I SAB/Go 6/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski po rozpoznaniu w dniu 20 października 2020 r. na posiedzeniu niejawnym zażalenia M.T. na postanowienie w zakresie zwrotu kosztów postępowania w sprawie ze skarg M.T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w podatku od nieruchomości za 2015 rok postanawia: 1. Uchylić pkt 4 wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wlkp. z dnia 23 września 2020 r., sygn. akt I SAB/Go 6/20. 2. Zasądzić od Burmistrza Gminy i Miasta na rzecz skarżącej M.T. kwotę 1333 (słownie: tysiąc trzysta trzydzieści trzy) złote tytułem zwrotu kosztów postępowania. 3. Oddalić wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. UZASADNIENIE Postanowieniem z dnia 23 września 2020 r. sygn. akt I SAB/Go 7/20, na podstawie art. 111 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm.), dalej jako P.p.s.a., Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp. postanowił połączyć sprawę o sygn. akt I SAB/Go 7/20 do wspólnego rozpoznania i rozstrzygnięcia ze sprawą ze skargi M.T. na bezczynność Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w podatku od nieruchomości za 2015 rok, prowadzonej pod sygn. akt I SAB/Go 6/20 i prowadzić połączone sprawy pod wspólna sygnaturą I SAB/Go 6/20/ Wyrokiem z tego samego dnia, sygn. akt I SAB/Go 6/20, wskutek spraw ze skarg M.T. na bezczynność i przewlekłe prowadzenie postępowania przez Burmistrza Gminy i Miasta w przedmiocie wznowienia postępowania w podatku od nieruchomości za 2015 rok, Sąd umorzył postępowanie w zakresie zobowiązania do załatwienia sprawy, stwierdził, że Burmistrz Gminy i Miasta dopuścił się bezczynności i przewlekłego prowadzenia postępowania, które miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa, wymierzył Burmistrzowi Gminy i Miasta grzywnę w wysokości 1.000 zł oraz zasądził od organu na rzecz skarżącej kwotę 814 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Skarżąca, działając przez pełnomocnika, nie zgadzając się z rozstrzygnięciem w zakresie zasądzonych kosztów postępowania, zawartym w punkcie 4 wyroku, wniosła zażalenie, w którym wniosła o jego zmianę poprzez zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 1332 zł, zasądzenie od organu na rzecz skarżącej kwoty 240 zł tytułem postępowania zażaleniowego, ewentualnie o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozstrzygnięcia przez WSA w Gorzowie Wlkp. w tym do rozpoznania wniosku skarżącej o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego. W uzasadnieniu zażalenia strona wskazała, że Sąd nie uwzględnił całości kosztów sądowych oraz wynagrodzenia doradcy podatkowego związanego ze skargami. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 195 § 2 zd. 1 P.p.s.a., jeżeli zażalenie zarzuca nieważność postępowania lub jest oczywiście uzasadnione, wojewódzki sąd administracyjny, który wydał zaskarżone postanowienie, może na posiedzeniu niejawnym, nie przesyłając akt Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu, uchylić zaskarżone postanowienie i w miarę potrzeby sprawę rozpoznać na nowo. Przewidziana w art. 195 § 2 P.p.s.a. instytucja autokontroli stanowi wyjątek od zasady dewolutywności zażalenia. Za jej zastosowaniem przemawiają względy ekonomii procesowej oraz szybkości postępowania. Sąd może z niej skorzystać bez względu na to, czy strona wystąpiła o dokonanie autokontroli. Jedną z przesłanek zastosowania procedury autokontroli jest "oczywista zasadność wniesionego zażalenia". Chodzi tu o sytuację, w której wadliwość kwestionowanego postanowienia jest zauważalna bez konieczności dokonywania głębszej analizy. Stosownie do art. 200 tej ustawy, w razie uwzględnienia skargi przez sąd pierwszej instancji przysługuje skarżącemu od organu, który wydał zaskarżony akt lub podjął zaskarżoną czynność albo dopuścił się bezczynności, zwrot kosztów postępowania niezbędnych do celowego dochodzenia praw. Nadto, art. 201 stanowi, że zwrot kosztów przysługuje skarżącemu od organu także w razie umorzenia postępowania z przyczyny określonej w art. 54 § 3 ustawy. W myśl art. 211 P.p.s.a. koszty sądowe obejmują opłaty sądowe i zwrot wydatków, natomiast art. 212 § 1 ww. ustawy stanowi, że opłatami sądowymi są wpis i opłata kancelaryjna. Zgodnie zaś z art. 205 § 2 cytowanej