stowarzyszenie o pozostawieniu wniosku o udostępnienie informacji publicznej bez rozpoznania. W ocenie organu wnioskodawca nie wykazał szczególnej istotności uzyskania informacji przetworzonej dla interesu publicznego. Zdaniem sądu zgodnie z przepisami prawa i ich prawidłową wykładnią podmiot zobowiązany (organ) powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego, jeśli nie przekonuje go argumentacja strony skarżącej. W przypadku gdy organ uzna, że takie przesłanki wystąpią, wówczas powinien udzielić informacji. Natomiast w sytuacji, jeśli ocena przeprowadzona przez podmiot zobowiązany będzie negatywna - powinien na podstawie art. 16 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r., poz. 902 ze zm.; dalej: "u.d.i.p.") wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji. W sprawie sąd podzielił tę część zarzutów skargi, które wskazują, że doszło do naruszenia art. 16 u.d.i.p. i k.p.a. poprzez pozostawienie wniosku skarżącego o udostępnienie informacji bez rozpoznania, podczas gdy wniosek złożony przez skarżącego został podpisany przez osoby upoważnione, złożony za pośrednictwem ePUAP, a ewentualny brak wykazania przez podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji przetworzonej przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu nie może być traktowane jako brak formalny i w konsekwencji niedopuszczalne jest w takim wypadku zastosowanie sankcji pozostawienia podania bez rozpoznania. W ponownie prowadzonym postępowaniu administracyjnym podmiot zobowiązany (organ) powinien samodzielnie zbadać przesłanki przemawiające za istnieniem szczególnej istotności dla interesu publicznego, jeśli nie przekonuje go argumentacja strony skarżącej, co do zaistnienia takiej szczególnej istotności. W przypadku gdy organ uzna, że takie przesłanki wystąpią wówczas powinien udzielić informacji. Natomiast w sytuacji, jeśli ocena przeprowadzona przez podmiot zobowiązany będzie negatywna - powinien na podstawie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wydać decyzję o odmowie udostępnienia żądanej informacji. W ocenie sądu I instancji organ w tej sprawie dopuścił się bezczynności (zobowiązanie do rozpatrzenia wniosku - pkt 1 wyroku), jednakże nie było wystarczających podstaw do stwierdzenia, że bezczynność ta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tj.: Dz. U. z 2023 r., poz. 529 ze zm.; dalej "p.p.s.a."). Bezczynność organu nie wynikała ze złej woli organu, nie miała cech celowego ignorowania lub lekceważenia obowiązków nałożonych na organ przepisami prawa. Z tych samych powodów sąd nie znalazł podstaw do wymierzenia organowi grzywny na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a. Na podstawie art. 151 p.p.s.a. sąd I instancji oddalił skargę w tym zakresie. O kosztach postępowania orzekł na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wywiódł organ, zaskarżając wyrok w całości. Wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania sądowi I instancji. Nadto wniósł o rozpoznanie skargi kasacyjnej na rozprawie i o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucił: a) na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną ich wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie tj.: - art. 149 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w zw. z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. poprzez błędne uznanie, że w przedmiotowej sprawie doszło do naruszenia art. 16 u.d.i.p. polegające na pozostawieniu wniosku skarżącego o udostępnienie informacji bez rozpoznania, podczas gdy wniosek złożony przez skarżącego został podpisany przez osoby upoważnione, złożony za pośrednictwem ePUAP, a ewentualny brak wykazania przez podmiot zainteresowany uzyskaniem informacji przetworzonej przesłanki, że jest to szczególnie istotne dla interesu nie może być traktowane jako brak formalny i w konsekwencji niedopuszczalne jest w takim wypadku zastosowanie sankcji pozostawienia podania bez rozpoznania; - art. 149 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a w zw. z art. 4 ust. 1 i ust. 3 u.d.i.p. w zw. z art. 32 ust. 2 i art. 35 ustawy z dnia 28 września 1991 r. o lasach (Dz. U. z 2017 r. poz. 788, z póżn. zm., dalej: "ustawa o lasach") poprzez błędne utożsamianie dwóch różnych jednostek