VI SA/Wa 979/20

SENTENCJA Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Kozik (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Barbara Kołodziejczak-Osetek Sędzia WSA Tomasz Sałek po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 30 października 2020 r. sprawy ze skargi M. W. na decyzję Ministra Sprawiedliwości z dnia [...] lutego 2020 r. nr [...] w przedmiocie sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów oddala skargę UZASADNIENIE Minister Sprawiedliwości decyzją z [...] lutego 2020 r. nr [...], na podstawie art. 104 i art. 107 § 1 i § 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r. poz. 2096 z późn. zm., dalej: "K.p.a.") w związku z art. 69a ust. 1 i z art. 65 pkt 1 ustawy z dnia 26 maja 1982 r. - Prawo o adwokaturze (Dz. U. z 2019 r. poz. 1513 z późn. zm., dalej: "P.a."), sprzeciwił się wpisowi M. W. (dalej: "Strona", "Wnioskodawca", "Skarżący"), na listę adwokatów [...] Izby Adwokackiej w T. dokonanemu na mocy uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej w T. z [...] grudnia 2019 r., Nr [...]. W uzasadnieniu zaskarżonej decyzji Minister Sprawiedliwości wskazał, że Strona pismem z [...] listopada 2019 r. zwrócił się do Okręgowej Rady Adwokackiej w T. z wnioskiem o wpis na listę adwokatów. Organ wymienił wszystkie załączone do pisma dokumenty. Wskazał następnie, że uchwałą Nr [...] z [...] grudnia 2019 r. Okręgowa Rada Adwokacka w T. wpisała Wnioskodawcę na listę adwokatów [...] Izby Adwokackiej w T.. Pismem z 30 grudnia 2019 r., nr [...], Departament Zawodów Prawniczych zwrócił akta osobowe Strony z uwagi na brak materiału dowodowego polegający na niezałączeniu do akt postępowania administracyjnego oświadczenia Wnioskodawcy o toczących się wobec niego i zakończonych postępowaniach dyscyplinarnych i karnych. Jednocześnie, w przypadku, gdy takie postępowanie było lub jest prowadzone - Departament poprosił o nadesłanie informacji na temat organu prowadzącego i etapu, na jakim pozostaje postępowanie oraz odpisów zapadłych decyzji procesowych, w tym także nieprawomocnych. Organ wyjaśnił następnie, że uzupełnione akta osobowe Okręgowa Rada Adwokacka w T. nadesłała 17 stycznia 2020 r. W oświadczeniu z [...] stycznia 2020 r. Wnioskodawca wskazał, że toczy się wobec niego postępowanie dyscyplinarne, w którym zapadł wyrok w Sądzie Apelacyjnym w P., sygn. akt [...], a obecnie akta sprawy zostały przekazane do Sądu Najwyższego wraz z odwołaniem. Organ wyjaśnił, że z urzędu uzyskał odpis wyroku Sądu Dyscyplinarnego - Sądu Apelacyjnego w P. z [...] października 2019 r., sygn. akt [...], z którego wynika, że Wnioskodawca został uznany winnym tego, że [...] grudnia 2015 r. około godziny [...] w T. prowadził samochód osobowy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], znajdując się w stanie nietrzeźwości, tj. mając w tym czasie w swoim organizmie taką ilość alkoholu etylowego, która doprowadziła do stężenia przekraczającego wartość 0,25 mg/l w wydychanym przez niego powietrzu i tym samym przekraczającego wartość 0,5 ‰, tj. popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, przewidzianego w art. 107 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, polegającego na uchybieniu godności urzędu sędziego, które wyczerpuje również znamiona występku określonego w art. 178a § 1 K.k., za który został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z [...] lutego 2018 r., w sprawie o sygnaturze akt [...] zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z [...] października 2018 r., w sprawie o sygnaturze akt [...]. Sąd Dyscyplinarny wymierzył Stronie karę dyscyplinarną złożenia sędziego z urzędu. Jednocześnie organ wskazał, że z urzędu ustalił, że wobec Strony zapadł wyrok Sądu Rejonowego w S. z [...] lutego 2018 r., sygn. akt [...], zmieniony wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z [...] października 2018 r., sygn. akt [...], dotyczący czynu z art. 178a § 1 k.k. Wobec Strony orzeczono karę grzywny, świadczenie pieniężne i zakaz prowadzenia pojazdów. Kara została wykonana i skazanie uległo zatarciu. Minister Sprawiedliwości, po przytoczeniu mających zastosowanie w niniejszej sprawie przepisów prawa oraz orzecznictwa Naczelnego Sądu Administracyjnego odnoszącego się do przesłanki rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, stwierdził, że Strona spełnia przesłanki, o jakich mowa w art. 65 pkt 2, pkt 3 i pkt 4 w związku z art. 66 ust. 1 pkt 3 P.a. Nie spełnia natomiast przesłanki z art. 65 pkt 1 P.a., tj. nie jest nieskazitelnego charakteru i nie daje swym dotychczasowym zachowaniem rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Minister podkreślił, że zatarcie skazania w rozumieniu prawnokarnym na gruncie postępowania administracyjnego nie oznacza, że stwierdzone zachowania nie miały miejsca. Zachowania te nadal istnieją jako fakt społeczny i winny być przedmiotem oceny, szczególnie przy badaniu przesłanki spełniania rękojmi należytego wykonywania zawodu zaufania publicznego. Dla oceny postawy moralno-etycznej nie ma znaczenia fakt przedawnienia czy zatarcia kary (...), ponieważ uznanie ukarania za niebyłe nie uniemożliwia dokonania oceny tych faktów pod kątem nieskazitelności charakteru i dotychczasowego zachowania dającego rękojmię należytego wykonywania zawodu adwokata (...) (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 30 listopada 2004 r., sygn. akt 6 II SA 4535/03). Ponadto, jak wskazał Minister okoliczność, że skazanie za określone przestępstwo uległo zatarciu, nie wyłącza możliwości oceny zachowania się osoby, w stosunku do której zatarcie nastąpiło, w celu ustalenia, czy spełnia ona