II SA/Go 223/23

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Grażyna Staniszewska Sędziowie Sędzia WSA Adam Jutrzenka-Trzebiatowski Sędzia WSA Jarosław Piątek (spr.) Protokolant st. sekr. sąd. Elżbieta Dzięcielewska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 16 listopada 2023 r. sprawy ze skargi M.S. na decyzję Wojewody z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie zatwierdzenia projektu zagospodarowania terenu i projektu architektoniczno-budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę oddala skargę. UZASADNIENIE Decyzją z dnia [...] grudnia 2022 r. nr [...] Starosta, działając na postawie art. 28, art. 33 ust.1, art. 34 ust. 4 i art. 36 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 2351 ze zm., aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 682, dalej jako P.b.) oraz na podstawie art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, aktualny tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 775, dalej jako k.p.a.), zatwierdził projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielił P Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] na działce nr [...]. W uzasadnieniu organ wskazał, iż w dniu 10 października 2022 r. do Starostwa Powiatowego wpłynął wniosek P.M. działającego w imieniu i na rzecz P Sp. z o. o. o wydanie decyzji udzielającej pozwolenia na budowę wskazanej wyżej inwestycji. Planowane przedsięwzięcie znajduje się na terenie nie objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego, dlatego też Burmistrz wydał decyzję o ustaleniu lokalizacji celu publicznego z dnia [...] maja 2022 r. Wskutek złożonego odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze decyzją z dnia [...] sierpnia 2022 r. utrzymało zaskarżoną decyzję o ustaleniu celu publicznego w mocy. Decyzja ta stała się ostateczna w administracyjnym toku instancji. Dalej organ zauważył, że z dniem 4 czerwca 2022 r. weszło w życie Rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071). Nowelizacja uchyliła przepisy § 2 ust. 1 pkt 7 oraz § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym planowana inwestycja nie stanowi przedsięwzięcia określonego w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r. poz. 1839). Obszar oddziaływania wskazany w projekcie został wyznaczony na podstawie zasięgów przewidywanych obszarów pola elektromagnetycznego o poziomach wyższych niż dopuszczalne zgodnie z Rozporządzeniem Ministra Środowiska z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448). W związku z tym zasięg pola elektromagnetycznego o wartości przekraczającej normy dopuszczalne wystąpią w wolnej przestrzeni na wysokości powyżej 57,7 m n.p.t do odległości 4,21 m od miejsca instalacji anten. Zdaniem organu I instancji rozwiązania projektowe przedstawione w projekcie gwarantują brak przekroczeń dopuszczalnej gęstości strumienia energii pola elektromagnetycznego w miejscach dostępnych dla ludzi. Analizie poddano zagospodarowanie terenu wokół planowanej inwestycji stwierdzając, iż na terenie objętym zamierzeniem budowlanym (w osi określonych azymutów oraz w odległości do 70 m od miejsca posadowienia masztu) nie występują siedliska ludzkie, co do których istniałoby zagrożenie przekroczenia dopuszczalnej wartości promieniowania. Nieruchomość objęta planowanym zamierzeniem inwestycyjnym nie znajduje się na terenie obszaru wymagającego specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, jak również siedlisk przyrodniczych objętych ochroną w ramach Natury 2000 oraz nie znajduje się na innych terenach objętych ochroną. Planowane przedsięwzięcie nie znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków, przy czym w granicy terenu inwestycji występuje stanowisko archeologiczne. W związku z powyższym Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] września 2022 r. udzielił pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych w związku z budową stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] zlokalizowanej na działce nr ew. [...]