ustawy, do niezbędnych kosztów postępowania strony reprezentowanej przez adwokata lub radcę prawnego zalicza się ich wynagrodzenie, jednak nie wyższe niż stawki opłat określone w odrębnych przepisach i wydatki jednego adwokata lub radcy prawnego, koszty sądowe oraz koszty nakazanego przez sąd osobistego stawiennictwa strony. Zgodnie z § 4 cyt. artykułu przepisy §2 i 3 stosuje się odpowiednio do strony reprezentowanej przez doradcę podatkowego lub rzecznika patentowego. Na koszty postępowania składają się więc koszty sądowe poniesione przez stronę (wpis od skargi, opłata kancelaryjna) oraz wynagrodzenie i wydatki pełnomocnika, reprezentującego stronę. Wynagrodzenie pełnomocnika będącego doradcą podatkowym ustala się na podstawie przepisów rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2018 r., poz. 1687). Zgodnie z § 2 ust. 1 pkt 2 powołanego rozporządzenia, w postępowaniu przed sądami administracyjnymi w pozostałych sprawach w pierwszej instancji stawka minimalna wynosi 480 zł. Zgodnie z art. 209 ustawy, wniosek strony o zwrot kosztów sąd rozstrzyga w każdym orzeczeniu uwzględniającym skargę oraz w orzeczeniu, o którym mowa w art. 201, art. 203 i art. 204. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., zasądzając w niniejszej sprawie w wyroku z dnia 23 września 2020 r. koszty postępowania od organu na rzecz strony skarżącej, uwzględnił uiszczone wpisy sądowe od skarg w obu sprawach, opłaty od pełnomocnictw oraz koszty zastępstwa procesowego w jednej ze spraw, natomiast pominął koszty sądowe związane z wniesionymi opłatami kancelaryjnymi oraz koszt zastępstwa procesowego w drugiej sprawie. Wobec powyższego zażalenie uznać należało za oczywiście uzasadnione. W tej sytuacji zasadne było uchylenie zaskarżonego postanowienia i ponowne rozpoznanie wniosku o zasądzenie kosztów postępowania. W związku z powyższym orzekając o obowiązku zwrotu na rzecz skarżącej kosztów postępowania należy zauważyć, że na koszty te składa się uiszczony przez nią wpis od skarg oraz koszty zastępstwa prawnego, ustalone według stawki opłat określonej w § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi. A zatem należy od organu administracji zasądzić zarówno kwotę 300 zł, czyli równowartość wpisów od skarg, jak i wynagrodzenie dla pełnomocnika skarżącego działającego w obu sprawach w łącznej wysokości 960 zł, kwotę 34 zł tytułem opłaty skarbowej od pełnomocnictw oraz 39 zł tytułem opłaty kancelaryjnej. Wniosek o zasądzenie kosztów postępowania zażaleniowego nie mógł natomiast zostać uwzględniony, gdyż ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi nie daje podstaw do jego uwzględnienia. Brak jest podstaw prawnych do orzekania o zwrocie kosztów postępowania między stronami w innych orzeczeniach kończących postępowanie w danej instancji, niż wymienione w art. 209 tej ustawy. Zgodnie z art. 197 § 2 ustawy, do postępowania toczącego się na skutek zażalenia stosuje się odpowiednio przepisy o skardze kasacyjnej – przepisy rozdziału 1 działu IV. Brak jest natomiast odesłania do odpowiedniego stosowania przepisów o zwrocie kosztów postępowania między stronami (dział V, rozdział 1), które dawałoby podstawę do odpowiedniego stosowania – w wypadku uwzględnienia zażalenia – przepisu art. 203 ustawy, który stanowi podstawę do zasądzenia od strony przeciwnej niezbędnych kosztów postępowania kasacyjnego na rzecz strony, która wniosła skargę kasacyjną, w razie jej uwzględnienia. Przepisy, z których wynika obowiązek ponoszenia określonego ciężaru, nie mogą zaś być interpretowane w sposób rozszerzający (por. postanowienia NSA: z dnia 31stycznia 2004 r., sygn. akt FZ 504/04, z dnia 12 maja 2011 r., sygn. akt II GZ 443/10, z dnia 8 września 2011 r., sygn. akt I OW 99/11, z dnia 20 września 2011 r., sygn. akt I FSK 1141/10, z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt II FSK 3584/14, publ. w CBOSA). Nadto Sąd, uznając zażalenie za oczywiście uzasadnione, nie pobrał wpisu sądowego od zażalenia i nie przesłał akt do Naczelnego Sądu Administracyjnego. Mając na uwadze powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wlkp., na podstawie art. 195 § 2 w związku z art. 201 i art. 205 § 2 P.p.s.a. oraz z § 2 ust. 1 pkt 2 rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł, jak w sentencji.