organizacyjnych Państwowego Gospodarstwa Leśnego Lasy Państwowe, tj. nadleśnictwa oraz regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, a w konsekwencji brak rozróżnienia kierowników tych jednostek, tj. nadleśniczego oraz Dyrektora regionalnej dyrekcji Lasów Państwowych, i mylne potraktowanie organu jako nadleśnictwa kierowanego przez nadleśniczego, które to naruszenia, w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., miały wpływ na wynik sprawy; b) na podstawie art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania, co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj.: - art. 149 § 1 p.p.s.a w zw. z art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez niedostateczne wyjaśnienie w uzasadnieniu skarżonego wyroku, dlaczego zdaniem sądu wniosek złożony przez skarżącego został podpisany prawidłowo i przez osoby upoważnione, które to naruszenie w rozumieniu art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a., mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W odpowiedzi na skargę kasacyjną stowarzyszenie wniosło o jej oddalenie oraz o zasądzenie zawrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Stosownie do art. 183 § 1 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania, której przesłanki określone zostały w § 2 wymienionego przepisu. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności, skarga kasacyjna w niniejszej sprawie podlegała rozpoznaniu w granicach przytoczonej w niej podstawy. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Przed odniesieniem się do zarzutów skargi kasacyjnej konieczne jest podkreślenie, że ze względu na to, że konstrukcja art. 174 p.p.s.a. umożliwia zaskarżenie wszelkich naruszeń prawa, jakich mógł się dopuścić Sąd pierwszej instancji przy wydawaniu rozstrzygnięcia, granice skargi kasacyjnej wyznaczane są przez stronę skarżącą. Powinny one zawsze zostać wyznaczone w sposób precyzyjny. Obowiązkiem strony składającej środek odwoławczy jest takie zredagowanie podstaw kasacyjnych i zarzutów skargi, a także ich uzasadnienia, aby nie budziły one wątpliwości interpretacyjnych (por. wyrok NSA z dnia 19 lutego 2009 r., II FSK 1688/07, LEX nr 1095923). Naczelny Sąd Administracyjny nie może bowiem domniemywać granic skargi kasacyjnej. Sąd ten jest władny badać naruszenie jedynie tych przepisów (norm), które zostały wyraźnie wskazane przez stronę skarżącą. Nie jest dopuszczalna wykładnia zakresu zaskarżenia i jego kierunków oraz konkretyzowanie, uściślanie zarzutów skargi kasacyjnej czy też poprawianie jej niedokładności (por. wyrok NSA z dnia 13 listopada 2014 r., I OSK 1420/14,). Właściwe określenie w skardze kasacyjnej zakresu i podstaw zaskarżenia jest również konieczne z uwagi na ustanowioną w art. 183 p.p.s.a. wskazaną wyżej zasadę stanowiącą, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Uwagi te były konieczne, gdyż rozpoznawana skarga kasacyjna dotknięta jest pewnymi usterkami, których Naczelny Sąd Administracyjny nie może konwalidować z urzędu. Zarzut pierwszy naruszenia prawa materialnego jest nieuzasadniony. W pierwszym rzędzie zwrócić należy uwagę, że zarzut ten oparty został o podstawę określoną w art. 174 pkt 1 p.p.s.a., zaś jako naruszone wskazane zostały przepisy nieistniejące lub nie mające charakteru materialnoprawnego. Zarzut naruszenia przepisu art. 149 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. jest nieuzasadniony, gdyż przepis ten w systematyce p.p.s.a. nie istnieje. Stąd tez nie jest możliwe merytoryczne odniesienie się do zarzutu jego naruszenia. Z kolei przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie ma charakteru przepisu prawa materialnego, co jest istotne, gdyż zarzut pierwszy został oparty o podstawę z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Przepisy prawa materialnego są adresowane do obywatela i określają w hipotezie normatywny stan faktyczny, tj. okoliczności, których spełnienie lub wystąpienie będzie podstawą do uzyskania publicznego prawa podmiotowego przez jednostkę, bądź nałożenia na nią obowiązku lub ograniczenia o charakterze publicznym. Wskazany zaś w zarzucie przepis art. 16 ust. 1 u.d.i.p. określa prawną formę działania organu administracyjnego w przypadku odmowy udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenia postępowania w sytuacji wskazanej w przepisie. Jest to zatem przepis procesowym sensu largo. Nie jest tym samym możliwe jego merytoryczne rozpoznania na tej podstawie kasacyjnej. Wynika to z tego, iż jego naruszenie jest wtórne do naruszenia przepisu art. 149 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a., gdyż naruszenie właśnie tego ostatniego przepisu jest sednem naruszenia prawa przez sąd I instancji, a dopiero z nim pozostaje w związku naruszenie art. 16 ust. 1 u.d.i.p. Skoro zaś przepis art. 149 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. nie został naruszony, bo nie istnieje, wówczas dywagowanie o naruszeniu art. 16 ust. 1 u.d.i.p. jest bezpodstawne i pozbawione racjonalności. Dalej należy zauważyć, że inne są wymogi względem podstawy z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. a inne względem podstawy z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. naruszenie przepisów postępowania stanowi usprawiedliwioną podstawę kasacyjną, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naruszenie prawa procesowego, o którym mowa w powołanym przepisie, może przejawiać się w tych samych postaciach, co naruszenie prawa materialnego, może wiec polegać na błędnej wykładni przepisu postępowania lub na niewłaściwym jego zastosowaniu. Skarga kasacyjna oparta na tej podstawie może być uwzględniona jedynie wtedy, gdy uchybienie wojewódzkiego sądu administracyjnego mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Użycie w omawianym przepisie słowa "wpływ" oznacza, że pomiędzy uchybieniem procesowym a wydanym w sprawie orzeczeniem zachodzi związek przyczynowy. Wykazanie wpływu na wynik sprawy sprowadza się do wyjaśnienia związku przyczynowego między naruszeniem prawa a wynikiem sprawy, tj. podania stosownej argumentacji uzasadniającej twierdzenie, że gdyby nie doszło do zarzucanego naruszenia, to w sprawie mogłoby zostać wydane inne rozstrzygnięcie niż kwestionowane skargą kasacyjną. Innymi słowy chodzi o wykazanie, że naruszenia prawa były na tyle istotne, że kształtowały lub współkształtowały treść kwestionowanego orzeczenia (por. wyrok NSA z 10 stycznia 2023 r., III OSK 1545/21; wyrok NSA z 11 marca 2014 r., II GSK 2103/12). W przypadku zarzutu pierwszego taki związek nie został wskazany, co oznacza, iż analizowanie w związku z tym brakiem naruszenia art. 16 ust. 1 u.d.i.p. także z tej przyczyny nie jest usprawiedliwione, a tym samym czyni to ten zarzut nieuzasadnionym. Zarzut drugi naruszenia prawa materialnego jest nieuzasadniony. W sprawie poza sporem jest, iż wniosek o udzielenie informacji publicznej skierowany został do Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku oraz że w toku postępowania jurysdykcyjnego decyzje wydał i postępowanie prowadził ten organ. Nie była kwestionowana zdolność sądowa lub procesowa tego organu. Zaskarżony w sprawie wyrok został również wydany także co do tego organu. Z bliżej nieznanych przyczyn w treści pisemnego uzasadnienia pojawił się, jak słusznie wskazuje autor skargi kasacyjnej, fragment dotyczący nadleśniczego. Brak jest jednak wątpliwości, iż sprawa była prowadzona z udziałem Dyrektora Regionalnego Dyrekcji Lasów Państwowych w Białymstoku i wydany został wyrok również z jego udziałem. Oznacza to, iż doszło jedynie do błędu w pisemnym uzasadnieniu. Zarzuty pod adresem uzasadnienia nie mogą zaś być oparte na podstawie z art. 174 pkt 1 p.p.s.a. Z tych względów zarzut ten jest nieuzasadniony. Zarzut oparty o podstawę z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. jest bezpodstawny. W pierwszym rzędzie wskazać należy, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej przez stronę argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (por. wyrok NSA z 21 września 2017 r., I GSK 1329/15). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w sposób wystarczający, umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, odniósł się do zarzutów skargi oraz zagadnień procesowych, które zrodziły się w toku procedowania i wyjaśnił, z jakich przyczyn podzielił stanowisko strony skarżącej (pkt 7 uzasadnienia). Dalej wskazać należy, że ewentualne naruszenie przepisów procesowych dotyczących prawidłowości reprezentacji strony skarżącej lub poprawności przesyłania pism procesowych w postępowaniu jurysdykcyjnym do organu przez stronę za pośrednictwem ePUAP jest regulowana odrębnymi przepisami procesowymi. Stąd też chcąc zarzucić ich naruszenie niewystarczające jest powołanie przepisów regulujących kompetencje orzecznicze sądu administracyjnego w postaci art. 149 § 1 p.p.s.a. i art. 145 § 1 pkt 1 lit c p.p.s.a. Ten ostatni przepis nie miał zresztą zastosowania w sprawie, gdyż przedmiotem kontroli była bezczynność organu, zaś zarzucony przepis odnosi się do kontroli aktów administracyjnych. Gdy zaś idzie o naruszenia przepisu art. 149 § 1 p.p.s.a. należy podzielić pogląd zaprezentowany w wyroku NSA z 28 czerwca 2017 r., I OSK 887/16, zgodnie z którym "bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ muszą być powiązane z jego kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji administracyjnej, postanowienia - zaskarżalnego do sądu administracyjnego, interpretacji czy innych aktów bądź podjęcia czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Zatem art. 149 p.p.s.a. nie może stanowić wyłącznej podstawy do zobowiązania organu do podjęcia jakiejś czynności lub aktu, lecz musi wynikać z przepisu prawa stwarzającego taką podstawę i przewidującego taką możliwość. W konsekwencji zarzut skargi kasacyjnej również nie może się ograniczać do wskazania naruszenia art. 149 p.p.s.a. bez powiązania go z przepisami prawa przewidującymi możliwość podjęcia w określonej sprawie przez organ administracji czynności lub aktu (por. także wyrok NSA z 17 kwietnia 2015 r., II OSK 2483/14, z 7 maja 2014 r., I OSK 2595/13, z 30 stycznia 2009 r., II OSK 931/08)". Powyższy przepisy ogólny art. 149 § 1 p.p.s.a. mógłby stanowić samodzielną podstawę kasacyjną, gdyby skarżący kasacyjnie zarzucał np. wadliwą wykładnię pojęcia "bezczynności", a zatem kierował zarzuty bezpośrednio wobec norm zawartych w tym przepisie, a nie kwestionował prawidłowości jego zastosowania jako następstwa uchybienia innym normom, które były lub powinny były być stosowane przed przejściem sądu I instancji do wydania orzeczenia. Taka sytuacja jednak ponad wszelką wątpliwość nie występuje w niniejszej sprawie. Należy bowiem podkreślić – na podstawie analizy sformułowanych zarzutów i uzasadnienia skargi kasacyjnej – że skarżący kasacyjne nie kwestionuje wykładni powyższych przepisów, lecz kwalifikację zachowania organu jako zachowania niemającego znamion bezczynności. W sytuacji, gdy strona skarżąca kasacyjnie zarzuca sądowi I instancji wadliwą kwalifikację zachowania organu jako niepozostającego w bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, konieczne było wskazanie na przepisy, które regulują zagadnienia procesowe postępowania o udostępnienie informacji publicznej, czy formy rozstrzygania tego rodzaju spraw, aby wykazać – niedostrzeżone przez sąd I instancji - naruszenie tych przepisów. Dodatkowo konieczne było nie tylko powołanie w skardze kasacyjnej tych przepisów postępowania, które w ocenie strony skarżącej kasacyjnie naruszył sąd I instancji dokonując wadliwej kwalifikacji zachowania organu jako zachowania niemającego znamion bezczynności w udostępnieniu informacji publicznej, lecz także wykazanie, że naruszenia tych przepisów miały wpływ na wynik sprawy. Należy bowiem przypomnieć, że dla uznania za usprawiedliwioną podstawę kasacyjną z art. 174 pkt 2 p.p.s.a. nie wystarcza samo wskazanie naruszenia przepisów postępowania, ale nadto wymagane jest, aby skarżący wykazał, że następstwa stwierdzonych wadliwości postępowania były tego rodzaju lub skali, iż kształtowały one lub współkształtowały treść kwestionowanego w sprawie orzeczenia (por. wyrok NSA z 5 maja 2004 r., FSK 6/04, LEX nr 129933; wyrok NSA z 26 lutego 2014 r., II GSK 1868/12, LEX nr 1495116). W skardze kasacyjnej poza wskazanymi wyżej - w ramach analizowanego zarzutu - ogólnymi przepisami art. 149 § 1 pkt 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 a p.p.s.a. nie powołano jakichkolwiek przepisów postępowania, co w realiach niniejszej sprawy czyni powyższe zarzuty naruszenia przepisów postępowania nieskutecznymi. Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 p.p.s.a., orzekł o oddaleniu skargi kasacyjnej. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a.