II OSK 2401/23

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Grzegorz Czerwiński po rozpoznaniu w dniu 20 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. od postanowienia Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 599/23 o odrzuceniu skargi w sprawie ze skargi H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. na uchwałę Rady Gminy Lanckorona z dnia 5 grudnia 2018 r. Nr III/13/2018 w przedmiocie zmiany numer 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy Lanckorona postanawia: oddalić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie postanowieniem z dnia 5 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Kr 599/23, na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 259, dalej jako P.p.s.a.) odrzucił skargę H. Spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z siedzibą w S. (dalej jako Spółka lub skarżąca) na uchwałę Rady Gminy L. z dnia [...] grudnia 2018 r. Nr [...] w przedmiocie zmiany nr 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. (dalej jako plan, uchwała). Ponadto orzekł o zwrocie uiszczonego od skargi wpisu sądowego. Na wstępie Sąd przytoczył zarzuty skargi wniesionej przez Spółkę oraz jej argumentację odnośnie wykazania, że zaskarżona uchwała naruszyła jej interes prawny. W tym zakresie wskazano, że Spółka jest właścicielem nieruchomości stanowiących działki ewidencyjne nr [...], położonych w S., gmina L.. Jest ona podmiotem zainteresowanym wykupem bądź wydzierżawieniem pozostałej części udokumentowanego złoża [...], po otrzymaniu koncesji. Powierzchnia rzeczonego złoża stanowi obszar powyżej [...]. W jej ocenie przedmiotowe nieruchomości są objęte zakresem zaskarżonego planu i są częścią udokumentowanego złoża [...]. Zdaniem skarżącej, uchwała narusza interes prawny Spółki zarówno jako właściciela nieruchomości, jak również jako przedsiębiorcy zamierzającego prowadzić działalność wydobywczą, z uwagi na brak ujawnienia w treści przedmiotowej uchwały, udokumentowanego złoża [...] pomimo ciążącego na organach gminy obowiązku, jak również z uwagi na wprowadzenie w treści zaskarżonej uchwały zakazu ujętego w § 9 pkt 2. W konkluzji Spółka wniosła o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w całości, wskazując, że nie można aktami planistycznymi blokować uzgodnień warunków koncesyjnych przez organy gminy. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy wniosła o odrzucenie skargi ewentualnie o jej oddalenie. Organ podkreślił, że skarżona uchwała dotyczy zmiany planu zagospodarowania przestrzennego dla nieruchomości w miejscowości L. w obszarze o powierzchni [...]. W tej miejscowości skarżąca nie posiada żadnych nieruchomości i na tym terenie nie są zlokalizowane i ujawnione żadne złoża kopalne [...]. Organ zarzucił brak interesu prawnego skarżącej w zaskarżeniu przedmiotowej uchwały. Zauważył, że celem uchwały było rozstrzygnięcie planistyczne w zakresie opisanego obszaru z przeznaczeniem go pod drogę – poszerzenie drogi gminnej lokalnej. Zaznaczył, że Gmina L. posiada uchwalony plan zagospodarowania przestrzennego – Uchwałą Rady Gminy L. z [...] maja 2003 r. Nr [...]. Plan ten obejmuje całą Gminę L. tj. [...]. Opublikowano ją w Dzienniku Urzędowym Województwa Małopolskiego z 2003 r. Nr [...], poz. [...]