ustawowo określone przesłanki (por. uchwała Sądu Najwyższego z dnia 27 listopada 1984 r. - sygn. akt III AZP 6/84). Organ powołał się również na stanowisko dotyczące rozumienia zatarcia skazania jakie przedstawił Sąd Najwyższy w postanowieniu z [...] stycznia 2011 r., sygn. akt [...], zgodnie z którym zatarcie skazania jest pewną fikcją prawną i oznacza, że skazanemu ponownie przysługuje status osoby niekaranej, bowiem przyjmuje się, że skazanie, jako zdarzenie historyczne, nie miało w ogóle miejsca. Trafny jest jednak pogląd, że nie oznacza to, że zatarcie skazania stwarza niewzruszalne prawne domniemanie niewinności w stosunku do danego czynu. Nie chodzi tu bowiem o domniemanie, lecz o fikcję prawną. Trudno mówić o domniemaniu, skoro zostało ono już wcześniej obalone prawomocnym wyrokiem. Organ wskazał, że zwrotu "skazanie uważa się za niebyłe" nie można zatem interpretować w ten sposób, że uważa się je za niebyłe z mocą wsteczną, a więc, że skazany odzyskuje m.in. wypracowane przed zapadnięciem wyroku dobre imię. Minister podniósł następnie, że jednocześnie przeciwko Wnioskodawcy toczy się postępowanie dyscyplinarne w związku z zarzutem popełnienia przewinienia dyscyplinarnego z art. 107 § 1 u.s.p., polegającego na uchybieniu godności urzędu sędziego, które wyczerpuje również znamiona występku określonego w art. 178a § 1 K.k., za który został on prawomocnie skazany, w którym zapadł wyrok w Sądzie Dyscyplinarnym - Sądzie Apelacyjnym w P., sygn. akt [...]. Wyrok Sądu Dyscyplinarnego jest nieprawomocny - akta sprawy zostały przekazane do Sądu Najwyższego wraz z odwołaniem. Organ podkreślił, że Sąd Dyscyplinarny uznając go nieprawomocnie winnym popełnienia zarzucanego przewinienia dyscyplinarnego wymierzył mu najsurowszą z przewidzianych ustawą Prawo o ustroju sądów powszechnych kar dyscyplinarnych - karę złożenia sędziego z urzędu. Dodatkowo organ wskazał, że Wnioskodawca nie wypełnił w pełni wezwania Ministra Sprawiedliwości do uzupełnienia braków materiału dowodowego, nie załączył bowiem odpisów zapadłych w jego sprawach decyzji procesowych, w tym także nieprawomocnych. Minister stwierdził, że zachowanie Strony polegające na prowadzeniu pojazdu samochodowego w stanie nietrzeźwości naraziło na niebezpieczeństwo innych uczestników ruchu drogowego i stanowi rażącą oznakę lekceważenia porządku prawnego. W związku z powyższym trudno uznać takie zachowanie za rozważne oraz świadczące pozytywnie o nieskazitelności charakteru kandydata. Z kolei próba zatajenia przez Stronę w toku postępowania wpisowego faktu toczącego się postępowania dyscyplinarnego wskazuje na jego ujemne cechy w sferze etyczno-moralnej, brak odwagi cywilnej odzwierciedlający się w unikaniu ponoszenia odpowiedzialności za własne czyny. Organ dodał, że w kontekście zbyt krótkiego okresu, jaki upłynął od zaistnienia zachowań będących przedmiotem postępowania dyscyplinarnego oraz od zaprzestania przez Stronę pełnienia funkcji sędziego, jego naganne zachowanie istnieje nadal jako fakt społeczny i oddziałuje na ocenę kandydata w zakresie przesłanki z art. 65 pkt 1 P.a. Minister podkreślił, że zawód adwokata jest zawodem zaufania publicznego, w związku z tym osoby go sprawujące bezwarunkowo muszą legitymować się cechami gwarantującymi prawidłowe wykonywanie tego zawodu. W ocenie Ministra ujawnione w toku rozpoznania sprawy zachowania Wnioskodawcy będące przedmiotem zatartego postępowania karnego i toczącego się nadal postępowania dyscyplinarnego podważają jego odpowiedzialność, wiarygodność i nieskazitelny charakter, a zatem dyskwalifikują go w sferze etyczno-moralnej. Brak tych cech po stronie kandydata podważa jego przydatność do wykonywania zawodu adwokata, jako zawodu zaufania publicznego sprawowanego zarówno w interesie wymiaru sprawiedliwości, jak i przyszłych klientów. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie Skarżący zaskarżając decyzją Ministra Sprawiedliwości z [...] lutego 2020 r., w całości wniósł o uznanie, że sprzeciw jest bezskuteczny gdyż został złożony po upływie ustawowego terminu (organ w sposób nieuzasadniony przedłużył termin ustawowy), względnie o uznanie sprzeciwu za bezzasadny i uchylenie zaskarżonej decyzji. Zaskarżonej decyzji Skarżący zarzucił naruszenie przepisu prawa materialnego, które miało istotny wpływ na wynik sprawy i przepisów prawa procesowego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy: 1) art. 69 ust. 2 w zw. z art. 68 pkt 3 P.a., poprzez błędną jego wykładnię polegającą na przyjęciu, że Minister Sprawiedliwości po upływie określonego tym przepisem terminu trzydziestu dni, liczonego od dnia doręczenia uchwały o wpisie Skarżącego na listę adwokatów Okręgowej Izby Adwokackiej w T. wraz z aktami osobowymi, uprawniony był do podjęcia decyzji o sprzeciwie, w sytuacji, gdy termin ten, mając charakter prawnomaterialny, wyłącza taką możliwość, ponieważ wniosek o wpis na listę adwokatów zawierał wszystkie wymagane dokumenty określone w art. 68 ust. 3 P.a., zaś Minister Sprawiedliwości dysponował odpisem wyroku Sądu Dyscyplinarnego - Sądu Apelacyjnego w P. z [...] października 2019 r. wydanego w sprawie [...]. Tym samym nie zachodziła konieczność uzupełnienia akt osobowych kandydata w pozostałym zakresie, zatem trzydziestodniowy termin do wyrażenia sprzeciwu od wpisu na listę adwokatów w terminie 30 dni od doręczenia uchwały (które miało miejsce 28 grudnia 2019 r.) upłynął 27 stycznia 2020 r., a nie, jak to przyjął Minister Sprawiedliwości, 16 lutego 2020 r., 2) art. 65 pkt. 1 P.a., poprzez jego błędną wykładnię polegającą na uznaniu, bez wnikliwego i obiektywnego rozpatrzenia całego materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie, iż jednorazowe, incydentalne, sprzeczne z prawem zachowanie Skarżącego dyskwalifikuje go w sposób jednoznaczny, a w konsekwencji prowadzi do stwierdzenia, iż nieodwracalnie (dożywotnio) utracił nieskazitelny charakter oraz swoim dotychczasowym zachowaniem nie daje należytej rękojmi wykonywania w przyszłości zawodu adwokata, 3) art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na nierozpatrzeniu w sposób wszechstronny, obiektywny i wnikliwy całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz dokonanie jego dowolnej oceny w zakresie spełniania przez Skarżącego wymogu określonego w art. 65 pkt 1 P.a., jedynie w oparciu o pojedyncze, incydentalne zachowanie Skarżącego sprzed ponad czterech lat, a w konsekwencji sporządzenie uzasadnienia zaskarżonej decyzji w sposób jednostronny i wybiórczy, przejawiające się w braku wskazania przyczyn z powodu których innym dowodom odmówił waloru wiarygodności i mocy dowodowej, co w konsekwencji doprowadziło do wydania przez Ministra Sprawiedliwości obarczonej błędnym ustaleniem, iż Skarżący w sposób nieodwracalny utracił przymiot nieskazitelnego charakteru oraz swoim dotychczasowym zachowaniem nie daje należytej rękojmi wykonywania zawodu adwokata. W uzasadnieniu skargi Skarżący podniósł, że organ wydający przedmiotową decyzję, w sposób niezasadny, "przedłużył" sobie ustawowy, nieprzywracalny, termin materialny określony w art. 69a ust. 1 zd. 1 P.a. Zdaniem Skarżącego w niniejszej sprawie nie było ustawowych podstaw do tego aby Minister Sprawiedliwości zwracał akta celem, jak wskazano: "... uzupełnienia materiału dowodowego i załączania oświadczeń dotyczących postępowań dyscyplinarnych i karnych oraz dołączania odpisów decyzji procesowych, w tym także nieprawomocnych". Skarżący podniósł, że wymagane informacje i dokumenty są szczegółowo wskazane w art. 65, art.66 i art. 68 P.a. W żadnym z nich nie wymaga się, by ubiegający się o wpis przedstawiał informację co do toczących się obecnie, lub w przeszłości w stosunku do niego postępowań dyscyplinarnych, a tym bardziej, by miał dostarczać odpisy prawomocnych i nieprawomocnych orzeczeń zapadłych w ewentualnych postępowaniach. Trudno wnioskować o tym na podstawie samego tylko brzmienia art. 65 pkt 1. Sam Wnioskodawca nie jest przecież uprawniony do oceny czy jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Niewątpliwie nie jest zobowiązany, na mocy wskazanej ustawy, do składania informacji i dokumentów na tę okoliczność. Równie dobrze Minister Sprawiedliwości mógłby oczekiwać od niego przedłożenia wywiadu środowiskowego, lub innych niewymienionych w ustawie dokumentów i informacji. Skarżący wskazał, że w pierwotnie obowiązującym organ terminie 30 dni do złożenia sprzeciwu organ wiedział o toczącym się wobec Skarżącego postępowaniu dyscyplinarnym, jak również o wcześniejszym skazaniu w postępowaniu karnym, co do którego nastąpiło zatarcie. Zgodnie bowiem z treścią art. 121 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych od wydanego w pierwszej instancji wyroku sądu dyscyplinarnego oraz postanowień i zarządzeń zamykających drogę do wydania wyroku przysługuje odwołanie m.in. Ministrowi Sprawiedliwości. Termin do wniesienia odwołania wynosi trzydzieści dni i biegnie dla każdego uprawnionego od dnia doręczenia orzeczenia lub zarządzenia. Mówimy tu zatem o stronie postępowania dyscyplinarnego. Odpis nieprawomocnego orzeczenia (wraz z uzasadnieniem) Sądu Dyscyplinarnego - Sądu Apelacyjnego w P. z [...] października 2019 r. wydanego w sprawie [...] doręczono Skarżącemu 14 listopada 2019 r. Należy przypuszczać, jak wskazał Skarżący, że Ministrowi Sprawiedliwości doręczono go w przybliżonym terminie a zatem na około dwa i pół miesiąca przed upływem ustawowego terminu do wniesienia sprzeciwu. Z części wstępnej przedmiotowego wyroku wynikał też fakt skazania (obecnie zatartego) Skarżącego. Nie były to zatem okoliczności nieznane Ministrowi Sprawiedliwości w czasie, gdy zażądał uzupełnienia informacji i dokumentów. Wszelkie niezbędne informacje i dokumenty były w posiadaniu Ministra Sprawiedliwości już w dacie pierwotnego wpływu do Ministra Sprawiedliwości uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej wraz z aktami osobowymi. Z dołączonych przez Skarżącego dokumentów wynikało, że wcześniej Skarżący sprawował urząd sędziego. Wobec powyższego Minister Sprawiedliwości mógł z łatwością skorzystać z informacji swojego Departamentu Nadzoru Administracyjnego - Wydziału do Spraw Odpowiedzialności Dyscyplinarnej Sędziów, który dysponuje kompletem dokumentów dotyczących postępowań dyscyplinarnych sędziów. Wobec powyższego, zdaniem Skarżącego, należy przyjąć, że organ, posiadający z urzędu pełną wiedzę o toczącym się wobec Skarżącego postępowaniu dyscyplinarnym, zwrócił akta do ORA bez uzasadnionego ustawowo powodu, jedynie w celu przedłużenia sobie ustawowego terminu. Takie działanie organu należy uznać jako bezprawne i nie skutkujące kolejnym przedłużeniem ustawowego terminu i czyniące sprzeciw bezskutecznym. Skarżący podniósł również, że budzi wątpliwości wskazana przez Ministra data 28 grudnia 2019 r., jako dzień pierwotnego doręczenia odpisu uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej do Ministerstwa Sprawiedliwości, skoro uchwała została wysłana z T. [...] grudnia 2019 (wszak obowiązuje tu 7 - dniowy termin od podjęcia uchwały). Do W. powinna zatem dotrzeć w terminie nie dłuższym niż 7 dni. Można zatem przypuszczać, zdaniem Skarżącego, że do Ministerstwa dotarła ona znacznie wcześniej, zaś termin 28 grudnia dotyczy daty wpływu