I SAB/Gd 5/24

SENTENCJA Dnia 16 grudnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Irena Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 16 grudnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym wniosku R.K. o uzupełnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z 9 października 2024 r., sygn. akt I SAB/Gd 5/24 w sprawie ze skargi na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2023 r. postanawia odmówić uzupełnienia wyroku UZASADNIENIE Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku wyrokiem z 9 października 2024 r., w sprawie ze skargi R.K. na przewlekłość postępowania Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku (dalej zwane Kolegium) w sprawie ustalenia wysokości podatku od nieruchomości za 2023 r. stwierdził, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa oraz oddalił skargę w pozostałym zakresie. W piśmie z 14 listopada 2024 r. strona złożyła wniosek o uzupełnienie wyroku stwierdzając, że Sąd nie orzekł o całości skargi, nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które powinien zamieścić z urzędu, a uzasadnienie wyroku jest niezgodne ze stanem faktycznym w sprawie. W uzasadnieniu wniosku wskazane zostało, że Sąd nie zamieścił w wyroku orzeczenia, jakie powinien zamieścić zgodnie z wnioskiem zawartym na stronie 5 skargi. Zdaniem strony Sąd nie odniósł się także do wniosku o stwierdzenie, że działanie organu miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz do wniosku o wymierzenie organowi grzywny lub zasądzenie sumy pieniężnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 157 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – dalej w skrócie "p.p.s.a.", strona może w ciągu czternastu dni od doręczenia wyroku z urzędu - a gdy wyroku nie doręcza się stronie od dnia ogłoszenia - zgłosić wniosek o uzupełnienie wyroku, jeżeli sąd nie orzekł o całości skargi albo nie zamieścił w wyroku dodatkowego orzeczenia, które według przepisów ustawy powinien był zamieścić z urzędu. Zgodnie zaś z art. 157 § 2 p.p.s.a., wniosek o uzupełnienie wyroku co do zwrotu kosztów sąd może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym. Na mocy § 3 tego artykułu, orzeczenie uzupełniające wyrok zapada w formie wyroku, chyba że uzupełnienie dotyczy wyłącznie kosztów. W pierwszej kolejności należy odnieść się do sformułowanego przez stronę żądania uzupełnienia uzasadnienia wydanego w sprawie wyroku. Sąd stwierdza, że uregulowana w art. 157 § 1 p.p.s.a. możliwość uzupełnienia orzeczenia sądu, przewidziana jest wyłącznie w odniesieniu do uzupełnienia sentencji wyroku, nie zaś jego uzasadnienia. Nie jest bowiem możliwe uzupełnienie wyroku w zakresie dotyczącym uzasadnienia (zob. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz, pod red. R. Hausera i M. Wierzbowskiego, wyd. C.H.BECK, Warszawa 2015, str. 642 oraz powołane tam orzecznictwo). Takie działanie zmierzałoby w istocie do zmiany uzasadnienia przez zamieszczenie w nim wskazanych przez stronę okoliczności. Uzupełnienie orzeczenia, o jakim mowa w art. 157 § 1 p.p.s.a., dotyczy natomiast sytuacji, w której orzeczenie to jest niekompletne. W ocenie Sądu, wniosek o uzupełnienie uzasadnienia wyroku nie jest i nie może być "dodatkowym środkiem zaskarżenia" uruchamiającym jeszcze jedno, dodatkowe, poza przewidzianymi przez ustawę Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, postępowanie kontrolne. Zakres uzupełnienia wyroku, którego domaga się skarżący nie mieści się w określonym w art. 157 § 1 p.p.s.a. katalogu okoliczności, których wystąpienie upoważnia do złożenia wniosku o uzupełnienie wyroku. Analiza wniosku prowadzi bowiem do stwierdzenia, że w istocie zmierza on do zmiany merytorycznej treści uzasadnienia poprzez zobligowanie Sądu do wskazania okoliczności, które nie legły u podstaw wydanego rozstrzygnięcia. Taka sytuacji, w ramach instytucji uregulowanej w art. 157 § 1 p.p.s.a. jest niedopuszczalna. Jeżeli zdaniem stron, wydany wyrok nie uwzględnia wszystkich okoliczności, które w ocenie skarżącego mają istotne znaczenie dla sprawy, to strona niezadowolona z treści rozstrzygnięcia może kwestionować je w drodze złożenia środka zaskarżenia (skargi kasacyjnej). Prawidłowość poglądów i zapatrywań Sądu wyrażonych w treści uzasadnienia nie może jednak podlegać zmianom w trybie art. 157 § 1 p.p.s.a. Z uwagi na powyższe, wniosek strony skarżącego o uzupełnienie uzasadnienia wyroku należało uznać za niezasadny. Odnośnie pozostałych wniosków skarżącego Sąd wskazuje, że w punkcie drugim wyroku została przesądzona kwestia tego, że przewlekłe prowadzenie postępowania nie miało miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Wyrok zawiera zatem rozstrzygnięcie w zakresie, na jaki wskazuje treść art. 149 § 1a p.p.s.a. Ze wskazanego przepisu wynika bowiem, że w sytuacji uwzględnienia skargi na przewlekłe prowadzenie postępowania sąd jednocześnie stwierdza, czy miało ono miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Brakiem rozstrzygnięcia w tym zakresie nie jest natomiast sytuacja, jak interpretuje to skarżący, w której treść orzeczenia Sądu jest odmienna od oczekiwań strony wnoszącej skargę i sformułowanych przez stronę żądań. Brak było również podstaw do tego, aby uzupełnić wyrok o rozstrzygnięcie w przedmiocie nałożenia na organ grzywny lub zasądzenia sumy pieniężnej. Sąd nie znalazł bowiem podstaw do uwzględnienia wniosku strony w tym przedmiocie, a przesłanki tej decyzji wyjaśnił w treści uzasadnienia do wyroku. Stanowisko Sądu w tym zakresie znalazło także swoje odzwierciedlenie w treści rozstrzygnięcia poprzez wskazanie w sentencji, że w tym zakresie skarga została oddalona. Jeżeli chodzi natomiast o zobowiązanie przez Sąd organu, do wydania aktu w określonym terminie, o co strona wnosiła na stronie 5 skargi, Sąd wskazuje, że zawarcie takiego rozstrzygnięcia było bezprzedmiotowe. Kolegium, w następstwie wniesionego przez stronę odwołania, wydało bowiem decyzję w dniu 23 maja 2024 r. Dodać należy, że w niniejszym postępowaniu przedmiotem skargi było przewlekłe prowadzenie postępowania przez Kolegium przy rozpatrywaniu odwołania strony, wniesionego od decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji. Sąd nie mógł zatem w treści wyroku rozstrzygać o uprawnieniach skarżącego wynikających z przepisów prawa materialnego, tj. z ustawy z dnia 12 stycznia 1991 r. o podatkach i opłatach lokalnych. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 157 § 1 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji