II OSK 1403/06

SENTENCJA Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Zygmunt Niewiadomski Sędziowie NSA Sędzia NSA Krystyna Borkowska /spr./ Sędzia del. WSA Marzenna Linska-Wawrzon Protokolant Agnieszka Majewska po rozpoznaniu w dniu 18 października 2007 r. na rozprawie w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej R. T. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Rzeszowie z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 159/05 w sprawie ze skargi M. T. oraz E. i R. T. na decyzję Wojewody P. z dnia [...] nr [...] w przedmiocie pozwolenia na budowę oddala skargę kasacyjną UZASADNIENIE Wyrokiem z dnia 23 listopada 2005 r. sygn. akt II SA/Rz 159/05, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi M. T. oraz E. i R. T., na decyzję Wojewody P. z dnia [...] Nr [...], w przedmiocie pozwolenia na budowę. W uzasadnieniu orzeczenia Sąd I instancji podał, że zaskarżoną decyzją została utrzymana w mocy decyzja Starosty L. z dnia [...] zatwierdzająca projekt budowlany i udzielająca G. i M. N. pozwolenia na budowę budynku mieszkalnego jednorodzinnego z przyłączami na działce nr [...] w W.. W ocenie organu odwoławczego usytuowanie budynku mieszkalnego jest zgodne z przepisami rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz. U. Nr 75, poz. 690 ze zm.) i w szczególności spełnia wymóg uregulowany w § 12 ust. 3 pkt 1 lit. b, dotyczący odległości ściany bez otworów od granicy działki, co przy wysokości ściany budynku 4,87m i kalenicy 8,7m nie spowoduje zacienienia obiektów na działkach sąsiednich. Zostały też spełnione wymogi określone w art. 32 ust. 4 i art. 35 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. – Prawo budowlane. Na powyższą decyzję skargę do sądu administracyjnego złożyli M. T. oraz E. i R. T.. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie oddalił skargi podnosząc, że zarzuty E. i R. T. – współwłaścicieli działki nr [...], graniczącej z działką inwestorów G. i M. N., dotyczą głównie naruszenia prawa materialnego. Odnosząc się do zarzutu skargi, iż projekt budowlany przewiduje częściowe wykorzystanie ław fundamentowych, które miały być rozebrane na podstawie decyzji organu nadzoru budowlanego, a pozwolenie na budowę zostało wydane przed wykonaniem decyzji nakazującej rozbiórkę samowolnie wybudowanych ław fundamentowych i ścian piwnic budynku, Sąd stwierdził, że sprawa ta została wyjaśniona w toku postępowania administracyjnego. Z przeprowadzonego przez organy nadzoru budowlanego postępowania wyjaśniającego wynika, że nadziemna część stanu zerowego budynku mieszkalnego została rozebrana, przy czym pozostała niewielka część ściany piwnic, na której zamontowana była skrzynka gazowa. Ławy fundamentowe zostały natomiast zrównane z ziemią. Wobec powyższego organy nadzoru budowlanego stwierdziły, iż obowiązek został wykonany. Także w orzecznictwie przyjęło się, że rozbiórka górnych części fundamentów połączona z zasypaniem pozostałej części oznacza wykonanie decyzji rozbiórkowej (wyrok NSA z dnia 27 marca 1997 r., sygn. akt II SA/Lu 685/96). W odniesieniu do kolejnego zarzutu skargi - niezachowania warunków technicznych, Sąd podniósł, że nie ma podstaw do podważania przez skarżących projektu zagospodarowania terenu, z którego wynika, że szerokość działki inwestorów wynosi 13,3m, a usytuowanie obiektu pozwala na zachowanie odległości 3,15m od granicy z działką nr [...] i 3m od granicy z działką nr [...] oraz 3m od granicy z działką [...]. Odnośnie sporów granicznych między stronami, wiążący jest wyrok Sądu Rejonowego w L. z dnia [...], sygn. [...], nakazujący W. T. wydać G. i M. N. część działki nr [...] o powierzchni 7m2. Z opinii geodezyjnej B. C. z dnia [...] wynika, że odcinek CD położony jest na linii prostej AB i linia ta stanowi prawną granicę między dawnymi działkami [...]