przesyłki do właściwego departamentu. Organ w takim przypadku nie może jednak dowolnie kształtować początku biegu terminu ustawowego (przy założeniu, że tak rzeczywiście było). Skarżący dodał, że składając wniosek do Okręgowej Rady Adwokackiej w T. otrzymał wykaz dokumentów niezbędnych do wpisu na listę adwokatów, którego kopię załączył do skargi. Nie wynika z niej by wymagane były informacje co do ewentualnych postępowań dyscyplinarnych i odpisy zapadłych orzeczeń. Chybione jest zatem zawarte w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji twierdzenie, jakoby Skarżący chciał zataić jakąkolwiek okoliczność z tym związaną. Skarżący wyjaśnił, że ustnie poinformował Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej, przed złożeniem wniosku o wpis na listę adwokatów, o nadal toczącym się postępowaniu dyscyplinarnym i zapadłym nieprawomocnym orzeczeniu. Skarżący dodał, że nie składał takiego oświadczenie w formie pisemnej, gdyż nie wymagała tego ustawa Prawo o adwokaturze, jak również nie było o tym mowy we wspomnianym wyżej wykazie. Nie było zatem zamiarem Sakrżącego, ani intencją zatajanie czegokolwiek i jako nieuprawniony jawi się wniosek, jakoby miało to świadczyć o "ujemnych cechach w sferze etyczno-moralnej i braku odwagi cywilnej odzwierciedlającym się w unikaniu ponoszenia odpowiedzialności za swoje czyny". Skarżący podkreślił, że nigdy nie uchylał się od odpowiedzialności za swoje czyny a właściwie pojedynczy czyn. Skarżący wyjaśnił, że niezwłocznie po jego zaistnieniu wniósł o odwołanie ze stanowiska przewodniczącego wydziału. W żaden sposób nie utrudniał toczącego się postępowania karnego, ani dyscyplinarnego. Ich długotrwałość wynikała i wynika wyłącznie z przyczyn niezależnych od Skarżącego. Skarżący podkreślił, że niezwłocznie po wydaniu prawomocnego wyroku skazującego (co do którego nastąpiło zatarcie) zrzekł się urzędu sędziego, mimo, że wiązało się to z określonymi konsekwencjami finansowymi. Gdyby tego nie uczynił, mógłby do dnia dzisiejszego pobierać wynagrodzenie na poziomie 65% uposażenia sędziego sądu okręgowego z wieloletnim stażem. Z uzasadnienia decyzji nie wynika, by fakty te zostały wzięty pod uwagę przy jej wydaniu. Skarżący dodał, że w aktach sprawy znajduje się opinia z [...] stycznia 2016 r. (trzy tygodnie po zdarzeniu) wydana przez ówczesnego Prezesa Sądu Okręgowego w T.. Określono w niej Skarżącego jako bardzo dobrego sędziego, wykonującego swój zawód w sposób rzetelny, osiągającego bardzo dobre wyniki zarówno jako orzecznik, jak i osoba sprawująca poszczególne funkcje. Podkreślono, że Skarżący jest życzliwym, uczynnym, bardzo lubianym i szanowanym przez ogół sędziów i pracowników Sądu człowiekiem. Nigdy nie wpłynęła na Skarżącego żadna skarga od stron i uczestników postępowania. Zdaniem Skarżącego opinia ta korzystnie świadczy o prezentowanych przez Skarżącego wartościach i cechach charakteru. Tymczasem dokument ten nie został w ogóle wzięty pod uwagę przy podejmowaniu decyzji o sprzeciwie. Skarżący podkreślił, że przy wydaniu decyzji Minister Sprawiedliwości powołał się na określenie "dotychczasowego zachowania", przyjmując, że nawet jednorazowe negatywne zachowanie może wpływać na jego postrzeganie. Jest to jednak ocena bardzo krzywdząca. Z jednej strony mamy bowiem do czynienia z występkiem, co do którego ostatecznie przyjęto minimalny próg stanu nietrzeźwości, którym Skarżący nie wyrządził nikomu żadnej krzywdy, z drugiej zaś z uczciwym, rzetelnym i jak wynika z opinii przełożonego, nienagannym wykonywaniem obowiązków sędziego przez 25 lat. Nie sposób przyjąć, by jeden, nawet tego rodzaju błąd, od odpowiedzialności za który się Skarżący nie odżegnuje, mógł przekreślić całe dotychczasowe życie zawodowe i prywatne. Skarżący podkreślił, że nie można tracić z pola widzenia konsekwencji, które Skarżący już poniósł – utrata bezpowrotnie możliwość wykonywania zawodu sędziego, który był również pasją Skarżącego. Pomijając nawet straty finansowe wynikające z treści samego wyroku skazującego, Skarżący utracił także prawo do przejścia w stan spoczynku i wynikające z tego korzyści finansowe. Skarżący podkreślił, że jest obecnie w takim wieku (58 łat), że Jego możliwości zarobkowania w innym zawodzie, niż prawniczy, są niezwykle ograniczone. Praktycznie rzecz biorąc nie ma możliwości, z uwagi na brak wiedzy i doświadczenia, podjęcia pracy w innym zawodzie. Jednorazowe, incydentalne zdarzenie postawiło Skarżącego w bardzo trudnej sytuacji zawodowej i życiowej. Decyzja o wyrażeniu sprzeciwu oznacza dla Skarżącego praktycznie dożywotnią banicję i brak możliwości utrzymania. Zdaniem Skarżącego, konsekwencje, które już poniósł stanowią wystarczającą karę za popełniony czyn, zaś pozbawienie Skarżącego możliwości wykonywania zawodu adwokata stanowiłby nadmierną i nieuzasadnioną dolegliwość. Skarżący wskazał, że ocena ta nie jest bynajmniej wyrazem próby uniknięcia poniesienia odpowiedzialności, ale wskazuje na surowość kar, które już Skarżący poniósł. Skarżący podkreślił, że nie wydaje się, by Jego naganne zachowania funkcjonowało nadal w przestrzeni społecznej, wziąwszy pod uwagę upływ czasu od jego zaistnienia (ponad cztery lata). Wprawdzie w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji wskazano, że jest to zbyt krótki okres, ale jednocześnie nie wskazano jaki, zdaniem Ministra Sprawiedliwości, zwłaszcza w wieku Skarżącego i Jego sytuacji osobistej i życiowej, byłby wystarczający i odpowiedni. W piśmie procesowym z 24 października 2020 r. Skarżący odwołał się do wyroków Naczelnego Sądu Administracyjnego z 31 maja 2019 r. sygn. akt II GSK 2050/17 oraz z 26 