III OZ 556/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Korzeniowski po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej zażalenia G. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 28 maja 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 563/24 o odmowie wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi G. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Głównego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 15 grudnia 2023 r., nr DKO-WOK.401.216.2022.pn w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej postanawia oddalić zażalenie. UZASADNIENIE Postanowieniem z 28 maja 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 563/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie (dalej: "WSA w Warszawie"), po rozpoznaniu wniosku G. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: "skarżąca", "spółka") odmówił wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji Głównego Inspektora Ochrony Środowiska (dalej: "GIOŚ") z 15 grudnia 2023 r., nr DKO-WOK.401.216.2022.pn w przedmiocie wymierzenia administracyjnej kary pieniężnej. W uzasadnieniu orzeczenia WSA w Warszawie wskazano, że argumentacja zawarta we wniosku nie wyjaśnia położenia finansowego, w jakim znajduje się skarżąca. Nie zostały przedstawione konkretne i aktualne dane dotyczące finansów spółki, takie jak źródła i wysokość dochodów oraz rodzaj i wysokość wydatków. Skarżący ograniczył się jedynie do mało konkretnych stwierdzeń o ograniczeniu płynności finansowej Spółki i ryzyku narażenia na wystąpienie poważnej szkody. Stwierdzenia te jednakże – jako zbyt ogólnikowe – uniemożliwiają przeprowadzenie przez Sąd rzetelnej analizy, czy wykonanie decyzji istotnie wiązałoby się w przedmiotowej sprawie z wyrządzeniem znacznej szkody bądź spowodowaniem trudnych do odwrócenia skutków, o których mowa w art. 61 § 3 p.p.s.a. Pismem z 13 czerwca 2024 r., skarżąca spółka, reprezentowana przez radcę prawnego, wywiodła zażalenie na postanowienie WSA w Warszawie z 28 maja 2024 r., sygn. akt IV SA/Wa 563/24. W uzasadnieniu zażalenia wskazano, że zaskarżona decyzja jest oczywiście niezasadna, a uiszczenie kary w wysokości 80 000 złotych stanowi dla spółki znaczne obciążenie finansowe, co może negatywnie wpłynąć na zdolność spółki do kontynuowania działalności gospodarczej na dotychczasowym poziomie lub doprowadzić do jej niewypłacalności i upadłości. W ocenie spółki sama wysokość wymierzonej administracyjnej kary pieniężnej świadczy o potencjalnych trudnościach finansowych, które mogą wyniknąć z jej uiszczenia. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługiwało na uwzględnienie. Na wstępie podkreślenia wymaga, że zadaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego nie jest ponowna ocena wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, lecz kontrola postanowienia wydanego przez Sąd I. instancji. Przyjęcie odmiennego stanowiska mogłoby stanowić uzasadniony zarzut naruszenia konstytucyjnej zasady dwuinstancyjności postępowania sądowadministracyjnego oraz doprowadzić do niedopuszczalnej sytuacji, w której zażalenie ze środka zaskarżenia stałoby się pismem uzupełniającym kompletny z punktu widzenia wymogów formalnych wniosek o udzielenie ochrony tymczasowej (por. postanowienia NSA z dnia: 23 kwietnia 2009 r., sygn. akt I OZ 375/09, 29 listopada 2011 r., sygn. akt II OZ 1240/11; 3 marca 2016 r., sygn. akt I FZ 33/16 oraz J.P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, Warszawa 2010, s. 212-213). Warunkiem wstrzymania wykonania aktu lub czynności na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. jest wykazanie przez stronę skarżącą we wniosku okoliczności uzasadniających możliwość wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków. Chodzi zatem nie o jakiekolwiek skutki i jakąkolwiek szkodę, ale o szkodę i skutki kwalifikowane, tzn. przekraczające normalne następstwa związane z wykonywaniem aktu. Pojęcie "znaczna szkoda lub trudne do odwrócenia skutki" wymagają uzasadnienia w dokładnie i wszechstronnie przedstawionych okolicznościach, zobrazowanych przez zgromadzony w aktach sprawy materiał dowodowy. Taka konkretyzacja jest obowiązkiem wnioskodawcy (por. m.in. postanowienia NSA: z 29 kwietnia 2021 r., I GSK 335/21, z 4 lipca 2012 r., II FZ 456/12; z 26 lutego 2015 r., II FZ 2137/14; z 14 kwietnia 2015 r., II FZ 207/15; z 22 lipca 2015 r., II FZ 497/15). Aby wniosek mógł być rozpatrzony pozytywnie, strona musi go poprzeć stosownymi twierdzeniami i dokumentami na okoliczność spełnienia ustawowych przesłanek wstrzymania wykonania decyzji. Samo powołanie określonych twierdzeń na okoliczności związane z sytuacją materialną czy majątkową strony skarżącej nie jest wystarczające do uznania, że wniosek spełnia przesłanki zawarte w hipotezie art. 61 § 3 p.p.s.a. (post. NSA: z 3.7.2014 r., sygn. akt II OZ 661/14, z 6.2.2009 r., sygn. akt II FZ 39/09, z 18.3.2010 r., sygn. akt II FSK 502/09 - CBOSA). Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, zauważyć należy, że skarżąca ani w zawartym w skardze wniosku, ani w wywiedzionym zażaleniu nie przedstawiła swojej sytuacji finansowej. Wśród załączników skargi oraz zażalenia nie znajdują się dokumenty, które przedstawiałyby jej sytuację majątkową, a sama argumentacja przedstawiona w zażaleniu ma ogólny i powierzchowny charakter. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, fakt zobowiązania do wpłaty znacznej kwoty nie stanowi o istnieniu niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub trudnych do odwrócenia skutków w związku z wykonaniem zaskarżonej decyzji. O takiej obawie można byłoby mówić jedynie po dokonaniu szczegółowej analizy sytuacji finansowej skarżącej spółki i zestawieniu tej sytuacji z wysokością zobowiązania zawartego w zaskarżonej decyzji. Dokonanie takiej oceny, wobec braku stosownych twierdzeń i dowodów, jest niemożliwe. Skarżąca nie złożyła żadnych dokumentów obrazujących jej sytuację finansową i majątkową, ani nawet nie przedstawiła szczegółowych i zindywidualizowanych twierdzeń w tym zakresie. Zażalenie nie podważyło zatem prawidłowej oceny wniosku, która dokonana została przez Sąd I. instancji. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 w związku z art. 197 § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.