. Granica oznaczona na szkicu literami AB biegnie od północy (czyli od drogi publicznej) w kierunku południowym do narożnika istniejącego na gruncie ogrodzenia działki nr [...]. Wskazana na szkicu linia AB pokazuje również prawną granicę pomiędzy działką inwestorów nr [...], a działką skarżących nr [...] i pokrywa się z granicą wykazaną w projekcie zagospodarowania terenu. W odniesieniu do zarzutu w sprawie zacienienia tarasu skarżących oraz ich budynku mieszkalnego, Sąd stwierdził, że kwestia ta została wyjaśniona przez organ administracji oraz przez projektanta L. Ł. (rysunek dotyczący dopływu światła i opis do tego rysunku). Z materiałów tych wynika, że odległość pomiędzy budynkiem rzucającym cień, a budynkiem zacienianym na działce nr [...] wynosi 9,87m i jest większa od wysokości ściany i kalenicy budynku projektowanego, zatem budynek na działce sąsiedniej nie będzie zacieniany. W tym stanie rzeczy Sąd nie dopatrzył się naruszenia § 13 i § 57 ust. 1 rozporządzenia o warunkach technicznych. Także wychodząc poza granice skarg, Sąd pierwszej instancji z urzędu sprawdził, czy zostały spełnione wymagania konieczne do wydania pozwolenia na budowę, przewidziane w art. 32, art. 33 ust. 2, art. 34 ust. 3 i art. 35 ust. 1 Prawa budowlanego. Sąd nie dopatrzył się naruszenia ww. przepisów. Od powyższego wyroku E. i R. T. złożyli skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i zasądzenie od strony przeciwnej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego według norm przepisanych. Skarga kasacyjna została oparta na zarzutach naruszenia prawa materialnego "przez błędną wykładnię i niewłaściwe zastosowanie" następujących przepisów: - art. 32 ust. 4a w związku z art. 28 Prawa budowlanego przez wydanie decyzji o pozwoleniu na budowę przed wykonaniem decyzji nakazującej rozbiórkę nielegalnie wybudowanych ław fundamentowych i ścian piwnic budynku. Inwestorzy nie wykonali tej decyzji, gdyż nie rozebrali w całości ścian piwnic ani nie wyburzyli istniejących ław fundamentowych. Błędne jest stanowisko Sądu I instancji, który uznał zrównanie z ziemią ław fundamentowych za równoznaczne z ich rozebraniem, - art. 5 Prawa budowlanego i § 271 w związku z § 12 ust. 1 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - poprzez wydanie pozwolenia na budowę bez określenia wymogów technicznych wynikających z przepisów prawa i niezachowanie w pozwoleniu na budowę odległości 8m pomiędzy budynkiem na działce nr [...] i działce nr [...], - art. 75 Kodeksu postępowania administracyjnego przez pominięcie dowodu z fotografii ław fundamentowych z okresu budowy budynku. Skarżący wskazywali na fakt, że ławy zostały wzniesione około 10 lat wcześniej, a następnie zostały wykorzystane przy budowie budynku. Dostarczony dowód w postaci fotografii został pominięty przez organ II instancji, a następnie przez Sąd. W skardze kasacyjnej zarzucono także błędne oparcie się na ustaleniach zawartych w wyroku Sądu Rejonowego w L. z dnia [...] dotyczących przebiegu granicy pomiędzy działką nr [...] i [...]. Postanowieniem z dnia 1 czerwca 2006 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Rzeszowie odrzucił skargę kasacyjną E. T., co oznacza, że przyjęta do rozpoznania jest tylko skarga kasacyjna R. T.. Pismami z dnia 3 sierpnia 2006 r. M. T. i E. T. złożyli odpowiedzi na skargę kasacyjną wnosząc o uwzględnienie tej skargi i uchylenie zaskarżonego wyroku w całości. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie ma usprawiedliwionych podstaw Przede wszystkim należy zaznaczyć, że stosownie do art. 183 Ppsa Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej i z urzędu bierze jedynie pod uwagę nieważność postępowania, z uwzględnieniem przesłanek określonych w § 2 powołanego wyżej przepisu. Związanie granicami skargi kasacyjnej oznacza konieczność wskazania w niej przez skarżącego, między innymi jej podstaw oraz przepisów prawa, którym – zdaniem skarżącego – uchybił Sąd, uzasadnienia ich naruszenia, a w razie zgłoszenia zarzutu naruszenia prawa procesowego – wykazania dodatkowo, że wytknięte naruszenie mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Skarga kasacyjna nieodpowiadająca tym wymogom, pozbawiona konstytuujących ją elementów treściowych, uniemożliwia sądowi ocenę jej zasadności. Złożona w niniejszej sprawie skarga kasacyjna oparta została na zarzucie naruszenia przepisów prawa materialnego, sprowadzającym się do błędnej wykładni i niewłaściwego zastosowania przez Sąd przepisów art. 5 i 32 ust. 4a w zw. z art. 28 Prawa budowlanego oraz § 271 w zw. z § 12 ust. 1 – rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych (...) a także art. 75 kpa. 1. Odnosząc się do przedstawionych wyżej zarzutów przede wszystkim należy podkreślić, że skarżący kwestionując w uzasadnieniu skargi kasacyjnej ustalenia faktyczne, a także dokonaną przez organy i przyjętą przez Sąd ocenę tych ustaleń w istocie wskazuje na niewłaściwe zastosowanie tych przepisów przez sąd, a nie na błędną ich wykładnię. Naruszenie bowiem prawa materialnego przez błędną jego wykładnię polega wyłącznie na mylnym rozumieniu treści zastosowanego przepisu. Natomiast naruszenie prawa przez niewłaściwe jego zastosowanie to kwestia prawidłowego odniesienia normy prawa materialnego do ustalonego stanu faktycznego; sprawa właściwego skonfrontowania okoliczności stanu faktycznego z hipotezą odnośnej normy prawnej i poddanie tego stanu ocenie prawnej na podstawie treści normy. Z uzasadnienia skargi kasacyjnej wynika, że skarżący podważa trafność dokonanych przez organy i przyjętych przez Sąd ustaleń. Kwestionuje bowiem wykonanie przez inwestorów rozbiórki fundamentów, a także odległość projektowanego obiektu od granicy. Próba zwalczania ww. ustaleń faktycznych mogłaby ewentualnie odnieść zamierzony skutek wyłączenie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej, tj. naruszeniu przepisów postępowania. Takiego zarzutu jednak skarga kasacyjna nie zawiera. Zauważyć w związku z powyższym należy, że zarzut naruszenia prawa materialnego nie może być skutecznie uzasadniony próbą zwalczania ustaleń faktycznych, bowiem próba taka mogłaby odnieść zamierzony skutek wyłącznie w ramach drugiej podstawy kasacyjnej. Niewskazanie poruszonych przez Sąd pierwszej instancji według oceny skarżącego przepisów regulujących postępowanie przed sądami administracyjnymi ma ten skutek, że miarodajny dla Naczelnego Sądu Administracyjnego przy dokonywaniu oceny trafności zgłoszonych zarzutów związanych z pierwszą z podstaw kasacyjnych, są ustalenia faktyczne tkwiące u podstaw wydania zaskarżonego wyroku. 2. Odnosząc się do zarzutu naruszenia przez Sąd art. 75 kpa należy zauważyć, że kontrola kasacyjna obejmuje stosowanie prawa procesowego i materialnego przez sądy administracyjne, a nie przez organy. Od 1 stycznia 2004 r. aktem prawnym regulującym postępowanie przed sądami administracyjnymi jest ustawa z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, a nie przepisy Kodeksu postępowania administracyjnego. Zatem podnosząc zarzut naruszenia przez Sąd przepisu postępowania, należało wskazać właściwy przepis ww. ustawy – Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi. Uwzględniając powyższe, Naczelny Sąd Administracyjny na zasadzie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi – orzekł jak w sentencji.