października 2017 r. sygn. akt II GSK 73/16, na poparcie swojego stanowiska o nieuprawnionym zwrocie przez Ministra Sprawiedliwości akt osobowych Skarżącego do Okręgowej Izby Adwokackiej w T. celem ich uzupełnienia. Skarżący ponownie podkreślił, że nie zamierzał zataić w postępowaniu o wpis na listę adwokatów żadnych okoliczności, ponieważ nikt od Skarżącego nie żądał żadnych oświadczeń co do toczących się obecnie, bądź w przeszłości postępowań dyscyplinarnych, a Minister posiadał informacje co do toczących się względem Skarżącego postępowań karnego i dyscyplinarnego. Skarżący podkreślił, że znajduje się w wieku przedemerytalnym, od popełnienia przedmiotowego czynu upłynęło prawie pięć lat, a Minister nie wskazał jaki jego zdaniem okres byłby właściwy, co w praktyce uniemożliwia już Skarżącemu wykonywanie jakiegokolwiek zawodu prawniczego. Skarżący ponownie wskazał na brak zainteresowania opinii publicznej Jego sprawą i na konsekwencje swojego czynu, które poniósł do tej pory. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując w całości argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Sąd stwierdza, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie ponieważ zaskarżona decyzja nie narusza przepisy prawa w stopniu dającym podstawy do jej uchylenia. Przedmiotem sporu jest kwestia czy zgodne z prawem było uznanie przez Ministra Sprawiedliwości, że Skarżący nie spełnia przesłanki warunkującej dokonanie wpisu na listę adwokatów, o której mowa w art. 65 pkt 1 P.a., a także czy, Minister Sprawiedliwości sprzeciwił się wpisowi Skarżącego na listę adwokatów z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 69a ust. 1 w zw. z art. 69 ust. 2 P.a. Jak wynika z art. 65 pkt 1 P.a., na listę adwokatów może być wpisany ten, kto jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym zachowaniem daje rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Z art. 69 ust. 1 P.a., wynika natomiast, że okręgowa rada adwokacka przesyła wraz z aktami osobowymi kandydata do Ministra Sprawiedliwości w terminie 7 dni każdą uchwałę o wpisie na listę adwokatów. Zgodnie z ust. 2 tego artykułu, jeżeli zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów, Minister Sprawiedliwości zwraca uchwałę wraz z aktami osobowymi kandydata do właściwej okręgowej rady adwokackiej w celu uzupełnienia. W świetle natomiast art. 69a ust. 1 P.a., wpis na listę adwokatów uważa się za dokonany, jeżeli Minister Sprawiedliwości nie podpisze sprzeciwu od wpisu w terminie 30 dni od dnia doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi kandydata. W przypadku, o którym mowa w art. 69 ust. 2, bieg terminu liczy się wówczas od dnia ponownego doręczenia uchwały wraz z aktami osobowymi. W niniejszej sprawie, uchwała Okręgowej Rady Adwokackiej w T. z [...] grudnia 2019 r. o wpisie Skarżącego na listę adwokatów [...] Izby Adwokatów w T., wpłynęła wraz z aktami osobowymi Skarżącego do Ministra Sprawiedliwości [...] grudnia 2019 r. Organ natomiast pismem z 30 grudnia 2019 r. zwrócił ww. uchwałę oraz akta osobowe Skarżącego do Okręgowej Rady Adwokackiej w T. z uwagi na niezałączenie do akt postępowania administracyjnego oświadczenia Skarżącego o toczących się wobec niego i zakończonych postępowaniach dyscyplinarnych i karnych, celem ich uzupełnienia. W przypadku, gdyby takie postępowanie zostało zakończone lub w dalszym ciągu było prowadzone, wezwano do nadesłania informacji na temat organu prowadzącego i etapu, na jakim pozostaje postępowanie oraz odpisów zapadłych decyzji procesowych, w tym także nieprawomocnych. Okręgowa Rada Adwokacka w T. nadesłała do Ministra Sprawiedliwości [..] stycznia 2020 r., uzupełnione akta osobowe Skarżącego wraz z uchwałą, organ natomiast wydał zaskarżoną decyzję [...] lutego 2020 r., a więc z zachowaniem terminu, o którym mowa w art. 69a ust. 1 w zw. z art. 69 ust. 2 P.a. Sąd nie zgadzając się ze stanowiskiem Skarżącego, że Minister Sprawiedliwości dokonał bezzasadnego zwrotu uchwały Okręgowej Rady Adwokackiej, wraz z aktami osobowymi Skarżącego, celem uzupełnienia wymaganych informacji lub dokumentów, w trybie art. 69 ust. 2 P.a., stwierdza, że niezasadny jest zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości art. 69 ust. 2 w zw. z art. 68 ust. 3 P.a., poprzez błędną jego wykładnię. Odnosząc się do argumentacji Skarżącego zawartej w skardze oraz w piśmie z 24 października 2020 r. w powyższym zakresie, należy przede wszystkim wskazać, że ustawodawca ani w art. 69a ust. 1 P.a., ani w żadnym innym przepisie ustawy, poza unormowaniem terminu w jakim Minister Sprawiedliwości może podpisać sprzeciw od wpisu na listę adwokatów, nie precyzuje w szczególny sposób zakresu kontroli w jakim poddawana jest uchwała o wpisie na listę adwokatów w tym trybie. W ocenie Sądu zatem zakres ten w szczególności określa art. 65 P.a., zgodnie z którym na listę adwokatów może być wpisany ten, kto spełnia przesłanki wymienione w pkt 1-4 tego artykułu, w tym przesłankę z pkt 1, nieskazitelnego charakteru i rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Nie ulega wątpliwości, że postępowanie w sprawie sprzeciwu wynikające z art. 69a ust. 1 P.a., jest szczególnym postępowaniem w trybie nadzoru, w związku z czym Minister, jak wskazał Naczelny Sąd Administracyjny w powołanym przez Skarżącego wyroku z 31 maja 2019 r. sygn. akt II GSK 2050/17 nie prowadzi postępowania merytorycznego w sprawie wpisu na listę adwokatów jako organ kolejnej instancji, lecz jedynie kontroluje prawidłowość wydanej w tej sprawie decyzji organu korporacyjnego. W ocenie Sądu, jednak kontrola prawidłowości wydanej w danej sprawie