. Organ zauważył, że zaskarżona uchwała dotyczy zmiany planu w zakresie terenu położonego w miejscowości L., pod poszerzenie drogi lokalnej. Na terenach tych nie występowały tereny górnicze, a ujawnione decyzją Wojewody Małopolskiego złoża [...] nie znajdowały się i nie znajdują się na nieruchomościach obszaru planowania przestrzennego regulowanego przedmiotową uchwałą. Organ zwrócił uwagę, że wbrew twierdzeniom skarżącej w chwili podejmowania przedmiotowej uchwały złoża [...] uległy ujawnieniu w studium zagospodarowania przestrzennego dla Gminy L. (z [...] czerwca 2000 r. Nr [...] ze zmianami). Zmiana nie dotyczyła działek będących w posiadaniu Spółki czy też w stosunku do których miałaby ona jakikolwiek tytuł prawny. To determinuje ocenę braku interesu prawnego. Przedmiotowa uchwała wprowadza regulacje planistyczne w stosunku do bardzo ściśle ograniczonego terenu, na którym miała zostać i została wybudowana – poszerzona droga lokalna i te działki należało określić pod względem ich zagospodarowania. Uchwała ta nie odnosi się do nieruchomości skarżącej nie narusza zatem jej interesu prawnego i powinna podlegać odrzuceniu w trybie art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Sąd mając na uwadze wymogi wniesienia skargi na uchwałę Gminy z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz. U. z 2023 r. poz. 40 dalej u.s.g.) oraz treść art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a., stanowiącego podstawę jej odrzucenia w sytuacji kiedy nie zostanie wykazane przez skarżącą naruszenie jej interesu prawnego zaskarżoną w tym trybie uchwałą, dokonał pogłębionej analizy orzecznictwa jak należy rozumieć interes prawny i jego naruszenie oraz co cechuje ów interes prawny. Sąd uznał, że skarżąca nie legitymuje się interesem prawnym, którego ewentualne naruszenie otwarłoby jej drogę do merytorycznej kontroli uchwały. Interes prawny to rzeczywista, a nie hipotetycznie istniejąca potrzeba ochrony prawnej określonego podmiotu. O istnieniu tak rozumianego interesu możemy mówić wówczas, kiedy działanie organu administracji o wymiarze konkretnym dotyka w sposób bezpośredni normatywnie ukształtowaną sytuację konkretnego podmiotu. Wnoszący skargę musi wykazać, że istnieje związek pomiędzy jego prawnie gwarantowaną sytuacją, a zaskarżoną uchwałą, polegający na tym, że uchwała narusza jego interes prawny lub uprawnienia. Podmiotami legitymowanymi do zaskarżenia planu miejscowego są właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości położonych na terenie objętym planem. Ustalenia planu miejscowego co do przeznaczenia konkretnych nieruchomości oraz sposobu zagospodarowania terenu pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości, chronionymi przepisem art. 140 K.c. Sąd zauważył, że w orzecznictwie występuje też pogląd, że plan miejscowy może naruszać interes prawny właścicieli nieruchomości sąsiednich także wtedy, gdy nieruchomości te nie są objęte zapisami tego planu. Naruszenie przez plan miejscowy interesu prawnego właścicieli nieruchomości znajdujących się poza obszarem objętym planem, wynika ze znaczenia, jakie plan miejscowy ma dla kształtowania prawa sąsiedzkiego, co wynika z art. 144 K.c. Skoro bowiem właściciel nieruchomości objętej planem miejscowym będzie mógł z tej nieruchomości korzystać w sposób określony w planie miejscowym, to właściciele sąsiednich nieruchomości, w tym znajdujących się poza obszarem tego planu, będą musieli znosić ten sposób korzystania. Kryterium wykonywania prawa własności, które zakłada powstrzymywanie się od działań, które by zakłócały korzystanie z nieruchomości sąsiednich ponad przeciętną miarę, wynikającą ze społeczno-gospodarczego przeznaczenia nieruchomości i stosunków miejscowych, o którym mowa w art. 144 K.c. nie może być bowiem ustalane bez uwzględnienia norm o charakterze administracyjnoprawnym, w tym wynikających z uchwalonych miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego. (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2021 r. II OSK 472/21 postanowienia NSA: z dnia 21 października 2020 r. II OSK 2387/20; z dnia 20 sierpnia 2020 r., sygn. akt II OSK 1103/20 i powołane w nich orzecznictwo). Dotyczy to jednak stosunków sąsiedzkich, a nie jakichkolwiek stosunków prawnych czy wynikających z czynności faktycznych