IX Ka 190/24

<p> <strong> <!-- -->Sygn. akt IX Ka 190/24</strong> </p> <div> <h2>UZASADNIENIE</h2> <p> <strong> <!-- --> <span class="anon-block">G. R.</span> </strong>został obwiniony o to, że w miesiącu kwietniu 2021r. nieustalonego bliżej dnia, w miejscowości <span class="anon-block">Z.</span> gm. <span class="anon-block">Ł.</span>, na <span class="anon-block">działkach ewidencyjnych nr (...)</span>, na terenie <span class="anon-block">(...)</span>, ustanowionego uchwałą nr <span class="anon-block">(...)</span> Sejmiku Województwa <span class="anon-block"> (...)</span> z dnia 16 grudnia 2019r. jako prezes zarządu <span class="anon-block"> przedsiębiorstwa (...) sp. z o.o.</span>, umyślnie zlecił wykonanie prac ziemnych podczas trwającej inwestycji budowlanej, polegających na niwelacji terenu w obrębie zbocza wzniesienia, czym naruszył zakaz wykonywania prac ziemnych trwale zniekształcających rzeźbę terenu, z wyjątkiem prac związanych z zabezpieczeniem przeciwsztormowym, przeciwpowodziowym lub przeciw osuwiskowym lub utrzymaniem, budową, odbudową, naprawą lub remontem urządzeń wodnych, <strong> <!-- --> tj. o wykroczenie z art. 127 pkt 1 lit. d Ustawy o ochronie przyrody.</strong> </p> <p> <strong> <!-- --> Wyrokiem </strong>z dnia 26 września 2023 r., sygn. akt <span class="anon-block">(...)</span> <strong> <!-- --> Sąd Rejonowy w <span class="anon-block">T.</span> </strong> uznał obwinionego winnym popełnienia zarzucanego mu czynu stanowiącego wykroczenie z art. 127 pkt 1 lit. D Ustawy o ochronie przyrody i za to na podstawie tego przepisu wymierzył mu karę 50 zł grzywny. Sąd Rejonowy zwolnił obwinionego od obowiązku uiszczenia opłaty sądowej, zaś zryczałtowanymi wydatkami poniesionymi w sprawie obciążył Skarb Państwa.</p> <p> <strong> <!-- -->Apelację </strong>od powyższego wyroku wywiódł <strong> <!-- -->obrońca obwinionego</strong>, podnosząc następujące zarzuty:</p> <p>1.  Naruszenie przepisów postępowania, a mianowicie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 17;art. 17 § 1;art. 17 § 1 ust. 2)">art. 17 § 1 ust. 2 kpk</a> poprzez uznanie, że zachowanie obwinionego nosi znamiona czynu określonego w art. 127 pkt 1 lit. D Ustawy o ochronie przyrody, pomimo istnienia dowodów przemawiających przeciwko takim twierdzeniom,</p> <p>2.  Obraza przepisów postępowania, tj. <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 424;art. 424 § 1)">art. 424 § 1 kpk</a>, polegająca na nieodniesieniu się w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku do istotnych kwestii mogących mieć wpływ na rozstrzygnięcie sprawy, tj. okoliczności, że obwiniony działał w granicach prawa, posiadał wszelkie niezbędne zgody i zezwolenia na rozpoczęcie i kontynuowanie budowy, a także stwierdzenie przez <span class="anon-block"> (...)</span> w <span class="anon-block">T.</span>, że obwiniony nie jest zobowiązany do rozbiórki budynku,</p> <p>3.  Błędna ocena dowodów w sprawie, tj. naruszenie <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 7)">art. 7 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 410)">art. 410 kpk</a> i przekroczenie swobodnej oceny dowodów, polegającej na ustaleniu okoliczności faktycznych na podstawie niekompletnego materiału dowodowego i uznaniu, że obwiniony dopuścił się zarzucanego czynu, pomimo działania przez obwinionego w granicach prawa, tj. na podstawie decyzji o zezwoleniu na budowę, a następnie decyzji odmawiającej wydanie nakazu rozbiórki i zgody na kontynuowanie prac budowlanych,</p> <p>4.  Naruszenie zasady domniemania niewinności wyrażonej w <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 5;art. 5 § 2)">art. 5 § 2 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 8)">art. 8 kpw</a> poprzez błąd w ustaleniach faktycznych przyjętych za jego podstawę i mających wpływ na treść wyroku, nieuwzględnienie przez sąd przy wyrokowaniu całokształtu materiału dowodowego w sprawie, w tym decyzji Starosty <span class="anon-block"> (...)</span> i <span class="anon-block"> (...)</span> <span class="anon-block">T.