decyzji/uchwały organu korporacyjnego, przesłanej na podstawie art. 69 ust. 1 P.a., odbywa się przede wszystkim pod kątem przesłanek z art. 65 P.a. Oznacza to, zdaniem Sądu, że jeżeli Minister Sprawiedliwości poweźmie informacje o okolicznościach mogących rzutować na przesłankę nieskazitelnego charakteru osoby wnioskującej o wpis na listę adwokatów oraz rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, odnośnie których brak jest informacji w aktach osobowych przesłanych przez okręgową radę adwokacką, może zwrócić uchwałę wraz z aktami osobowymi właściwej okręgowej radzie adwokackiej, w trybie art. 69 ust. 2 P.a., celem ich uzupełnienia również o informacje, czy też dokumenty, które nie są wymienione w art. 68 ust. 3 P.a. W ocenie Sądu, sformułowanie zawarte w art. 69 ust. 2 P.a.: "jeżeli zawarty w aktach osobowych wniosek o wpis nie zawiera wszystkich wymaganych informacji lub dokumentów, (...)", należy rozumieć w sposób obejmujący wszelkie informacje i dokumenty, które pozwolą ocenić prawidłowość dokonanego przez organ korporacyjny wpisu danego kandydata na listę adwokatów pod kątem przesłanek z art. 65 P.a., w tym pod kątem nieskazitelnego charakteru i rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego z 20 sierpnia 2015 r., sygn. akt VI SA/Wa 174/15). W przeciwnym razie, w ocenie Sądu, nadzorcza kompetencja Ministra Sprawiedliwości wynikająca z art. 69a ust. 1 P.a., miałaby charakter pozorny. Wskazania bowiem wymaga, że w niniejszej sprawie z przesłanej przez Okręgową Radę Adwokacką w T. uchwały o wpisie Skarżącego na listę adwokatów z [...] grudnia 2019 r. oraz przesłanych wraz z uchwałą akt osobowych Skarżącego nie wynika, czy organ samorządu adwokackiego podejmując powyższą uchwałę miał wiedzę o toczącym się w przeszłości wobec Skarżącego postępowaniu karnym i zapadłym w nim wyroku oraz o toczącym się wobec Skarżącego postępowaniu dyscyplinarnym. Okoliczność czy Skarżący poinformował organ wpisowy o toczącym się w przeszłości wobec niego postępowaniu karnym i zapadłym w nim wyroku oraz o toczącym się wobec Skarżącego postępowaniu dyscyplinarnym jest, w świetle tak wysoko ustawionych przez ustawodawcę wymogów jakie musi spełniać osoba wykonująca prawnicze zawody zaufania publicznego, istotna z punktu oceny nieskazitelności charakteru Skarżącego i spełnienia przez niego przesłanki z art. 65 pkt 1 P.a. Uzasadniało to zatem, zdaniem Sądu, zwrot uchwały oraz akt osobowych Skarżącego celem uzupełnienia o żądane przez organ informacje i dokumenty, niezależnie od tego, czy znajdowały się one już w posiadaniu Ministra Sprawiedliwości i niezależnie od tego, że jak argumentuje w skardze Skarżący, ani przepisy prawa nie obligowały go do ujawnienia tych okoliczności, ani nikt od Skarżącego nie żądał w toku postępowania wpisowego oświadczenia o toczących się wobec Skarżącego obecnie bądź w przeszłości postępowaniach dyscyplinarnych. Sąd natomiast zgadza się ze Skarżącym, że z nadesłanych ponownie, uzupełnionych akt osobowych Skarżącego, nie można wnioskować, że Skarżący próbował zataić przed organem wpisowym fakt toczącego się wobec niego postępowania dyscyplinarnego. Nie ma bowiem w materiale dowodowym dokumentu, który potwierdzałby taki wniosek. Dlatego też nie ma podstaw do formułowania na tej podstawie negatywnej oceny nieskazitelności charakteru Skarżącego i przesłanki rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata. Wyjaśnienia natomiast Skarżącego zawarte w skardze o ustnym, a nie pisemnym poinformowaniu Dziekana Okręgowej Rady Adwokackiej o toczącym się wobec Skarżącego postępowaniu dyscyplinarnym, potwierdzają w ocenie Sądu, zasadność zwrotu przez Ministra uchwały wraz z aktami osobowymi Skarżącego celem ich uzupełnienia. Z tych względów Sąd uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące bezpodstawnego zwrotu uchwały i akt osobowych Skarżącego przez Ministra do organu wpisowego. Sąd uznał również za niezasadny zarzut skargi dotyczący naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości art. 65 pkt 1 P.a., poprzez jego błędną wykładnię. Przesłankę, wynikającą z tego przepisu, warunkującą wpis na listę adwokatów, ale występującą we wszystkich zawodach prawniczych, jak i w wielu innych profesjach zaufania publicznego, formułują nieostre określenia wymagające dookreślenia, co znalazło swój wyraz w bogatym orzecznictwie sadów administracyjnych. W wyroku z 5 kwietnia 2001 r., sygn. akt II SA 725/00, Naczelny Sąd Administracyjny wyjaśnił, że: "O nieskazitelności charakteru świadczą takie przymioty osobiste jak: uczciwość w życiu prywatnym i zawodowym, uczynność, pracowitość, poczucie odpowiedzialności za własne słowa i czyny, stanowczość, odwaga cywilna, samokrytycyzm, umiejętność zgodnego współżycia z otoczeniem". Na rękojmię natomiast, według Naczelnego Sądu Administracyjnego, składają się dwa elementy: cechy charakteru i dotychczasowe zachowanie. Jednocześnie zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, termin dotychczasowe zachowanie oznacza: "zachowanie - postępowanie osoby ubiegającej się o wpis na listę (...) – do czasu wpisania na tę listę i to takie zachowanie, postępowanie, odpowiadające ocenom moralnym i etycznym, gwarantuje właściwe wykonywanie zawodu (...)". Przyjmuje się zatem powszechnie w orzecznictwie, że pod pojęciem nieskazitelnego charakteru rozumieć należy całokształt cech i zachowań w sferze zawodowej i prywatnej, który – poza wiedzą zweryfikowaną w przewidziany ustawą sposób – składa się na etyczno-moralny wizerunek osoby zamierzającej wykonywać zawód zaufania publicznego (tak: wyrok NSA z 11 marca 2014 r. o sygn. akt II GSK 