III OSK 5100/21

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Teresa Zyglewska (spr.) Sędziowie: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski Protokolant: asystent sędziego Olga Libiszewska po rozpoznaniu w dniu 21 stycznia 2025 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej I.P. i T.P. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 15 września 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 245/20 w sprawie ze skargi I.P. i T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie z dnia 20 grudnia 2019 r., nr SKO.OŚ/4170/52/2019 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia oddala skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z 15 września 2020 r., sygn. akt II SA/Kr 245/20 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie (dalej: Sąd I instancji, WSA) oddalił skargę I.P. i T.P. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Tarnowie (dalej: SKO, Kolegium, organ) z 20 grudnia 2019 r., nr SKO.OŚ/4170/52/2019 w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia. Z powyższym rozstrzygnięciem nie zgodzili się I.P. i T.P. (dalej: skarżący kasacyjnie) i w skardze kasacyjnej zarzucili zaskarżonemu wyrokowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: 1. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez wadliwe uzasadnienie zaskarżonego wyroku, nieodpowiadające wymogom art. 141 § 4 p.p.s.a., polegające na całkowitym braku rozpoznania zarzutu skarżących, że raport bazuje na nieaktualnym stanie prawnym w zakresie emisji pyłów i gazów i nie uwzględnia zmian załącznika nr 4 oraz załącznika nr 5 zmienionych rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska z dnia 8 października 2019 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2019 r., poz. 1931; dalej: rozporządzenie), które weszły w życie 11 października 2019 r., po sporządzeniu raportu, ale przed wydaniem decyzji Wójta Gminy [...]; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. poprzez bezpodstawne uznanie, że raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest kompletny i wystarczający do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody na realizację przedsięwzięcia oraz że organy administracji sprostały wymogom prowadzenia postępowania administracyjnego w ocenie raportu, podczas kiedy raport bazuje na nieaktualnym stanie prawnym w zakresie emisji pyłów i gazów i nie uwzględnia zmian załącznika nr 4 oraz załącznika nr 5 zmienionych rozporządzeniem Ministra Ochrony Środowiska z 8 października 2019 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2019 r., poz. 1931), które weszły w życie przed wydaniem decyzji w sprawie; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 oraz art. 66 ust. 4 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2020 r., poz. 283) polegające na oddaleniu skargi oraz nieuchyleniu decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te zostały wydane na podstawie niepełnego materiału dowodowego w postaci raportu o odziaływaniu na środowisko, co skutkowało akceptacją raportu niespełniającego wymogów ustawy. Wobec tak sformułowanych zarzutów skarżący kasacyjnie wnieśli o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania na rzecz skarżących. Pismem z 4 marca 2021 r. – w odpowiedzi na wezwanie Sądu – skarżący kasacyjnie wnieśli o rozpoznanie sprawy na rozprawie. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej wskazano, że Sąd I instancji w ramach kontroli wywołanej skargą pominął ocenę, czy i w jakim zakresie zmiana aktu prawnego (załącznika do rozporządzenia) wpływa na rzetelność raportu i ewentualną ocenę, czy raport był niepełny lub nieprawdziwy. WSA poczynił ustalenia odnoszące się do kwestii oceny wpływu hałasu, natomiast w żaden sposób nie odniósł do kwestii oceny poziomów substancji w powietrzu regulowanych w załącznikach nr 4 i nr 5 rozporządzenia. W ocenie skarżących kasacyjnie treść uzasadnienia zaskarżonego wyroku nie umożliwia prześledzenia toku rozumowania Sądu i poznania racji, które stały za rozstrzygnięciem Sądu, bowiem Sąd do tego zarzutu