. Ustalono również, że zgodnie ze wskazaniami wynikającymi z Hydroportalu publikującego mapy zagrożenia powodziowego i mapy ryzyka powodziowego nieruchomość objęta wnioskiem nie znajduje się na obszarach zagrożenia i ryzyka powodziowego. Dokonując analizy przedłożonej do wniosku dokumentacji projektowej organ stwierdził ponadto, iż spełnia ona wymagania określone w przepisach Prawa budowlanego. Projekt jest zgodny z decyzją, a projekt zagospodarowania terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Projekt jest kompletny i zawiera wymagane opinie, uzgodnienia, pozwolenia oraz sprawdzenia, wykonany jest i sprawdzony przez osobę posiadającą stosowne uprawnienia budowlane. Ponadto inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane. Odwołanie od powyższej decyzji złożył M.S. wskazując, że jest właścicielem nieruchomości sąsiedniej i nie zgadza się na bliskie sąsiedztwo stacji bazowej telefonii komórkowej w stosunku od jego nieruchomości. Wyjaśnił, że zainwestował w swój dom i działkę duże pieniądze i chce żyć i czuć się bezpiecznie. Ponadto podniósł, że maszty antenowe "szpecą architekturę krajobrazu wiejskiego". Wskazał też, że stacja nie jest przeznaczona dla [...], zatem należy ją zlokalizować gdzie indziej. Zdaniem odwołującego się maszt z antenami od zabudowań powinno się postawić w odległości co najmniej pięć razy większej od jego wysokości. Decyzją z dnia [...] lutego 2023 r. nr [...] Wojewoda utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu decyzji organ podkreślił, że zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9110; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie; a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru: 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 4 P.b. w razie spełnienia wymagań określonych w ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Dalej Wojewoda podał, iż z akt sprawy wynika, że działka objęta inwestycją znajduje się na terenie, na którym nie obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego. W związku z tym inwestor przedłożył decyzję Burmistrza z [...] maja 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Dołączył także ostateczną decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z [...] sierpnia 2022 r., utrzymującą w mocy ww. decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Na etapie postępowania odwoławczego Wojewoda ustalił, że toczące się przed Wojewódzkim Sądem Administracyjnym w Gorzowie Wlkp. postępowanie zainicjowane skargą M.S. na decyzję SKO . nie zostało zakończone. WSA odmówił postanowieniem wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. Postanowienie nie jest prawomocne, gdyż M.S. złożył na nie zażalenie do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Wniesienie skargi do sądu administracyjnego nie wstrzymuje wykonania decyzji chyba, że wydane zostanie postanowienie o wstrzymaniu jej wykonania. Taka sytuacja jak wskazano nie ma miejsca w tej sprawie. Zatem organ obowiązany był uznać, że decyzja o lokalizacji inwestycji celu publicznego jako ostateczna podlega wykonaniu i wywołuje skutki prawne. Następnie badając zgodność zamierzenia inwestycyjnego, na podstawie art. 35 ust. 1 P.b., organ stwierdził, iż wniosek w całości spełnia wymogi tego przepisu. Zatwierdzone zaskarżoną decyzją projekt zagospodarowania terenu oraz projekt architektoniczno-budowlany są kompletne. Są one zgodne z warunkami ustalonymi w decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Zostały sporządzone przez osoby posiadające wymagane uprawnienia budowlane i legitymujące się aktualnym na dzień opracowania i sprawdzenia projektu zaświadczeniem o przynależności do izby samorządu zawodowego. Analiza materiału dowodowego sprawy prowadzi zdaniem Wojewody do wniosku, że przedłożony projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi. Inwestor złożył oświadczenie o posiadanym prawie do dysponowania na cele budowlane nieruchomością objętą wnioskiem o pozwolenie na budowę. Wojewoda przeanalizował również kwestie dotyczące wpływu przedmiotowego zamierzenia na środowisko. W wyniku dokonania analiz w tym zakresie stwierdził, że zgodnie z projektem zagospodarowania terenu zasięgi pola elektromagnetycznego o wartości większej od dopuszczalnej wystąpią na wysokości powyżej 57,7 m n.p.t. do odległości 4,21 m w płaszczyźnie poziomej. W związku z tym stwierdził, że zasięg ponadnormatywnego pola elektromagnetycznego zawiera się w granicach działki, na której realizowana będzie inwestycja i nie występuje w miejscach dostępnych dla ludności, rozumianych w myśl art. 124 ust. 2 ustawy Prawo ochrony środowiska. Z uwagi na specyficzny