2052/12, wyrok NSA z 8 stycznia 2015 r. o sygn. akt II GSK 2074/13, wyrok NSA z 11 marca 2014 r. o sygn. akt II GSK 2052/12, wyrok NSA z 17 listopada 2017 r. o sygn. akt II GSK 447/16; dostępne w CBOSA). Minister Sprawiedliwości uznał wydając zaskarżoną decyzję, że Skarżący nie spełnia przesłanki z art. 65 pkt 1 P.a., wpływ natomiast na negatywną ocenę nieskazitelności charakteru Skarżącego i rękojmię prawidłowego wykonywania zawodu adwokata miał, jak wskazał Minister, czyn Skarżącego polegający na prowadzeniu [...] grudnia 2015 r. samochodu osobowego w stanie nietrzeźwości (mając w organizmie ilość alkoholu etylowego przekraczającego wartość 0,5 ‰, w związku ze stężeniem przekraczającym wartość 0,25 mg/l w wydychanym powietrzu), za który Skarżący został prawomocnie skazany wyrokiem Sądu Rejonowego w S. z [...] lutego 2018 r., w sprawie o sygnaturze akt [...], zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w P. z [...] października 2018 r., w sprawie o sygnaturze akt [...] (orzeczona kara grzywny, świadczenie pieniężne i zakaz prowadzenia pojazdów, została wykonana i skazanie uległo zatarciu) i za które Skarżący został nieprawomocnym wyrokiem Sądu Dyscyplinarnego - Sądu Apelacyjnego w P. z [...] października 2019 r., sygn. akt [...], uznany winnym popełnienia przewinienia dyscyplinarnego, przewidzianego w art. 107 § 1 ustawy Prawo o ustroju sądów powszechnych, polegającego na uchybieniu godności urzędu sędziego, w związku z czym Sąd Dyscyplinarny wymierzył Skarżącemu karę dyscyplinarną złożenia sędziego z urzędu. Nie ulega wątpliwości, że popełnienie przez Skarżącego powyższego czynu, jest okolicznością, która w sposób negatywny wpływa na etyczno-moralny wizerunek Skarżącego i w konsekwencji na ocenę przymiotu nieskazitelności charakteru i gwarancję prawidłowego wykonywania zawodu adwokata przez Skarżącego. Zdaniem Skarżącego jednak, to jednorazowe, incydentalne zdarzenie nie może przekreślać całego dotychczasowego życia zawodowego i prywatnego Skarżącego, w sytuacji, w której Skarżący posiada bardzo dobrą opinię dotyczącą Jego dotychczasowej postawy w życiu zawodowym oraz w żaden sposób nie uchylał się od odpowiedzialności za popełniony czyn, za który poniósł już dotkliwe konsekwencje i od którego popełnienia upłynęło już blisko pięć lat. Należy przyznać rację Skarżącemu, że w ramach omawianej, wynikającej z art. 65 pkt 1 P.a., przesłanki wpisu na listę adwokatów ocenie podlega zachowanie w całym okresie życia Skarżącego do momentu złożenia wniosku o wpis na listę adwokatów. Dlatego też należy zgodzić się ze Skarżącym, że bardzo dobra opinia dotycząca Jego dotychczasowej postawy w życiu zawodowym oraz fakt że Skarżący nie uchylał się od odpowiedzialności za popełniony czyn, przemawia na korzyść Skarżącego i z całą pewnością może mieć w przyszłości znaczenie w odbudowaniu zaufania do Skarżącego i przymiotu nieskazitelności charakteru. Słusznie jednak wskazał też Minister Sprawiedliwości, że nawet jednorazowe zachowanie może podważać wiarygodność oraz nieskazitelny charakter osoby ubiegającej się o wpis na listę adwokatów. Podkreślenia w tym miejscu wymaga, że w orzecznictwie podkreśla się, że popełnienie przestępstwa zawsze czyni skazę na charakterze sprawcy (źle świadczy o jego cechach osobowych), w szczególności popełnienie przestępstwa umyślnego, takiego, które co najmniej potencjalnie stwarza poważne zagrożenie dla zdrowia i życia ludzkiego. Nie można zatem powiedzieć, że osoba, która popełniła przestępstwo jest nieskazitelna, nawet jeżeli wcześniej i później jej życiowa postawa i zachowanie nie budziły jakichkolwiek zastrzeżeń (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 sierpnia 2016 r. sygn. akt II GSK 259/15). Minister Sprawiedliwości prawidłowo również wyjaśnił, że zatarcie skazania w rozumieniu prawnokarnym, nie uniemożliwia dokonania oceny postępowania Skarżącego, przy badaniu przesłanki spełnienia rękojmi należytego wykonywania zawodu zaufania publicznego. Stanowisko to odpowiada poglądom wyrażonym w orzecznictwie sądów administracyjnych, zgodnie z którymi Minister Sprawiedliwości badając czy kandydat spełnia przesłankę z art. 65 pkt 1 P.a., czyli czy jest nieskazitelnego charakteru i swym dotychczasowym postępowaniem daje rękojmię należytego wykonywania zwodu adwokata, powinien brać pod uwagę wszystkie okoliczności składające się na wizerunek kandydata, a więc także znane mu zdarzenia, które legły u podstaw wydania wyroku skazującego, mimo iż skazanie uległo zatarciu. Zachowania te, jako fakty społeczne nadal istnieją i mogą być brane pod uwagę przy ocenie sylwetki kandydata (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 16 marca 2018 r., sygn. akt II GSK 1686/16). W świetle powyższego, Sąd stwierdza, że Minister Sprawiedliwości miał podstawy do przyjęcia, że Skarżący wskutek popełnienia przestępstwa, utracił przymiot nieskazitelności charakteru i nie daje rękojmi prawidłowego wykonywania zawodu adwokata, niezależnie od tego, że Skarżący poniósł już negatywne, dotkliwe skutki swojego czynu i niestety niezależnie też od tego, że Skarżący znajduje się w wieku przedemerytalnym, a zaskarżona decyzja może uniemożliwić Skarżącemu wykonywanie jakiegokolwiek zawodu prawniczego. Minister Sprawiedliwości prawidłowo uznał, że prowadzenie pojazdu samochodowego w stanie nietrzeźwości jest wyrazem lekceważenia porządku prawnego, ale jest też wyrazem nieodpowiedzialności w związku ze stworzonym, choćby potencjalnie poważnym zagrożeniem dla zdrowia i życia ludzkiego, co zwłaszcza w przypadku osoby wykonującej zawód zaufania publicznego, podważa zaufanie oraz wiarygodność tej