czy prawnych dokonywanych przez podmioty, nie objęte zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Sąd wywnioskował, że każdorazowo należy analizować czy przyjęty w określonym planie sposób zagospodarowania powoduje pogorszenie warunków korzystania z nieruchomości sąsiedzkich. Przykładowo wskazał na wpływ zagospodarowania terenów sąsiednich pod zabudowę wielorodzinną i usługi na wymiar wykonywania prawa własności przez właścicieli nieruchomości jednorodzinnych. Takie sąsiedztwo powoduje, że jeden jest bardziej uprawniony a drugi musi więcej znosić. Naruszeniem interesu prawnego może być również takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących z działką stanowiącą własność osób wnoszących skargę w trybie art. 101 ust. 1 u.s.g., które udaremni bądź utrudni zabudowę ich nieruchomości lub też spowoduje uciążliwości i ograniczenia w swobodnym użytkowaniu nieruchomości i rozporządzaniu prawem własności. Przeznaczenie określonych nieruchomości pod zabudowę wielorodzinną z dopuszczeniem usług wpływa na sposób korzystania z prawa własności działek sąsiadujących z tymi nieruchomościami, a wiąże się to chociażby ze znoszeniem uciążliwości np. zacienienia działki, domu. Sąd przedstawił poglądy orzecznictwa, z których wynika, że aby mówić o naruszeniu interesu prawnego właściciela nieruchomości sąsiedniej, która nie jest objęta planem przez postanowienia zaskarżonego planu należy stwierdzić wzajemne oddziaływanie pomiędzy zagospodarowaniem przewidzianym kwestionowanym planem a prawami właściciela nieruchomości sąsiedniej, a nie jego całkowity brak. Sąd uznał, że sytuacja wzajemnego oddziaływania nie występuje w niniejszej sprawie. Sąd stwierdził, że w niniejszej sprawie skarżąca powołuje się na to, że jest właścicielem działek położonych w S., która to miejscowość nie jest objęta zapisami zaskarżonej uchwały. Zmiana planu, dokonana zaskarżoną uchwałą, obejmuje bowiem miejscowość L., w której skarżąca nie wykazuje własności jakiejkolwiek nieruchomości. Co więcej, miejscowość S. leży około [...] km od L. Sąd dokonał analizy zakresu zaskarżonej uchwały i stwierdził, że zakres ten został określony uchwałą nr [...] Rady Gminy L. z dnia [...] lutego 2018r. w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany nr 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy L. /k. 1.3. akt planistycznych/, gdzie w załączniku nr 1, będącym integralną częścią uchwały wskazano obszar zmiany, obejmujący dwie działki: nr [...] w miejscowości L. Z uzasadnienia tej uchwały wynikało, że celem przystąpienia do zmiany planu w tym zakresie było wybudowanie na przedmiotowych działkach remizy strażackiej. W ocenie Sądu fakt, że skarżąca prowadzi działalność polegającą na wydobywaniu kopalin i jest zainteresowana nabyciem lub wydzierżawieniem gruntów pod to wydobycie nie przesądza, że został naruszony jej interes prawny lub uprawnienie. Naruszenie takiego interesu musi mieć podstawę w materialnym unormowaniu prawnym, a nie jedynie w naruszeniu planów podmiotu, który dąży do tego by zapisy planu miejscowego zamiary jego uwzględniały. Prawo do domagania się stwierdzenia nieważności uchwały w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego mają jedynie podmioty, których zapisy tego planu naruszają ich prawo własności (użytkowania wieczystego), choćby, jak mowa wyżej, byli właścicielami lub użytkownikami wieczystymi nieruchomości położonych poza granicami uchwalonego planu. Interes jaki wykazuje skarżąca Spółka to interes faktyczny, a nie interes prawny. Nie daje on zatem stronie skarżącej prawa do uruchomienia merytorycznego rozpoznania skargi. Sąd odniósł się do powoływanego przez skarżącą postanowienia NSA z 7.07.2022 r. II OSK 1293/22, publ. CBOSA. Stwierdził, że passus, o który chodzi w uzasadnieniu