charakter inwestycji podlegającej na budowie stacji bazowej telefonii komórkowej, której eksploatacja związana jest z emisją pól elektromagnetycznych, organ zmuszony jest opierać się na szczegółowych danych przedstawionych przez inwestora i dołączonych do złożonego wniosku o pozwolenie na budowę. Jeżeli dokumentacja taka nie budzi zastrzeżeń, nie zawiera nieścisłości, nieprawidłowości, to nie ma podstaw, aby odmówić jej waloru wiarygodności i nie przyjąć za podstawę ustaleń faktycznych. Może być ona sporządzona na zlecenie inwestora co nie oznacza, iż jest obarczona wadliwością lub stronniczością. Dokonując samodzielnej oceny materiału przedstawionego przez inwestora organ odwoławczy stwierdził, że opracowanie to zawiera wystarczające informacje, są to informacje niebudzące wątpliwości, które w zupełności mogą posłużyć do dokonania weryfikacji przedsięwzięcia pod kątem wpływu na środowisko. Inwestycja ta nie wymaga uzyskania decyzji środowiskowej, nie jest bowiem wymieniona wśród przedsięwzięć mogących zawsze znacząco lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko określonych w rozporządzeniu Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. Na mocy rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokacyjne, o których mowa w § 2 ust. 1 pkt 7 oraz w § 3 ust. 1 pkt 8 ww. rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r., zostały wyłączone z katalogu przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko. W związku z powyższym Wojewoda stwierdził, że zostały spełnione wymagania określone w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4 P.b. i w konsekwencji organ I instancji, zgodnie z dyspozycją art. 35 ust. 4 tej ustawy, nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Odnosząc się do kwestii poniesionych w odwołaniu organ odwoławczy wyjaśnił, że o wyborze miejsca lokalizacji inwestycji decyduje inwestor. Przy wyborze tym uwzględniać musi przepisy prawa w tym prawo lokalne w postaci miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Brak takiego planu zobowiązuje inwestora do uzyskania zgody na taką lokalizację stacji bazowej w drodze decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego, co miało miejsce w niniejszej sprawie. Organ administracji architektoniczno-budowlanej w postępowaniu o wydanie pozwolenia na budowę nie może zakwestionować dokonanego przez inwestora wyboru miejsca lokalizacji inwestycji, jeśli zaprojektowany obiekt jest zgodny z przepisami regulującymi kwestię jego usytuowania na działce, w tym z warunkami określonymi w decyzji o lokalizacji inwestycji celu publicznego. Organ jest związany wnioskiem inwestora w tym zakresie i nie może mu nakazać wyboru innego miejsca do realizacji inwestycji z uwagi na sugestie stron postępowania czy innych mieszkańców miejscowości. Odnosząc się do obaw odwołującego dotyczących zagrożenia dla bezpieczeństwa zdrowotnego Wojewoda wyjaśnił, że rozpatrując sprawę dotyczącą pozwolenia na budowę organ działa na podstawie prawa i w granicach przez to prawo wyznaczonych. Brak jest regulacji, w oparciu o które możliwe byłoby stwierdzenie, że stacja bazowa jako taka, czy też każde emitowane przez nią pole elektromagnetyczne, jest szkodliwe dla zdrowia. Anteny rozsiewcze zamontowane w ramach przedmiotowej stacji bazowej będą emitowały pola o takiej gęstości mocy jedynie w miejsca dla ludności nie dostępnych. Zasięg takiej mocy pola nie przekroczy 4,5 metra od środka anteny i znajdować się będzie na wysokości powyżej 57 m. Tym samym brak jest realnej możliwości, aby mieszkańcy znaleźli się w jego zasięgu. Natomiast odnosząc się do kwestii dotyczących obniżenia wartości sąsiednich nieruchomości oraz wpływu na estetykę architektury krajobrazu wiejskiego, organ II instancji wskazał, że przy wydaniu decyzji o pozwoleniu na budowę przez organy administracji architektoniczno-budowlanej nie podlegają ocenie kwestie dotyczące ewentualnego wpływu inwestycji na wartość nieruchomości nią objętej czy też nieruchomości sąsiednich, jak również jej wpływu na estetykę architektury krajobrazu. Kwestia lokalizacji inwestycji, możliwości jej wybudowania ze względu na zachowanie ładu przestrzennego podlegała ocenie Burmistrza w postępowaniu o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego. Należy zatem ona do kompetencji innego organu i została ostatecznie rozstrzygnięta. M.S. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. skargę, w której zarzucił naruszenie norm prawa materialnego, w szczególności prawa własności (art. 140 k.c.), przepisów postępowania administracyjnego, zasad prawa administracyjnego, norm społecznych oraz podstawowych zasad współżycia społecznego i wniósł o wyeliminowanie zaskarżonej decyzji z obrotu prawnego z uwagi na jej niezgodność z prawem. Skarżący podał przykłady naruszeń prawa: - w bezpośrednim sąsiedztwie planowanej inwestycji zlokalizowane są pozostałości poniemieckiego cmentarza, tym samym zasadne winno być uzgodnienie inwestycji z właściwym organem sanitarno-epidemiologicznym, jak i z wojewódzkim konserwatorem zabytków, z uwagi na możliwość naruszenia postanowień art. 262 k.k. oraz art. 108 ustawy o ochronie zabytków i opiece nad zabytkami; - ustalona lokalizacja (przejazd przez środek prywatnej posesji) nie zapewnia właściwego (bezpośredniego) dostępu do drogi publicznej, a tym samym dojazdu służbom ratowniczym i kontrolnym (np. w sytuacji pożaru, jak miało to ostatnio miejsce w przypadku Katedry, czy choćby w wypadku podejrzenia przekroczeń dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w miejscach dostępnych dla ludności, w związku z funkcjonowaniem stacji bazowych - uprawnienie organów inspekcji ochrony środowiska w oparciu o art. 2 ust. 1 pkt 1 ustawy o inspekcji ochrony środowiska; - zbyt bliska odległość od zabudowań mieszkalnych może wskazywać na naruszenie normy prawnej określonej w art. 121 w związku z art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia Prawo ochrony środowiska; - ustalona lokalizacja jest szczególnie uciążliwa dla okolicznych mieszkańców zarówno ze względów zdrowotnych, jak również finansowych (bezpośredni wpływ na wartość ich nieruchomości) oraz estetycznych (ponad 50 metrowa wieża górująca nad maksymalnie dwukondygnacyjnymi budynkami z całą pewnością nie będzie atrakcją na miarę wieży Eiffla w Paryżu); - w Sołectwie już jest jedna lokalizacja stacji bazowych telefonii komórkowych, tym samym niezrozumiałym jest ustalanie kolejnej lokalizacji zamiast dołączenia do już istniejącej, skoro w określonej lokalizacji już funkcjonują tego typu urządzenia (i chyba nawet funkcjonują one bardzo dobrze, gdyż nie są znane jakiekolwiek skargi na ich złe funkcjonowanie) i jest tam już przygotowana do tego odpowiednia infrastruktura techniczna, to wydawać by się mogło, że owa lokalizacja jest wręcz idealna dla tego typu instytucji - niestety jednak nie w tym przypadku - rodzi to istotne wątpliwości, czy przedmiotowa inwestycja jest rzeczywiście inwestycją celu publicznego stricte dla mieszkańców Sołectwa, bo gdyby tak było to zgodnie z wszelkimi regułami prowadzenia biznesu, proponowana przez mieszkańców w odwołaniu lokalizacja wydaje się wręcz idealna i to zarówno ze względu na obszar oddziaływania, jak i jej przygotowanie techniczne. W ocenie skarżącego taniej jest podłączyć się do już istniejącej infrastruktury niż przygotowywać wszystko od podstaw. Natomiast zdecydowanie niepokoi mieszkańców fakt, że skoro tak się nie dzieje, to znaczy, że coś może być nie w porządku (w domyśle: sprzeczne z określonymi normami, być może nawet prawnymi) i rodzi to podejrzenia, że owa inwestycja celu publicznego realizować ma cel publiczny, tyle że dla sąsiedniego sołectwa; - zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. przedłożony projekt budowlany nie może naruszać żadnych przepisów, w szczególności również tych, które ustawodawca nie wskazał wprost, tymczasem zarówno organ pierwszej, jak i drugiej instancji wydaje się zawężać swoją kontrolę (sprawdzenie zgodności) jedynie do drugiej części przepisu tj. do zgodności z przepisami techniczno-budowlanymi - a więc jedynie częściowo wykonuje swoje obowiązki (realizuje uprawnienia), tym samym twierdzenie organu, że nie mógł odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę jest nietrafne w niniejszej sprawie. - gdyby - teoretycznie - przyjąć argument organów I i II instancji o braku możliwości odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.) w niniejszej sprawie, to okazałoby się, że całokształt przepisów odnośnie wydania decyzji w sprawie pozwolenia na budowę ma jedynie charakter przepisów blankietowych - organ ma zatwierdzić to, co inwestor