</span> o wyrażeniu zgody na budowę i jej kontynuowanie, a także wątpliwości organów co do tego, aby uchwała Sejmiku Województwa <span class="anon-block">(...)</span> z dnia 16 grudnia 2019 r. w sprawie <span class="anon-block">(...)</span> wprowadzała zakaz jakiejkolwiek zabudowy;</p> <p>5.  Obraza przepisu prawa materialnego, tj. art. 127 pkt 1 lit. D Ustawy o ochronie przyrody, poprzez jego błędne zastosowanie skutkujące uznaniem, że obwiniony dopuścił się popełnienia to czynu.</p> <p>W konkluzji wniósł o zmianę zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie obwinionego od zarzucanego mu czynu oraz o zasądzenie na jego rzecz kosztów postępowania za obie instancje – w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych.</p> <p> <strong> <!-- -->Sąd Odwoławczy zważył, co następuje:</strong> </p> <p>Apelacja obwinionego okazała się wprawdzie niezasadna, jednakże pomimo tego zaskarżony wyrok nie mógł się ostać.</p> <p>Zaintonować trzeba, że kontrola instancyjna potwierdziła konkluzję Sądu Rejonowego, że <span class="anon-block">G. R.</span> wyczerpał znamiona zarzuconego mu wykroczenia. Zawarte w aktach sprawy dokumenty nie niweczyły wymowy działań przedsiębranych przez obwinionego. Dysponowanie przez <span class="anon-block">G. R.</span> powyższą dokumentacją nie przesądzało o prawie do zmiany rzeźby terenu. Dokonał tego, więc naruszył normę prawną przywołanej ustawy. Ingerencja przez niego w skarpę nie była zgodna z przepisami prawa i nie miał on do tego umocowania na podstawie orzeczenia właściwego organu. Podkreślić trzeba, iż wydanie <span class="anon-block">G. R.</span> warunków zabudowy obejmujących możliwość budowy domu jednorodzinnego nie zmieniało oceny jego zachowania. W konsekwencji brak było podstaw do postulowanej przez obwinionego zmiany zaskarżonego wyroku poprzez uniewinnienie go od postawionego mu zarzutu.</p> <p>Wobec zaistnienia bezwzględnej przyczyny odwoławczej z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1;art. 104 § 1 pkt. 7)">art. 104 § 1 pkt 7 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 kpw</a> Sąd Okręgowy zmuszony był uchylić zaskarżony wyrok i umorzyć postępowanie.</p> <p>Zgodnie z art. 45 § 1 kw karalność wykroczenia ustaje, jeżeli od czasu jego popełnienia upłynął rok; jeżeli w tym okresie wszczęto postępowanie, karalność wykroczenia ustaje z upływem 2 lat od zakończenia tego okresu.</p> <p>Na etapie postepowania międzyinstancyjnego, tj. po upływie 3 lat od daty popełnienia czynu zarzuconego obwinionemu (w miesiącu kwietniu 2021 r., nieustalonego bliżej dnia), doszło do przedawnienia jego karalności. Ujawnienie w toku postępowania odwoławczego ww. okoliczności, stanowiącej negatywną przesłankę dopuszczalności prowadzenia postępowania z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 5;art. 5 § 1;art. 5 § 1 pkt. 4)">art. 5 § 1 pkt 4 kpw</a>, implikowało – w myśl <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 104;art. 104 § 1;art. 104 § 1 pkt. 7)">art. 104 § 1 pkt 7 kpw</a> – konieczność uchylenia zaskarżonego wyroku i umorzenia postępowania w przedmiotowej sprawie.</p> <p>Mając na uwadze powyższe, orzeczono jak w części dyspozytywnej wyroku.</p> <p>W konsekwencji Sąd Okręgowy zasądził od Skarbu Państwa (Sądu Rejonowego w <span class="anon-block">T.</span>) na rzecz obwinionego <span class="anon-block">G. R.</span> kwotę 1368 zł (tytułem zwrotu kosztów zastępstwa procesowego w obu instancjach.</p> <p>Na podstawie 119 <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (§ 2;§ 2 pkt. 1)">§ 2 pkt 1 kpw</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU19970890555" title="Ustawa z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego - Dz. U. z 1997 r. Nr 89, poz. 555 (art. 634)">art. 634 kpk</a> w zw. z <a href="http://isap.sejm.gov.pl/DetailsServlet?id=WDU20011061148" title="Ustawa z dnia 24 sierpnia 2001 r. - Kodeks postępowania w sprawach o wykroczenia - Dz. U. z 2001 r. Nr 106, poz. 1148 (art. 121;art. 121 § 1)">art. 121 § 1 kpw</a> Sąd Okręgowy wydatkami postępowania w obu instancjach obciążył Skarb Państwa.</p> </div>