przywołanego orzeczenia, brzmi: "Wnioskowanie Sądu Wojewódzkiego co do regulacji art. 95 p.g.g. ( prawa geologicznego i górniczego) znajduje oparcie w orzecznictwie, w którym utrwalony jest pogląd, że z wymienionego przepisu wykładanego łącznie z art. 96 p.g.g. nie wynika obowiązek sporządzenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jak i zmiany planu, w przypadku udokumentowania złoża kopaliny. Obowiązek ujawnienia złoża kopaliny dotyczy sytuacji, gdy miejscowy plan jest sporządzany lub zmieniany, a więc jeśli rozpoczęto procedurę planistyczną. Wymóg ujawnienia złoża kopalin, przewidziany w art. 95 ust. 1 p.g.g. nie oznacza jednak obowiązku sporządzenia lub zmiany planu miejscowego". W ocenie Sądu, skarżąca odczytuje powyższe w taki sposób, że każda zmiana planu, nie ujawniająca udokumentowanego złoża, może zostać zakwestionowana. Tymczasem chodzi oczywiście o sytuację gdy jest sporządzany cały plan, względnie zmiana "punktowa" (jak w niniejszej sprawie) – ale zmiana dotycząca obszaru, na którym znajduje się złoże, a nie zmiana dowolnego obszaru, nie mającego nic wspólnego z działkami w S. Sąd uznał, że także wykazywane przez skarżącą działania zmierzające do zmian w dokumentach planistycznych gminy, nie świadczą o istnieniu po jej stronie interesu prawnego, który zostałby naruszony tą konkretną, przedmiotową uchwałą. Podobnie jak w przypadku zamiarów inwestycyjnych spółki, kwestie te dotyczą jej interesu faktycznego, a nie prawnego. Nie istnieje bowiem przepis prawa materialnego, który by w tej sytuacji dawał jej prawo do żądania od organu podjęcia działań, zaniechania, czy dokonania innych czynności o charakterze prawnym. Najlepszym tego dowodem jest fakt, że nawet gdyby hipotetycznie stwierdzić nieważność uchwały, to w żaden sposób nie wpłynęłoby to na sytuację prawną skarżącej. Skarżąca wniosła skargę kasacyjną od powyższego postanowienia, zaskarżając je w całości. Zarzuciła naruszenie przepisów postępowania tj.: 1. art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 roku o samorządzie gminnym (Dz.U.2023.40 t.j. z dnia 2023.01.05) poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie mające istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na odrzuceniu skargi w oparciu o błędne założenie i uznanie, że w przedmiotowej sprawie nie doszło do naruszenia interesu prawnego skarżącej w rozumieniu ww. przepisu oraz że naruszony interes prawny skarżącej nie ma charakteru aktualnego, bezpośredniego oraz realnego podczas gdy zaskarżona uchwała negatywnie wpływa na sferę indywidualnych uprawnień skarżącej wynikających z przepisów prawa materialnego m.in. wskutek uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego wbrew obowiązkom wynikającym z treści przepisów prawa powszechnego, polegającego m.in na uchwaleniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego na terenie gminy L. niezgodnego z Zarządzeniem Zastępczym Wojewody Małopolskiego z dnia 2 lutego 2016 roku, znak: WN-II.4131.1.3.2016/ZZ oraz wskutek nieujawnienia udokumentowanego złoża [...], mimo obowiązkowi wynikającemu z treści art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 roku - Prawo geologiczne i górnicze (Dz.U.2023.633 t.j. z dnia 2023.04.03, zwanej dalej: "p.g.g.") czego rezultatem jest uniemożliwienie uzyskania decyzji o uwarunkowaniach środowiskowych oraz prowadzenia działalności gospodarczej, obejmującej działalność reglamentacyjną; 2. art. 132 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 2 P.p.s.a w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez ich niezastosowanie pomimo jednoczesnego braku podstaw do odrzucenia wniesionej skargi z uwagi na naruszenie interesu prawnego Skarżącej wskutek wydania zaskarżonej uchwały oraz zaistnienia przesłanek do merytorycznego