przedstawi, bez względu na przepisy; - mieszkańcy lokalnej społeczności w żaden sposób nie mogą decydować o sprawach im najbliższych, w tym wypadku o inwestycji, która narusza ich najżywotniejsze interesy. W odpowiedzi na skargę organ podtrzymał swoje stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji i wniósł o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634; dalej jako p.p.s.a.) uwzględnienie przez sąd administracyjny skargi następuje, gdy sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania, inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną w niej podstawą prawną. Oznacza to, że bierze pod uwagę wszelkie naruszenia prawa, a także wszystkie przepisy, które powinny znaleźć zastosowanie w rozpoznawanej sprawie, niezależnie od żądań i wniosków podniesionych w skardze – w granicach sprawy, wyznaczonych przede wszystkim rodzajem i treścią zaskarżonego aktu. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (art. 134 § 2 p.p.s.a.). Przedmiot tak rozumianej kontroli w niniejszej sprawie stanowiła decyzja Wojewody z dnia [...] lutego 2023 r., utrzymująca w mocy decyzję Starosty z dnia [...] grudnia 2022 r. zatwierdzającą projekt zagospodarowania terenu i projekt architektoniczno-budowlany i udzielającą P Sp. z o.o. pozwolenia na budowę stacji bazowej telefonii komórkowej [...] nr [...] na działce nr [...]. Materialnoprawną podstawę kontrolowanego aktu stanowiły przepisy P.b. Zgodnie z treścią art. 28 ust. 1 P.b., roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Natomiast zgodnie z art. 35 ust. 1 P.b. (w brzmieniu od 10 sierpnia 2022 r.), przed wydaniem decyzji o pozwoleniu na budowę lub odrębnej decyzji o zatwierdzeniu projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego organ administracji architektoniczno-budowlanej sprawdza: 1) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego z: a) ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu, b) wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności określonymi w decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, o której mowa w art. 71 ust. 1 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko, c) ustaleniami uchwały o ustaleniu lokalizacji inwestycji mieszkaniowej; 2) zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi; 3) kompletność projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego, w tym dołączenie: c) kopii zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7, dotyczącego projektanta i projektanta sprawdzającego, 3a) dołączenie: a) wymaganych opinii, uzgodnień, pozwoleń i sprawdzeń, b) oświadczeń, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 9 i 10; 4) posiadanie przez projektanta i projektanta sprawdzającego odpowiednich uprawnień budowlanych na podstawie: a) kopii dokumentów, o których mowa w art. 34 ust. 3d pkt 1 - w przypadku uprawnień niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku uprawnień wpisanych do tego rejestru; 4a) przynależność projektanta i projektanta sprawdzającego do właściwej izby samorządu zawodowego na podstawie: a) zaświadczenia, o którym mowa w art. 12 ust. 7 - w przypadku osób niewpisanych do centralnego rejestru osób posiadających uprawnienia budowlane, b) danych w centralnym rejestrze osób posiadających uprawnienia budowlane - w przypadku osób wpisanych do tego rejestru. W razie spełnienia wymagań określonych w art. 35 ust. 1 oraz w art. 32 ust. 4, organ administracji architektoniczno-budowlanej nie może odmówić wydania decyzji o pozwoleniu na budowę (art. 35 ust. 4 P.b.). Planowana inwestycja dotyczy budowy stacji bazowej telefonii komórkowej [...] – wieża typu [...] o wysokości całkowitej 61,95 m n.p.t., posadowionej na żelbetonowym fundamencie w miejscowości [...]