I SA/Sz 1235/14

SENTENCJA Dnia 4 grudnia 2014 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie w składzie: Przewodnicząca Sędzia WSA – Marzena Kowalewska po rozpatrzeniu w dniu 4 grudnia 2014 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi H.K. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej z dnia 29 lipca 2014 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę, 2. oddalić wniosek o przyznanie prawa pomocy w zakresie częściowym obejmującym zwolnienie od kosztów sądowych. UZASADNIENIE H.K. w dniu 4.09.2014 r. (data nadania pisma w placówce pocztowej) wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie skargę z dnia 2.09.2014 r. na postanowienie Dyrektora Izby Skarbowej– zwanego dalej: "organem odwoławczym" z dnia 29.07.2014 r., nr [...] w przedmiocie zawieszenia postępowania egzekucyjnego. Zaskarżone postanowienie zostało prawidłowo doręczone (na podstawie art. 43 ustawy z dnia – w trybie zastępczym) dorosłemu domownikowi, który podjął się oddania przesyłki adresatowi strony, w dniu 4.08.2014 r. Zawierało ono prawidłowe pouczenie, że skargę należy wnieść do sądu administracyjnego za pośrednictwem organu, w terminie 30 dni od dnia doręczenia decyzji za pośrednictwem organu. Termin do wniesienia skargi upłynął w dniu 3 września 2014 r. Skarżąca wskazała, że Urząd Skarbowy nie przeprowadził postępowania wyjaśniającego zgodnie z KPA. Natomiast organ odwoławczy wydał postanowienie, w którym umorzył postępowanie odwoławcze w części dotyczącej tytułów wykonawczych nr [...], [...], [...] i w pozostałej części utrzymuje zaskarżone postanowienie organu I instancji w mocy, z czym Skarżąca się nie zgadza. Odpowiadając na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, jako wniesionej po terminie, a w przypadku jej merytorycznego rozpatrywania o jej oddalenie. Co do meritum sprawy organ podtrzymał swoje stanowisko zawarte w zaskarżonym postanowieniu. W piśmie z dnia 4.11.2014 r. Skarżąca wniosła o zwolnienie jej od kosztów od skargi na postanowienie organu odwoławczego. Pełnomocnik Skarżącej w piśmie 19.11.2014 r. złożonym osobiście w biurze podawczym WSA w Szczecinie zwrócił się z wnioskiem o zobowiązanie uczestnika postępowania tj. Poczty Polskiej S.A. o przedłożenie dokumentów związanych z abonamentem. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie uznał co następuje: Zgodnie z przepisem art. 53 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2012 r., poz. 270 ze zm.) – zwanej dalej: "P.p.s.a." skargę wnosi się w terminie 30 dni od dnia doręczenia skarżącemu rozstrzygnięcia w sprawie. Przepis art. 54 § 1 P.p.s.a. stanowi, że skargę do sądu administracyjnego wnosi się za pośrednictwem organu, którego działanie, bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania jest przedmiotem skargi. Na podstawie art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd odrzuca skargę wniesioną po upływie terminu do jej wniesienia. Sąd ustalił, że zaskarżone postanowienie organu odwoławczego doręczone zostało zgodnie z trybem przewidzianym w art. 43 K.p.a. za pokwitowaniem dorosłemu domownikowi w dniu 4.08.2014 r. (zgodnie z adnotacją zamieszczoną na ZPO). Natomiast Skarżąca złożyła skargę z dnia 2.09.2014 r. za pośrednictwem organu odwoławczego w placówce pocztowej w dniu 4.09.2014 r. (zgodnie z pieczęcią znajdującą się na kopercie). Skoro więc postanowienie organu odwoławczego została skutecznie doręczona w trybie zastępczym Skarżącej w dniu 4.08.2014 r., to 30 dniowy termin do wniesienia skargi do sądu administracyjnego upłynął w dniu 3.09.2014 r. Tymczasem Skarżąca wniosła skargę w dniu 4.09.2014 r. W konsekwencji, stwierdzić należy, że skarga wniesiona została z uchybieniem ustawowego terminu do jej wniesienia. Ponadto, zgodnie z przepisem art. 222 P.p.s.a. nie żądano od skarżącej wpisu od skargi, a zatem sąd na obecnym etapie nie ma podstaw, by orzekać o kosztach postępowania. Odnosząc się do wniosku strony skarżącej o przyznanie prawa pomocy stwierdzić należało, że stosownie do brzmienia art. 247 p.p.s.a. prawo pomocy nie przysługuje stronie w razie oczywistej bezzasadności jej skargi. W tej sytuacji, na podstawie przepisu art. 58 § 1 pkt 2 P.p.s.a., sąd orzekł jak w sentencji postanowienia.