nie odniósł się, a uzasadnienie jest niekompletne. W efekcie Sąd I instancji wadliwie uznał, ze raport o oddziaływaniu na środowisko jest kompletny i wystarczający do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach zgody. Podkreślono, że w postępowaniu administracyjnym dotyczącym oceny oddziaływania na środowisko kluczowym dowodem jest raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, gdyż na nim opiera się organ wydający decyzję rozstrzygającą co do istoty sprawy. Raport powinien być zupełny i rzetelny, wolny od niejasności i nieścisłości. Jeżeli są jakiekolwiek uwagi i wątpliwości do sporządzonego stosownie do obowiązujących przepisów i wyznaczonego zakresu raportu, to organ powinien podejmować działania w celu jego wyeliminowania. Zdaniem skarżących, przyjęcie przez WSA, że raport jest kompletny i wystarczający, a organy obu instancji sprostały wymogom gromadzenia i oceny materiału dowodowego w tym zakresie jest błędne. Zarówno organy administracji, jak i WSA dopuściły się naruszenia przepisów postępowania dotyczących obowiązku zebrania i rozważenia materiału dowodowego oraz dokładnego ustalenia stanu faktycznego. Skarżący kasacyjnie podnieśli, że WSA oddalił skargę oraz nie uchylił decyzji organów obu instancji, pomimo iż decyzje te zostały wydane w sytuacji zmiany treści załącznika nr 4 oraz załącznika nr 5 do rozporządzenia, które weszły w życie 11 październik 2019 r., czyli przed wydaniem decyzji Wójta Gminy [...]. Raport będący podstawą podjęcia decyzji administracyjnych w przedmiotowej sprawie, które zostały utrzymane przez oddalenie skargi, bazuje zatem na wartościach zawartych w załącznikach nr 4 i nr 5 rozporządzenia, które nie były aktualne w chwili wydania decyzji administracyjnej. Wskazano również, że w sprawie tej samej inwestycji, w reakcji na skargę skarżących kasacyjnie, WSA uchylił decyzję Wójta Gminy [...] wyrokiem z 11 kwietnia 2013 r. w sprawie o sygn. akt II SA/Kr 192/13, biorąc pod uwagę, że w wyniku zmiany treści załączników do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu nie było jasne, jakie wartości zostały przyjęte w karcie informacyjnej przedsięwzięcia. Zdaniem skarżących kasacyjnie, w warunkach niniejszej sprawy trzeba mieć na uwadze, jakich zmian dokonano przez zmianę wartości zawartych w załącznikach nr 4 i nr 5 rozporządzenia. Mianowicie obniżono poziom alarmowy i informowania dla niektórych substancji w powietrzu w µg/m3. I tak w załączniku nr 4 obniżono poziom alarmowy dla pyłu zawieszonego PM 10 z wartości 300 do wartości 150, a w załączniku nr 5 obniżono poziom informowania o stężeniu pyłu zawieszonego PM10 z wartości 200 do wartości 100. Sytuacja powyższa powoduje, że nie zostało wyjaśnione, czy ustalenia raportu oraz metoda ustalenia treści raportu w zakresie modelowania poziomów substancji w powietrzu są zgodne z obowiązującymi w dniu wydania decyzji dopuszczalnymi poziomami substancji w powietrzu. Skarżący kasacyjnie stoją na stanowisku, że raport który legł u podstawy wydania decyzji jest zatem niepełny, a Sąd I instancji nie dokonał właściwej kontroli instancyjnej. Ze względu na fakt, że sporządzenie, uzupełnienie czy aktualizacja raportu wymaga wiedzy specjalnej, organy obu instancji powinny były dokonać stosownego uzupełnienia raportu przez jego autora lub innych biegłych, a Sąd winien był uchylić decyzje organów administracji obu instancji. Dokonanie takich ustaleń nie jest bowiem dopuszczalne. Pismem z 20 kwietnia 2021 r. – w odpowiedzi na skargę kasacyjną – uczestnik postępowania G.S. wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej, zasądzenie zwrotu kosztów postępowania oraz rozpoznanie sprawy na rozprawie. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.) Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie jest zasadna i nie zasługuje na uwzględnienie. Naczelny Sąd Administracyjny analizując treść zarzutów, a także biorąc pod uwagę uzasadnienie skargi kasacyjnej, doszedł do przekonania, że istotą omawianych zarzutów jest zakwestionowanie kompletności złożonego w sprawie raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko oraz zakwestionowanie rzetelności jego weryfikacji co do ustawowych wymagań wynikających z art. 66 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (Dz.U. z 2018 r., poz. 2081 ze zm.; dalej: ustawa środowiskowa, u.i.o.