rozpoznania sprawy zainicjowanej skargą wniesioną przez H. Sp. z o.o. z siedzibą w S., z uwagi na niezgodność z prawem zaskarżonego planu miejscowego. Na podstawie tak sformułowanych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego orzeczenia i rozpoznanie skargi, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Pełnomocnik skarżącej kasacyjnie wystąpił o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, a ponadto o przeprowadzenie rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej przedstawiona została argumentacja, która zdaniem pełnomocnika skarżącej kasacyjnie, czyni uzasadnionym postawione zarzuty. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie należy wskazać, że Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę tylko w granicach skargi kasacyjnej (art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634 ze zm., dalej jako "P.p.s.a."), z urzędu biorąc pod uwagę jedynie nieważność postępowania, co oznacza związanie przytoczonymi w skardze kasacyjnymi jej podstawami, określonymi w art. 174 P.p.s.a. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 P.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny oddala skargę kasacyjną, jeżeli zaskarżone orzeczenie mimo błędnego uzasadnienia odpowiada prawu. Wbrew żądaniu skarżącej kasacyjnie przeprowadzenia rozprawy w niniejszej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznawał skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym korzystając z uprawnień wynikających z art. 182 § 1 P.p.s.a. Przepis ten stanowi, że Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Niewątpliwie postanowienie o odrzuceniu skargi zalicza się do postanowień kończących postępowanie w sprawie i rozpoznanie skargi kasacyjnej w niniejszej sprawie mogło nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Nadto stwierdzić należy, że zgodnie z treścią art. 193 P.p.s.a. zdanie drugie w zw. z art. 166 P.p.s.a. uzasadnienie wyroku (postanowienia) Naczelnego Sądu Administracyjnego oddalającego skargę kasacyjną ogranicza się do oceny zarzutów skargi kasacyjnej. Zdaniem NSA, skarga kasacyjna HEWDEN Sp. z o.o. z siedzibą w Skwinkach nie zasługiwała na uwzględnienie, gdyż zaskarżone postanowienie odpowiada prawu. Prawidłowość zastosowania przez Sąd pierwszej instancji konstrukcji prawnej z art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w okolicznościach rozpoznawanej sprawy w ocenie NSA nie budzi zastrzeżeń. Tym samym zarzut skargi kasacyjnej naruszenia art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. poprzez ich błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie uznać należało za chybiony. Naruszenie interesu prawnego strony wnoszącej skargę na uchwałę Gminy musi być bezpośrednio związane z postanowieniami tejże uchwały. Chodzi więc o ustalenie, że zakres przedmiotowy zaskarżonej uchwały wywołuje negatywne skutki prawne w sytuacji skarżącej bowiem nakazuje, zakazuje czy określa granice dozwolonego zagospodarowania. Skutkuje to ograniczeniem przysługującego jej prawa własności do posiadanej nieruchomości, w tym do korzystania z niej w przewidziany przez nią sposób. Słusznie zauważył Sąd I instancji, że zakres uchwały określony już na etapie przystąpienia do jej uchwalenia – uchwała Rady Gminy L. z [...] lutego 2018 r. Nr [...] w sprawie przystąpienia do sporządzenia zmiany nr 5 miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy L. – określono, że obejmuje ona fragment (zgodnie z załącznikiem graficznym) miejscowości L. i zmierza do zaspokojenia bieżących potrzeb inwestycyjnych Gminy poprzez wybudowanie na tym terenie [...]