II OSK 1576/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Wiesław Kisiel Sędziowie sędzia NSA Krystyna Borkowska /spr./ sędzia NSA Zygmunt Zgierski Protokolant Marcin Sikorski po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2008 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej Ośrodka Doskonalenia Zawodowego Kadr Celnych i Skarbowych w Otwocku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 1 czerwca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 356/07 w sprawie ze skargi Ośrodka Doskonalenia Zawodowego Kadr Celnych i Skarbowych w Otwocku na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Warszawie z dnia [...] grudnia 2006 r., nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 1 czerwca 2007 r., sygn. akt VII SA/Wa 356/07 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie oddalił skargę Ośrodka Doskonalenia Zawodowego Kadr Celnych i Skarbowych w O. na decyzję Mazowieckiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] w przedmiocie nakazu rozbiórki. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd pierwszej instancji stwierdził, co następuje: Decyzją z dnia [...] września 2006 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w O. nakazał Ośrodkowi Doskonalenia Zawodowego Kadr Celnych i Skarbowych w O. zlikwidowanie linii wyznaczających miejsca postojowe na odcinku "A-B" (rys. 1), a teren utwardzony wyłączyć z parkowania samochodów, dokonać korekty krawężnika parkingu na łuku przy wjeździe na parking w taki sposób, aby wierzchołek łuku krawężnika przy skrajnym miejscu postojowym (dla osób niepełnosprawnych) znajdował się na przedłużeniu linii ograniczającej miejsca postojowe w zatoce parkingowej oraz wykonać oznakowanie parkingu zgodnie z przedstawioną dokumentacją. Po rozpoznaniu odwołania B. i J. L. Mazowiecki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego decyzją z dnia [...] grudnia 2006 r., Nr [...] uchylił zaskarżoną decyzję w części dotyczącej zlikwidowania linii wyznaczających miejsca postojowe na odcinku "A-B" i wyłączenia z parkowania terenu utwardzonego i na podstawie art. 51 ust. 1 pkt 2 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane nakazał rozbiórkę miejsc postojowych na odcinku określonym w Aneksie do Oceny Technicznej jako "A-B", natomiast w pozostałej części utrzymał zaskarżoną decyzję w mocy. Na powyższą decyzję Ośrodek Doskonalenia Zawodowego Kadr Celnych i Skarbowych w O. złożył skargę do sądu administracyjnego, zarzucając, iż organ odwoławczy nie wskazał, które przepisy zostały naruszone przez organ pierwszej instancji. Skarżący Ośrodek wskazał, że inwestycję prowadzono zgodnie z pozwoleniem na budowę i zaleceniami organów nadzoru budowlanego, natomiast uchylenie pozwolenia na budowę w sprawie przedmiotowej inwestycji nastąpiło wyłącznie z przyczyn formalnoprawnych. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał skargę za niezasadną, podnosząc, że decyzja wydana na podstawie art. 51 ust. 1 Prawa budowlanego, nakazująca rozbiórkę lub nakładająca obowiązek wykonania określonych czynności w celu doprowadzenia inwestycji do stanu zgodnego z prawem, ma charakter uznaniowy. W ocenie Sądu pierwszej instancji stan faktyczny niniejszej sprawy (realizacja parkingu w niezgodnej z przepisami odległości od działki sąsiedniej oraz na podstawie pozwolenia na budowę, uchylonego we wznowionym postępowaniu), uzasadniał zastosowanie przez organy nadzoru budowlanego trybu z art. 51 Prawa budowlanego. Również nakaz zlikwidowania spornych miejsc parkingowych jest zasadny, skoro parking na odcinku określonym w Aneksie do Oceny Technicznej jako odcinek "A-B" zrealizowany został w odległości 3,55 m od granicy działki sąsiedniej, podczas gdy stosownie do § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. Nr 75, poz. 690 ze zm.), odległość wydzielonych miejsc postojowych od granicy działki budowlanej nie może być mniejsza niż 6 m w przypadku liczby od 5 do 60 stanowisk włącznie. Sąd stwierdził, że co prawda rozstrzygnięcie organu odwoławczego zostało niewłaściwie uzasadnione, jednakże uchybienie to nie stanowi naruszenia prawa wpływającego na wynik sprawy i prowadzącego do uchylenia decyzji. Od powyższego wyroku Ośrodek Doskonalenia Zawodowego Kadr Celnych i Skarbowych w O. złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w części oddalającej skargę oraz o przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi pierwszej instancji. W skardze kasacyjnej podniesiono zarzut naruszenia prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 51 Prawa budowlanego i 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie. W ocenie Skarżącego Ośrodka Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, iż wykonanie zaleceń wskazanych w Aneksie do Oceny Technicznej wykonanej przez inż. J. S. dotyczącej budowy parkingu, drogi technicznej, chodnika i schodów na skarpie na terenie Ośrodka, nie doprowadzi do zgodności inwestycji przepisami techniczno-budowlanymi. W ocenie skarżącego Ośrodka po likwidacji linii wyznaczających miejsca postojowe na odcinku "A-B" i wyłączenia z parkowania terenu utwardzonego, nie mają zastosowania przepisy powołanego rozporządzenia, ponieważ teren utwardzony nie jest parkingiem i z tego tytułu nie obowiązują inwestora wymogi zachowania określonych w tym rozporządzeniu odległości od granicy działki sąsiedniej. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. W związku ze sposobem jej zredagowania, koniecznym staje się przypomnienie, że postępowanie kasacyjne polega na badaniu podstaw kasacyjnych, którymi Naczelny Sąd Administracyjny jest związany (art. 183 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi). Związanie sądu granicami skargi kasacyjnej pociąga za sobą konieczność prawidłowego określenia ich w samej skardze. Stosownie do treści art. 174 cyt. ustawy skargę kasacyjną można oprzeć na dwóch podstawach, naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie oraz naruszeniu przepisów postępowania, o ile uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej jako podstawę kasacyjną wskazał wyłącznie naruszenie prawa materialnego polegające na niewłaściwym zastosowaniu art. 51 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. - Prawo budowlane oraz § 19 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. - w sprawie warunków technicznych (...). Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu należy przede wszystkim stwierdzić co następuje: 1. Tak wymieniony wyżej art. 51 - Prawa budowlanego jak i § 19 cytowanego rozporządzenia składają się z kilku jednostek redakcyjnych (ustępów, punktów), z których każda posiada odmienną treść. W takiej sytuacji obowiązkiem autora skargi kasacyjnej jest dokładne wskazanie nie tylko artykułu ale także ustępu czy punktu, którego zarzut dotyczy. Naczelny Sąd Administracyjny - jak to już niejednokrotnie podkreślano - jako Sąd kasacyjny nie jest uprawniony do konkretyzowania zarzutów czy też stawiania hipotez co do tego, jakiego przepisu dotyczy podstawa kasacyjna (por. wyrok NSA z dnia 24 czerwca 2004 r. (sygn. akt OSK 421/04). 2. Przypomnieć również należy, że w skardze kasacyjnej winny być przytoczone nie tylko podstawy kasacji ale także ich uzasadnienie. Nieodzownym elementem uzasadnienia podstawy kasacyjnej jest - poza dokładnym wskazaniem naruszonego przepisu podanie sposobu jego naruszenia i wyjaśnienie, na czym polega jego niewłaściwe zastosowanie i jak zdaniem skarżącego przepis ten powinien być stosowany. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna również i tego wymogu nie spełnia ograniczając się do przedstawienia przebiegu postępowania i zanegowania stanowiska Sądu I instancji. 3. Zauważyć również należy, że naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie - a tylko ten sposób naruszenia został przez autora skargi wskazany - to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego, inaczej mówiąc właściwego skonfrontowania okoliczności stanu faktycznego z hipotezą odnośnej normy prawnej. Skarga kasacyjna pozbawiona jest jakichkolwiek rozważań w tym zakresie. Podnieść również należy, że zarzucając Sądowi pierwszej instancji w petitum skargi błąd w ustaleniach, autor skargi kasacyjnej nie wskazał żadnych przepisów postępowania sądowego, które zostały naruszone, zatem także i ten zarzut nie może odnieść zamierzonego skutku. Z wymienionych wyżej przyczyn sprowadzających się głównie do wadliwego zredagowania podstaw skargi kasacyjnej, Naczelny Sąd Administracyjny uznał zarzuty skargi kasacyjnej za nieusprawiedliwione i na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, orzekł jak w sentencji.