I FSK 1743/07

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący : Sędzia NSA Krzysztof Stanik po rozpoznaniu w dniu 10 grudnia 2007 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Józefa Z. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 19 lipca 2007 r. sygn. akt I SA/Rz 489/07 w przedmiocie oddalenia skargi w sprawie ze skargi Józefa Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 13 grudnia 2006 r. w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego postanawia: odrzucić skargę kasacyjną. UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 19.07.2007 r., sygn. I SA/Rz 489/07, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargę Józefa Z. na decyzję Dyrektora Izby Skarbowej w R. z dnia 13.12.2006 r. w przedmiocie interpretacji co do zakresu i sposobu zastosowania przepisów prawa podatkowego. Od powyższego wyroku pełnomocnik Józefa Z. adwokat Iwona M-Sz wniosła w terminie skargę kasacyjną, w której, powołując się na art. 174 pkt 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.), zarzuciła naruszenie prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie, zaś na podstawie art. 188 cyt. ustawy wniosła o uchylenie zaskarżonego wyroku i przyjęcie sprawy do rozpoznania oraz orzeczenie zgodnie z żądaniem skargi, ewentualnie w oparciu o art. 185 powołanej ustawy uchylenie wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania w innym składzie. W uzasadnieniu do zgłoszonych zarzutów i wniosków w skardze kasacyjnej przedstawiono powstały w sprawie spór co do zasadności naliczania podatku VAT od kosztów zarządzania nieruchomością wspólną (w fakturze ujętych jako "koszty eksploatacyjne). Strona skarżąca, powołują się na pismo Urzędu Statystycznego w Ł. z dnia 21.08.2007 r., nie zgadzała się z koniecznością powiększania wartości opłat o 22% stawkę podatku od wartości dodanej. Naczelny Sąd Administracyjny po zbadaniu skargi kasacyjnej stwierdził, co następuje: Skarga kasacyjna podlega odrzuceniu. Na wstępie należy podkreślić, że zgodnie z art. 183 § 1 ustawy z 30.08.2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. nr 153, poz. 1270 ze zm.) - zwanej dalej "popsa". Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, z urzędu zaś bierze pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Z akt sprawy nie wynika, by zaskarżone orzeczenie zostało wydane w warunkach nieważności, której przesłanki określa art. 183 § 2 popsa, zatem rozważania Naczelnego Sądu Administracyjnego mogą uwzględniać jedynie ewentualne naruszenie wskazanych w skardze kasacyjnej przepisów prawa. W punkcie wyjścia dla oceny zgłoszonej skargi kasacyjnej przypomnieć należy, że skarga kasacyjna jest wysoce sformalizowanym środkiem odwoławczym. Wymogi formalne dotyczące tego pisma procesowego zostały określone w art. 174-176 popsa. Art. 176 popsa przewiduje dwojakiego rodzaju wymagania, które powinien spełniać ten środek zaskarżenia. Po pierwsze, musi on czynić zadość wymaganiom formalnym przepisanym dla pisma w postępowaniu sądowym, wymienionym w art. 46 oraz 47 popsa. Po drugie, skarga kasacyjna powinna spełniać wymagania szczególne, materialne, właściwe tylko dla niej, a mianowicie powinna zawierać: 1) oznaczenie zaskarżonego orzeczenia, 2) wskazanie czy jest ono zaskarżone w całości, czy w części, 3) przytoczenie podstaw kasacyjnych, 4) uzasadnienie podstaw kasacyjnych, 5) wniosek o uchylenie lub zmianę orzeczenia z oznaczeniem zakresu żądanego uchylenia lub zmiany. Art. 174 popsa wskazuje natomiast, że skargę kasacyjną można oprzeć wyłącznie na zarzucie naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie /pkt 1/ lub na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy /pkt 2/. Przez przytoczenie podstaw kasacyjnych rozumieć należy przede wszystkim dokładne wskazanie podstawy kasacyjnej oraz określenie tych przepisów prawa, które - zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną - uległy naruszeniu przez Sąd wydający zaskarżone orzeczenie. Uzasadnienie skargi kasacyjnej ma zawierać rozwinięcie zarzutów kasacyjnych przez wyjaśnienie, na czym naruszenie prawa polegało i przedstawienie argumentacji na poparcie zarzutu. W przypadku zarzucenia uchybień przepisom procesowym niezbędne jest również wykazanie, że podniesione uchybienie mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. O