. Obowiązujące ustalenia planu ograniczały możliwości inwestycyjne w powyższym zakresie. Załącznik nr 1 (rysunek) do uchwały o przystąpieniu wskazuje obszar planowanej zmiany planu miejscowego w granicach ewidencyjnych działek nr dwóch działek nr [...], które stanowiły grunty rolne kategorii IVa. Z powyższego wynika, że zaskarżona uchwała wprowadzająca zmianę nr 5 miejscowego planu zatwierdzonego uchwałą Rady Gminy L. Nr [...] z dnia [...] maja 2003 r. dotyczy wyłącznie [...] działek na terenie miejscowości L. o łącznej powierzchni [...] ha. Jak wynika z informacji przekazanych przez skarżącą w skardze jest ona właścicielką działek ewidencyjnych o nr [...], położonych w S., gmina L. W związku z powyższym nie sposób było przyjąć, że zaskarżona zmiana planu dotyczy jej działek. Znajdują się one w innej miejscowości S. oddalonej ponad [...] km od działek, których dotyczy zaskarżony plan. W tych okolicznościach nie sposób przyjąć, że tak oddalone sąsiedztwo i przeznaczenie ww. nieruchomości może mieć realny wpływ na wzajemne wykonywanie prawa własności przez ich właścicieli w związku z przewidzianym dla nich w planie przeznaczeniem. Zatem przyjęcie poglądu o możliwości naruszenia interesu prawnego strony, której nieruchomości znajdują się poza obszarem zaskarżonego planu w realiach sprawy nie mają znaczenia, gdyż wykluczone jest wzajemne oddziaływanie przeznaczenia ww. działek na zakres przysługujących ich właścicielom praw. Nie istnieje wzajemny wpływ poszerzenia drogi gminnej i przeznaczenia działek na budowę [...] na możliwość prowadzenia działalności gospodarczej polegającej na wydobyciu [...] w miejscowości S. oddalonej o ponad [...] km. Zdaniem NSA, zaskarżenia uchwały o zmianie planu przez Spółkę nie uzasadnia ani posiadanie przez nią działek gdzie stwierdzono występowanie złoża [...], który Spółka planuje wydobywać ani to, że nie uzyskała decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację wydobycia, której z kolei brak uniemożliwia wystąpienie o koncesję na wydobycie i prowadzenie w tym zakresie działalności gospodarczej przez Spółkę. Brzmienie pierwotnego planu miejscowego Rady Gminy L. z [...] maja 2003 r. Nr [...]. obejmującego całą Gminę L. tj. [...] wobec zaskarżonej uchwały o zmianie Nr 5 tegoż planu, gdzie brakuje wskazania udokumentowanego złoża [...] nie uzasadnia tezy o naruszeniu interesu prawnego Spółki zaskarżoną uchwałą o zmianie Nr 5 tego planu. Nie wynika on z art. 95 ust. 1 ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. Prawo geologiczne i górnicze bowiem przepis ten nie obliguje organu Gminy do ujawnienia udokumentowanego złoża przy jakiejkolwiek zmianie planu miejscowego, gdzie takie złoże występuje ale dopiero gdy taki plan miejscowy podlega uchwaleniu lub zmianie na obszarze, gdzie udokumentowano określone złoże. Dopiero gdy organ będzie prowadził prace planistyczne odnośnie do obszaru występowania udokumentowanego złoża będzie zobligowany takie złoże uwzględnić w przepisach planu. Skoro obecnie pierwotny plan jest zmieniany na terenie gdzie złoże nie występuje, to nieujawnienie go podczas uchwalania zmiany planu jak tego oczekuje skarżąca nie było dla Rady Gminy obowiązkiem wynikającym z art. 95 ust. 1 Prawa górniczego i geologicznego. Nieujawnienie złoża w okolicznościach sprawy nie świadczy również o naruszeniu interesu prawnego Spółki wywodzonego właśnie z tego przepisu prawa materialnego. Wobec tego słusznie uznał Sąd I instancji, że Spółka wykazała jedynie istnienie interesu faktycznego bowiem w istocie z uwagi na planowane wydobycie [...] na własnych działkach, gdzie występuje udokumentowane złoże, jest ona żywotnie zainteresowana ujawnieniem tegoż złoża w obowiązującym planie miejscowym na terenie swoich działek by móc wystąpić o decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach dla inwestycji wydobycia oraz koniecznej do tego koncesji. Obowiązek ujawnienia złoża w dokumentach planistycznych występuje podczas ich