osoby. Skarżący podkreślił, że od chwili popełnienia przez niego przedmiotowego czynu upłynął wystarczająco długi okres blisko pięciu lat, pozwalający na odbudowę przymiotu nieskazitelności charakteru, co Minister Sprawiedliwości powinien wziąć pod uwagę i uwzględnić wszystkie wskazane przez Skarżącego w skardze oraz w piśmie z 24 października 2020 r. okoliczności przemawiające na korzyść Skarżącego. Należy jednak wskazać, że w związku z popełnionym przez Skarżącego czynem toczy się wobec Skarżącego postępowanie dyscyplinarne. Skarżący wniósł odwołanie od wyroku Sądu Dyscyplinarnego - Sądu Apelacyjnego w P. z [...] października 2019 r., sygn. akt [..] i w chwili obecnej akta sprawy wraz z odwołaniem zostały przekazane do Sądu Najwyższego. Dlatego też trudno uznać, że od chwili popełnienia przez Skarżącego przedmiotowego czynu upłynął wystarczająco długi okres, pozwalający na odbudowę przymiotu nieskazitelności charakteru, skoro nie zostało jeszcze zakończone postępowanie dyscyplinarne w sprawie Skarżącego związane z powyższym czynem. Uwzględniając wszystkie powyższe wyjaśnienia, Sąd także uznał za niezasadne zarzuty skargi dotyczące naruszenia przez Ministra Sprawiedliwości art. 7, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 K.p.a., poprzez ich nieprawidłowe zastosowanie polegające na nierozpatrzeniu w sposób wszechstronny, obiektywny i wnikliwy całego materiału dowodowego zebranego w sprawie oraz dokonanie jego dowolnej oceny w zakresie spełniania przez Skarżącego wymogu określonego w art. 65 pkt 1 P.a., jedynie w oparciu o pojedyncze, incydentalne zachowanie Skarżącego sprzed ponad czterech lat. W przedmiotowej sprawie decydującą okolicznością o podpisanym przez Ministra Sprawiedliwości sprzeciwie wobec wpisu Skarżącego na listę adwokatów [...] Izby Adwokackiej w T., był popełniony przez Skarżącego jednorazowy czyn polegający na prowadzeniu pojazdu samochodowego w stanie nietrzeźwości. Minister Sprawiedliwości w wyczerpujący sposób wyjaśnił dlaczego popełniony czyn wpłynął na negatywną ocenę spełnienia przez Skarżącego przesłanki z art. 65 pkt 1 P.a., stanowiącej warunek wpisu Skarżącego na listę adwokatów, co Sąd też ocenił i wyjaśnił powyżej. Dlatego, w ocenie Sądu, organ dokładnie i prawidłowo wyjaśnił podstawy faktyczne swojego rozstrzygnięcia, jak również przesłanki jakimi się kierował dokonując negatywnej oceny nieskazitelności charakteru Skarżącego, skutkującej uznaniem braku rękojmi należytego wykonywania zawodu adwokata przez Skarżącego. Prowadzi to do wniosku, że niezasadne jest twierdzenie Skarżącego, że organ sporządził uzasadnienie zaskarżonej decyzji w sposób jednostronny i wybiórczy, bez wskazania przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił waloru wiarygodności i mocy dowodowej, co doprowadziło do wydania decyzji obarczonej błędnym ustaleniem co do utraty przez Skarżącego przymiotu nieskazitelności charakteru i rękojmi należytego wykonywania zawodu adwokata. Sąd uznał zatem, że Minister Sprawiedliwości rozpatrzył w sposób wyczerpujący cały materiał dowodowy oraz wyjaśniły dokładnie stan faktyczny sprawy, mając na względzie interes społeczny i słuszny interes Skarżącego. Ocena materiału dowodowego dokonana przez organ mieści się w granicach swobodnej oceny dowodów, a uzasadnienie zaskarżonej decyzji spełnia wymogi określone w art. 107 § 3 K.p.a. Niniejsza sprawa została rozpoznana w trybie niejawnym. Zgodnie z art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm., dalej: "ustawa o covid"), przewodniczący może zarządzić przeprowadzenie posiedzenia niejawnego, jeżeli uzna rozpoznanie sprawy za konieczne, a przeprowadzenie wymaganej przez ustawę rozprawy mogłoby wywołać nadmierne zagrożenie dla zdrowia osób w niej uczestniczących i nie można przeprowadzić jej na odległość z jednoczesnym bezpośrednim przekazem obrazu i dźwięku. Na posiedzeniu niejawnym w tych sprawach sąd orzeka w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 16 października 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie ustanowienia określonych ograniczeń, nakazów i zakazów w związku z wystąpieniem stanu epidemii (Dz.U. z 2020 r., poz.1829) począwszy od [...] października 2020 r. miasto W., będące siedzibą tut. Sądu, zostało objęte strefą czerwoną. W związku z tym, na podstawie zarządzenie nr 39 Prezesa NSA z dnia 16 października 2020 r. w sprawie odwołania rozpraw oraz wdrożenia w NSA działań profilaktycznych służących przeciwdziałaniu potencjalnemu zagrożeniu zakażenia wirusem SARS-CoV-2 w związku z objęciem Miasta Stołecznego Warszawy obszarem czerwonym ( § 1 w zw. z § 3 tego rozporządzenia), a także brak technicznych możliwości przeprowadzenia zdalnie rozprawy z udziałem stron – Sąd rozpoznał tę skargę na posiedzeniu niejawnym w trybie art. 15zzs4 ust. 3 ustawy o covid, co poprzedził odwołaniem wyznaczonego w tej sprawie posiedzenia jawnego. Zastosowany tryb nie wpłynął na ograniczenie praw stron postępowania sądowoadministracyjnego, Sąd bowiem w świetle art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 z późn. zm., dalej: "P.p.s.a."), rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd rozpoznaje zatem sprawę całościowo badając w sposób zupełny legalność zaskarżonej decyzji, orzekając przy tym w składzie trzech sędziów podobnie jak na posiedzeniu jawnym. Z powyższych względów Sąd nie stwierdziwszy naruszenia przez organ naruszenia przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, jak również naruszenia przepisów postępowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, na podstawie art. 151 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.