I GSK 1655/24

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Michał Kowalski po rozpoznaniu w dniu 15 stycznia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Gospodarczej wniosku P. K. o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji w sprawie ze skargi kasacyjnej Pawła Krupy od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1454/23 w sprawie ze skargi P. K. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 17 kwietnia 2023 r., nr DIR-II.025.32.2020.JŚ.7 w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za niepodatkowe należności budżetowe postanawia: odmówić wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 18 stycznia 2024 r., sygn. akt V SA/Wa 1454/23 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie działając na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935; dalej zwanej: p.p.s.a.) oddalił skargę P. K. na decyzję Ministra Funduszy i Polityki Regionalnej z dnia 17 kwietnia 2023 r. w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności członka zarządu za niepodatkowe należności budżetowe. W skardze kasacyjnej skarżący zawarł wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji na podstawie art. 61 § 3 p.p.s.a. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skarżąca ponowiła argumentację wniosku o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji zawartego w skardze. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Wniosek o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim należy zauważyć, że wniosek strony o wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji był już rozpatrywany przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, który postanowieniem z dnia 12 października 2023 r. odmówił skarżącemu zastosowania ochrony tymczasowej w postępowaniu sądowoadministracyjnym. Odmawiając wstrzymania wykonania zaskarżonej decyzji WSA uznał, że wniosek nie został przez skarżącego dostatecznie uzasadniony. W szczególności nie uprawdopodobnił niebezpieczeństwa wyrządzenia znacznej szkody lub spowodowania trudnych do odwrócenia skutków w związku z wydaniem zaskarżonej decyzji. Skarżący nie poparł swoich twierdzeń odpowiednimi dokumentami, ani wyliczeniami przedstawiającymi jego obecną sytuację finansową. Przechodząc do oceny wniosku skarżącej zawartego w skardze kasacyjnej należy zauważyć, że stosownie do treści art. 61 § 4 p.p.s.a. postanowienie w sprawie wstrzymania wykonania zaskarżonego aktu lub czynności sąd może zmienić lub uchylić w każdym czasie w razie zmiany okoliczności. Postępowanie wpadkowe dotyczące złożonego przez skarżącego ponownego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji powinno zatem mieć na celu ocenę, czy zmieniły się okoliczności, które były podstawą odmowy zastosowania ochrony tymczasowej w poprzednim, prawomocnie zakończonym postępowaniu wpadkowym dotyczącym tej kwestii. W tym kolejnym postępowaniu nie dochodzi do zmiany ciężaru dowodu w zakresie wystąpienia okoliczności uzasadniających wstrzymanie wykonania decyzji. Wciąż obowiązek ten ciąży na wnioskodawcy, który przedstawiając wnikliwą argumentację popartą stosownymi dokumentami powinien przekonać sąd do zmiany wcześniejszego rozstrzygnięcia. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, podniesione w obecnie ocenianym wniosku argumenty strony nie uzasadniają zmiany prawomocnego postanowienia Sądu pierwszej instancji z dnia 12 października 2023 r. Nie można bowiem przyjąć, że uprawdopodabniają one w sposób należyty wystąpienie przesłanek określonych w art. 61 § 3 p.p.s.a. Skarżący nie wskazał żadnych nowych okoliczności przemawiających za uwzględnieniem jego wniosku o wstrzymanie wykonania decyzji, jak również w zasadzie nie przedstawił żadnych argumentów na poparcie tezy o negatywnych skutkach odmowy wstrzymania wykonania decyzji, ograniczając się do krótkiej wzmianki w skardze kasacyjnej. Dla wykazania spełnienia przesłanek wstrzymania wykonania aktu lub czynności nie jest wystarczającym sam wywód strony dotyczący ogólnych okoliczności uzasadniających wstrzymanie, a już z całą pewności nie jego brak, gdyż uzasadnienie wniosku powinno odnosić się do konkretnych okoliczności, a twierdzenia wnioskodawcy powinny zostać poparte dokumentami źródłowymi, zwłaszcza dotyczącymi sytuacji finansowej oraz majątkowej strony. Nieodpowiednie uzasadnienie wniosku o udzielenie ochrony tymczasowej uniemożliwia bowiem jego merytoryczną ocenę (vide: J. P. Tarno /w:/ J. P. Tarno, Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi. Komentarz, wyd. 4, Warszawa 2010, s. 206). Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 61 § 3 i 4 w związku z art. 193 p.p.s.a. orzekł jak w sentencji postanowienia.