aktualizacji. Skoro organ takiej aktualizacji nie dokonał pomimo zabiegów skarżącej to wydaje się zasadnym wystąpić do organu nadzoru nad Gminą aby ową aktualizację przeprowadzić. Jak wynika z akt sprawy skarżąca zaskarżyła brak ujawnienia udokumentowanego złoża w Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania i uzyskała orzeczenie organu nadzoru tj. Zarządzenie zastępcze Wojewody Małopolskiego z dnia [...] lutego 2016 r. znak: [...] gdzie wskazuje się na konieczność zmiany jego zapisów w związku z występowaniem udokumentowanego złoża. Zarządzenie zastępcze nie zostało zaskarżone przez Gminę zatem jest prawomocne. Skarżącej nie pozostaje zatem nic innego jak domagać się wykonania zarządzenia zastępczego przez organ. Występowanie ze skargą na uchwałę, która nie odnosi się do obszaru gdzie powinno zostać ujawnione złoże, nie świadczy o istnieniu naruszenia interesu prawnego tą uchwałą. Prawidłowo Sąd I instancji uznał, że skarga taka podlegała odrzuceniu stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Zauważyć należy, że Rada Gminy L. w odpowiedzi na skargę uzasadniając odrzucenie skargi wskazała, że w chwili podejmowania zaskarżonej uchwały złoża [...]zostały już ujawnione w studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy L. (k. 137 akt). Mając powyższe na uwadze oraz zasadę zgodności postanowień planu z obowiązującym studium zasadnym jest oczekiwanie, że kolejnym działaniem Rady Gminy będzie dostosowanie postanowień planu do zmodyfikowanej treści Studium. Skarżąca będzie mogła zaskarżyć ów plan powołując się na naruszenie swojego interesu prawnego w razie gdyby organ niezasadnie przedłużał dostosowanie postanowień tego planu do zgodności ze studium. Sąd I instancji nie naruszył art. 132 P.p.s.a. w zw. z art. 134 § 2 P.p.s.a. w zw. z art. 101 ust. 1 u.s.g. bowiem zasadnie uznał, że nie została wykazana przesłanka naruszenia interesu prawnego przez skarżącą, kiedy przedmiotem zaskarżenia jest uchwała o zmianie planu miejscowego po pierwsze nie dotycząca nieruchomości skarżącej, dotycząca nieruchomości w innej miejscowości oddalonej od działek skarżącej o kilka kilometrów zatem odpada wzajemne oddziaływanie pomiędzy zagospodarowaniem na tych działkach przewidzianym w planie. Oczekiwanie ujawnienia złoża w studium a następnie w planie miejscowym co jest podstawą do wystąpienia o decyzję środowiskową i koncesję uzasadniałoby twierdzenie o naruszeniu interesu prawnego jeśli Spółka skierowałaby skargę do pierwotnego planu a nie do jego zmiany dotyczącej innych obszarów niezwiązanych z występowaniem złoża. W ocenie NSA, złożenie skargi na tych samych podstawach ale skierowanej do uchwały Rady Gminy L. z [...] maja 2003 r. Nr [...]. obejmującego całą Gminę L. z powołaniem się na interes prawny Spółki wynikający z art. 95 ust. 1 Prawa górniczego i geologicznego kiedy organ przystąpił do prac planistycznych obejmujących obszar jej działek powinno skutkować rozpoznaniem skargi. Słusznie uznał Sąd I instancji, że zaskarżona uchwała nie powoduje odebrania czy też ograniczenia praw właścicielskich skarżącej. Nie zostanie ona w wyniku uchwalenia planu obarczona nowymi obowiązkami czy też dotychczasowe jej obowiązki nie zostaną zmienione. Tym samym zasadne jest twierdzenie, że nie wykazała ona by jej interes prawny (prawo własności) został w jakikolwiek sposób naruszone postanowieniami planu. Skoro nie wykazała ona naruszenia swojego interesu prawnego, co było przesłanką wymaganą dla zaskarżenia planu zgodnie z art. 101 ust. 1 u.s.g., to w konsekwencji braku legitymacji do wniesienia skargi uzasadnione było jej odrzucenie przez Sąd stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a P.p.s.a. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 1 P.p.s.a. orzekł jak w sentencji.