. Na wieży zostanie zawieszonych 6 anten sektorowych oraz 3 anteny sektorowe. Należy wskazać, że Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. wyrokiem z dnia 26 kwietnia 2023 r., sygn. akt: II SA/Go 620/22 oddalił skargę M.S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] sierpnia 2022 r., utrzymującą w mocy decyzję Burmistrza z dnia [...] maja 2022 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla przedmiotowej inwestycji. Powyższy wyrok jest prawomocny. W pierwszej kolejności należy podkreślić, że w dniu 4 czerwca 2022 r. weszło w życie rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 5 maja 2022 r. zmieniające rozporządzenie w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2022 r., poz. 1071). W ramach zmian, prawodawca usunął z wykazów przedsięwzięć mogących zawsze lub potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko instalacje radiokomunikacyjne, radionawigacyjne i radiolokalizacyjne (uchylono § 2 ust. 1 pkt 7 i § 3 ust. 1 pkt 8 rozporządzenia Rady Ministrów z 2019 r.). Jednym z powodów, dla których prawodawca zrezygnował z zamieszczenia instalacji radiokomunikacyjnych, radiolokacyjnych i radionawigacyjnych w wykazie zawartym w rozporządzeniu wykonawczym wydanym w oparciu o art. 60 ustawy o ocenach oddziaływania na środowisko było uznanie, że wymóg uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach stanowił nadregulację względem postanowień dyrektywy Parlamentu Europejskiego i Rady 2011/92/UE z dnia 13 grudnia 2011 r. w sprawie oceny skutków wywieranych przez niektóre przedsięwzięcia publiczne i prywatne na środowisko (Dz. Urz. UE L 26 z 28.01.2012 ze zm.) i utrudniał proces inwestycyjny, niezasadnie wydłużając czas uzyskiwania niezbędnych pozwoleń. Jak wynika z uzasadnienia projektu nowelizacji, prawodawca uznał, że regulacje zawarte w ustawie Prawo ochrony środowiska i przepisach wykonawczych do tej ustawy zapewniają bezpieczeństwo i kontrolę nad emisją pól elektromagnetycznych w środowisku (zob. uzasadnienie uchwały NSA z 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, www.orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). We wskazanej uchwale z dnia 7 listopada 2022 r., (III OPS 1/22) NSA stwierdził, że "Przy kwalifikacji instalacji radiokomunikacyjnych, radionawigacyjnych i radiolokacyjnych na podstawie § 3 ust. 1 pkt 8 i § 3 ust. 2 pkt 3 rozporządzenia Rady Ministrów z 9 listopada 2010 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz. U. z 2016 r. poz. 71, ze zm.) jako inwestycji mogącej potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, należy brać pod uwagę równoważną moc promieniowaną izotropowo wyznaczoną dla pojedynczej anteny także wówczas, gdy w skład instalacji wchodzi kilka anten". Przytoczona teza uchwały składu siedmiu sędziów NSA jest wiążąca dla każdego sądu administracyjnego (w tym dla samego NSA), chyba że skład sądu postanowi uruchomić procedurę obalenia związania stanowiskiem prawnym wyrażonym w uchwale NSA (art. 269 § 1 p.p.s.a.). Oznacza to, że w aktualnym stanie prawnym przy ocenie oddziaływania przedmiotowej inwestycji na środowisko, brak jest podstaw - wbrew stanowisku skarżącego - do uwzględnienia kumulacji mocy planowanych do zainstalowania anten. Należy również wskazać, że rozporządzenie Ministra Zdrowia z dnia 17 grudnia 2019 r. w sprawie dopuszczalnych poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku (Dz. U. z 2019 r., poz. 2448), określa dopuszczalny, bezpieczny poziom oddziaływania pola elektromagnetycznego dla miejsc dostępnych dla ludzi na maksymalnie 10 W/m2. Zgodnie natomiast z § 314 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. z 2022 r., poz. 1225) budynek z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi nie może być wzniesiony na obszarach stref, w których występuje przekroczenie dopuszczalnego poziomu oddziaływania pola elektromagnetycznego, określonego w przepisach odrębnych dotyczących ochrony przed oddziaływaniem pól elektromagnetycznych. Definicję miejsc dostępnych dla ludności zawiera art. 124 ust. 2 ustawy z dnia 27 kwietnia 2001 r. Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2556 ze zm. – dalej: p.o.ś.), zgodnie z którym są to wszelkie miejsca, z wyjątkiem miejsc, do których dostęp ludności jest zabroniony lub niemożliwy bez użycia sprzętu technicznego, ustalane według istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości. Nie budzi wątpliwości, że oddziaływanie planowanej inwestycji na środowisko (w tym ludzi) polega w głównej mierze na emisji promieniowania elektromagnetycznego. Z projektu zagospodarowania terenu wynika, że zasięg pola elektromagnetycznego o wartości przekraczającej normy dopuszczalne wystąpią w wolnej przestrzeni w wysokości powyżej 57,7 m n.p.t. do odległości 4,21 m od miejsca instalacji anten. Ludność nie będzie zatem miała fizycznego dostępu do obszaru, dla którego przekroczony jest dopuszczalny poziom