ś.). Przypomnieć należy, że ustawa środowiskowa stanowi transpozycję dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz.UE.L 26 z 28.01.2012, str. 1), zmienionej dyrektywą Parlamentu Europejskiego i Rady 2014/52/UE z 16 kwietnia 2014 r. (Dz. Urz.UE.L 124 z 25.04.2014, str. 1). Podstawowym elementem postępowania w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia jest ocena oddziaływania tego przedsięwzięcia na środowisko. Ocena ta obejmuje weryfikację raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, uzyskanie, a następnie analizę uzgodnień i opinii pod kątem ich uwzględnienia w decyzji środowiskowej oraz ocenę prawidłowości postępowania mającego zapewnić udział społeczeństwa w tym postępowaniu, jak i w tym zakresie rozpatrzenie uwag i zarzutów do raportu. W postępowaniu w sprawie określenia środowiskowych uwarunkowań raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko stanowi podstawowy dowód w sprawie, ponieważ w postępowaniu tym wymagana jest wiedza specjalistyczna. Z tego względu taki raport ma charakter specjalistycznego opracowania uwzględniającego aktualny stan prawny w zakresie jego wymagań formalnych, a autorzy takiego opracowania - zgodnie z utrwalonym orzecznictwem sądowoadministracyjnym - powinni posiadać wiedzę specjalistyczną (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 stycznia 2023 r., sygn. akt III OSK 1514/21 - orzeczenia sądów administracyjnych są dostępne w bazie internetowej na stronie NSA: orzeczenia.nsa.gov.pl). Z punktu widzenia zasad postępowania w sprawie oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, raport jest dokumentem prywatnym. Raport nie stanowi opinii biegłego w rozumieniu art. 84 k.p.a., lecz jest to dokument, który posiada szczególną moc dowodową, która wynika przede wszystkim z kompleksowej oceny przedsięwzięcia. Ten szczególny charakter raportu wynika z jednej strony z jego celu, jakim jest określenie oddziaływania danego przedsięwzięcia na środowisko. Z drugiej strony wynika to ze specyfiki postępowania w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań realizacji przedsięwzięcia, które jest postępowaniem z udziałem społeczeństwa tzn. z udziałem podmiotów, które nie muszą dysponować w tego rodzaju sprawach interesem prawnym ani nawet interesem faktycznym, ale ustawodawca zapewnia im dostęp do informacji o wpływie danego przedsięwzięcia na środowisko. Raport jako dowód podlega ocenie na zasadach określonych w art. 7, art. 77, art. 80 i art. 81 k.p.a. Właściwy organ jest zobowiązany do sprawdzenia treści raportu w kontekście spełnienia przez niego warunków, o jakich stanowi art. 66 ustawy środowiskowej oraz jego aktualności i rzetelności sporządzenia. Organ nie jest zatem związany treścią raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, co powoduje, że dokonując jego oceny powinien dążyć do wydania orzeczenia odpowiadającego wyrażonej w art. 7 k.p.a. zasadzie prawdy obiektywnej. Zadaniem organu prowadzącego postępowanie jest zatem w pierwszej kolejności sprawdzenie raportu pod względem spełnienia wymogów formalnych oraz materialnych. Obowiązkiem organu jest również weryfikacja materiałów stanowiących podstawę sporządzonego raportu. Ponadto, chociaż organ nie jest związany treścią raportu, to ustalenia w nim zawarte mogą kształtować treść osnowy decyzji środowiskowej, jeżeli raport jest rzetelny, spójny, wolny od niejasności i nieścisłości. Raport może być kwestionowany przez strony, jak i również przez przedstawicieli społeczeństwa (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 kwietnia 2015 r., sygn. akt II OSK 2213/13). Organ ocenia zatem raport pod kątem jego zupełności, rzetelności i spójności. W konsekwencji jednak, kwestionowanie merytorycznej treści raportu przez strony postępowania możliwe jest wyłącznie na podstawie dokumentu posiadającego taką samą moc dowodową, a więc tzw. kontrraportu, czyli opinii sporządzonej również przez osobę posiadającą wiadomości specjalne. Skarżący kasacyjnie upatrują naruszenia przez Sąd I instancji art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 oraz art. 66 ust. 4 ustawy środowiskowej w nieuzasadnionym przyjęciu przez Sąd, iż przedstawiony raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest rzetelny i kompletny, choć nie uwzględnia zmian wynikających ze zmiany załącznika nr 4 i nr 5 do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2019 r., poz. 1031), wprowadzonych rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 8 października 2019 r. zmieniającym rozporządzenie w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. poz. 1931). Ze stanowiskiem tym nie sposób się zgodzić. Zauważyć bowiem należy, że w zaskarżonym wyroku Sąd wskazał i szczegółowo wyjaśnił, z jakich powodów, jego zdaniem, organy dokonały właściwej oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego. Stanowisko to Naczelny Sąd Administracyjny w składzie rozpoznającym niniejszą skargę kasacyjną w pełni podziela. Wbrew twierdzeniom skargi kasacyjnej stan faktyczny sprawy nie budził wątpliwości, a materiał dowodowy został zebrany w wystarczającym stopniu. W skardze kasacyjnej skarżący kasacyjnie kwestionują nie tyle ustalenia stanu faktycznego sprawy, lecz wnioski organów, zaakceptowane następnie przez Sąd I instancji. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji, poprzez analizę dokumentów zawartych w aktach administracyjnych, Wojewódzki Sąd Administracyjny zasadnie nie dopatrzył się tego rodzaju uchybień, które musiałyby skutkować wyeliminowaniem z obrotu prawnego kwestionowanych decyzji. Po wnikliwej analizie materiału sprawy i procedur poprzedzających wydanie zaskarżonej decyzji, trafnie stwierdził, że organy prowadzące kontrolowane postępowanie wypełniły zawarty w art. 7 k.p.a. nakaz dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy oraz określony w przepisie art. 77 § 1 k.p.a. obowiązek zebrania i rozpatrzenia w sposób wyczerpujący materiału dowodowego. Przyjęta w sprawie faktyczna podstawa rozstrzygnięć ustalona została z uwzględnieniem wymogów wynikających z przepisów art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. Sąd zasadnie uznał, że organy ustaliły wszystkie istotne do załatwienia sprawy okoliczności faktyczne i prawne, a zgromadzony w sprawie materiał dowodowy, w szczególności raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko ma walor kompletności, zaś jego ocena nie nosi znamion dowolności. Należy przy tym podkreślić, że zarzutem naruszenia art. 107 § 3 k.p.a. nie można podważać oceny sformułowanej przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, o ile nie jest ona wewnętrznie sprzeczna lub pozbawiona elementów wymaganych treścią tego przepisu, co w tej sprawie nie miało miejsca. Odnosząc się natomiast do zarzutów w zakresie braku uwzględnienia zmienionego stanu prawnego, wskazać należy za organem, że w decyzji, w warunkach, które należy spełnić na etapie eksploatacji lub użytkowania przedsięwzięcia określono, że stężenia substancji zanieczyszczających emitowanych do powietrza atmosferycznego nie mogą przekraczać wartości dopuszczalnych określonych w § 2 - § 4 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. z 2012 r., poz. 1031) oraz § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 26 stycznia 2010 r. w sprawie wartości odniesienia dla niektórych substancji w powietrzu (Dz. U. Nr 16, poz. 87), a poziom natężenia hałasu nie może przekraczać dopuszczalnych wartości równoważnego poziomu dźwięku (A) na terenach chronionych akustycznie określonych w § 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 14 czerwca 2007 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów hałasu w środowisku (Dz.U. z 2014 r., poz. 112). Zapisy powyższe obligują inwestora do uwzględnienia aktualnie obowiązującego stanu prawnego, w szczególności w zakresie normowanym rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 24 sierpnia 2012 r. w sprawie poziomów niektórych substancji w powietrzu (Dz.U. z 2012 r., poz. 1031). Zamieszczenie w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko przepisów rozporządzenia obowiązującego w dniu jego sporządzenia nie zwalnia inwestora z obowiązku przestrzegania aktualnie obowiązujących regulacji prawnych, z uwzględnieniem dokonanych zmian. Wskazywana przez skarżących kasacyjnie zmiana rozporządzenia dotyczyła wysokości określonych substancji w powietrzu, a nie sposobu prowadzenia pomiarów, nie ma zatem wpływu na treść sporządzonego raportu. Powyższe rozważania przesądzają o niezasadności zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a., art. 80 k.p.a. i art. 107 § 3 k.p.a. oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. w zw. z art. 7, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. w zw. z art. 62 ust. 1 oraz art. 66 ust. 4 ustawy środowiskowej W konsekwencji nie zasługuje na uwzględnienie zarzut dotyczący naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Zgodnie z treścią tego przepisu, uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. zasadniczo wówczas, gdy uzasadnienie orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego nie zawiera stanowiska co do stanu faktycznego przyjętego za podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia (zob. uchwała składu 7 sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt II FPS 8/09) lub sporządzone jest w taki sposób, że nie jest możliwa kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku, albowiem funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny, co tworzy po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda jego kontroli, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 12 października 2010 r., sygn. akt II OSK 1620/10). Brak przekonania skarżącego kasacyjnie o trafności rozstrzygnięcia sprawy, w tym do przyjętego kierunku wykładni i zastosowania prawa, czy też odnośnie do oceny zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, której rezultat nie koresponduje z oczekiwaniami wnoszącego skargę kasacyjną, nie oznacza wadliwości uzasadnienia wyroku, i to w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. To, że stanowisko zajęte przez Sąd I instancji jest odmienne od prezentowanego przez wnoszącego skargę kasacyjną nie oznacza, iż uzasadnienie wyroku zawiera wady konstrukcyjne czy też, że jest wadliwe w stopniu uzasadniającym uchylenie wydanego w sprawie rozstrzygnięcia. Dlatego - co należy podkreślić - polemika z merytorycznym stanowiskiem sądu administracyjnego I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez zarzut jego naruszenia nie można bowiem skutecznie zwalczać, ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego, ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa. Podkreślenia ponadto wymaga, że prawidłowo sporządzone uzasadnienie wyroku nie wymaga szczegółowego odniesienia się do wszystkich zarzutów skargi oraz podniesionej w niej argumentacji, a jedynie w zakresie niezbędnym do przeprowadzenia kontroli zaskarżonego aktu administracyjnego. Sam fakt braku wyraźnego odniesienia się przez Sąd I instancji do niektórych zarzutów skargi lub pominięcia w rozważaniach niektórych elementów stanu faktycznego sprawy, nie stanowi podstawy do uznania, że zaskarżony wyrok został wydany z naruszeniem art. 141 § 4 p.p.s.a. (vide wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 21 września 2017 r., sygn. akt I GSK 1329/15). W niniejszej sprawie Wojewódzki Sąd Administracyjny w sposób wystarczający, umożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej zaskarżonego wyroku, odniósł się do zarzutów skargi i wyjaśnił, z jakich przyczyn podzielił stanowisko organu i uznał, że zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Skoro więc podniesione w skardze kasacyjnej zarzuty okazały się nieskuteczne, Naczelny Sąd Administracyjny nie miał podstaw do jej uwzględnienia, co z kolei skutkowało oddaleniem skargi kasacyjnej w oparciu o art. 184 p.p.s.a.