ile niespełnienie wymagań wymienionych w art. 176 popsa w pierwszej kolejności, przepisanych dla pism w postępowaniu sądowym, stanowi brak, który może zostać uzupełniony w trybie art. 49 w związku z art. 193 popsa, o tyle niespełnienie wymagań szczególnych, przewidzianych tylko dla skargi kasacyjnej w art. 176 popsa po wyrazie "oraz", nie podlega sanacji, co skutkuje odrzuceniem wadliwej skargi kasacyjnej. W celu uniknięcia opisanej sytuacji, tj. wystąpienia błędów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej, w procedurze sądowoadministracyjnej przewidziano tzw. przymus adwokacko-radcowski (w sprawach obowiązków podatkowych uprawnienie to posiadają także doradcy podatkowi, a w sprawach z zakresu własności przemysłowej rzecznicy patentowi) - art. 175 popsa. Wymóg ten ma na celu zapewnienie skardze kasacyjnej odpowiedniego poziomu merytorycznego i formalnego. Od adwokata, radcy prawnego i doradcy podatkowego należy bowiem oczekiwać znajomości przepisów procedury obowiązującej w postępowaniu sądowym. Odnosząc wyżej zaprezentowane poglądy do skargi kasacyjnej Józefa Z. należy podkreślić, że w niniejszej sprawie autor skargi kasacyjnej nie sformułował w sposób prawidłowy podstawy kasacyjnej, która mieściłaby się w granicach wyznaczonych przez art. 174 popsa. Rozwijając ten wniosek zaakcentować trzeba, że przytoczenie podstawy kasacyjnej musi być precyzyjne z uwagi na związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego granicami skargi kasacyjnej. Sąd ten może wziąć pod uwagę tylko te przepisy, które zostały wyraźnie wskazane w skardze kasacyjnej jako naruszone. Nie jest natomiast władny badać, czy sąd administracyjny pierwszej instancji nie naruszył innych przepisów. Obowiązkiem wnoszącego skargę kasacyjną jest bowiem precyzyjne wskazanie przepisów, które jego zdaniem zostały naruszone i wykazanie na czym to naruszenie polegało. Stanowisko takie potwierdza wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 30.03.2004 r., sygn. GSK 10/04 (publ. w Mon. Praw. 2004 r., nr 9, s. 392). Podobny pogląd zaprezentowano również w postanowieniu NSA z 15.03.2004 r. podjętym w sprawie sygn. FSK 258/04 (publ. w Przeg. Pod. 2004 r., nr 7, s. 53), w którym podkreślono, że "z art. 176 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi jednoznacznie wynika, że autor skargi ma przytoczyć podstawy skargi kasacyjnej i uzasadnić je. Nie stanowi przytoczenia podstawy powtórzenie treści art. 174 tej ustawy. Autor skargi kasacyjnej ma wskazać jaki konkretnie przepis prawa materialnego został naruszony przez orzekający w sprawie sąd i na czym - jego zdaniem polegała błędna wykładnia lub niewłaściwe zastosowanie tego przepisu przez sąd. Podobnie rzecz się ma, gdy chodzi o naruszenie prawa procesowego. Zarzut ma odnosić się do postępowania sądowego zakończonego skarżonym wyrokiem, a jego uzasadnienie wykazywać ma istotny wpływ uchybienia procesowego na wynik sprawy". Tymczasem w zgłoszonej skardze kasacyjnej jej autorka nie wskazała przepisu prawa, który został w jej ocenie naruszony przez Sąd pierwszej instancji. Co więcej, z uzasadnienia analizowanej skargi kasacyjnej nie wynika, jakiego naruszenia strona skarżąca dopatrzyła się w zaskarżonym wyroku. Z naprowadzonych wywodów można jedynie wywnioskować, że skarżący nie zgadza się ona z przyjętą przez organy podatkowe interpretacją przepisów materialnego prawa podatkowego. W świetle dotychczasowych stwierdzeń należy skonstatować, że autorka skargi kasacyjnej reprezentująca stronę skarżącą nie wywiązała się z ciążących na niej w postępowaniu kasacyjnym obowiązków. Przypomnieć trzeba, że wskazanie podstaw i wniosków zaskarżenia to bez wątpienia najważniejsze elementy skargi kasacyjnej. W rozpatrywanej sprawie w sposób jaskrawy doszło do złamania podstawowych zasad konstrukcyjnych zgłaszanych zarzutów. Związku z tym ujawnione uchybienia w formułowaniu tzw. elementów konstrukcyjnych skargi kasacyjnej skutkują niemożliwością skontrolowania przez Naczelny Sąd Administracyjny prawidłowości zaskarżonego orzeczenia. Natomiast sama skarga kasacyjna jako pozbawiona podstawowych elementów podlega odrzuceniu. Stąd też z uwagi na powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za niedopuszczalną i na podstawie art. 180 w związku z art. 193 orzekł jak w sentencji.