elektromagnetycznego promieniowania niejonizującego. Wskazano również, że dopuszcza się bez ograniczeń przebywanie ludzi na poziomie terenu oraz w okolicznych budynkach. Projektowana inwestycja w żaden sposób nie ogranicza gospodarowania na terenach sąsiednich. Należy zatem stwierdzić, że stacja bazowa nie spowoduje ograniczenia praw do sąsiednich nieruchomości bądź naruszenia istoty prawa własności poprzez możliwość wystąpienia nadmiernego promieniowania w miejscach dostępnych dla ludności. Nie są zatem uzasadnione zarzuty skarżącego odnośne zagrożenia dla życia i zdrowia mieszkańców z uwagi na wywoływanie przez inwestycję promieniowanie elektromagnetycznie, czy wskazujące na naruszenie prawa własności. Nadto odnośnie możliwości następczego, dowolnego zwiększania przez inwestora mocy anten, należy podnieść, że nie ma podstaw do rozpatrywania przedsięwzięcia w innym zakresie, tj. innym układzie i nachyleniu do gruntu anten niż wskazuje inwestor w karcie przedsięwzięcia czy w dokumentacji projektowej. Podane parametry są wiążące zarówno dla organów, jak i inwestora na wszystkich dalszych etapach realizacji inwestycji (zob. uzasadnienie uchwały NSA z dnia 7 listopada 2022 r., III OPS 1/22, CBOSA). Z kolei art. 122a ust. 1 p.o.ś. zawiera prawny instrument pozwalający na weryfikację pomiarów emisji pola elektromagnetycznego anten stacji bazowej telefonii komórkowej z tym, że nie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, ale już na etapie po wybudowaniu stacji bazowej. W myśl tego przepisu, prowadzący instalację oraz użytkownik urządzenia emitującego pola elektromagnetyczne, które są stacjami elektroenergetycznymi lub napowietrznymi liniami elektroenergetycznymi o napięciu znamionowym nie niższym niż 110 kV, lub instalacjami radiokomunikacyjnymi, radionawigacyjnymi lub radiolokacyjnymi, emitującymi pola elektromagnetyczne, których równoważna moc promieniowana izotropowo wynosi nie mniej niż 15W, emitującymi pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 30 kHz do 300 GHz, są obowiązani do wykonania pomiarów poziomów pól elektromagnetycznych w środowisku: 1) bezpośrednio przed rozpoczęciem użytkowania instalacji lub urządzenia; 2) każdorazowo w przypadku zmiany warunków pracy instalacji lub urządzenia, w tym zmiany spowodowanej zmianami w wyposażeniu instalacji lub urządzenia, o ile zmiany te mogą mieć wpływ na zmianę poziomów pól elektromagnetycznych, których źródłem jest instalacja lub urządzenie; 3) każdorazowo w przypadku zmiany istniejącego stanu zagospodarowania i zabudowy nieruchomości skutkującej zmianami w występowaniu miejsc dostępnych dla ludności w otoczeniu instalacji lub urządzenia – na pisemny wniosek właściciela lub zarządcy nieruchomości, na której nastąpiła ta zmiana. Wskazać również trzeba, że projektowana stacja bazowa jest urządzeniem bezobsługowym i nie wymaga doprowadzenia do niej specjalnej drogi dojazdowej. Nie przewiduje się wykonania dróg wewnętrznych, parkingów i chodników. Dostęp do projektowanej działki będzie się odbywał istniejącym wjazdem z drogi publicznej (nr ewid. [...]). Nieruchomość objęta planowanym zamierzeniem inwestycyjnym nie znajduje się na terenie obszaru wymagającego specjalnej ochrony ze względu na występowanie gatunków roślin i zwierząt oraz ich siedlisk, jak również siedlisk przyrodniczych objętych ochroną w ramach Natury 2000 oraz nie znajduje się na innych terenach objętych ochroną. Planowane przedsięwzięcie nie znajduje się na terenie wpisanym do rejestru zabytków, przy czym w granicy terenu inwestycji występuje stanowisko archeologiczne. W związku z powyższym Wojewódzki Konserwator Zabytków decyzją z dnia [...] września 2022 r. udzielił pozwolenia na prowadzenie badań archeologicznych w związku z budową stacji bazowej telefonii komórkowej sieci [...] nr [...] zlokalizowanej na działce nr ew. [...]. Należy dodać, że sprzeciw lokalnej społeczności przeciw budowie stacji bazowej telefonii komórkowej nie stanowi podstawy do odmowy wydania decyzji o pozwoleniu na budowę. Z powyższych rozważań wynika, że skoro inwestor spełnił wszystkie wymagania określone prawem (art. 35 ust. 4 P.b.), to organy nie miały podstaw do wydania decyzji odmownej. Rozstrzygnięcia organów są zatem zgodne z prawem. W konsekwencji, Sąd oddalił skargę jako niezasadną na podstawie art. 151 p.p.s.a.